ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“ผมขอทำแผลก่อนได้มั้ยครับ”

ชื่อตอน : “ผมขอทำแผลก่อนได้มั้ยครับ”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 12:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“ผมขอทำแผลก่อนได้มั้ยครับ”
แบบอักษร

“ผมขอทำแผลก่อนได้มั้ยครับ”


๑๐ ปีต่อมา ณ โรงเรียนมัธยมขัตติยะ

สิ้นเสียงออดบอกว่ากำลังมาเข้าแถวสายนั้นทำให้บรรดานักเรียนเร่งรีบวิ่งมาที่หน้าเสาธง มีน้อยคนนักที่จะเดินอย่างเอ้อระเหย ...คนพวกนี้นั้นมีไม่กี่ประเภท


ถ้าไม่ใช่นักเรียนมัธยมปลายปีสุดท้าย ก็เด็กวิถีสโลว์ไลฟ์ที่มีทุกชั้นปี


หรือครูบาอาจารย์อายุรุ่นปู่ย่า ไม่ก็ขึ้นนั่งบนคาน


แต่ ‘มนัส มายา’ ไม่ใช่ที่กล่าวมาทั้งหมด


เธออาจจะมีชื่อเหมือนผู้ชายและชื่อเล่นที่เวลาออกเสียงเรียกกับเขียนความหมายจะเปลี่ยนอย่าง ‘ญาณ’

เธอเพิ่งอายุ ๒๔ ปี เท่ากับยังไม่แตะขอบคานทอง และเธอยังเป็นผู้หญิงหุ่นนางแบบที่ชวนมองแม้จะแต่งตัวมิดชิด เธอเป็นคนที่ชอบทำตัวฉับไวราวกับติดเป็นนิสัยมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่างเธอเป็น ‘ครูห้องพยาบาล’

แม้จะอยู่ห้องพยาบาล แค่สัปดาห์เดียวก็มีสอน แม้เพียงคาบวิชาของสุขศึกษาในบางชั้นเรียน หรือบางห้องที่อาจารย์วิชาพละมาไหว้วานให้ไปสอนแทนเธอก็ไม่เคยคิดจะปฏิเสธหรือบ่ายเบี่ยงต่อภาระหน้าที่แสนน่าเบื่อ


เพราะคำปฏิญาณเพียงข้อเดียวของเธอคือ... จะเป็น Good nurse ให้กับแม่





ริมฝีปากสีนู้ดยกยิ้มมุมปาก ดวงตาทรงรีนัยน์ตาสีน้ำผึ้งนั้นมองตราสัญลักษณ์ห้องพยาบาลอย่างภาคภูมิใจ


ไม่คิดว่าเด็กที่เก่งเรื่องชกต่อยอย่างเธอจะมาอยู่ ณ จุดๆนี้ จุดที่...


“ถอยหน่อย ‘จารย์ หลบไป เกะกะ เพื่อนรถล้มครับ” เสียงทุ้มต่ำโวยวายของเด็กผู้ชายที่ดังขึ้นจากข้างหลังทำให้เธอหลบทางไปพลางทำหน้าเหยเกมองตามเด็กหนุ่มสองคนที่พยุงกันมาห้องพยาบาล


แล้วร่างสูงนั้นก็หันมาบ่นอีกครั้ง “เหม่อไร’จารย์ มาทำแผลเพื่อนผมดิ”


“ค่ะๆ” ญาณตอบรับก่อนจะเลื่อนเปิดประตูห้อง วางกระเป๋าของเธอบนโต๊ะ แล้วเข้าไปพยุงเด็กชายคนที่บาดเจ็บไปที่เตียงที่ปูผ้ายาง เป็นเตียงสำหรับปฐมพยาบาลทำแผลเบื้องต้น


แล้วร่างบางนั้นก็หันมาหยิบคีมเหล็กจากรถเข็นอุปกรณ์ก่อนจะบีบแอลกอฮอล์ล้างแผลใส่พลางถอนหายใจ


นี่ไงสิบปีก่อน ชอบหาเรื่องทำตัวเอง... ไม่ก็ทำคนอื่นเจ็บตัว


ตอนงี้เป็นไง... มาเป็นขี้ข้าทำแผลให้ไอ้เด็กที่เล่นพิเรนทร์หาเรื่องเจ็บตัวไง


“ ‘จารย์ แค่ทาไม่ได้เอาไปกิน ชุบๆเช็ดๆก็พอแล้ว”


ร่างบางที่ชุบแอลกอฮอล์จนสำลีชุ่มนั้นถอยหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงก่อนจะกัดฟันยิ้มแล้วหันมามองเด็ก ม.ปลาย หัวเกรียนพูดมากคนนั้นด้วยสายตาที่แสนจะเป็นมิตร “หุบปากบ้างก็ได้ลูก ก่อนจะไม่มีฟันไปเคี้ยวข้าวตอนเที่ยงนี้”






หน้าที่อีกอย่างของเธอคือการไล่เด็กเกเรที่ไม่ยอมไปเข้าแถวหรือไล่เด็กนักเรียนชายที่มาแอบสูบบุหรี่หลังห้องน้ำ


... เธอชอบนักเชียวพวกเด็กเกเร


ร่างบางเลียริมฝีปากสีนู้ดของเธอขณะที่เดินตรงเข้าไปอย่างอุกอาจ ดวงตาสีน้ำผึ้งนั้นกวาดสายตามองบรรดาเด็กหนุ่มหน้าตาดีทั้งหลายที่ทำตัวไม่คุ้มกับเบ้าหน้าที่ได้มา ก่อนที่ร่างบางจะยกมือขึ้นมา...


พนมมือไว้ที่อกแล้วกระพริบตาปริบๆทำสีหน้าออดอ้อน


“ขอร้องล่ะนะ พวกเธอไปแถวเข้าเคารพธงชาติหน่อยเถอะ สวดมนต์ตอนเช้าๆกับเพื่อนๆบ้าง...”


“ผมนับถือคริสต์” เด็กหนุ่มร่างสูงเสียงทุ้มต่ำ คิ้วแตกข้างหนึ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


“แล้ว... อาจารย์ย้ายมาใหม่เหรอครับ ?” เด็กหนุ่มอีกคนที่นั่งติดกันนั้นยักคิ้วให้กับเธอ “ผมไม่เคยเห็นหน้าอาจารย์”


“ใช่จ้ะ” หญิงสาววัยยี่สิบสี่นั้นยกยิ้ม ฉับพลันสายตาของเธอก็มองเห็นว่าหนุ่มน้อยละอ่อนนั้นไม่ได้สนใจวางสายตาไว้ที่ใบหน้าของเธอ


“เล็กว่ะ...” เขาพูดออกมา


แน่นอนว่าเขาไม่ได้หมายถึงขนาดป้ายชื่อของเธอหลอก ต่อให้มันติดอยู่ตำแหน่งเดียวกันก็ตาม


ญาณกำหมัดแน่นแล้วฉีกยิ้มกว้าง “ยังไงก็... ช่วยไปเข้าแถวหน่อยนะจ้ะ”







ครั้นร่างบางเดินออกมาจากโรงอาหารไกลจากเด็กอันธพาลพวกนั้น สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน


เธออดทนมามากกว่าที่จะเรียนจบพยาบาลอย่างที่แม่ของเธอขอ


และต้องสอบใบประกอบวิชาชีพอีกเพื่อเข้าทำงานข้าราชการเพื่อจะได้ไม่ต้องไปหมกตัวที่โรงพยาบาล


ถึงอย่างนั้น... นี่ก็ไม่ใช่ชีวิตที่เธอใฝ่ฝันเอาไว้เลย


ร่างบางมองไปที่แถวหน้าเสาธงที่มีนักเรียนทั้งหลายยืนเรียงรายตามระดับชั้นอยู่ตรงนั้น เธอยืนรอจนกระทั่งเพลงชาติจบก่อนถึงจะรีบเดินตรงไปหลังห้องน้ำชายแล้วไล่ตะเพิดพวกเด็กเกเรที่แอบมาสูบบุหรี่


แล้วเธอก็ยกมือขึ้นมากุมขมับ...


“นี่กูมาเป็นครูหรือภารโรงกันแน่วะ ?” เธอถามกับตัวเองขณะที่ก้าวเท้าเดินด้วยรองเท้าคัชชูสีดำและกระโปรงทรงเอแสนอึดอัด


ญาณกำลังจะเดินออกมาจากหลังห้องน้ำชาย ขณะนั้นเจ้าแพนตี้ตัวจิ๋วของเธอก็ดันผุบเข้าไปในร่องก้นพอดิบพอดี

ร่างบางกัดฟันอย่างหงุดหงิดก่อนจะหันมองรอบๆกาย


เอาเหอะ ยังไงเด็กๆก็เข้าแถวกันอยู่


เธอเลยตัดสินใจเข้าไปในห้องน้ำชาย ก่อนจะล้วงมือถกกระโปรงขึ้นแล้วล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรง


กึก


เสียงกลอนประตูห้องน้ำนั้นเปิดออกมา


ร่างบางเบิกตากว้างทุกอย่างมันเกิดขึ้นรวดเร็วมา แม้แต่เธอเองยังเอามือออกพร้อมจัดกระโปรงให้เข้าที่เข้าทางไม่ทัน


แม้ไม่มีเสียงกดชัตเตอร์แต่เธอก็มั่นใจว่านิ้วเรียวยาวของนักเรียนหนุ่มคนนี้กดถ่ายภาพบนจอมือถือสุดหรู ดวงตาคมของนักเรียนคนนั้นมองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเดินออกไป เปิดก๊อกน้ำล้างมือหน้าห้องน้ำล้างมือ แล้วเดินจากไปเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น


ทิ้งไว้เพียงร่างบางที่ยืนอ้าปากเหวออย่างงุนงงโดยไม่ทันได้ทำอะไร


งานเข้าแล้วไงไอ้มนัส**!**







“หา เด็กใหม่? กลางเทอมเนี่ยนะ?” เด็กหนุ่มเจ้าถิ่นที่อยู่จวบจนปีสุดท้ายอย่าง ‘ขุน’ นั้น ที่ขึ้นชื่อเรื่องความแสบสรร ที่แม้แต่อาจารย์บางคนยังเอือมระอากับพฤติกรรมของเขา


แต่ก็ไม่มีใครกล้าแตะต้องเขานักหรอก เพราะเขาเป็นหลานของ ผอ.


และคู่หูที่นั่งข้างๆเขาตลอดอย่าง ‘แผน’ นั้นก็นั่งหาวในห้องเรียน วันดีคืนดีก็ฝุบหลับไปเลย เขาเป็นคนที่ไม่มีแบบแผนในชีวิตผิดกับชื่อของเขา เขาทำตามขุนทุกอย่าง เดินตามตูดแล้วเห็นด้วยกับทุกเรื่อง


ใช่... ขุนแผน คู่หูคู่แสบประจำโรงเรียน สองหัวโจกกะโปกแมวแห่งขัตติยะ


“มันอยู่ห้องไหนวะ ?” ขุนหรี่ตาลงพลางเลียริมฝีปาก


สงสัยเขาต้องไปรับน้องเสียหน่อย ทั้งเด็กใหม่ แล้วก็ครูคนใหม่...








กุมภัณฑ์เป็นเด็กใหม่ที่ย้ายมากะทันหันกลางภาคเรียน


เขาเป็นเด็กที่ดูเรียบร้อยและสนใจการเรียนมากกว่าสายตาของบรรดานักเรียนสาวภายในห้องที่มองมาทางเขา


ไม่เว้นแม้แต่สายตาของผู้ชายที่มองเขาอย่างเอาเรื่อง


ทั้งในห้อง แล้วก็นอกห้องตรงระเบียงทางเดินนั้นด้วย


ดวงตาคมของกุมภัณฑ์เหลือบมองไปสบตากับเด็กหนุ่ม


“โอ้... แม่งเก๋าด้วยว่ะ” ขุนพูดเมื่อสบตากับเขา แผนนั้นสะกิดขุนด้วยข้อสอกเมื่อเห็นทีท่าของอาจารย์วิชาภาษาไทยที่กำลังสอนอยู่นั้นมองมาด้วยพอดี


ก่อนที่ทั้งสองหนุ่มนั้นจะรีบวิ่งหนีอาจารย์ภาษาไทยที่เดินออกมาจากห้องหมายจะมาสั่งสอนพวกเขา


“กลับไปห้องเรียนของพวกเธอเดี๋ยวนี้ ขุนแผน!”







เวลา ๑๗.๕๙ น. หน้าห้องพยาบาล

ร่างบางที่กำลังเลื่อนประตูกระจกของห้องพยาบาลปิดด้วยหน้าที่ที่เธอได้มอบหมายมาจากบรรดารุ่นพี่ครูห้องพยาบาลนั่นคือเธอต้องดูแลกุญแจห้อง หมายความว่าเธอต้องมาเปิดห้องแต่เช้าแล้วกลับทีหลังเพื่อปิด ไหนจะต้องทำความสะอาดห้องพยาบาลด้วย แม้จะดีหน่อยที่มีนักเรียนจิตอาสามาช่วย


“แหก!” ร่างบางร้องอุทานเมื่อหันกลับมาพบเด็กนักเรียนหนุ่มร่างสูงที่เข้ามาประชิดตัวของเธอ ดวงตาคมคู่นั้นเหลือบมองเธอ ก่อนที่จะชี้ไปที่ประตูห้องพยาบาล


“ผมขอทำแผลก่อนได้มั้ยครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขออย่างสุภาพ


ญาณพยักหน้าหงึกหงักก่อนจะรีบไขกุญแจเปิดให้ ร่างสูงนั้นเดินเข้ามาแล้ววางกระเป๋านักเรียนของเขาลงจากนั้นก็ตรงไปที่ก็อกน้ำล้างมือในห้องแล้วล้างมือตัวเองก่อนจะเงยหน้าส่องกระจกดูแผลบนใบหน้า


โหนกแก้มของเขาเป็นรอยช้ำ มุมปากแตกมีเลือดซิป แวบแรกนั้นเธอยังนึกไม่ออกมาแม้จะมีบางอย่างมีสะกิดใจเธอ ร่างบางนั้นครุ่นคิดพลางหันมองร่างสูงแล้วคาดคะเนน้ำหนักตัวของนักเรียนหนุ่มพลางเทยาแก้ปวดสองเม็ด


พลันดวงตาสีน้ำผึ้งคู่นั้นของเธอก็เบิกกว้างขึ้น


นี่มันไอ้เด็กเวรที่ถ่ายรูปเธอตอนอยู่ในห้องน้ำนี่หว่า !



______________________

มาช้าเพราะหา GIF แนะนำตัวละครอยู่ค่าาา

แต่ก็มาแล้วน้าา นางเอกยังไม่ตายพวกเธอว์ มันแค่ข่าวลือ 555


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ han hyo joo w gif

"ญาณ"


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ lee soo hyuk gif

"กุมภ์"



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ อัน แจ ฮ ยอน gif

"ขุน"





ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ taeyang gif

"แผน"



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น