facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ติดตามคะ

ชื่อตอน : ไม่มีใครรู้

คำค้น : เพ้อฝัน

หมวดหมู่ : นิยาย สยองขวัญ,สั่นประสาท

คนเข้าชมทั้งหมด : 286

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2560 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ไม่มีใครรู้
แบบอักษร

​ทั้งสองเพ่งมองรอยหยักบนลูกกุญแจมันเหมือนกันเสียทุกเว้าแหว่ง"หรือว่าจะเป็นดอกเดียวกันกับห้องนี้"

​วิลัยพยักหน้าเห็นด้วย

​ทั้งสองลุกพร้อมกันตรงไปยังหน้าห้องทันที ราวันเป็นคนอาสาทำการทดลองเอง เธอใช้มือกดปุ่มจากด้านในขณะที่ตัวเองออกไปยืนขวางประตูและสอดลูกกุญแจเข้าด้านหน้าก่อนเปิด"ป๊อก" เสียงปุ่มกดลูกบิดหลุดจากขั่วบิด

​"ใช่จริงๆด้วย"

วิลัยพูดเบาๆทำหน้าสงสัยขณะที่ราวันกลับทำหน้าปกติ

"ทำไมถึงเป็นห้องนี้ล่ะ" วิลัยถามโพล่งขึ้นมาอย่างไม่ทันคิด

"แหงละมันต้องเป็นของห้องนี้น่ะสิ ในเมื่อมันอยู่บนฝ้าเพดานห้องนี้แล้วพี่คิดว่ามันจะเป็นของห้องไหนได้อีก ถ้าเป็นห้องอื่นน่ะสิถือว่าแปลกแล้ว"

"จริงซินะ" วิลัยยิ้มอย่างอายๆทั้งสองเดินกลับเข้าไปในห้องอีกครั้งแต่ยังไม่คลายสงสัย

"อีกดอกนี่สิ ฉันว่าน่าสนใจ" ราวันพูดลอยๆ

"น่าสนใจอะไร?" พี่ว่ามันต้องเป็นกุญแจอะไรซักอย่างของคนที่เคยอยู่ที่นี่มาก่อนแน่ๆ"

"อืม...พูดอีกก็ถูกอีก พี่นี่เก่งนะพูดเรื่องอะไรที่เราน่าจะรู้ไปหมดเลย" เธอว่าแกมเยาะหยันจนพี่สาวอดขำไม่ได้

"แล้วเธอว่าไงล่ะ มันน่าสงสัยตรงไหน"

"ไม่รู้สิ แต่พี่ลองคิดดูนะ ถ้าพวงกุญแจพวงนี้เป็นของพี่แล้วพี่จะย้ายห้องไป หากว่าเราไม่เอาไปคืนเจ้าของเราก็คงเอาไปทิ้ง และที่ทิ้งของเราก็คงจะไม่อยู่บนฝ้าเพดานนะ ใครจะบ้าปีนขึ้นบนฝ้าเพื่อเอาลูกกุญแจไปโยนทิ้ง!"

​"ก็จริงซินะ"

<font face="Thread-00000cf8-Id-00000008"> </font>

วิลัยดูจะยอมรับกับการตั้งข้อสันนิษฐานของน้องสาว

"แล้วมันไปอยู่ที่นั่นได้ไง"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ฉันสนใจ"

ราวันทำท่าทางครุ่นคิดดูเหมือนนักสืบที่กำลังตีโจทย์ปริศนายังไงยังงั้น

​"เราคงไม่เปิดเพดานเพื่อโยนกุญแจเข้าไปหรอก นอกเสียจากว่าเราจะซ่อนมัน?"

<font face="Thread-00001bfc-Id-00000009"> </font>

**​*​"อืม" พี่สาวพยักหน้า

"และหากว่ามันเป็นการซ่อนก็แสดงว่าต้องมีคนอยากได้กุญแจพวกนี้ หรือไม่มันก็คงต้องถูกซ่อนเอาไว้เพื่อเหตุผลอะไรสักอย่างหนึ่ง"

"อืม"

พี่สาวพยักหน้าอีกครั้ง จนราวันเริ่มสงสัย

"นี่พี่จะไม่ช่วยฉันคิดเลยนอกจาก อืม อย่างเดียวเหรอ"

วิลัยหัวเราะกับคำพูดของน้องสาวที่หันมาตะคอกใส่

"ก็เธอคิดไปหมดแล้วนี่ จะให้พี่คิดอะไรได้อีก"

"จริงดิ อ้าว...งั้นช่วยคิดหน่อยซิว่าทำไม?"

วิลัยส่ายหน้า แต่ในแววตากลับแสดงออกว่าเริ่มใช้ความคิดอย่างหนัก

เธอจ้องมองลูกกุญแจอีกดอกที่เป็นปริศนานั้นอย่างสงสัย

สักครู่วิลัยก็เริ่มคิดอะไรขึ้นมาได้

"เออ...ก่อนอื่นเราต้องรู้ก่อนสิกุญแจแบบนี้น่ะคือกุญแจอะไร"

"จริงสิ" ราวันแย่งกุญแจกลับมาถือไว้

"ตอนพี่ย้ายเข้ามาในห้องนี้มีข้าวของเครื่องใช้ หรือตู้อะไรสักอย่างหรือเปล่า"

วิลัย ส่ายหน้า

"ถ้าจะมีก็พวกตู้อาหารหลังห้องครัวเท่านั้นละ ทำไมเหรอ?"

ราวันส่ายหน้า ไม่เหมือนเพราะตู้พวกนั้นไม่มีกุญแจล็อก

ทั้งสองหัวเราะให้กันและกันอีกหน

"แล้วมันจะเป็นกุญแจอะไรเนี่ยยย" เธอเน้นคำตอนท้าย

"แต่ฉันว่ามันจะต้องเป็นกุญแจตู้อะไรสักอย่างแน่เลย"

"เลิกคิดเหอะ ไม่ช่วยอะไรหรอก"

"ได้ไง...นี่กุญแจนะ"

ราวันยกกุญแจชูไปตรงหน้าพี่สาว

"แล้วไง กุญแจแล้วเป็นไง" วิลัยทำหน้าเบื่อหน่าย

"ก็กุญแจไง..."ราวันจนคำพูด"ถ้ารู้เราก็เปิดมันเข้าไปได้ไงล่ะ"

แล้วทั้งสองก็หัวเราะกับทางตันที่ทั้งคู่กำลังประสบ การที่พบกุญแจปริศนาในเวลาที่เรื่องราวต่างๆมีเข้ามาให้ต้องครุ่นคิดนั้นมันช่างเป็นเรื่องยากเย็นเสียเหลือเกิน กุญแจดอกนี้อาจจะกลายเป็นสิ่งสำคัญหรืออาจจะไม่สำคัญอะไรเลยย่อมเป็นไปได้ทั้งนั้น แต่ที่แน่ๆเวลานี้อย่าว่าแต่กุญแจดอกนั้นจะสามารถไขความลับอะไรให้เธอทั้งสองรู้เลย

เพียงแค่ที่มาของกุญแจนี้พวกเธอเองก็จนปัญญาที่จะคิดถึงมันเสียแล้ว​

​***

ความคิดเห็น