ถั่ว งอก.

ติดเหรียญติดกุญแจนะจ้ะ

“พ่อก็ทำแบบนี้กับพี่สาวหลายๆคน”

ชื่อตอน : “พ่อก็ทำแบบนี้กับพี่สาวหลายๆคน”

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แอ็คชั่น,บู๊ล้างผลาญ

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2560 13:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
“พ่อก็ทำแบบนี้กับพี่สาวหลายๆคน”
แบบอักษร

“พ่อก็ทำแบบนี้กับพี่สาวหลายๆคน”


แฮ่ก แฮ่ก...


ร่างเล็กของเด็กวัยแปดขวบนั้นวิ่งด้วยสองขาเล็กๆผอมแห้งเพื่อจะหนีจากชายจรจัดที่หมายจะกระทำต่ำทรามกับหนูน้อย


“อย่านะ...” เสียงใสหอบอย่างเหน็ดเหนื่อย ขาสั่นด้วยความหวาดกลัว ขณะที่พบว่าหนทางที่จะไปต่อนั้นถูกปิดกั้นด้วยแผ่นสังกะสีผุๆกลายเป็นทางตัน ร่างเล็กนั้นยื่นตัวสั่นเทา เป้ากางเกงนั้นเปียกชุ่มไปด้วยน้ำอุ่นๆที่ไหลออกมา


เด็กน้อยผู้เคยเผชิญกับความน่ากลัวของโลกภายนอกนั้นกลัวจนฉี่ราด


“เหอะน่า ไม่ต้องกลัวนะหนูน้อย” เสียงหื่นกระหายนั้นพูดขึ้น ก่อนจะจู่โจมใช้มือโสโครกจับที่หัวไหล่เล็กและปิดปากเล็กๆนั้นไว้ด้วยปากเน่าเหม็นไม่ให้ร้องออกมา


“อื้อ อื้อ!” ริมฝีปากเน่าเหม็นนั้นบดขยี้จูบริมฝีปากเล็กๆส่วนมือสากก็ลูบไล้ไปทั่วเนื้อเนียนครั้นลากลงมาจับที่ใจกลางของหนูน้อยมันก็พลันคำรามออกมาอย่างหัวเสียก่อนจะจับร่างเล็กให้หันหลังแล้วกดหน้าของเด็กน้อยผู้เป็นเหยื่อติดกับแผ่นสังกะสี


“ฮือออ ฮึกๆ ฮือออ” เด็กน้อยนั้นได้แต่ร้องสะอื้นออกมาทำอะไรไม่ถูก กางเกงขาสั้นนั้นโดนดึงลงมากางที่ข้อเท้า


“หยุดร้องเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นกูฆ่ามึงทิ้ง!” เสียงขู่กรรโชกนั้นดังขึ้น แม้ว่าคนตัวเล็กนั้นจะพยายามกั้นเท่าไหร่ แต่เด็กไร้เดียงสาที่กำลังถูกทำให้แปดเปื้อนนั้นก็ยังห้ามตัวเองไม่อยู่ปล่อยโฮออกมาขณะที่คนที่อยู่เหนือตนนั้นกำลังใช้มือสกปรกอีกข้างของมัน ขัดเกาสิ่งน่าเกลียดนั้นที่ตื่นตัว


“ชู่... มันเจ็บนิดเดียว” กลิ่นปากเน่าเหม็นนั้นขยับเอ่ยข้างๆกกหูของหนูน้อย


“เฮือก!” พลันบางอย่างที่ถาโถมเข้ามานั้นทำให้เด็กน้อยสะดุ้งตกใจ แต่ไม่ใจสิ่งน่าเกลียดของมันแต่เป็นทั้งร่างที่ล้มคะมำทับร่างของหนูน้อยทันทีที่ถูกของแข็งหนักๆฟาดเข้าที่ต้นคอ


ร่างเล็กนั้นใช้แรงที่มีทั้งหมดผลักมันออกมาก่อนจะรีบดึงกางเกงขึ้นมาสวมแล้วกันไปมองที่บุคคลปริศนาที่ช่วยหนูน้อยเอาไว้


ร่างสูงผอมถือกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมสีดำสนิท สวมเสื้อฮู้ดสีขาวและกางเกงวอร์มขายาวสีเทา อำพรางใบหน้าไว้ด้วยหน้ากากสีแดงดั่งเลือดยิ่งท้องฟ้าที่มีเสียงดังครืนและฟ้าผ่าปรากฏแสงสว่างวาบกลับทำให้คนที่ตั้งใจปรากฏตัวแบบฮีโร่นั้นทำให้เด็กน้อยคนนั้นปล่อยร้องไห้โฮออกมาเสียงดัง






“อย่าร้อง โอเค้?”


“ฮือ ฮึก ฮึก ฮือออ”


อ่า... ยิ่งห้ามยิ่งร้อง


ร่างบางนั้นหลังจากที่พาตัวหนูน้อยออกจากสภานที่อโคจรนั้นแล้วก็มาหยุดอยู่ที่สนามเด็กเล่นแห่งหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ก็ไร้ผู้คนเพราะมันดึกมากเกินกว่าผู้ใหญ่จะปล่อยให้เด็กออกมาเดินเล่นตามลำพัง


ในช่วงเวลาสี่ทุ่มใกล้จะห้าทุ่มแบบนี้


ญาณถอนหายใจออกมาก่อนจะพบว่าลมหายใจของเธอมันตีกลับใส่หน้าเพราะหน้ากากที่เธอสวมเอาไว้อยู่ เธอจึงตัดสินใจถอดมันออก


พอเธอถอดมันออกเท่านั้นแหละ...


“ฮึก...” เสียงสะอื้นสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง มือเล็กๆของคนที่นั่งบนชิงช้านั้นยกแขนเสื้อขึ้นมาเช็ดคราบน้ำตาที่มีอยู่ออกไปแล้วจ้องเธอตาใสแป๋ว


อะไรวะ... เด็กนี่แม่ง


นี่มันหน้ากากในตำนานของพ่อเธอเลยนะ ทำเป็นกลัวไม่เข้าเรื่อง


แต่ก็ช่างมันเถอะ มันหยุดร้องได้ซะที...


เธอถอนหายใจออกมาหนักๆก่อนจะสอดหน้ากากซุกเอาไว้ใต้สาบเสื้อกันหนาวของเธอแล้วผูกเชือกกางเกงวอร์มให้แน่นๆกันไม่ให้มันหลุดร่วง


“ไอ้หนู บ้านแกอยู่ไหน ?” ญาณพูดพลางเดินเข้ามาใกล้แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆให้ระดับสายตาอยู่พอดีกับใบหน้าของเจ้าหนูน้อย ก่อนจะถอดฮู้ดของเธอลงเผยให้เห็นเส้นผมสีน้ำตาลหยาบกร้าน


“พะ... พี่ชายจะไปส่งหนูหรอ ?”


“พี่ชาย ?” เด็กสาววัยสิบสี่นั้นทวนคำพูดของเด็กน้อยตรงหน้า ก่อนจะกรอกตาไปมาแล้วส่ายหน้า “ฉันจะไม่ไปส่งแกถึงบ้านหรอก แต่แค่สถานีตำรวจก็พอ บอกให้ตำรวจพาแกกลับบ้าน โอเค้ ?”


“นะ.... หนูขออยู่กับพี่ชายสักพักก่อนได้มั้ย ?” มือเล็กสั่นเทานั้นเอื้อมมาจับมือที่พันผ้าพันแผลของเธอไว้อย่างกล้าๆกลัวๆ


“ไม่เอาอ่ะ” ร่างบางตอบปฏิเสธทันควัน หมายจะสะบัดมือเล็กๆนั้นออก แต่พอเห็นหยดน้ำสีใสเธอก็ถึงกลับทำอะไรไม่ถูก


เอาไงดีวะ ?


แต่ยังไงก็จะไปนอนบ้านของไอ้หมอนั้นอยู่แล้วนี่...


เออวะ ! เลี้ยงต้อยเด็กสักจะเป็นไรไป !







“กูเกลียดมึง” เจ้าของเรือนผมสีดำสนิท ดวงตาปรืออย่างคนที่เพิ่งโดนปลุกให้ตื่นจากที่นอนอยู่หน้าประตูบ้านของเขา อัศวินปรายตามองไปที่ร่างเล็กที่ญาณกุมมือพามาด้วยก็ถึงกลับตาเบิกโพลง “อะไร !? มึงไปมีลูกตั้งแต่เมื่อไหร่ !? แม่ฮะ ไอ้ญาณมันแอบไปมีลู---”


มือที่พันผ้าพันแผลนั้นตะคุบปิดปากของญาติสนิทลูกพี่ลูกน้องทันที ถลึงตาใส่เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะวางมือใต้คางเป็นสัญลักษณ์โดนเชือดคอเพื่อบอกเขาว่าถ้าไม่อยากตายก็ให้เงียบๆ


ว่าแล้วญาณก็จูงมือเด็กน้อยผลักลูกพี่ลูกน้องของเธอออกไปให้พ้นทาง


ก่อนที่จะหันมาถามอย่างแผ่วเบา “แล้ว... คุณอานภาล่ะ ?”


“แม่นอนแล้ว ทำตัวเงียบๆเลยนะมึง” วินบ่นก่อนจะเดินขึ้นบันไดเสียงตึงตังไปยังชั้นสองของบ้าน


ญาณมองแล้วระเหี่ยใจพลางเบ้ปากใส่หลังเด็กหนุ่ม ...ใครกันแน่ที่ต้องเงียบๆ


“มึงนอนห้องกูก็ได้ กูจะไปนอนข้างนอก ...แล้วนั่นกระเป๋าอะไร ?”


ร่างบางกอดกระเป๋าทรงสี่เหลี่ยมของเธอเอาไว้แน่น จนชนกับหน้ากากที่เธอซุกไว้ใต้เธอดังปั่ก อัศวินผงะกับทาทีของเธอเล็กน้อยก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาอย่างงุนงงแล้วเดินออกไปพร้อมปิดประตูห้องให้


เด็กสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะโยนกระเป๋าที่บรรจุเงินสดจำนวนหนึ่งล้านของเธอลงบนเตียง แล้วทิ้งตัวลงนอนอย่างลืมตัวไปมามีใครอีกคน


หนูน้อยที่เธอไม่รู้จักชื่อนั้นมองมาที่เธอก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป ญาณดีดตัวขึ้นมานั่งจ้องว่าเด็กน้อยคนนั้นคิดจะทำอะไรเลยเดินตามเข้ามาในห้องน้ำ


มือเล็กกวักน้ำล้างหน้า ล้างแขน ล้างขาของตัวเอง และที่สำคัญนั้น ริมฝีปากเล็กๆอมน้ำแล้วบ้วนออกมาหลายๆครั้ง แล้วยกแขนเสื้อเช็ดปากตัวเองด้วยสีหน้ารังเกียจ


“พอแล้ว” เสียงแหบพร่าของเธอเอ่ยขึ้นก่อนจะคว้าแขนหนูน้อยเดินออกจากห้องนั้นแล้วพาไปที่เตียง


เธอขึ้นเตียงไปก่อนพร้อมนอนแผ่หลาราวกับเป็นเตียงของเธอเอง พอเห็นท่าทีของเด็กน้อยนั้นเธอก็ถอนหายใจแล้วตบมือลงบนตัวข้างเตียง


“มานอนนี่ดิ” เธอบอกกันหนูน้อย


ร่างเล็กนั้นค่อยๆคลานขึ้นมาแล้วนอนขดตัวข้างๆเธออย่างว่าง่ายทำให้เธอรู้สึกเหมือนว่าเจ้าหนูนั้นเป็นลูกแมวน้อย


“เอ่อ...” ญาณอ้ำอึ้งเธอกระดิกนิ้วเท้าด้วยความประหม่า “ชื่ออะไรล่ะไอ้หนู ?”


“พ่อบอกว่าห้ามบอกชื่อกับคนแปลกหน้า...” เสียงใสนั้นตอบกลับมา


“อ๋อเหรอ” ญาณพูดด้วยน้ำเสียงที่แปลกใจเล็กน้อยปนหมั่นไส้ “ห้ามบอกชื่อ แต่นอนด้วยเลยได้สินะ”


“พ่อก็ทำแบบนี้กับพี่สาวหลายๆคน”


“โห...” หญิงสาวนอนลืมตามองเพดานห้องของลูกพี่ลูกน้อย ก่อนจะพลิกตัวหันมองสบตากับเด็กน้อยที่นอนมองเพดานเหมือนกับเธอ “พ่อมีกิ๊กเลยหนีออกจากบ้านเหรอไอ้หนู ?”


“กิ๊กคืออะไรหรอ ?”


ร่างบางนั้นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขมวดคิ้วใช้ความคิดหาคำมาอธิบาย “...ก็แบบว่า คนที่เป็นแฟนกันมานาน แต่อยู่ดีๆก็ไปมีคนอื่น”


“คงงั้นมั้งฮะ...”


ญาณอยู่กับความเงียบสักพักก่อนจะพูดออกมา “...แม่ของแกคงจะเสียใจน่าดู”


“แม่ตายแล้วฮะ”


“เสียใจด้วยนะ...” เธอรีบตอบออกมาทันทีด้วยความรู้สึกผิดหลังได้ยินคำพูดของเด็กน้อย


แม้เวลาจะผ่านไปครู่หนึ่งเธอก็นอนตัวเกร็งกระดิกเท้าไปมา


คือมันยังไม่ง่วงไง... ต่อให้นี่จะห้าทุ่มแล้วก็เถอะ


“เมื่อไหร่จะนอน ?” เสียงแหบพร่านั้นเอ่ยถามออกมาตรงๆ


“นอนไม่ได้ฮะ... ผมหลับตาลงก็เห็น... ภาพนั่น ผมกลัว...” ร่างเล็กที่หวนนึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อครู่นั้นพร้อมยกมือขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้ด้วยความหวาดกลัว


ญาณที่เป็นลูกคนเดียวไม่รู้จักการปลอบที่เหมือนกับพี่น้องอะไรทำนองนั้น ก็ช่างใจอยู่นานก่อนจะยื่นมือออกไปวางลงบนเรือนผมสีดำสนิทนั้นพลางลูบไปมา


ร่างเล็กที่ได้กลิ่นหอมเย็นของน้ำมันมวยสูตรพิเศษของญาณแล้วก็พลันใจเย็นขึ้น เหมือนกลิ่นหอมของขมิ้นผสมกับกลิ่นมิ้นต์...


เป็นกลิ่นหอมแปลกๆ...


“มันก็แค่ฝันร้าย...” เธอปลอบเด็กน้อยพลางถอนหายใจ เธอล้วงมือเข้าไปใต้สาบเสื้อหยิบหน้ากากอันนั้นออกมาแล้วจ้องตากับมัน


สิ่งสุดท้ายที่เขาทิ้งเอาไว้ให้ การสูญเสียพ่อของเธอไปอย่างกะทันหันนั้นมันก็เป็นแค่ฝันร้ายเช่นกัน...


“พี่ชาย...” พอร่างเล็กนั้นเอ่ยขึ้น เธอก็รีบซุกหน้ากากไว้ใต้ผ้าห่ม แล้วหันมามองเด็กน้อยที่ขอบตานั้นแดงก่ำมีน้ำสีใสคลออยู่รอบดวงตา “ช่วยทำให้ผมลืมมันไปได้มั้ยฮะ ?”


“ทำยังไง..?” ญาณขมวดคิ้วเข้าหากัน ก่อนที่มือเล็กๆนั้นจะวางลงบนผิวหน้าที่ไร้การดูแลไม่สมเป็นเพศหญิงของเธอ


“ให้พี่ชายทำแบบนั้น... ผมอยากจำว่าเป็นพี่ชายที่ทำแทน”


“จะบ้ารึไง!” ร่างบางขึ้นเสียงก่อนจะดีดตัวขึ้นนั่ง เธอมองเด็กไร้เดียงสาที่หน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัวและตกใจ พอเห็นท่าทางตื่นตูมแบบนั้นเธอก็รู้สึกผิดขึ้นมา เลยตอบรับออกมา “เออๆ...”


ร่างบางเกาผมสีน้ำตาลแห้งหยาบของเธอไปมา ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาหน้าเด็กน้อยที่นึกถึงเหตุการณ์นั้นก็ข่มตาแน่นด้วยความกลัวเนื้อตัวสั่นเทา หอบหายใจแรงจนเธอได้ยิน


ญาณเองก็หลับตาลง


เธอไม่ได้อยากจะลวนลามหรือล่วงละเมิดเด็กหรอกนะ แม้มันจะแค่จูบ


มันก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร เธอไม่ถือสาเรื่องจูบแรกบ้าบออยู่แล้ว ก็แค่ปลอบๆไอ้เด็กน้อยขี้แยแค่นั้น


ริมฝีปากบางทาบลงบนกลีบปากนุ่มและเล็กอย่างแผ่วเบา แต่แค่ทาบอยู่อย่างอย่างนั้น เพียงไม่นอนเธอก็ผละออกมาพร้อมสบตากับเด็กน้อยที่ตาเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน


“นอนซะไอ้หนู” เธอบอกก่อนที่จะทิ้งตัวลงนอน คว้าเอากระเป๋าเงินสดของเธอขึ้นมากอดเอาไว้แล้วหลับไปพร้อมกับหน้ากากคู่ใจใต้ผ้าห่ม


ทิ้งไว้เพียงแค่เจ้าหนูน้อยที่กระพริบตาปริบๆ มือทาบบนอดที่มีบางอย่างในนั้นเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน







เช้าวันรุ่งขึ้นที่หน้าสถานีตำรวจนั้น ญาณโบกมือลาเด็กน้อยหน้าหงอยที่ถูกเอามาส่งที่นี่ พอเห็นว่าชายในเครื่องแบบนั้นดูแลเจ้าหนูเป็นอย่างดีเธอก็โล่งอกแล้วหันหลังเดินจากมา


สองมือกอดกระเป๋าบรรจุเงินสดเอาไว้แน่น รีบสาวเท้ากลับไปที่บ้านของเธอ



______________________


เนื้อเรื่องช่วงเเรกๆมันก็จะค่อยเป็นค่อยไปตามสไตล์ของไรท์เองแหละ

ถ้าชอบก็กดติดตาม ตรงนี้ๆ .. เดี๋ยว ไม่ใช่ละ ชอบก็ให้กำลังใจด้วยการคอมเม้นท์กันด้วยนะคะ



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}