Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : นิคมxพลพล 4

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : นิคมxพลพล 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 546

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2560 07:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : นิคมxพลพล 4
แบบอักษร

ทิ้งไว้กลางเรื่อง คนพิเศษข้ามคืน (นิคมxพลพล)

ทั้งสัปดาห์มานี้ นิคมไม่ได้นอนที่ห้องของตัวเองเลยสักวัน เพราะเขาเอาแต่มาเบียดที่นอนกับพลพลทุกคืน ช่วงเช้าก็ไปเรียน เลิกเรียนก็กลับห้อง เอาแต่คลุกอยู่ในห้องตลอด

ฟอด ฟอด ฟอด

“อื้ออออ ไอ้คม มึงจะหอมจนแก้มกูบี้เลยหรอไง”เสียงของเพื่อนตัวเล็กกว่าเอ่ยขึ้น เมื่อทั้งสองล้มตัวลงนอน หลังจากทำโปรคเจคใกล้จะเสร็จแล้ว

“เออ...ทำไม มึงหวงไว้ให้ใคร ทำไมกูจะหอมไม่ได้”นิคมเอ่ยขึ้นทั้งๆที่ยังสวมกอดพลพลไว้ในอ้อมกอด

“ได้ กูแค่อยากให้มึงถนอมกูบ้างแค่นั้นเอง”พลพลเอ่ย ทั้งที่บ่นแต่ก็ยอมให้นิคมสวมกอดและเขาก็ชอบมากเสียด้วย เพราะมันคือความต้องการของเขามานานแล้ว

“นี่กูก็ถนอมมึงสุดๆแล้วป่ะ”นิคมเอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิดแต่ไม่จริงจังนัก

“ยังไง เรียกว่าถนอมของมึงว่ะ ดึงกูมันดม ไปหอม จูบแรงๆ กอดกู รัดกูแรงๆนี่นะ ถนอมยังไงว่ะ”พลพลเอ่ยขึ้น เงยหน้ามองคนที่สวมกอดตัวเองไว้ ก่อนที่นิคมจะก้มมองคนที่เขากำลังสวมกอดตอนนี้และยกยิ้มให้

พรึ่บ!

“อ๊ะ...! มะ...มึงจะทำอะไร”พลพลเอ่ยขึ้น สายตาหวาดๆเล็กน้อยเมื่ออยู่ๆนิคมก็ลุกขึ้นคร่อมตัวเอง สองมือแกร่งจับข้อมือเล็กไว้ สองขาตรึงช่วงล่างของพลพลไว้จนรู้สึกวูบวาบไปหมด และยิ่งใบหน้าหล่อเหลาของนิคมโน้มลงต่ำลง

“กูอ่ะ ถนอมมึงยิ่งกว่าอะไรรู้ไหม เพราะคงไม่มีใครปล่อยให้ไอ้คนตัวขาวๆ หน้าตาน่ารัก ตัวหอมๆ มานอนยั่วได้ตลอดเวลาแบบนี้โดยไม่ทำอะไรหรอกนะ กูต้องอดทนแค่ไหนมึงรู้ป่ะ ที่ไม่ทำอะไรมึง”นิคมเอ่ยออกมา ทำเอาพลพลหน้าแดงร้อนขึ้นมาทันที ร้อนจนบอกไม่ถูกว่าจะไปทางไหนดี ก็ที่จริงเขาก็อยากให้นิคมสัมผัสแบบนั้นกับเขานะ แต่ว่าเขาใจไม่ถึงพอที่จะทำแบบนั้น กลัวจริงๆ กลัวว่าจะเจ็บและเดินไม่ไหว

“เอ่อ...อ่า...”พลพลอึกอัก ใบหน้าน่ารักของพลพลเองก็ยิ่งทำให้นิคมอยากจะจับคนตัวเล็กกดเสียจริง ก่อนจะคลอเคลียจมูกไปที่แก้มขาวของพลพลไปมา และยั่วมาที่ติ่งหูเบาๆ

“อื้อ...”เสียงครางเบาๆของพลพลที่รู้สึกเสียวซ่านไปหมด จากมือที่กำกันแน่นค่อยๆคลายออกให้นิคมเอื้อมมือประสานกัน นิคมยั่วคนที่นอนราบตอนนี้โดยการกดเน้นที่ช่วงล่างเบาๆ ช้าๆ จนรู้สึกได้ว่ากลางกายของพลพลมันกำลังตื่นตัว

“อ่า...”เสียงครางเบาๆของนิคมที่ยั่วคนที่หลับตาอยู่ตอนนี้

“อื่อ...”พลพลเองค่อยๆครางแหบในลำคอเบาๆ เมื่อนิคมลากจมูกและพรมจูบที่ซอกคอของพลพล กดย้ำซอกคอขาวพร้อมกดจมูกคลึงไปมา

“อยากไหม...”เสียงกระซิบนิคมที่ข้างหูพลพล ยิ่งยั่วแสนยั่วจนพลพลเองสมาธิกระเจิงไปหมดแล้วตอนนี้

“อื่อ...อย่าแกล้งกู...อ่า”เสียงเอ่ยท้วงกระเส่าเมื่อมือหนากำลังลูบไล้ไปทั่วกลางกายที่กำลังแข่งขืนขึ้นมา มันก็พอๆกับนิคมที่ตอนนี้อยากจนปวดหนึบไปหมดแล้ว

“ไอ้พล...กูรักมึงนะ”เสียงเอ่ยบอกด้วยใจจริงของนิคมที่เปล่งออกไป พลพลที่เหมือจะเกร็งอยู่บ้างค่อยๆผ่อนคลาย มือที่กำแน่นค่อยๆผ่อนออกและทุกอย่างก็ดำเนินตามครรลองของมัน

“มึงโอเคใช่ไหม”เสียงนิคมเอ่ยถาม เมื่อพลพลเองค่อยๆสวมกอดนิคม

“อื้ม ลองดูก็ได้”พลพลเอ่ยออกมา ก่อนจะหลับตาลงและยอมให้นิคมทำทุกอยางกับร่างกายของตัวเองตามที่ต้องการ ความสุขสมของเซ็กส์ที่นิคมมอบให้ แม้จะเจ็บบ้างแต่มันสุขมากกว่า พลพลคิดแบบนั้น

เวลาของความสุขกำลังผ่านไป เพลิงร้อนของราคะกำลังมอดลงเมื่อนิคมที่ปลดปล่อยความสุขออกมาพร้อมๆกับคนตัวขาวที่นอนหอบอยู่ใต้ร่าง

“อ๊าห์...”เสียงครางหอบแข่งกันของเพื่อนรักทั้งสองที่ตอนนี้เปลี่ยนสถานะไปแล้ว สถานะที่ต่างคนต่างยอมกันและกัน

ฟอดดดด

“กูปล่อยมึงมานานขนาดนี้ได้ไงว่ะ”นิคมเอ่ยขึ้น เมื่อดึงร่างของนิคมมาสวมกอดไว้

“ก็มึงมีเหมียวไง”พลพลเอ่ยขึ้น ตั้งแต่แรกนิคมเองก็ไม่ได้ชอบผู้ชายเลย ไม่เคยชอบแบบคนรักหรืออยากสัมผัส เพราะเขามีเหมียวแฟนสาวของเขามาตลอด จนมาพบกับพลพล เขากลับเปลี่ยนความคิดนี้ไปแต่มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ไม่รู้ได้

“มันก็จริงนะ แต่นั้นมันเมื่อก่อน ตอนนี้กูมีมึง กูรักมึงนะ”นิคมเอ่ยขึ้นก่อนจะกระชับอ้อมกอดพลพลเบาๆ

“กูก็รักมึง แต่ถ้าเหมียวมาขอคืนดีกับมึงหล่ะ มึงจะ...”ยังไม่ทันที่พลพลจะเอ่ยอะไรต่อ ริมฝีปากของนิคมก็ปิด ประทับปากเล็กนั้นเรียบร้อย พลพลทำตาโตอย่างตกใจทันทีก่อนจะมองหน้านิคมอย่างไม่เข้าเมื่อนิคมผละจูบแล้ว

“อย่าพูด เพราะมันมันไม่มีทางเป็นแบบนั้น ถึงเหมียวจะมาขอคืนดี มึงคิดหรอว่ากูจะกลับไปคืนดีกับเหมียว เพราะตอนนี้กูมีมึง คนที่กูอยากอยู่ด้วย”นิคมเอ่ยพร้อมกดจูบที่กลุ่มผมนิ่มของพลพลอย่างแสนรัก

“ขอบใจนะมึง ขอบใจมากที่มึงเลือกอยู่ข้างมึงคือกู”พลพลเอ่ยขึ้น เขาซบหน้าลงที่อกของนิคม คนที่เพิ่งเปลี่ยนจากเพื่อนรักเป็นคนรักและเป็นยิ่งกว่าคนรักในเวลาไม่นานนัก

เช้าวันนี้สายฝนข้างนอกที่กำลังตกลงมาอย่างหนัก แต่คนทั้งสองที่กำลังสวมกอดกันอยู่ในห้องพักไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นอุปสรรคอะไรเลย เพราะทั้งสองกำลังมอบความรักให้กันเหมือนว่าโลกนี้มีเพียงเขาเพียงสองคนเท่านั้น

ฟอดดดด

“อื้อออ พอแล้วกู”เสียงของพลพลเอ่ยบอกคนที่กำลังกดจมูกทีแก้มของเขาสุดแรง พร้อมสวมกอดเขาไว้แน่น

“ไม่พอ ก็มึงเสือกน่ารักทำไมว่ะ”นิคมเอ่ยออกมาอย่างเอาแต่ใจ

“ไอ้บ้า รุ้งี้กูเล่นตัวไม่ยอมให้มึงเอากูหรอกถ้ารู้ว่ามึงจะหื่นขนาดนี้อ่ะ...ปล่อยได้แล้วกูจะไปหาอะไรกิน”พลพลเอ่ยขึ้น แต่นิคมก็ยังไม่ยอมปล่อยพลพล

“ไม่ให้ไป กูกินมึงอิ่มแล้ว กูไม่หิวข้าวแล้ว”นิคมเอ่ยออกมาอย่างยวนๆ ทำให้คนที่อยู่ในอ้อมกอดหน้าแดงเห่อออกมา

“ไอ้คม ไอ้บ้าปล่อยกูหิวแล้ว อย่ามาเล่น”พลพลเอ่ยออกมาพร้อมตีมือไปที่แขนนิคมเบาๆแก้เขิน

“อื้ม ก็ได้ กูมีเวลากอดมึง เอามึงตลอดชีวิต”นิคมเอ่ยออกมา ประโยคของนิคม ยิ่งทำให้พลพลรู้สึกมั่นใจสุดๆกับความรักของเขาทั้งสอง

“แหวะ...เสี่ยวมากครับคุณนิคม”พลพลหันมาแลบลิ้นใส่คนบนเตียงก่อนจะคว้ากระเป๋าเงินเพื่อไปซื้อข้าว

“แลบลิ้นออกมา เดี๋ยวพ่อก็กัดลิ้นขาดหรอก...”นิคมเอ่ยออกมา พลพลที่เห็นว่านิคมเอ่ยท่าทางจะเอาจริงจึงรีบวิ่งออกห้องไปทันที

“ไอ้บ้า...”พลพลเอ่ยพร้อมกับเสียงประตูห้องปิดลง นิคมที่ล้มตัวนอนลงพร้อมรอยยิ้ม เขามีความสุขมากที่ได้อยู่กับพลพล ตลอดเวลาที่เปิดเผยว่าคบกัน ยิ่งทำให้เขามีความสุขที่สุด หรือว่าที่จริงพลพลคือสิ่งที่เขาต้องการจริงๆ

ระหว่างที่นิคมนอนรอพลพลไปซื้อข้าวเช้าอยู่นั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น นิคมรีบหันไปมองประตูห้องตัวเองทันที เพราะสงสัยว่าทำไมพลพลไปไวจัง

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“ทำไมไปไวจังว่ะ หรือจะเป็นไอ้รอน ไม่มั้งไอ้ต้นกลับมาแล้วนี่มันคงไม่มีเวลามากวนเราหรอก”นิคมเอ่ยเบาๆ บ่นงุบงิบก่อนจะเดินไปเปิดประตู

แกร๊ก!

“มึงลืมอะไร...”เขาเอ่ยได้เพียงแค่นี้หลังจากเปิดประตู เพราะเสียงเคาะประตูไม่ใช่เสียงเคาะจากห้องที่เขาอยู่แต่มันเป็นเสียงเคาะจากห้องของเขาจริงๆ

“เหมียว...”เสียงนิคมเอ่ยขึ้น หญิงสาวที่ยืนอยู่หน้าห้องของเขาเอง ที่ไม่ใช่ห้องของพลพล เหมียวหันมองนิคมที่ท่อนบนเปลือยเปล่า มีเพียงกางเกงขาก๊วยที่เขาสวมใส่เพียงตัวเดียวเท่านั้น

“คม...ทำไมไปอยู่ห้องพล หรือว่า...”หญิงสาวนิ่งอึ้งไป เพราะคิดว่าแฟนหนุ่มของตัวเองโกหกเท่านั้นเรื่องที่ชอบเพื่อนสนิทของตัวเอง

“เหมียวมาทำไมหรอ”นิคมเอ่ยขึ้น ก่อนจะมองหญิงสาวที่ตัวเปียกโชกอยู่ เสื้อตัวบางๆ ที่ใครเห็นก็ต้องมองกันเป็นตาเดียว

“เหมียว...อยากคุยกับคม”หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนจะสวมกอดตัวเองด้วยความเย็น เพราะช่วงนี้คือปลายฝนต้นหนาวแล้ว ลมหนาวและลมฝนกำลังมาปะทะกัน

“เข้าห้องก่อน เดี๋ยวไม่สบาย”นิคมเอ่ยขึ้น ก่อนจะพาเหมียวเข้าห้องของตัวเอง เพราะไม่อยากให้พลพลมาเจอเขาและเหมียวที่ห้องของพลพล

นิคมหาผ้าขนหนูมาให้หญิงสาวเพื่อเช็ดผมและห่มไว้ ก่อนจะหาเสื้อผ้าเพื่อให้หญิงสาวเปลี่ยน ซึ่งนิคมเองก็ไม่ใช่คนที่ใจดำอะไรเขาสุภาพบุรุษพอ

“เก็บของจะไปไหนหรอ เหลืออีกตั้งสองเดือนนี่ จะจบอ่ะ”หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อเขาเห็นว่าของในห้องนิคมถูกจัดเก็บใส่ลังไว้บางส่วน เพราะความเป็นจริงแล้วนิคมจะย้ายไปอยู่กับพลพลแล้วต่างหากจึงคืนห้องให้กับทางหอ

“ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ เดี๋ยวจะไม่สบาย”นิคมเอ่ยขึ้นพร้อมยื่นเสื้อผ้าให้กับหญิงสาว เหมียวเงยหน้ามองอดีตแฟนหนุ่มก่อนจะร้องไห้ออกมา

“ฮึกๆ เหมียวขอโทษ เรากลับมาเหมือนเดิมกันเถอะนะ”หญิงสาวเอ่ยขึ้นพร้อมโผกอดนิคมทันที

หมับ!

“เอ่อ เหมียว ปล่อยเราก่อน”นิคมเอ่ยออกมา เขากลัวว่าพลพลจะมาเห็นภาพตอนนี้ แต่หญิงสาวก็ไม่ยอมปล่อย เอาแต่ซบหน้าและร้องไห้อยู่ที่อกของนิคม

“พลรังเกียจเหมียวหรอ รังเกียจกันหรอ ฮึกๆ”หญิงสาวเอ่ยอ้อน ก่อนที่นิคมจะผละเธอออกจากอก

“เปล่าหรอก แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันแล้ว และอีกอย่างเรากับพล...”นิคมเอ่ยออกมาแต่ไม่ทันที่จะเอ่ยต่อ หญิงสาวตรงหน้ากลับคว้าใบหน้าของนิคมเข้ามากดจูบและสัมผัสอย่างที่เคยทำ

“เหมียวอย่า...อย่าทำแบบนี้...อื่อ”แต่หญิงสาวไม่ฟังอะไร ดันชายหนุ่มให้นอนลงบนเตียง

“เหมียวไม่หยุด เหมียวอยากรู้ว่าที่จริงแล้วพลไม่ได้ชอบผู้ชายอย่างพล คมชอบผู้หญิงอย่างเหมียวมากกว่า”หญิงสาวไม่พูดมา เธอคร่อมร่างสูงพร้อมยั่วยวนและสัมผัสไปทุกอณูของจุดที่เรียกว่ากระตุ้น

ทางด้านพลพลที่ซื้อข้าวมาเรียบร้อย เขาเจอรอนและต้นจึงคุยกันสักพักก่อนจะเดินขึ้นห้อง แต่เขากลับแปลกใจที่ห้องข้างๆของเขากลับมีประตูแง้มอยู่

“ไอ้คมไปเอาอะไรว่ะ หรือไปเก็บของระหว่างรอเรา”พลพลเอ่ยขึ้น เพราะรู้ว่านิคมกำลังคืนห้องให้ทางหอเพื่อมาอยู่กับเขาที่ห้องก่อนจะเรียนจบ พลพลจึงรีบดิ่งเข้าไปในห้องทันที

“ไอ้คม มึงเก็บของยัง...”ยังไม่ทันจะเดินเข้าห้องเต็มตัว สายตาที่มองเห็นสองร่างที่อยู่บนเตียงตอนนี้ทำเอาข้าวกล่องในมือหล่นลงพื้นทันที ปากคอสั่นไปหมด ไม่รู้ว่าจะไปทางไหนดี สองมือและสองเท้าแทบจะขยับไม่ได้

ปึก!

“ไอ้พล! ฟังกูก่อน”เสียงของนิคมเอ่ยทันทีที่ผลักหญิงสาวบนร่างลงไปกองอยู่กับพื้น เมื่อรู้ว่าร่างของพลพลได้วิ่งออกไปแล้ว

“คม...คมคะ”เหมียวเองก็รู้สึกแย่จริงๆกับการกระทำของนิคมเมื่อสักครู่ นิคมผลักเธอไปกองกับพื้นอย่างไม่ใยดีและวิ่งตามผู้ชายคนนั้นไปอย่างไม่มองหันหลังเลยสักนิด

พลพลวิ่งผ่าสายฝนไปเรื่อยๆ ไม่รู้จุดหมายของตัวเอง ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อ ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อ ไม่รู้อะไรเลยว่าเขาวิ่งออกมาทำไม

“ฮื่อๆๆ ฮึกๆ ไอ้บ้า ไอ้บ้าคม”เสียงปล่อยโฮออกมาและเสียงตะโกนด่าคนที่กำลังวิ่งตามมาตอนนี้มันเจ็บไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น