ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP.2 หน้าไม่ให้ แต่ใจมันรัก

ชื่อตอน : EP.2 หน้าไม่ให้ แต่ใจมันรัก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 146.6k

ความคิดเห็น : 355

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2560 23:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 1,800
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 หน้าไม่ให้ แต่ใจมันรัก
แบบอักษร

EP.2 หน้าไม่ให้ แต่ใจมันรัก


"ขอบคุณพี่" อั่งเปาจำใจรับมาก็ได้ เด็กหนุ่มตั้งสติอยู่ชั่วครู่ พี่มันคงไม่ทำอะไรแล้วหรอกมั้ง


"กูไปส่งไหม"


"ไม่ๆๆ" เด็กหนุ่มรีบปฏิเสธเช่นเคย เติ๊ดก็ไม่ได้เซ้าซี้อะไรมาก เขาเบี่ยงตัวหลบให้ อั่งเปารีบเดินหนีทันที


และพอถึงจุดที่คิดว่าไกลพอจะปลอดภัยแล้ว เด็กหนุ่มก็ถอดหมวกกันน็อคออก ซองมาม่าในมือก็ยังอยู่


"บีบมาเละขนาดนี้ ใครจะแดกวะ" อั่งเปาบ่นเบาๆกับสภาพซองมาม่าที่ถูกขยำมาจนข้างในป่นหมดแล้ว แต่จะทิ้งก็กลัวเสียน้ำใจ เด็กหนุ่มเลยยัดๆใส่กระเป๋าสะพายไว้แล้วไปมหาลัยต่อ

....

....

....

-มหาวิทยาลัย-

หลังจากเรียนเสร็จช่วงห้าโมงเย็น อั่งเปาก็เดินออกมาจากตึกนิเทศน์พร้อมเพื่อน


"เย็นนี้พวกมึงไปหลังมอกับกูหน่อยดิ กูจะสักว่ะ" เต่า เพื่อนคนนึงของอั่งเปาที่มาจากต่างจังหวัดเหมือนกันชวนขึ้น ทั้งคู่เป็นเพื่อนกันตั้งแต่มัธยมแล้ว


"เออได้/เออ/ไม่!"

ทุกคนตกลงกันหมด มีเพียงอั่งเปาที่ปฏิเสธ เด็กหนุ่มเลยตกเป็นเป้าสายตาของเพื่อนทันที


"ขวางโลกทำเหี้ยไรเนี่ย ตั้งแต่ถือหมวกกันน็อคเดินมาเรียนแล้วนะมึงอ่ะ" เต่าต่อว่าทันที อั่งเปาส่ายหน้าไปมาเช่นเคย


"กูไม่ไป กูจะหมกตัวอยู่ในห้องจนกว่าจะถึงเช้าวันจันทร์!" เด็กหนุ่มตั้งปณิธานอย่างมาดมั่น


"ปัญญาอ่อน!"


"เออ ช่างกูเหอะ กลับแล้ว"


พรึบ

เด็กหนุ่มจะเดินหนี แต่ก็ถูกรั้งคอเสื้อจากด้านหลังไว้ก่อน ตัวคนเดียว มันจะสู้แรงบังคับของเพื่อนๆได้ยังไง และท้ายที่สุด เด็กหนุ่มก็ต้องตามพวกนี้ไปจนได้ แต่อั่งเปาก็ไม่ลืมที่ใส่หมวกกันน็อคไปด้วยนะ


"ไอ้เปา มึงกำลังทำให้พวกเราเด่น ถอดหมวกกันน็อคออกเลยสัด!" เต่าด่าขึ้น เมื่อมาถึงหน้าร้านสักแล้ว อั่งเปาก็ว่าทำไมคนมองเยอะจัง เด็กหนุ่มถอดออกก็ได้ 


อั่งเปาวางหมวกกันน็อคไว้ที่โต๊ะหน้าร้าน เด็กหนุ่มถอดรองเท้าไว้แล้วเดินเข้าร้านไปพร้อมเพื่อนๆ


ในร้านมันมีประตูเข้าไปอีก ตรงนี้เหมือนเป็นที่ให้รอ แต่มันค่อนข้างจะมืด แถมตามผนังก็มีลายสักติดเต็มไปหมด มันก็สวยแบบอาร์ตๆ แต่มันไม่ใช่แนวอั่งเปาสักเท่าไหร่ อั่งเปาสะดวกศิลปะแบบสบายๆมากกว่า


"กูรอข้างนอกนะ" อั่งเปาเลี่ยงออกมาข้างนอกดีกว่า เห็นรอยสักเยอะๆแล้วมันขนลุกแปลกๆ มันทำให้อั่งเปานึกถึงเติ๊ด....แบบแค่หน้าแวบเข้ามา ฉี่ก็จะราดแล้ว


18.15 น.

อั่งเปายกขาขึ้นนั่งขัดสมาธิบนม้านั่ง หิวก็หิว มืดก็มืดทำไมเพื่อนๆไม่ออกมาสักทีก็ไม่รู้ พวกนั้นสักกันทุกคนแน่ๆ เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ยกมือขึ้นมาท้าวคางทั้งสองข้าง


เวลาผ่านไปอีกนิด เด็กหนุ่มหิวจนทนไม่ไหวจนต้องเปิดกระเป๋าแล้วเอามาม่าดิบซองนั้นมาแกะ มันหิวจนถึงขั้นกินก็กินนั่นแหละ


แกร่ก~

ยังไม่ทันจะหยิบเข้าปาก เสียงประตูก็เปิดออก อั่งเปานึกว่าเพื่อนเลยหันไปมอง แต่พอเห็นว่าเป็นใครเท่านั้นแหละ....


"มาได้ไงเนี่ย" เติ๊ดถามขึ้น อั่งเปารีบโยนซองมาม่าไปไกลๆก่อน เด็กหนุ่มพยายามจะไม่กลัวแล้วทำหน้านิ่งๆ


"อ้าว! ไม่ตอบ" เติ๊ดขึ้นเสียงนิดๆ อั่งเปาก็ไม่รู้จะตอบยังไงอยู่ดีนั่นแหละ


"มากับพวกนั้นหรอ"


พรึบ!

พอเติ๊ดนั่งลงข้างๆ อั่งเปาก็ขยับหนีทันที มันเร็วจนหน้าจะทิ่มอยู่แล้ว ดีที่ทรงตัวได้


"ว่าจะโทรหาแล้ว แต่ยังไม่เติมเงิน" เติ๊ดพูดมาต่อ อั่งเปาหันมองนิดๆ


"พี่ชอบผมจริงดิ" เด็กหนุ่มตัดสินใจถามด้วยความข้องใจ มันดูไม่น่าเป็นไปได้เลยสักนิด บอกตรงๆ อั่งเปายังงงๆอยู่เลย ตกลงผู้ชายข้างๆนี่คือแฟนใช่ไหม?


"เออสิวะ" เติ๊ดตอบพลางหยิบบุหรี่มาจุดสูบ แต่เขาตอบโดยไม่ยอมสบตาอั่งเปานี่สิ คงไม่ได้เขินใช่ไหม


"แล้วพี่รู้จักชื่อผมหรอ" อั่งเปาทำใจกล้าถามไปอีก


"กูรู้จักยันชื่อพ่อออ! มึงอ่ะ" เติ๊ดหันมาตอบโดยเน้นคำว่าพ่อเต็มๆ อั่งเปาไปไม่เป็นเลยทีนี้


แกร่ก~

ประตูเปิดออกมา คราวนี้เป็นกลุ่มเพื่อนอั่งเปา เด็กหนุ่มรีบเก็บกระเป๋า เก็บหมวกกันน็อคแล้วลุกยืนทันที


"เป็นไรเปา ทำไมหน้ามึงดูรนๆ"


"รนเหี้ยไร ไปๆกลับๆๆๆๆๆ" เด็กหนุ่มเดินไปก่อนใครพวกเลย


"กลับเดียวก็พอไหม กลับเยอะเป็นเป็ดเลยไอ้ห่า" เต่าบ่นเพื่อนเบาๆ เติ๊ดเองก็ได้ยิน เขามองตามไปยิ้มๆ เด็กอะไรไม่รู้ น่ารักเหี้ยๆเลย


"พวกผมกลับก่อนนะพี่" เสียงเพื่อนอั่งเปาพูดบอก เติ๊ดหุบยิ้มลงก่อน 


"ก็ไปสิ กูมัดขาพวกมึงไว้หรอ! แล้วรอยสักอ่ะ ถ้าอาจารย์เห็นแล้วพวกมึงบอกว่าสักร้านกู กูจะกระทืบรายตัวเลย" เติ๊ดมองหน้าแล้วพูด เขาไม่ได้ตะโกนหรืออะไรมากมาย แต่ด้วยลุคแล้ว ใครจะกล้าหือกันล่ะ 


"ครับ" พวกนั้นตอบอย่างพร้อมเพียง เติ๊ดไม่ได้สนใจอะไรต่อ หันมาสูบบุหรี่นิ่งๆ 


วันต่อมา

วันนี้วันเสาร์ อั่งเปาตั้งใจจะไม่ออกไปไหนเลย เด็กหนุ่มปิดโทรศัพท์ไว้อีกต่างหาก เมื่อวานตอนกลับมาหอ อั่งเปาซื้อของกินมาตุนไว้เพียบ อยู่ได้ถึงวันจันทร์แน่ๆ


วันเสาร์ผ่านไปโดยสวัสดีภาพ อั่งเปานอนเล่นอยู่ในห้องสบายๆ แต่วันอาทิตย์นี่สิ


ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมา อั่งเปาลุกจากเตียงมาด้วยสภาพง่วงๆ เด็กหนุ่มใส่เสื้อยืดตัวใหญ่ๆกับกางเกงบ๊อกเซอร์ขาสั้นๆเท่านั้น


แกร่ก~

ขณะเปิดประตูเด็กหนุ่มก็ยังคงตาปรือๆ แต่พอคนเห็นผู้ชายที่หน้าประตูเท่านั้นแหละ เด็กหนุ่มหายง่วงเป็นปลิดทิ้งเลย ถึงจะไม่ใช่เติ๊ด แต่ก็น่าจะพวกเดียวกัน


ปึง

อั่งเปารีบปิดประตูแล้วล๊อกทันที เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอฝืนๆ ต้องเก็บของมีค่าในห้องซ่อนก่อนไหมเนี่ย หรือต้องโทรหาตำรวจไว้ก่อนดี

​​

"ไอ้เติ๊ดมันฝากมาม่ามาให้ มันมาไม่ได้ เมื่อวานมันเตะหมาแล้วหมากัดขามัน" คนที่หน้าประตูพูดมา อั่งเปาไม่ได้อยากรู้สักนิด แล้วคนบ้าอะไร อยู่ดีๆไปเตะหมา


"เอาวางไว้นั่นแหละพี่ เดี๋ยวผมออกไปเอาเอง" อั่งเปาตัดสินใจตอบไป


"หมามันนั่นแหละ มันกัดกันไม่ยอมหยุด ไอ้เติ๊ดโมโหเลยเตะห้าม โดนไปซะหลายเขี้ยวเลย ควายแท้ๆทั้งหมาทั้งเจ้าของ" เขาพูดมาต่อ อั่งเปาเกือบหลุดขำแล้ว แต่นึกถึงหน้าโหดๆของเติ๊ดเข้าก่อน


"เออ แล้วมอไซค์ที่ยางรั่วอยู่อ่ะ เมื่อคืนวันศุกร์ไอ้เติ๊ดมันมาเปลี่ยนล้อไว้ให้แล้วนะ" ประโยคนี้ทำอั่งเปางงนิดๆ


"แต่รถผมแค่ยางรั่วนะพี่"


"ก็เออไง มันงัดพัง เลยต้องไปซื้อมาเปลี่ยนให้ใหม่" พี่คนนั้นตอบมาขำๆ อั่งเปานิ่งไปเล็กน้อยเหมือนกัน แต่เด็กหนุ่มไม่ได้ตอบอะไร จนเสียงคนหน้าประตูเดินห่างออกไป


แอด~

อั่งเปาแง้มประตูออกมาดู ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว เด็กหนุ่มเลยก้มหยิบถุงเซเว่นขึ้นมา ข้างในก็มีแค่มาม่าแบบซองนั่นแหละ


ถ้าไม่มองที่รูปร่างหน้าตา บางมุมเติ๊ดก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดสักเท่าไหร่


อั่งเปาคิดเพียงแค่นี้ โดยไม่รู้เลยว่า ถึงหน้าตาเติ๊ดจะโหด จะดูป่าเถื่อนและเลวในสายตาคนอื่นแค่ไหน แต่รักคือรักจริงๆ ไม่เคยคิดหลอกหรือมีจุดประสงค์อื่นเลยสักนิด


*********************

มาแล้วค่า  พี่เติ๊ดมันก็ไม่ใช่คนดีหรืออะไรนะคะ พี่มันดีกับอั่งเปาคนเดียว ฮี่ๆ ><

#พี่เติ๊ดสายโหด

#แต่พี่เติ๊ดกลัวเมีย

ความคิดเห็น