น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 19 ความจริง

ชื่อตอน : บทที่ 19 ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.8k

ความคิดเห็น : 35

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2560 20:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 19 ความจริง
แบบอักษร

หลังจากที่นานะทำแผลให้กับยากูซ่าหนุ่มเสร็จ เขาลุกขึ้นแล้วก้มทำความเคารพอีกครั้งทำให้พยาบาลที่อยู่ข้างๆงงกับสิ่งที่เห็น

“อย่าขยับมากนะคะ เดี๋ยวแผลจะเปิดกลับบ้านได้แล้วคะ”  นานะพูดเสร็จกำลังจะเดินออกไป

“นายหญิงครับ กลับกับผมนะครับ”

“เชิญคุณกลับไปเถอะคะ ฉันขอตัวก่อน”  นานะเดินออกไปทันทีไม่สนใจเขา จนมีคนไข้รายใหม่เข้ามาพยาบาลเดินเข้าไปดูอาการเป็นชายวัยรุ่นแต่มีอาการมึนเมามีกลิ่นเหล้าแรง บาดแผลที่ขาเหมือนถูกเศษแก้วบาด พยาบาลสาวพาเขามานั่งที่เตียง นานะเดินเข้าไปดูแผลให้

“ไปโดนอะไรมาคะ?”

“ไม่รู้!!”  เขาพูดเสียงดังเพราะอาการเมา

พยาบาลเตรียมชุดเย็บแผลให้กับนานะ เธอเดินเข้าไปทำการล้างแผลให้กับหนุ่มวัยรุ่น เขาร้องออกมาเสียงเพราะความเจ็บปวด แถมยังคว้ามือของนานะแล้วบีบแรงจนเป็นรอย

“เจ็บนะโว้ย!! เบาๆสิวะ”  เขาพูดตะคอกใส่หน้าของนานะ เธอเลยพยายามทำให้เบาที่สุด แต่ชายวัยรุ่นก็ยังคงร้องดังอยู่ดีแถมยังด่ายังว่านานะคงเพราะอาการเมาบวกกับความเจ็บปวดจึงทำให้พูดแบบนั้นออกมา นานะเธอไม่ได้ถือสาอะไร แต่มีคนที่ไม่ยอมอยู่ด้วยในห้อง

“หุบปาก!!”  ยากูซ่าหนุ่มเดินเข้ามาบีบที่แผลอย่างแรงจนชายวัยรุ่นดิ้นเพราะความเจ็บ

“ถ้ามึงยังกล้าว่าหรือแตะต้องนายหญิงอีกละก็ กูยิงมึงแน่”  เขาเปิดเสื้อขึ้นโชว์ปืนที่เอวให้หนุ่มขี้เมาดู เขาหยุดร้องทันทีและตัวสั่นไปด้วยความกลัว นานะตีที่แขนของยากูว่าหนุ่มเบาๆ

“ไปบีบแผลเขาทำไม เห็นมั้ยแผลใหญ่กว่าเดิมเลย ออกไปเลยไป”  นานะพูดไล่ให้เขาออกไป

“แต่มันว่านายหญิง แถมยังบีบแขนของนายหญิงอีกนะครับ”

“ก็เค้าเมา จะไปถือสาทำไม ฉันเป็นหมอนะ ต้องรักษาคน โดนแค่นี้ไม่เป็นอะไรหลอก”

“แต่ว่า . . . ”

“ไม่มีแต่ แล้วนายก็ออกไปได้แล้ว” 

นานะดันหลังของเขาให้ออกไปก่อนที่จะกลับมาทำแผลให้กับชายขี้เมา เขานั่งนิ่งๆและตัวสั่นเพราะความกลัว นานะยิ้มให้เขาแล้วพูดปลอบใจให้เขาหายกลัวก่อนที่จะเย็บแผลให้จนเสร็จแล้วพยุงร่างของเขาออกไปส่งหน้าคลินิกโดยมียากูซ่าหนุ่มมองด้วยสายตาที่ดุเอามากๆ จนเขาไม่กล้าสบตา พอออกมาถึงนอกร้านก็รีบเดินกลับไปเหมือนคนไม่มีแผล คงลืมความเจ็บปวดที่แผลไปแล้วมั้งวิ่งเร็วขนาดนั้น . . .

“นายหญิงกลับไปกับผมเถอะครับ” 

“เชิญกลับไปเถอะคะ ฉันต้องทำงานคงไปกับคุณไม่ได้”  เขาก้มหน้าคอตก ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง

“นายหญิงเป็นหมออยู่ที่นี้หรอครับ?”

“อืมใช่ค่ะ”  เขารีบเดินออกไปจากคลินิกทันที ส่วนนานะก็นั่งรอตรวจคนไข้อยู่ในห้องตรวจจนเย็นเธอก็เลยเก็บของเตรียมจะกลับบ้าน มาถึงญี่ปุ่นก็มีเรื่องปวดหัวให้ทำเลย ได้พักสักที เธออยากกลับไปหาลูกแล้ว

“โชคดีนะคะคุณหมอ แล้วเจอกันค่ะ”  พยาบาลสาวพูดกับนานะ เธอหันกลับไปยิ้มแล้วโบกมือให้กับพยาบาลก่อนที่จะเดินออกมาจากคลีนิก

“ที่รักยังมีชีวิตอยู่จริงๆด้วย”  ใบหน้ายิ้มทั้งน้ำตาของชายหนุ่มที่จอดรถรออยู่หน้าคลีนิกเห็นร่างของคนรักเดินออกมาจากคลีนิกทำให้เขาหัวใจพองโตอีกครั้งไม่คิดว่าชาตินี้จะได้เจอคนที่รักอีก

ซาโต้ขับรถช้าๆตามนานะไปเธอเดินเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง ซาโต้เลยลงจากรถปล่อยให้ลูกน้องขับไป เขาเดินตามนานะไปช้าๆไม่ให้เธอรู้จนถึงบ้านหลังหนึ่งเป็นบ้านพักติดทะเลของตากับยาย ซาโต้มองดูคนรักอยู่ไกลๆ เขาอยากจะเข้าไปหาแต่ก็กลัวนานะจะหนีเค้าไปอีก เค้ายังไม่รู้สาเหตุที่แท้จริงทำไมเธอถึงทิ้งเขาไปตั้งหลายปี

“แม่จ๋า มาแล้วหรอคะ”

“จ้าเป็นไงบ้างคนเก่ง ดื้อกับน้าๆสองคนหรือเปล่า”

“ไม่ดื้อเลยค่ะ”

ซาโต้ยืนมองภาพของนานะกอดกับเด็กผู้หญิงคนนึงพอเขามองดูดีๆนั้นมันหนูน้อยอะกินี้หน่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี้ได้ หรือว่า . . .

ซาโตะรีบเดินสาวเท้าเข้าเดินเข้าไปหานานะกับอะกิทันที หมับ! ซาโต้คว้ามือของนานะไว้ นานะหันหน้ามามองด้วยความตกใจ ก่อนที่จะตกใจยิ่งกว่าคือคนที่มาจับตัวเธอคือซาโต้ นานะพยายามแกะมือของเขาออก  ซาโต้ดึงนานะเข้ามากอดทั้งเธอและลูก

“คิดถึงมากนะรู้มั้ย ที่รัก”  ซาโต้กอดนานะไว้แน่น

“มากอดแม่หนูทำไมคะ? คุณลุง”  อะกิที่ตอนนี้ก็ถูกซาโต้กอดไว้เหมือนกันเพราะถูกนานะอุ้มเอ่ยถามด้วยความหวงแม่

“แม่?”

“ใช่คะ นี้แม่ของหนูเอง”  ซาโต้ปล่อยกอดจากนานะก่อนที่จะจ้องตาของเธอ

“ลูกของเราใช่มั้ยที่รัก”  ซาโต้ยิ้มแล้วมองหน้านานะด้วยความหวัง เธอหันหน้าหนีซาโต้แล้วตอบ เพียงแค่ “อืม” ซาโต้ยิ่งกอดนานะและลูกแน่นขึ้น เขารู้สึกมีความสุขมากๆที่นานะตอบเขาโดยไม่ปิดบังว่านี้ไม่ใช่ลูกของเขา ซาโต้กอดทั้งสองอยู่นานจนสองหนุ่มเดินออกมาจากในบ้าน

“กลับมาแล้ว . . . . ”  มาซาชิกับมาซาโตะเดินออกมาดู พวกเขาอึ้งกับภาพที่เห็นคือซาโต้ที่ใครๆในญี่ปุ่นก็รู้จักเจ้าพ่อยากูซ่าชื่อดังของประเทศที่แม้แต่ตำรวจก็ไม่กล้ายุ่งกับพวกเค้า มายืนกอดพี่สาวของพวกเขาสองคนอยู่ที่หน้าบ้าน

เอี๊ยด!! รถของการ์ดซาโต้สามคันวิ่งเข้ามาจอดพร้อมกับการ์ดทั้งหมดลงมาจากรถเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของนานะและซาโต้

“สวัสดีครับ!! นายหญิง”  พวกเค้าทุกคนพูดพร้อมกันทำให้หนูน้อยอะกิตกใจร้องไห้ออกมา

“ไอพวกเหี้ย!! เสียงดัง ลูกกูตกใจหมด”  ซาโต้หันไปดุใส่พวกการ์ดเสียงดัง

“ลูก!!”  ไม่ใช่แค่พวกการ์ดที่ตกใจมาซาชิและมาซาโตะก็เช่นกันพวกเขายิ่งอึ้งเข้าไปใหญ่เมื่อรู้ว่าพ่อที่แท้จริงของอะกิคือซาโต้หัวหน้ายากูซ่า

“โอ๋ๆๆ ไม่ร้องนะครับ”  ซาโต้พูดด้วยน้ำเสียงนิ่มนวลกับลูกพยายามปลอบให้ลูกหยุดร้องไห้ เขาอุ้มลูกจากอ้อมกอดของนานะมากอดไว้เองแล้วเดินกล่อมจนอะกิหยุดร้อง

“คุณลุงมากอดอะกิทำไมคะ?”  หลังจากที่หยุดร้องอะกิเอามือปาดน้ำตาและน้ำมูกก่อนจะมองหน้าคนที่อุ้มเธออยู่    “ไม่ใช่ลุงครับ เรียกใหม่ๆ  เปลี่ยนเป็นป๊ะป๋านะครับ”    ซาโต้ยิ้มให้กับลูกเขาดูเป็นอ่อนโยนขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่กับลูก ลูกน้องหลายคนมองดูซาโต้พวกเขาคิดในใจว่านี้ต้องไม่ใช่เจ้านายของพวกเขาแน่ๆ ซาโต้ไม่เคยมุ้งมิ้งขนาดนี้ เหมือนกับว่าเขาไม่ใช่ยากูซ่าเพราะซาโต้จะดุและนิ่งกับลูกน้อง นานะเดินเข้าไปจะไปอุ้มลูก  “เอาลูกมา”  นานะพูดขึ้น

“ป่ะ”  ซาโต้จูงมือดึงนานะเดินไปที่รถ ก่อนที่จะวางลูกลงแล้วให้อะกิขึ้นไปนั่งบนรถ หนูน้อยดูจะชอบเอามากเพราะตั้งแต่เกิดมานอกจากรถกระบะของตาก็รถประจำทางเท่านั้นที่หนูน้อยอะกิเคยนั่ง แต่วันนี้อะกิจะได้นั่งรถหรูของพ่อตัวเอง ซาโต้ดันนานะจนขึ้นไปนั่งบนรถได้เขาก็ขึ้นตามไปนั่งที่ของลูกแล้วเอาอะกิมานั่งบนตัก ให้ลูกน้องขับไปที่บ้านของพวกเขา

“เป็นไงชอบมั้ยคะ?”  ซาโต้พูดคุยเล่นกับลูกสาวส่วนนานะเธอมองผ่านกระจกออกไปโดยมีสองพ่อลูกคุยเล่นกัน ที่เธอยอมขึ้นมาด้วยก็แค่ตามใจลูกเพราะเห็นสีหน้าของอะกิตอนได้นั่งรถแล้วดูลูกจะมีความสุขเหลือเกินเธอเลยไม่อยากจะดับฝันของลูก

รถจอดที่บ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่งใจกลางกรุงโตเกียวซาโต้อุ้มลูกสาวเข้าไปในบ้านผ่านหน้าลูกน้องที่ออกมารอรับ อะกิดูจะตื่นเต้นเป็นพิเศษเพราะคนเยอะเหลือเกิน ซาโต้วางอะกิลง หนูน้อยวิ่งเล่นในบ้านโดยมีการ์ดวิ่งตามด้วยความเป็นห่วง ซาโต้คว้ามือของนานะแล้วเดินขึ้นไปบนห้อง นานะนั่งลงบนเตียง ส่วนซาโต้คุกเข่าอยู่ตรงหน้าของเธอ   “ที่รักเค้าผิดอะไรครับ”  ซาโต้มองนานะด้วยดวงตาที่เริ่มแดงมีน้ำตาคลออยู่  “บอกเค้าได้มั้ยว่าทำไมถึงไม่กลับมาหากัน”  ซาโต้ฟุบหน้าลงไปบนตักของนานะแล้วร้องไห้ออกมาโดยไม่อายนานะ

“คุณไม่ผิดหลอกค่ะ แต่คุณมีครอบครัวแล้ว นานะกับลูกก็เลยต้องออกไปจากชีวิตคุณแทน”

“ครอบครัว . . ครอบครัวอะไร? เค้ายังไม่มีเลยนะ”  ซาโต้มองหน้านานะด้วยความงง

“ก็ภรรยาคุณและลูกแฝดไงค่ะ”  นานะพูดนิ่งๆ   “โธ่ที่รัก นั้นน้องสาวเค้าและหลาน ใช้ลูกเค้าที่ไหนละ”  ซาโต้ยิ้มทั้งน้ำตา   “หมายความว่า . . . ”

“ที่รักเข้าใจผิดไงครับ  และเป็นการเข้าใจผิดที่ทำให้เค้าเสียใจมากนะรู้มั้ย เค้าต้องนอนคนเดียวมากี่ปี แถมยังเอาลูกไปจากเค้าอีกจะให้ทำโทษยังไงดีครับ ”ซาโต้มองหน้านานะด้วยสายตาที่เจ้าเล่ห์ เธอหลบตาซาโต้ด้วยความที่ตัวเองเข้าใจผิดแถมยังต้องทำให้ลูกลำบากไปด้วย ซาโต้ลุกขึ้นเดินไปล็อคประตูแล้วปิดไฟเสร็จเดินตรงมาที่นานะก่อนที่จะดันร่างของนานะลงไปนอนราบกับเตียง . . .

________________________________________________________________________________

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาต่อฉาก . . . ให้อ่านน๊า ไม่ได้แกล้งให้ค้างจริงๆน๊า

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจ้า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น