Sameejaejung (สามีแจจุง)

หนังสือและ Boxset ซีรีส์ H.E.A.R.T. เปิดจองแล้วน้า

Intro# ผู้ชายในสายฝน

ชื่อตอน : Intro# ผู้ชายในสายฝน

คำค้น : HEART , Hanger , หัวใจชิงรัก , ภูผา , ธารา , ภูมิพฤกษ์ , เพลิงกัลป์ , วาโย , ตะวัน , yaoi , สามีแจจุง , Sameejaejung

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.7k

ความคิดเห็น : 53

ปรับปรุงล่าสุด : 07 มิ.ย. 2560 17:49 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Intro# ผู้ชายในสายฝน
แบบอักษร

#




Intro# ผู้ชายในสายฝน

               “หยุดก่อนครับคุณป้า! นี่มันอะไรกันน่ะครับ!” ผมรีบวิ่งไปหาคุณป้าเจ้าของอพาร์ทเม้นท์ ที่ตอนนี้กำลังชี้นิ้วสั่งใครก็ไม่รู้ให้รื้อและขนข้าวของออกมาจากห้องที่ผมเช่าอยู่

               “จะอะไรซะอีกล่ะ เธอไม่จ่ายค่าเช่ามา 3 เดือนแล้ว ฉันก็ต้องขอห้องคืนน่ะสิ...เอ้าตรงนั้นน่ะเร็วๆ หน่อย! พรุ่งนี้จะมีคนย้ายเข้าแล้วนะ!” ประโยคแรกคุณป้าหันมาพูดกับผมด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย ก่อนจะหันไปเร่งผู้ชาย 2 คนที่ยังคงรื้อข้าวของของผมอยู่ในห้อง

               “แต่ว่าคุณป้าครับ...ค่าเช่าห้องของเดือนนี้กับที่ค้างไว้ ผมฝากคุณพ่อไปจ่ายตั้งแต่สิ้นเดือนแล้วนะครับ”

หลังจากที่เงินทำงานพิเศษออก ผมก็รีบกดให้คุณพ่อเอาไปจ่ายคุณป้าทันที ความจริงผมก็อยากเอาไปจ่ายเองอยู่หรอก แต่ว่าผมต้องรีบไปเข้ากะอีกงานหนึ่ง แถมวันต่อมาผมยังต้องรีบไปทำงานที่ค้างคืนต่างจังหวัดเป็นเวลา 3 วันด้วย เพราะงั้นผมเลยต้องฝากคุณพ่อเอาค่าเช่าห้องทั้ง 3 เดือนไปจ่ายแทน

               “ถ้างั้นเธอก็ต้องไปถามพ่อเธอแล้วล่ะว่าเอาเงินไปไหน เพราะฉันยังไม่ได้เงินจากพ่อเธอเลยแม้แต่บาทเดียว” พอได้ยินแบบนี้ผมก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาคุณพ่อทันที แต่ไม่ว่าจะโทรไปกี่ครั้งท่านก็ปิดเครื่องตลอด จนผมต้องฝากข้อความเสียงเอาไว้

               “โทรไม่ติดงั้นหรอ?” คุณป้าที่ก่อนหน้านี้ทำหน้ารำคาญผมตลอด แต่พอเห็นว่าริมฝีปากของผมกำลังสั่น ส่วนดวงตาก็มีน้ำตาคลอ จึงได้เปลี่ยนสีหน้าไปเป็นสงสารและเห็นใจ

               “ครับ คุณพ่อปิดเครื่อง” ผมใช้หลังมือปาดน้ำตาออกไปก่อนที่มันจะไหลลงมา ผมไม่เคยคิดเลยว่าคุณพ่อจะทำกับผมได้ถึงขนาดนี้ นั่นน่ะมันเงินก้อนสุดท้ายที่ผมอุตส่าห์หามาแทบตายเลยนะ

               “ถ้างั้นก็คงจะไปกินเหล้าหรือว่าไปเล่นพนันที่ไหนสักที่นั่นแหละ เฮ้อ...ฉันก็สงสารเธออยู่นะที่มีพ่อแบบนี้ แต่ก็ช่วยเห็นใจฉันด้วย ฉันสร้างห้องให้คนเช่าไม่ได้ทำทานให้พักฟรี ในเมื่อเธอไม่มีเงินจ่ายฉันก็ต้องไล่ออกให้คนอื่นมาอยู่แทน ที่ให้ค้างมา 2 เดือนก็ถือว่าปราณีสุดๆ แล้ว”

               “เรื่องนั้น...ผมเข้าใจครับ ต้องขอบคุณและขอโทษคุณป้าจริงๆ” ผมพูดจบก็ยกมือขึ้นไหว้คุณป้า

               “เอาล่ะๆ ไปเก็บเสื้อผ้ากับข้าวของที่จำเป็นซะ ส่วนของมีค่าฉันขอยึดนะ ยังไงเธอก็ไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าที่ค้างอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ”

               “ครับ ผมให้คุณพ่อไปหมดแล้ว” ผมพูดจบก็เดินคอตกเข้าไปเก็บเสื้อผ้า หนังสือ กับของใช้เท่าที่จะเอาใส่เป้และถุงพลาสติกไปได้ ผมใช้เวลาเก็บไม่นานเท่าไหร่ เพราะว่าข้าวของในห้องก็ไม่ได้มีอะไรมากมายอยู่แล้ว

               “คุณป้าครับ ถ้าเกิดคุณพ่อกลับมาฝากบอกให้ท่านโทรหาผมด้วยนะครับ” ผมพูดจบก็ยื่นกระดาษที่เขียนเบอร์โทรของผมเอาไว้ เพราะบางทีท่านก็เอาโทรศัพท์ไปจำนำเวลาไม่มีเงินไปกินเหล้าหรือเล่นพนัน ซึ่งท่านก็คงจะจำเบอร์ของผมไม่ได้

               “เฮ้อ...เธอนี่มันเป็นเด็กแบบไหนกัน จนถึงขนาดนี้แล้วก็ยังเป็นห่วงคนแบบนั้นอีกหรอ นั่นก็แค่พ่อเลี้ยงไม่ใช่พ่อแท้ๆ สักหน่อย”

               “นั่นก็ใช่ครับคุณป้า แต่ว่า...ถึงอย่างนั้นท่านก็เป็นครอบครัวที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวของผม...” พูดถึงตรงนี้น้ำตาของผมมันก็ทำท่าจะรื้นขึ้นมาอีกครั้ง จนผมต้องเงยหน้าแล้วกะพริบตาเพื่อไล่มันกลับลงไป

               แม่ผมเสียชีวิตจากอุบัติเหตุประมาณ 2 ปีที่แล้ว โดยทิ้งหนี้สินจากการลงทุนล้มเหลวร่วม 3 ล้านเอาไว้ แถมเงินที่ได้จากประกันชีวิตก็ไม่ได้มากมายอะไร เพราะงั้นบ้านและทรัพย์สินที่มีเลยต้องถูกยึดเพื่อไปใช้หนี้ ส่งผลให้คุณพ่อและผมต้องกลายเป็นคนยากไร้ ไม่มีสมบัติและที่อยู่ จึงต้องมาเช่าอพาร์ทเม้นท์เก่าๆ อยู่ด้วยกันเพียงแค่ 2 คน

               ถึงจะไม่ใช่พ่อแท้ๆ แต่ว่าผมก็รักและเคารพท่านมาก เพราะตั้งแต่เล็กจนโตท่านเลี้ยงดูผมเป็นอย่างดีราวกับลูกในไส้ แม้ว่าท่านจะเปลี่ยนไปกลายเป็นคนละคนหลังจากที่คุณแม่เสีย ทั้งติดเหล้า ติดพนัน และไม่ทำการทำงาน แต่ว่าผมก็ยังรักและเคารพท่านเหมือนเดิม จึงได้ทำงานพิเศษหาเงินมาใช้จ่ายทุกอย่างในระหว่างเรียนไปด้วย แม้ว่ามันจะทำให้ผมเหนื่อยเป็น 2 เท่าก็ตาม

               “เฮ้อ...ก็ได้ๆ เดี๋ยวถ้าพ่อของเธอกลับมาฉันจะบอกให้โทรหาเธอแล้วกัน” คุณป้าทำหน้ารำคาญ แต่ก็รับกระดาษจากมือของผมไป ผมจึงยกมือไหว้ขอบคุณและกล่าวลาเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นจึงได้สะพายเป้และถือถุงพลาสติกเดินออกมาจากอพาร์ทเม้นท์อย่างเศร้าๆ

                ผมเดินไปตามทางเรื่อยๆ อย่างไร้จุดหมาย ตอนนี้ผมคิดไม่ออกจริงๆ ว่าควรจะทำอะไร จะไปที่ไหน หรือว่าจะขอความช่วยเหลือจากใครดี

               ผมไม่มีญาติที่ไหน ส่วนเพื่อนที่คณะก็ไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ผมเป็นคนเงียบๆ พูดไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ การเรียนก็ธรรมดาทั่วไป กิจกรรมก็แทบไม่ได้เข้าเพราะเอาแต่ทำงานพิเศษ ดังนั้นมันจึงไม่แปลกถ้าหากผมจะไม่ค่อยมีเพื่อน

               ผมลองนับเงินในกระเป๋า กับเช็คยอดเงินในบัญชีแบบออนไลน์ ซึ่งก็มีรวมกันประมาณ 2 พันกว่าบาท เงินจำนวนนี้ถ้าหากใช้อย่างประหยัดสุดๆ ก็คงพออยู่ได้จนถึงสิ้นเดือน ส่วนเรื่องที่จะต้องเสียเงินกับค่าที่พักก็โยนทิ้งไปได้เลย ไม่อย่างนั้นผมคงไม่มีค่าอาหารกับค่าเดินทางไปทำงานพิเศษแน่ๆ

               บางทีช่วงนี้ผมอาจจะต้องไปนอนวัดก็ได้ล่ะมั้ง ถึงแม้ว่าการทำแบบนั้นจะเป็นภาระของหลวงพ่อ แต่ว่าผมก็จะพยายามทำงานทุกอย่าง ไม่ว่าจะกวาดลานวัด ทำความสะอาด หรือว่างานจิปาถะต่างๆ เพื่อตอบแทนบุญคุณ

               “อ๊ะ!” ซึ่งขณะที่คนไร้จุดหมายอย่างผมกำลังจะไปพึ่งใบบุญของหลวงพ่อนั่นเอง ฝนเจ้ากรรมก็ดันเทกระหน่ำลงมาซะได้ ผมจึงต้องเปลี่ยนแผนไปหาที่หลบฝนก่อน ซึ่งก็คือป้ายรถเมล์ที่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้สักเท่าไหร่

               ทำไมต้องมาตกเอาตอนนี้ด้วยนะ ชีวิตของผมวันนี้มันยังแย่ไม่พออีกรึไง...

               ผมตัดพ้อในใจระหว่างกำลังวิ่งไปยังป้ายรถเมล์ที่ร้างผู้คน เมื่อไปถึงผมก็วางถุงที่ใส่หนังสือไว้ข้างตัว จากนั้นก็ชันเข่าขึ้นแล้วซบหน้าลงไป เพราะน้ำตาที่พยายามห้ามเอาไว้ตั้งหลายครั้ง มันได้ไหลทะลักลงมาอย่างไม่ขาดสาย

               หนาวจัง แถมยังเหงามากเลยด้วย...

               ปกติผมชินกับการที่ต้องอยู่คนเดียว แต่ว่าตอนนี้ผมกลับต้องการใครสักคนมาอยู่ข้างกาย ผมไม่อยากอยู่คนเดียวอีกต่อไป ตอนนี้ผมเหงาเหลือเกิน

               จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น...

               ขอแค่เพียงสักคน...

               แค่คนเดียว...

               ตึก ตึก ตึก

               ซึ่งขณะนั้นเองก็มีเสียงฝีเท้าเดินมาทางนี้ ตอนแรกผมก็ไม่ได้สนใจเพราะคิดว่าคงจะมารอรถเมล์ไม่ก็มาหลบฝน แต่พอได้ยินว่าเสียงนั้นมาหยุดอยู่ตรงหน้า ผมจึงได้เงยหน้าขึ้นไปมองผู้ชายคนนั้น ซึ่งตอนนี้กำลังถือร่มและจ้องมองมาที่ผม พลางส่งยิ้มบางๆ อย่างอบอุ่นมาให้

               “ตะวันใช่มั้ย? ท่าทางคงจะไม่มีที่ไปสินะ ถ้างั้นมาอยู่ด้วยกันมั้ยล่ะ ที่บ้านกำลังขาดแม่บ้านอยู่พอดี”

               2BC


​สวัสดีค่ะทุกคน ยินดีต้อนรับสู่นิยายเรื่องใหม่ของเรา นั่นก็คือ H. Hanger หัวใจชิงรัก ซึ่งเป็นหนึ่งในโปรเจคซีรีส์ที่เป็นความรักเกี่ยวกับพี่น้องทั้ง 5 ได้แก่ ภูผา ธารา ภูมิพฤกษ์ เพลิงกัลป์ และวาโย นะคะ โดยโปรเจคซีรีส์นี้จะมีทั้งหมด 5 เรื่อง ซึ่งชื่อของแต่ละเรื่องจะขึ้นต้นด้วย H. E. A. R. T. รวมกันเป็น HEART ที่หมายถึงหัวใจนั่นเอง ​เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกของโปรเจคซีรีส์นี้ค่ะ ชื่อเรื่องก็บอกชัดเจนแล้วเนอะว่าต้องมีการแย่งชิงความรักเกิดขึ้น เพราะงั้นก็ต้องมาลุ้นกันแล้วล่ะค่ะว่า หนุ่มน้อยแสนอาภัพที่ชื่อตะวัน ในที่สุดแล้วจะกลายเป็นของหนุ่มคนไหน จะใช่หนุ่มที่ถือร่มมาชวนไปอยู่ด้วยกันมั้ย แล้วมาลุ้นกันน้า ​ปล.เราจะอัพนิยายทุกๆ 2 วันนะคะ ยังไงก็ขอฝาก H. Hanger หัวใจชิงรัก ไว้ด้วยน้า บทนำเหมือนจะดราม่า แต่จริงๆแล้วเรื่องนี้มุ้งมิ้งน่ารักนะคะ ​(7 มิ.ย. 60)

http://cdn-th.tunwalai.net/files/member/48456/584810482-member.jpg

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}