ดองกี้

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 1 *แก้ไขคำผิด+แก้บางประโยค*

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 1 *แก้ไขคำผิด+แก้บางประโยค*

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.8k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ย. 2561 18:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 1 *แก้ไขคำผิด+แก้บางประโยค*
แบบอักษร

ทางเลือกที่ :: 1

“สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อหวานนะ พี่ทำงานส่วนของผับมาหลายปีแล้ว อย่างแรกเลยนะ นนท์ต้องอดทนแล้วยิ่งสวยกว่าผู้หญิงแบบพี่เนี่ยต้องระวัง ถ้าโดนลวนลามก็มีแต่ต้องอดทนเท่านั้น” 

ผมพยักหน้าแล้วมองหน้าพี่หวานยิ้มๆ พี่เขาสวยและใจดีมากเลย พี่หวานพาผมมาที่ห้องพักของพนักงานซึ่งไว้สำหรับเปลี่ยนชุดและพักผ่อน

“นี่เป็นยูนิฟอร์มของร้านเรา เสื้อเชิ้ตสีขาวเสื้อกั๊กสีเลือดหมูกางเกงแสลคสีดำรองเท้าหนังสีดำ เราจะได้ชุดฟรีห้าชุดและจะได้รับทุกๆสามเดือนอีกสองชุด บอสใจดีนะแต่ถ้าโกรธหรือโมโหขึ้นมา…ตัวใครตัวมัน อ้อ แล้วก็ถ้าบอสต้องการอะไรก็ให้เขานะ ทุกๆเรื่อง” 

พี่หวานยิ้มแต่ผมรู้สึกว่ามันเป็นยิ้มเศร้าๆและดูไม่สบายใจเท่าไหร่ ผมรับชุดจากพี่หวานมาแล้วเปลี่ยนทันทีส่วนผมยาวๆนี่ก็ต้องรวบขึ้นเป็นหางม้า ผมไว้ยาวเพราะผมคิดถึงพี่กานต์ พวกเราไว้ผมยาวตามพี่กานต์หมดยกเว้นจาและพวกเราก็ไม่ได้ว่าน้อง สิทธิใครสิทธิมัน

“ไปทดลองงานกัน” 

ผมเดินตามพี่หวานออกมาด้านนอกแล้วทักทายทุกคนที่ทำงานที่นี่ รุ่นผมเยอะเลยแล้วก็รุ่นน้องที่มาทำพาร์ทไทม์บ้าง ฝึกงานบ้าง ทั้งหญิงและชาย

“ทางตรงนั้นเป็นทางลงไปชั้นใต้ดินในส่วนกาสิโน ห้ามไปเด็ดขาดนะนนท์ บอสไม่ชอบให้พนักงานแต่ละโซนปะปนกันแต่ถ้าบอสใช้ลงไปก็ต้องไป ห้ามขัดเด็ดขาด”

“โอเคครับ แล้วผมต้องทำอะไรบ้างอ่ะพี่หวาน”

“นนท์แค่เสิร์ฟอย่างเดียว เราพึ่งมาทำงานเอาแบบเบาๆไปก่อน” 

ผมพยักหน้าแล้วเรียนงานกับรุจ รุจอายุเท่าผมและทำงานที่นี่มานานแล้ว รุจสอนหลายๆอย่างเช่นเวลามีคนเยอะๆแล้วเราต้องเดินผ่านจุดนี้เพื่อไปเสิร์ฟโต๊ะในให้หาจังหวะที่คนโยกไปมาแล้วเกิดช่องว่างให้แทรกไปซะและพยายามประคองถาดให้ได้แต่ส่วนมากก็ทำกันได้หมดแต่ว่าถ้าใครทำแตกจะหักจากเงินเดือนและโดนบอสจัดการ รุจเคยโดนมาและรุจไม่ขอพูดถึง

“รุจบอกนนท์ได้แค่ว่าถ้าโดนหักมา..เงินเดือนแทบไม่เหลือ”

“แล้วเรื่องที่บอสจัดการล่ะ บอสทำยังไง บอกนนท์นะ” รุจส่ายหัวแล้วหัวเราะก่อนพาผมทำนั่นนี่รองานเริ่ม ผมอยากรู้นะว่าทำยังไง..คงไม่ไล่ออกใช่มั้ย...

19:20 น.

งานเริ่มแล้ว ผมกังวลและกลัวมากๆ ผมมองผู้คนที่ทยอยเข้ามาแล้วหันไปหารุจ รุจดูนิ่งจนผมทึ่งนิดๆนี่สินะประสบการณ์ของคนทำงานมาหลายปี งานเดิมที่ผมทำมันเสิร์ฟเหมือนกันแต่เป็นเสิร์ฟอาหาร คนมันไม่มายืนเบียดแบบนี้นี่แล้วก็ไม่ต้องระวังขวดแตกหรือระวังร่วงหล่นด้วย

“ใจเย็นนะนนท์ ค่อยๆไป ไม่ต้องเป็นงานตั้งแต่วันนี้หรอก อย่ากดดันตัวเอง”

“ขอบคุณนะรุจ” 

ผมตบแก้มตัวเองเบาๆเรียกสติ พอพี่หวานให้สัญญาณเราก็เริ่มทำงาน พนักงานหญิงและชายบางส่วนออกไปรับออเดอร์มาส่งให้กับพี่หวาน พี่หวานก็จะทำตามที่ออเดอร์มามีพี่ยักษ์เป็นผู้ช่วย

พอวางเครื่องดื่มหรืออาหารลงบนถาด หน้าที่เด็กเสิร์ฟอย่างพวกผมก็ต้องออกทำงาน รุจได้บอกตำแหน่งโต๊ะแต่ละโซนแต่ละจุดหมดแล้ว

“นนท์ เสิร์ฟโต๊ะวีสองชั้นสอง”

“ครับ” 

ผมรับถาดมาแล้วถือมาอย่างระวังกว่าจะขึ้นมาชั้นสอง ผมแทบตาย ผมเดินมาโต๊ะวีสองได้อย่างปลอดภัยและเสิร์ฟของที่สั่งไป เอ่อ เอาจริงๆนะ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องดื่มพวกนี้เรียกว่าอะไร

“มาใหม่หรอครับ? ไม่คุ้นเลย”

“เอ่อ ครับ ผมพึ่งมาทำงานวันนี้วันแรก” 

ผมยิ้มนิดๆแล้วรีบยกขวดเหล้าวางลงบนโต๊ะรวมถึงถังน้ำแข็งและแก้วเปล่า ผมอึดอัดกับสายตาของคนที่มองมา เขามองผมเหมือนผมเป็นของเล่น..ผมรู้สึกแบบนั้นอ่ะ

หมับ!

นั่นไง..มือผมถูกมือหนาของคนที่ถามจับแล้วดึงเบาๆ ผมยิ้มให้อย่างสุภาพแล้วดึงมือออกแต่ว่าเขาจับแน่นมาก ผมต้องอดทนตามที่พี่หวานบอกสินะ

“มือนายนิ่มมากเลยแฮะ ผู้ชายแน่หรอวะ? สวยก็สวย น่ารักก็น่ารัก หุ่นก็ดี นี่…นอนกับผมมั้ย? ผมให้หมื่นนึง”

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ใช่อีตัว” 

ผมดึงมือออกแล้วถือถาดกลับมาที่หลังบาร์ ผมตั้งสติและระงับอารมณ์ความไม่พอใจเอาไว้ ท่องไว้ว่ามันคืองาน งานและงาน ต้องมีบ้างที่จะโดนลวนลาม สมัยนี้แล้วจะหญิงจะชายมันก็เสี่ยงกันหมด พอเริ่มดีขึ้นผมก็กลับมาทำงานอีกครั้ง

ยิ่งดึกคนยิ่งเพิ่มขึ้นและบอสก็เดินมาดูงานด้วยตัวเอง ผมกลัวเขาชะมัดเลย คตอื่นๆก็ดูกลัวนะแต่น้อยกว่าผม ผมกลัวจนมือสั่นเลยล่ะ

“ทำได้หรือเปล่า?”

“พ พอได้ครับ”

“เวลาพูดกับกูห้ามก้มหน้าห้ามหลบตาและห้ามพูดติดๆขัดๆ กูรำคาญ”

“ขอโทษครับบอส” 

ผมเงยหน้ามองเขาทันที บอสเขามองหน้าผมนิ่งๆก่อนยิ้มมุมปากแล้วเดินขึ้นกลับห้องทำงานไป ผมใจเต้นแรงมากๆทั้งกลัวทั้งหวั่นใจ

“ไปๆ ทำงานกันต่อ” 

พวกผมแยกย้ายไปทำงานและทุกๆครั้งผมโดนลวนลามตลอด! หนักสุดก็จับก้นกับหอมแก้ม ผมอยากร้องไห้มากๆ เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้เลยถึงจะโดนแซวว่าสวย เหมือนผู้หญิงแต่ไม่เคยโดนแบบถึงเนื้อถึงตัวแบบนี้ เฮ้อ สักวันผมคงชินกับอะไรแบบนี้...ล่ะมั้ง

หลุยส์กลับขึ้นมาบนห้องของตัวเองแล้วยิ้มนิดๆเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยๆนั่น นนท์งั้นหรอ? น่าสนใจดีเหมือนกันแต่จะให้ทำอะไรตอนนี้คงไม่เหมาะ นนท์พึ่งเข้ามาใหม่ถ้าเกิดตื่นตูมแล้วหนีหายไป เขาต้องอดกินเนื้อชิ้นดีเเน่ๆแต่ก่อนจะกินเนื้อใหม่ก็ต้องกินเนื้อเก่าๆให้หมดรสชาติเสียก่อน หลุยส์กดเรียกให้หวานขึ้นมาหาที่ห้อง...ซึ่งหวานรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่าต้องโดนอะไร

หลุยส์..เป็นบอสที่ใจดีแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นบอสที่ชอบเล่นกับลูกน้องหรือง่ายๆคือมีเซ็กส์แต่หลุยส์จะใช้แค่นิ้วเท่านั้นและ..ของเล่นหรืออะไรก็ตามแต่ที่สามารถใส่เข้ามาได้ มันทั้งรุนแรง ป่าเถื่อน แต่ก็ต้องทนเพราะเงินเดือนที่นี่ถือว่ามากพอสมควร

“มีอะไรคะบอส”

“ถอดเสื้อผ้าซะ”

“…ค่ะ” 

หวานทำด้วยความจำใจ ถึงแม้จะยิ้มแต่ข้างในกลับร้องไห้แทบตาย ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยกจะทำมันเลย

หลุยส์ลุกขึ้นเดินไปหาหวานก่อนที่เขาจะเริ่มเล่นสนุกกับหวาน

..............

 “นี่บอสจริงๆหรอรุจ?” 

ผมถามอึ้งๆขณะมองนายแบบในนิตยสาร รุจบอกกับผมว่านอกจากบอสจะเปิดผับและกาสิโนแล้วบอสยังถ่ายแบบให้กับนิตยสารดังๆแต่บอสจะทำก็ต่อเมื่อรู้สึกเบื่อเท่านั้น

“บอสเก่งนะนนท์ นอกจากสาขาที่ไทยบอสยังมีผับและกาสิโนที่ต่างประเทศด้วยนะแต่ตัวบอสจะประจำที่ไทย ที่ต่างประเทศเป็นคนของบอสน่ะ”

“ท่าจะรวยมากๆๆเลยเนอะ น่าอิจฉาจัง” 

ผมเปิดนิตยสารไปเรื่อยๆ บอสหล่อมากจริงๆและแต่ละชุดก็ดูดีมากพออยู่บนตัวเขา ถ้าบอสขึ้นปกนิตยสารเล่มไหนคงถูกซื้อหมดเกลี้ยงแน่ๆ

“รุจ นนท์ ทำงานโว้ยย” 

พี่ยักษ์ตะโกนเรียก ผมกับรุจรีบวางนิตยสารแล้วออกไปทำงานทันทีแต่ผมกลับไม่เจอพี่หวานเลย นี่เขาไปไหนนะ?

เราทำงานกันจนถึงตีสอง คนกลับไปจนหมดก็ไล่ทำความสะอาดตามจุดต่างๆ ผมเช็ดโต๊ะเช็ดเก้าอี้และล้างแก้วระหว่างนั้นผมก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้แต่ละวันๆผ่านไปด้วยดีและเงินเดือนๆแรกผมก็จะเอาไปโรง’บาล ตรวจร่างกายตัวเองทุกๆเดือนและตรวจว่ามันเข้ากับผมได้สมบูรณ์หรือยังแต่ทุกครั้งที่ไปมันสมบูรณ์แค่แปดสิบเปอร์เซนต์เองเมื่อไหร่จะครบร้อยก็ไม่รู้

ผมจะได้ไม่ทนทรมานเวลามันปวดท้อง ข้างในผมเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบิดมัน บิดเหมือนบิดผ้าน่ะครับ ทรมานมากๆ

“นนท์ ห้องนนท์อยู่ติดกับห้องรุจนะ เราไปพร้อมกันเลย”

“โอเคๆ แปปนะ นนท์เก็บของก่อน” 

ผมหยิบชุดที่ได้มารวมถึงชุดเก่าผมมารวบกอดไว้แนบอกแล้วเดินมาหารุจ ของผมก็มีแค่นี้ล่ะ เพราะตัวพวกผมตอนที่หนีออกมามันไม่มีอะไรติดมือมาเลยแล้วก็ที่ทำงานที่เก่าผมก็ไม่มีอะไรเหมือนกัน ทำงานไปวันๆเพื่อเอาเงินไปหาหมอ แค่นั้นเอง

รุจพามาที่ห้องพักของแต่ละคนซึ่งมันอยู่ที่ตึกข้างๆกับผับ มันดูดีมากๆเลยล่ะดีกว่าห้องพักเดิมผมมาก นี่ฟรีจริงๆหรอ

“มีอะไรเรียกรุจได้นะ ฝันดี”

“ฝันดีรุจ” 

ผมเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วมองรอบๆอย่างตื่นเต้น ว้าว..นี่มันดีมากๆเลยนะ มีเตียงพร้อม ทีวี ตู้เย็นและของใช้ต่างๆ ผมเอาเสื้อผ้าวางบนโต๊ะแล้วถอดเสื้อผ้าที่ใส่อยู่อาบน้ำเข้านอน กว่าจะเริ่มงานก็ทุ่มนึงผมมีเวลานอนยาวๆเลยล่ะ

ชีวิตใหม่เริ่มแล้วนะนนท์ นายต้องสู้ๆและคิดถึงพี่ๆน้องๆเอาไว้…คนที่ลำบากไม่ได้มีแค่นาย จำไว้

.............

“บ บอส..หวานไม่ไหวแล้วนะคะ แฮ่กๆ..อื้ออ”

“ชิส์! กลับไป! แล้วอย่าลืมที่รับปากกับกู ไป!”

“ค ค่ะ!”

หวานรีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องหลุยส์ทันที หลุยส์เช็ดนิ้วด้วยแอลกฮอล์แล้วนึกถึงข้อตกลงระหว่างหวานกับเขา

‘ถ้ามึงไม่อยากให้กูทำเรื่องแบบนี้อีก มึงช่วยกูสิ’

‘อ อะไรคะบอส..’

‘..ทำให้นนท์มันขึ้นมาหากู มึงแกล้งให้มันทำเหล้าที่แพงที่สุดแตกซะ..แล้วพวกมึงทุกคนจะรอด’

สีหน้าหวานตอนนั้นเขาจำได้ดีว่าตกใจแค่ไหนแต่แววตากลับดีใจที่จะได้รอดพ้นเรื่องบ้าๆนี่ หวานตกลงทันทีโดยไม่มีการคิดอะไรทั้งสิ้น

หลุยส์ยิ้มนิดๆเมื่อนึกภาพร่างขาวๆนอนใต้ร่างเขา มันต้องสนุกและรสชาติดีมากแน่ๆ...เนื้อชิ้นใหม่ของเขา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}