ดองกี้
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทางเลือกที่ :: 1 [รีไรท์]

ชื่อตอน : ทางเลือกที่ :: 1 [รีไรท์]

คำค้น : หลุยส์ นนท์ ดองกี้

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.5k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2563 07:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทางเลือกที่ :: 1 [รีไรท์]
แบบอักษร

ทางเลือกที่ 1 

เพราะความเห็นแก่ตัวของคนคนหนึ่ง ทำให้เด็กมากมายต้องสละชีวิตเพื่อความต้องการของตนเอง มีเงิน มีอำนาจ สายตาเลยมองไม่เห็นความทรมานของเด็กกำพร้าที่ต้องรับอวัยวะชิ้นที่สามสิบสามเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย ผู้หญิงนับร้อยถูกช่วงชิงอิสระและชีวิตรวมถึงบางสิ่งที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิด ‘มดลูก’ มดลูกของพวกเธอคือสิ่งที่ถูกนำมาใช้ประโยชน์และภาชนะที่ต้องรับประโยชน์นั้นเข้ามาก็คือพวกผมที่เป็นเด็กกำพร้า 

เด็กกำพร้าอย่างพวกผมไม่ได้รับรู้เรื่องราวว่าต้องออกจากสถานสงเคราะห์เพื่อมาเป็นตัวทดลองให้กับเศรษฐีแก่ที่อยากมีลูกสืบสกุล เพียงแต่รสนิยมของเขาไม่ใช่ผู้หญิง ความรู้สึกแรกที่ได้รับแจ้งจากผู้ดูแลว่าผมกำลังจะมีครอบครัว มีพ่อแม่เหมือนเด็กคนอื่นแม้จะไม่ใช่สายเลือดกันจริงๆก็ตาม ผมอยู่สุขสบายและมีความสุขในการเล่นเป็นครอบครัวอยู่หนึ่งอาทิตย์ เหมือนถูกเขาซื้อความไว้เนื้อเชื่อใจและหลังจากนั้น ผมถูกส่งไปที่คฤหาสน์ของผู้ว่าจ้าง แม้จะไม่ได้ปิดตาตลอดการเดินทางแต่ผมไม่มีทางที่จะหนีได้เลย ความหวาดกลัวทำให้ผมเอาแต่ร้องไห้และเรียกพ่อบุญธรรม ไม่ได้มองเส้นทางแม้แต่นิด

ผมทิ้งความหวาดกลัวเหล่านั้นไว้ในชั้นใต้ดินที่ถูกไฟลุกโหม เด็กที่ถูกทดลองรอดชีวิตและหนีมาได้ทั้งหมด 7 คน การทดลองปลูกฝังมดลูกสมบูรณ์เพียง 3 คนเท่านั้น อีก 4 คนยังไม่สมบูรณ์รวมตัวผมเช่นกัน มันผ่านมากี่ปีแล้วไม่รู้เหมือนกันที่เราแยกทางกันมา ผมเป็นคนพานะโมไปทิ้งไว้หน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีฐานะ อาจจะดูไม่ดีที่ทิ้งน้องแต่ผมไม่มีทางเลือก นะโมเองก็เลือกที่จะอยู่ที่นั่นแล้วให้ผมไป เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ครับ แต่ละคนไม่อยากเป็นภาระให้กันและกัน ถ้าถามว่าตอนนี้ผมอยู่ที่ไหนและกำลังทำอะไรอยู่ เฮ้อ ผมไม่ได้ทำอะไรเลยและกำลังจะไม่มีที่อยู่

อาการปวดท้องที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวทำให้ผมทำงานได้ไม่เต็มที่ ไม่ว่าจะงานเสิร์ฟ งานทำความสะอาด ทางเจ้านายก็เลยให้ผมออก ไม่มีใครอยากได้ลูกน้องที่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร่วงหรอกครับ ทำงานไม่เต็มที่แต่จะหวังค่าแรง แล้วที่ผมปวดท้องหนักขนาดนี้ก็เพราะไอ้มดลูกที่ถูกปลูกมานั่นแหละ ร่างกายผมยังปรับตัวเข้ากับมันไม่ได้ แถมค่ายาก็แพงมาก ผมไม่มีปัญญาจ่าย จ่ายเงินครั้งนึงผมต้องเก็บยาไว้กินให้ได้อย่างน้อยหกเดือนแม้จำนวนยาจะมีมาให้แบบเดือนต่อเดือนก็ตาม

ก็อกๆ! 

เสียงเคาะประตูทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผมรีบลุกไปเปิดประตูแล้วมองหน้าเจ้าของหอพัก 

“ถ้าเดือนหน้าไม่มีจ่ายก็ต้องย้ายออกนะนนท์ ป้าให้เราอยู่ได้แค่สิ้นเดือนนี้เท่านั้น” 

“ขอบคุณมากนะครับคุณป้า” 

ผมยิ้มให้เธอก่อนปิดประตูแล้วถอนหายใจ สิ้นเดือนก็พรุ่งนี้แล้วสินะ ผมยังไม่รู้เลยว่าถ้าออกจากที่นี่ไปผมจะไปนอนที่ไหน ผมนั่งลงบนฟูกนอนก่อนเอนตัวลงแล้วมองเพดานห้องเงียบๆ 

‘เราต้องกลับมาเจอกันนะทุกคน’ 

ประโยคนี้ของพี่กานต์ลอยเข้ามาในหัว น้ำตามันก็ไหลออกมาอัตโนมัติ อยากเจอจัง ผมอยากเจอพี่กานต์ อยากเจอทุกๆคน เราพี่น้องทั้งเจ็ดที่หนีรอดจากกองเพลิงและมีชีวิตรอดจากการฝังมดลูก ผมลูบท้องตัวเองแผ่วเบาแล้วถอนหายใจ ของผมมันยังไม่สมบูรณ์ คนที่สมบูรณ์มีแค่ 3 คนอย่างที่บอกไปคือพี่กานต์ ภัทรและน้องนะโม ที่เหลือคือไม่สมบูรณ์ คนที่หนักสุดก็คือรัน ผมห่วงรันมากๆ แต่ตอนนี้สบายใจและหายห่วงเพราะน้องสามารถหาเงินซื้อยากินได้แล้ว น้องผมเป็นนายแบบที่สวยและเซ็กซี่แม้จะเป็นผู้ชายก็ตามส่วนผม... ก็อย่างที่เห็นว่าตกงานและกำลังจะไม่มีที่ซุกหัวนอน พรุ่งนี้ผมต้องย้ายออกเลยว่าจะไปหางานทำด้วย เดินๆไปอาจจะเจองานก็ได้ ส่วนตอนนี้ผมควรกินข้าวกินยาแล้วนอนพัก ดูเหมือนพรุ่งนี้อาจจะได้เดินทั้งวัน 

 

เช้า 

ผมเก็บเสื้อผ้าที่มีใส่กระเป๋าแล้วมองห้องเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะออกจากห้อง ผมบอกกับคุณป้าเจ้าของหอพักแล้วขอบคุณเธอที่เมื่อคืนยอมให้นอนที่นี่ ผมเดินเตะฝุ่นไปตามทางหลังจากออกจากหอมาแล้ว ผู้คนเริ่มต้นการใช้ชีวิตในวันใหม่ นักเรียนไปโรงเรียน ผู้ใหญ่ไปทำงานแต่ผมที่ไม่มีงานก็ต้องเดินหา แต่งานที่ผมจะทำได้มันก็มีจำกัดอยู่ โดยเฉพาะเรื่องเอกสารของผม เอกสารของพวกเราน่าจะโดนไฟเผาไปแล้ว ไปกับชั้นใต้ดินและคฤหาสน์หลังนั้น 

“เฮ้อ เหนื่อยแล้วนะ..ทำไมต้องลำบากขนาดนี้” 

ผมบ่นกับตัวเองแล้วเดินเตะฝุ่นไปตามทางเรื่อยๆ ออกห่างจากหอมากขึ้น ไม่รู้ว่าเดินมานานแค่ไหน ปวดขา ปวดเท้า ท้อ หมดแรง ผมคิดว่าวันนี้ผมคงไม่เจองานที่รับสมัครแน่นอนจนกระทั่งเจอกับประกาศหางานที่ติดอยู่กับบอร์ดป้ายรถเมล์ งานนี้มีให้เลือกถึงสองที่ที่ต้องการทำ ผับกับคาสิโน ถึงจะบอกให้เลือกแต่มันอยู่ในสถานที่เดียวกันนะครับ จากที่ผมอ่านคร่าวๆแล้วนะ เงินเดือนดี มีที่พักให้ฟรี ผมคงต้องไปที่นี่แล้วล่ะ! ไปอย่างไม่ต้องคิดอะไรเลยเพราะตอนนี้ผมเดินไม่ไหวแล้ว อย่างน้อยที่นี่ก็มีหวังอยู่ เพราะในใบปลิวไม่มีบอกว่าต้องใช้วุฒิอะไร เอาล่ะ ไปที่นี่ซะนนท์ ดึงใบปลิวออกมาแล้วพลิกดู มีแผนที่พร้อมถ้างั้นก็ออกเดินเลยแล้วกัน 

ผมมาตามแผนที่ที่มีบอกในใบปลิว ใช้เวลาไม่นานมากผมก็เจอกับที่ทำงานใหม่ แค่เห็นภายนอกก็ต้องบอกเลยว่ามันหรูหราและใหญ่โตกว่าที่คิด ที่แบบนี้จะรับผมหรอ... แต่ผมก็เดินเข้าไปบอกกับคนเฝ้าประตูว่ามาสมัครงานพร้อมยื่นใบปลิวให้เขาดู เขาเลยพาผมเข้ามาข้างในแล้วตรงขึ้นไปข้างบนที่เป็นส่วนของสำนักงาน ข้างนอกว่าหรูแล้ว ข้างในหรูหราและดูดีกว่าข้างนอกมากแต่ทำไมบรรยากาศมันดูวาบหวิวจัง คนเฝ้าประตูคนนั้นพาผมมาที่ห้อง ห้องหนึ่งแล้วให้ผมเคาะประตูพร้อมบอกกับคนข้างในว่ามาสมัครงานแล้วเขาจะให้เข้าไป เอาล่ะ มาดูกันครับว่าเจ้านายใหม่จะเป็นยังไง 

ก็อกๆ 

“สวัสดีครับ เอ่อ คือผมมาสมัครงาน...” 

ผมทำตามที่คนเฝ้าประตูบอกแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนได้รับการอนุญาตจากคนด้านใน  

“เข้ามา..” 

ผมเปิดประตูเข้าไปแล้วหันมาปิดประตูให้เบาที่สุดก่อนเดินไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ซึ่งมีใครบางคนอยู่ อากาศข้างในห้องค่อนข้างเย็นจนน่าขนลุก แต่ผมไม่มั่นใจว่าเย็นเพราะเครื่องปรับอากาศหรือเย็นเพราะสายตาคู่นั้นที่มองมากันแน่ ผมไม่เคยเจอสายตาแบบนี้เลย มันให้ความรู้สึกที่เย็นชา น่ากลัว ขนลุก ต่างกับพวกชั้นใต้ดินลิบลับ 

“ชื่ออะไร” 

อยู่ๆก็ถามกันแบบนี้เลยหรอ ผมมองหน้าเขาก่อนจะตอบไป 

“นนท์ครับ” 

อ่า เสียงผมไม่สั่นไปใช่ไหม? ขอให้เป็นแบบนั้นเถอะ 

“อายุ” 

“ผมอายุ 23 ครับ” 

“มึงจะทำส่วนไหน? ผับหรือคาสิโนใต้ดิน?” 

เขามองหน้าผมนิ่งๆแต่ทำไมสายตาของเขามันทำผมแปลกๆ มัน..อธิบายไม่ถูกว่าแปลกยังไง แต่ที่แน่ๆเลยคือผมไม่ชอบสายตาเขาเท่าไหร่ 

“ส่วนไหนดีที่สุดครับ..ผม..” 

“เลือกมา” 

สายตากดดันของเขาทำผมกลัว กลัวจริงๆนะครับ ตั้งแต่ทำงานมา ผมไม่เคยเจอเจ้านายคนไหนสายตาน่ากลัวเท่าเขามาก่อน ถึงเขาจะหล่อและดูหนุ่ม แต่ต้องยอมรับว่าความน่ากลัวของเขามันดูเหมาะกับการเป็นบอสของที่นี่จริงๆ 

“..ผับครับ ผมทำส่วนของผับ” 

ส่วนนี้น่าจะโอเคกว่าคาสิโน ผมไม่ชอบการพนันและผมไม่ชอบที่มันอยู่ใต้ดิน ผมเกลียดชั้นใต้ดิน ไม่ว่าจะผ่านมานานแค่ไหนผมก็เกลียดมันและไม่คิดจะเฉียดเข้าไปใกล้เลย 

“เออ เริ่มงานวันนี้เลยแล้วกัน” 

เขากดโทรศัพท์หาใครสักคนก่อนวางสายแล้วมองหน้าผมยิ้มๆ ผมยิ้มตอบและพยายามไม่มองหน้าเขาตรงๆ ไม่ใช่ว่าเพราะหล่อแต่เพราะสายตาของเขาต่างหาก 

“กูชื่อหลุยส์ หวังว่ามึงจะทำงานให้สมกับเงินเดือนที่กูให้” 

“ครับ ผมจะตั้งใจทำงาน” 

“เรียกกูว่าบอส ทุกคนที่นี่เรียกกัน เสร็จแล้วก็ออกไปข้างนอก คนของกูจะพามึงไปเปลี่ยนชุด สอนงาน บอกทุกอย่างเกี่ยวกับที่นี่” 

“ขอบคุณมากครับบอส” 

ผมยกมือไหว้เขาแล้วรีบเดินออกมา พอออกจากห้องผมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก ตอนอยู่ในห้องนั้น ทั้งอึดอัดและเย็นเยียบ น่าขนลุก แถมยังแปลกอีกต่างหาก นี่ผมคิดดีแล้วใช่มั้ยที่มาทำงานที่นี่...แต่เงินเดือนและที่พักทำให้ผมไม่อยากทิ้งมันไป ออกมารอข้างนอกได้ไม่ถึงสิบนาที พี่ผู้หญิงที่สวยมากๆคนหนึ่งก็เดินขึ้นมาแล้วตรงมาหาผม 

“สวัสดีจ้ะ พี่ชื่อหวานนะ พี่ทำงานส่วนของผับมาหลายปีแล้ว อย่างแรกเลยนะที่พี่จะบอกคือนนท์ต้องอดทนแล้วยิ่งสวยกว่าผู้หญิงแบบพี่เนี่ยต้องระวัง ถ้าโดนลวนลามก็มีแต่ต้องอดทนเท่านั้น จำให้ขึ้นใจเลยนะ” 

ผมพยักหน้าแล้วมองหน้าพี่หวานยิ้มๆ พี่เขาสวยและใจดีมากเลยแต่เมื่อกี้พี่เขารีบพูดไปหน่อยนะ พี่หวานพาผมมาที่ห้องล็อกเกอร์ของพนักงาน พี่เขาบอกว่าห้องนี้ใช้เป็นที่เปลี่ยนชุดและที่พักผ่อนสำหรับพนักงาน ดูสะอาดสะอ้านมากๆและยังกว้างขวางอีก ดูท่าพนักงานที่นี่ก็มีเยอะพอสมควรเลยสินะ 

“นี่เป็นยูนิฟอร์มของร้านเรา เสื้อเชิ้ตสีขาวกับเสื้อกั๊กสีเลือดหมูกางเกงสแลคสีดำและรองเท้าหนังสีดำ เราจะได้ชุดฟรีห้าชุด จะได้รับทุกๆสามเดือนอีกสองชุด บอสใจดีนะแต่ถ้าโกรธหรือโมโหขึ้นมาก็ตัวใครตัวมัน อ้อ แล้วก็ถ้าบอสต้องการอะไรก็ให้เขานะ ทุกๆเรื่อง 

พี่หวานยิ้มแต่ผมรู้สึกว่ามันเป็นยิ้มเศร้าๆและดูไม่สบายใจเท่าไหร่โดยเฉพาะคำว่า ทุกๆเรื่อง ที่พี่เขาพูดเน้นๆ ผมรับชุดจากพี่หวานมาแล้วเปลี่ยนทันทีส่วนผมที่ไว้ยาวเกือบกลางหลังถูกรวบขึ้นเป็นหางม้า ผมไว้ยาวเพราะผมคิดถึงพี่กานต์ พวกเราไว้ผมยาวตามพี่กานต์หมดยกเว้นจาและพวกเราก็ไม่ได้ว่าน้อง สิทธิใครสิทธิมัน แต่อีกเหตุผลคือเราอยู่แต้ใต้ดิน มันยากที่จะตัดผมเพราะไอ้เศรษฐีนั่นต้องการให้พวกเราสวย มันก็แค่นั้นเอง 

“ไปทดลองงานกัน”

ผมเดินตามพี่หวานออกมาด้านนอกแล้วทักทายทุกคนที่ทำงานที่นี่ รุ่นผมเยอะเลยแล้วก็รุ่นน้องที่มาทำพาร์ทไทม์บ้าง ฝึกงานบ้าง ทั้งหญิงและชายเต็มไปหมด

“ทางตรงนั้นเป็นทางลงไปชั้นใต้ดินในส่วนกาสิโน ห้ามไปเด็ดขาดนะนนท์ บอสไม่ชอบให้พนักงานแต่ละโซนปะปนกันแต่ถ้าบอสใช้ลงไปก็ต้องไป ห้ามขัดเด็ดขาด”

“โอเคครับ แล้วผมต้องทำอะไรบ้างอะพี่หวาน”

ผมไม่มีทางลงไปชั้นใต้ดินอยู่แล้ว ผมเกลียดมันจะตายแต่ถ้าบอสใช้ ผมก็ไม่มั่นใจเลยว่าจะทำให้เขาได้หรือเปล่า แต่ไม่ว่ายังไงผมก็คงต้องกัดฟันทำ ไม่อย่างนั้นเงินดีที่พักฟรีคงหลุดมือไป

“นนท์แค่เสิร์ฟอย่างเดียว เราพึ่งมาทำงานเอาแบบเบาๆไปก่อนส่วนคนสอนงานคือรุจนะ พี่ต้องไปดูส่วนอื่นอีกเลยไม่ค่อยสะดวกสอนงานเราเท่าไหร่”

“ไม่เป็นไรครับ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ขอบคุณพี่หวานมากๆเลยนะครับ”

“จ้า ตั้งใจทำงานนะ”

ผมพยักหน้าแล้วมาเรียนงานกับรุจ รุจอายุเท่าผมและทำงานที่นี่มานานแล้ว รุจสอนหลายอย่างเลยครับ เช่น เวลามีคนเยอะๆแล้วเราต้องเดินผ่านจุดนี้เพื่อไปเสิร์ฟโต๊ะในให้หาจังหวะที่ลูกค้ากำลังเต้นแล้วเกิดช่องว่างให้แทรกไปซะ พยายามประคองถาดให้ได้แต่ส่วนมากก็ทำกันได้หมด แต่ว่าถ้าใครทำแตกจะหักจากเงินเดือนและโดนบอสจัดการ รุจเคยโดนมาและรุจไม่ขอพูดถึง

“รุจบอกนนท์ได้แค่ว่าถ้าโดนหักมา เงินเดือนแทบไม่เหลือเลยล่ะ”

“แล้วเรื่องที่บอสจัดการล่ะ บอสทำยังไง บอกนนท์นะ”

รุจส่ายหัวแล้วหัวเราะก่อนพาผมทำนั่นนี่รองานเริ่ม ผมอยากรู้นะว่าทำยังไง คงไม่ถึงกับไล่ออกหรอกใช่หรือเปล่า ถ้าไล่ออกมาผมก็คงไม่มีที่จะไปแล้วล่ะ

 

19:20 น. 

Louis’s pub & Casino เปิดให้บริการเหล่าผีเสื้อราตรีแล้วและมันก็เป็นเวลาที่งานใหม่ผมเริ่ม ผมกังวลและกลัวมากๆ สายตาผมจับจ้องไปที่ผู้คนที่ทยอยเข้ามาแล้วหันไปหารุจ รุจดูนิ่งจนผมทึ่งนิดๆ นี่สินะประสบการณ์ของคนทำงานมาหลายปี งานเดิมที่ผมทำมันเสิร์ฟเหมือนกันแต่เป็นเสิร์ฟอาหาร คนมันไม่มายืนเบียดแบบนี้ แล้วก็ไม่ต้องระวังขวดแตกหรือระวังร่วงหล่นด้วย 

“ใจเย็นนะนนท์ ค่อยๆไป ไม่ต้องเป็นงานตั้งแต่วันนี้หรอก อย่ากดดันตัวเอง” 

“ขอบคุณนะรุจ” 

ผมตบแก้มตัวเองเบาๆเรียกสติ พอพี่หวานให้สัญญาณเราก็เริ่มทำงาน พนักงานหญิงและชายบางส่วนออกไปรับออเดอร์มาส่งให้กับพี่หวาน พี่หวานก็จะทำตามที่ได้รับออเดอร์มา คอยมีพี่ยักษ์เป็นผู้ช่วย พี่ยักษ์เป็นเพื่อนสนิทของบอสที่มาช่วยงาน ผมไม่รู้ว่าทำจริงจังหรือแค่ทำเป็นงานอดิเรกกันแน่ พอวางเครื่องดื่มหรืออาหารลงบนถาด หน้าที่เด็กเสิร์ฟอย่างพวกผมก็ต้องออกทำงาน รุจได้บอกตำแหน่งโต๊ะแต่ละโซนแต่ละจุดหมดแล้ว ผมยังจำได้ไม่หมดหรอกแต่จะพยายามให้ดีที่สุดเพื่อไม่ให้ลูกค้ารอ 

“นนท์ เสิร์ฟโต๊ะวีสองชั้นสอง” 

“ครับ” 

ผมยกถาดมาแล้วถืออย่างระวัง กว่าจะเดินขึ้นมาชั้นสองได้ ผมแทบตาย ผมเดินมาโต๊ะวีสองได้อย่างปลอดภัยและเสิร์ฟของที่สั่งไป เอ่อ เอาจริงๆนะ ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเครื่องดื่มพวกนี้เรียกว่าอะไร ไม่รู้จักสักอย่าง อ้อ ยกเว้นน้ำเปล่านะครับ 

“มาใหม่หรอครับ? ไม่คุ้นเลย” 

ยังไม่ทันจะได้ยกของวางออกหมด ลูกค้าชายคนนี้ก็หันมาพูดกับผม น้ำเสียง สายตาเอย ดูไม่น่าไว้ใจเท่าไหร่ 

“เอ่อ ครับ ผมพึ่งมาทำงานวันนี้วันแรก” 

ผมยิ้มนิดๆแล้วรีบยกขวดเหล้าวางลงบนโต๊ะรวมถึงถังน้ำแข็ง แก้วเปล่า ผมอึดอัดกับสายตาของลูกค้าที่มองมา เขามองผมเหมือนผมเป็นของเล่น ผมรู้สึกแบบนั้นเลย 

หมับ! 

ข้อมือผมถูกฝ่ามือใหญ่จับแล้วดึงเบาๆ ผมยิ้มให้อย่างสุภาพแล้วดึงมือออกแต่ว่าเขาจับแน่นมากเลย ผมต้องอดทนตามที่พี่หวานบอกสินะ อดทนเข้าไว้นนท์ 

“มือนายนิ่มมากเลยแฮะ ผู้ชายแน่หรอวะ? สวยก็สวย น่ารักก็น่ารัก หุ่นก็ดี นี่…นอนกับผมมั้ย? ผมให้หนึ่งหมื่นต่อคืน” 

“ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้ขายตัว” 

ผมดึงมือออกแล้วถือถาดกลับมาที่หลังบาร์ ผมต้องตั้งสติและระงับอารมณ์ความไม่พอใจเอาไว้ ท่องไว้ว่ามันคืองาน งานและงาน ต้องมีบ้างที่จะโดนลวนลาม สมัยนี้แล้วจะหญิงจะชายมันก็เสี่ยงกันหมด พอเริ่มดีขึ้นผมก็กลับมาทำงานอีกครั้ง ยิ่งดึกคนยิ่งเพิ่มขึ้นและบอสก็เดินมาดูงานด้วยตัวเอง ผมกลัวเขาชะมัดเลย คนอื่นๆก็ดูกลัวนะแต่น้อยกว่าผม ผมกลัวจนมือสั่นเลยล่ะ 

“ทำได้หรือเปล่า?” 

“พ พอได้ครับ” 

“เวลาพูดกับกูห้ามก้มหน้าห้ามหลบตาและห้ามพูดติดๆขัดๆ กูรำคาญ” 

“ขอโทษครับบอส” 

ผมเงยหน้ามองเขาทันที ตอนที่เจอในห้องว่าหล่อแล้ว พอเจอในบรรยากาศแบบนี้ บอสดูหล่อร้ายยังไงไม่รู้ แสงสีของผับยามกระทบกับเสี้ยวหน้าเขา มันช่วยเสริมให้เขาดูเป็นแบบนั้นจริงๆ แล้วผมก็พึ่งได้เห็นหน้าบอสเต็มๆ นี่เขาไม่ใช่ไทยแท้หรอกหรอ? บอสเขามองหน้าผมนิ่งๆก่อนยิ้มมุมปากแล้วเดินกลับขึ้นไปที่ห้องทำงาน ผมใจเต้นแรงมากๆ ทั้งกลัวทั้งหวั่นใจว่าจะโดนดุหรือโดนด่าอะไรหรือเปล่า ผมมองแผ่นหลังที่หายขึ้นไปชั้นสองก่อนสูดลมหายใจเข้าลึกๆเพื่อเรียกสติกลับมาทำงาน 

“ไปๆ ทำงานกันต่อ” 

พี่ยักษ์บอก พวกผมเลยแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองและทุกๆครั้งผมมักโดนลวนลามตลอด หนักสุดก็จับก้นกับหอมแก้ม ผมอยากร้องไห้มากๆ เกิดมาไม่เคยเจอแบบนี้เลยถึงจะโดนแซวว่าสวยเหมือนผู้หญิงแต่ไม่เคยโดนแบบถึงเนื้อถึงตัวสักครั้ง เฮ้อ สักวันผมคงชินกับอะไรแบบนี้...ล่ะมั้ง หวังว่านะเพราะผมไม่อยากทิ้งงานที่เงินดีและที่พักฟรีเลยจริงๆ 

 

หลุยส์กลับขึ้นมาบนห้องทำงานของตนเองแล้วยิ้มนิดๆเมื่อนึกถึงใบหน้าสวยของพนักงานใหม่คนนั้น นนท์งั้นหรอ? น่าสนใจดีเหมือนกันแต่จะให้ทำอะไรตอนนี้คงไม่เหมาะ นนท์พึ่งเข้ามาใหม่ถ้าเกิดตื่นตูมแล้วหนีหายไป เขาคงอดกินเนื้อชิ้นดีแน่ ๆแต่ก่อนจะกินเนื้อใหม่ก็ต้องกินเนื้อเก่าๆ ให้หมดรสชาติเสียก่อน หลุยส์กดเรียกให้หวานขึ้นมาหาที่ห้อง ซึ่งหวานรู้ชะตากรรมของตัวเองดีว่าต้องโดนอะไร 

หลุยส์เป็นบอสที่ใจดีแต่ในขณะเดียวกันเขาก็เป็นบอสที่ชอบเล่นกับลูกน้องหรือง่ายๆคือมีเซ็กซ์ แต่จะเรียกว่าเซ็กซ์ก็ดูจะไม่เต็มปากเท่าไหร่เพราะหลุยส์จะใช้แค่นิ้วเท่านั้นและของเล่นหรืออะไรก็ตามแต่ที่สามารถใส่เข้ามาได้ มันทั้งรุนแรง ป่าเถื่อน แต่ก็ต้องทนเพราะไม่มีใครอยากเสียงานที่เงินดี ที่พักฟรีและยังมีสวัสดิการต่อพนักงาน ต่อให้รสนิยมเจ้านายจะแปลกแค่ไหนแต่ผลตอบแทนที่ได้ก็ถือว่าพอทนไหว 

“มีอะไรคะบอส” 

รอไม่ถึงสามนาทีหวานก็เข้ามาในห้อง เธอรู้ดีว่าต้องเจอกับอะไร 

“ถอดเสื้อผ้าซะ” 

“…ค่ะ” 

หวานทำด้วยความจำใจ ถึงแม้จะยิ้มแต่ข้างในกลับร้องไห้แทบตาย ถ้าเป็นไปได้ก็ไม่อยากจะทำมันเลย ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟแต่ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับขายตัว หลุยส์ลุกขึ้นเดินไปหาหวานก่อนที่เขาจะเริ่มเล่นสนุกกับพนักงานสาว ความทรมานต่อความปรารถนาที่เกิดจากการกระตุ้น ของเหล่านั้นคือสิ่งบันเทิงใจสำหรับหลุยส์ หลุยส์ให้ค่าตอบแทนที่แสนแพง พนักงานก็ควรจะตอบแทนค่าเงินนั้นให้เขาบ้างเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างได้มันก็แฟร์ๆดี 

 

“นี่บอสจริงๆหรอรุจ?” 

ผมถามอึ้งๆขณะมองนายแบบในนิตยสาร รุจบอกกับผมว่านอกจากบอสจะเปิดผับและกาสิโนนี้แล้ว บอสยังถ่ายแบบให้กับนิตยสารดังๆอีกต่างหาก แต่บอสจะทำก็ต่อเมื่อรู้สึกเบื่อเท่านั้น อารมณืแบบอยากทำตอนไหนก็ทำนั่นแหละ 

“บอสเก่งนะนนท์ นอกจากสาขาที่ไทยบอสยังมีผับและกาสิโนที่ต่างประเทศด้วยนะ แต่ตัวบอสจะประจำที่ไทยที่เดียว ที่ต่างประเทศเป็นคนของบอสน่ะ นานๆทีถึงจะบินไปดูที” 

“ท่าจะรวยมากๆเลยเนอะ น่าอิจฉาจัง” 

ผมเปิดนิตยสารไปทีละหน้าเพื่อดูให้ครบ บอสหล่อมากจริงๆและแต่ละชุดก็ดูดีมากพออยู่บนตัวเขา ถ้าบอสขึ้นปกนิตยสารเล่มไหนคงถูกซื้อหมดเกลี้ยงแน่ๆ ถ้าตัดความน่ากลัวของเขาไป ผมก็อยากจะซื้อสักเล่มมาเก็บไว้ อารมณ์แบบแฟนคลับน่ะครับ 

“รุจ นนท์ ทำงานโว้ย” 

พี่ยักษ์ตะโกนเรียก ผมกับรุจรีบวางนิตยสารแล้วออกไปทำงานทันทีแต่ผมกลับไม่เจอพี่หวานเลย นี่พี่เขาไปไหนนะ? เราทำงานกันจนถึงตีสอง คนกลับไปจนหมดก็ไล่ทำความสะอาดตามจุดต่างๆ ผมเช็ดโต๊ะเช็ดเก้าอี้และล้างแก้วระหว่างนั้นผมก็ได้แต่ภาวนาว่าขอให้แต่ละวันๆผ่านไปด้วยดี เงินเดือน เดือนแรกผมจะเอาไปโรงพยาบาล ผมต้องตรวจร่างกายตัวเองทุกๆเดือนเพื่อดูว่ามันเข้ากับร่างกายผมได้สมบูรณ์หรือยัง แต่ทุกครั้งที่ไปมันสมบูรณ์แค่แปดสิบเปอร์เซ็นต์เอง เมื่อไหร่จะสมบูรณ์ก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าผมอยากมีลูกอะไรนะครับแต่ผมไม่อยากมาทรมานกับความปวดของมัน เพราะทุกครั้งที่ปวด มันเหมือนข้างในผมถูกมือที่มองไม่เห็นบิดมัน บิดเหมือนบิดผ้าน่ะครับ ผมร้องไห้ทุกครั้งที่ปวดเลย 

“นนท์ ห้องนนท์อยู่ติดกับห้องรุจนะ เราไปพร้อมกันเลย” 

“โอเคๆ แปปนะ นนท์เก็บของก่อน” 

ผมหยิบชุดที่ได้มารวมถึงชุดเก่ากับกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กมารวบกอดไว้แนบอกแล้วเดินมาหารุจ ของผมก็มีแค่นี้ล่ะ เพราะตัวพวกผมตอนที่หนีออกมามันไม่มีอะไรติดมือมาเลย ส่วนเสื้อผ้าที่มีอยู่ตอนนี้ก็ได้มาจากเงินที่ทำงานเก่า ผมมีนับชุดได้เลย ใส่ๆซักๆน่ะครับ รุจพามาที่ห้องพักของแต่ละคนซึ่งมันอยู่ที่ตึกข้างๆกับผับ มันดูดีมากๆเลยล่ะดีกว่าห้องพักเดิมผมมาก นี่ฟรีจริงๆหรอ มันดูดีเกินกว่าจะเป็นห้องพักของพนักงานเลยล่ะ 

“มีอะไรเรียกรุจได้นะ ฝันดี” 

“ฝันดีรุจ” 

ผมเปิดประตูห้องเข้ามาแล้วมองรอบๆอย่างตื่นเต้น ว้าว นี่มันดีมากๆเลยนะ มีเตียงพร้อม ทีวี ตู้เย็นและของใช้ต่างๆ ผมเอาเสื้อผ้าวางบนโต๊ะแล้วถอดชุดที่ใส่อยู่อาบน้ำเข้านอน กว่าจะเริ่มงานก็หนึ่งทุ่มตรง ผมเลยมีเวลานอนยาวๆ ระหว่างที่อาบน้ำผมก็คิดไปต่างๆนาๆเกี่ยวกับชีวิตและเรื่องราวที่ผมได้พานพบมา ผมก็เก่งนะที่ผ่านมาได้ กัดฟันสู้เพื่อตัวเอง เพื่อชีวิตที่รอดมา รอดแล้วนะนนท์ ชีวิตใหม่ได้เริ่มแล้วนะนนท์ นายต้องสู้ๆและคิดถึงพี่ๆน้องๆเอาไว้ คนที่ลำบากไม่ได้มีแค่นาย จำไว้ มองตัวเองในกระจกแล้วยิ้มให้กำลังใจเงาที่สะท้อนมาก่อนจะรีบอาบๆให้เสร็จจะได้นอน 

 

ห้องทำงานของหลุยส์ 

03:45 น. 

“บ บอส หวานไม่ไหวแล้วนะคะ แฮ่ก อือ” 

หวานร้องบอกหลังจากที่เธอต้องทนทรหดรับมือบอสคนนี้ ร่างกายของเธอจะรับไม่ไหวอยู่แล้ว 

“ชิ! กลับไป! แล้วอย่าลืมที่รับปากกับกูไว้ล่ะ ไป!” 

“ค่ะ!” 

หวานรีบแต่งตัวแล้วออกจากห้องหลุยส์ทันที พออยู่คนเดียวแล้วหลุยส์ก็เริ่มเช็ดนิ้วด้วยแอลกอฮอล์ ระหว่างที่ทำความสะอาดเขาก็นึกถึงข้อตกลงระหว่างหวานกับเขาขึ้นมา 

‘ถ้ามึงไม่อยากให้กูทำเรื่องแบบนี้อีก มึงช่วยกูสิ’ 

‘อ อะไรคะบอส..’ 

‘ทำให้นนท์มันขึ้นมาหากูให้ได้ ถ้าไม่รู้ว่าจะทำยังไง มึงก็แกล้งให้มันทำเหล้าที่แพงที่สุดแตกซะ แล้วพวกมึงทุกคนจะรอด รอดจากเรื่องน่าอัปยศพวกนี้ ไม่อยากโดนใช่มั้ย? ถ้าใช่ก็ทำตามที่กูบอกซะ’ 

สีหน้าหวานตอนนั้นเขาจำได้ดีว่าตกใจแค่ไหนแต่แววตากลับดีใจที่จะได้รอดพ้นเรื่องบ้าๆนี่ หวานตกลงทันทีโดยไม่มีการคิดอะไรทั้งสิ้นและไม่มีความรู้สึกว่าตัวเองได้ตกลงทำเรื่องน่ารังเกียจ นี่ล่ะนะมนุษย์ เห็นแก่ตัวและพร้อมจะให้คนอื่นรับบาปแทนตัวเองเสมอ มุมปากกระตุกยิ้มเมื่อนึกภาพร่างขาวๆนอนใต้ร่างเขา มันต้องสนุกและรสชาติดีมากแน่ๆ เนื้อชิ้นใหม่ของเขาและน่าจะเป็นเนื้อชิ้นแรกที่เขาคิดจะกลืนกินไปทั้งหมด ไม่ใช่แค่เล่นอย่างที่ผ่านมา 

 

---------------------------- 

รีไรท์ 

12/01/2020 

ความคิดเห็น