BloodQueen_พลอยจันทร์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part1

คำค้น : Yaoi

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มิ.ย. 2560 12:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Part1
แบบอักษร

เมียพวกกูใครแตะ...ตาย!!!

#MagicRose

Part1

#โซน

ผมออกมานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นได้พักหนึ่งแล้วหลังจากที่ถูกไอ้พวกหน้าหล่อแต่นิสัยเลวมันเล่นงานซะอ่วม เหอะ!ตูดผมจะพังก็เพราะพวกมันน่ะแหละ

"ตรงนั้นยังไม่สะอาดเลย ดูให้มันดีๆหน่อยดิวะ" ผมชี้นิ้วไปตรงขอบหน้าที่ยังมีคราบฝุ่นเกาะหนาเครอะ 

"ไหนอะเห็นมีเลย" ลีโอทำหน้าตาใสซื่อโต้ตอบผมกลับมา เนียนนะพวกมัน! 

"ตรงนั้นไง แหกตาดูดีๆดิ!" 

"โซน!! ตรงนี้เสร็จแล้วนะ เลิกทำได้รึยังอะ" เสียงของอิฐตะโกนออกมาจากที่ไหนสักที่ ผมหันไปมองรอบๆก็ยังไม่เห็นตัวมัน ตกส้วมรึไงวะ มันอยู่ไหนเนี่ย!

"มึงอยู่ไหนวะ โผล่หัวออกมาดิ๊" ผมตะโกนกลับไปบ้างพลางหันไปมองโดยรอบแต่ก็ยังไม่เจอมัน ผมกรอกตาเซ็งนั่งกระดิกเท้าอยู่บนโซฟา ในมือมีห่อขนม ผมส่งมันเข้าปากเคี้ยวเสียงดังแกล้งพวกมันเล่น ขณะที่มองพวกมันถูกใช้งานงกๆโดยฝีมือผมเอง ลีโอมันก็เอาผ้าถูๆเช็ดตรงขอบหน้าต่างตามที่ผมสั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย เหอะๆ สมน้ำหน้า ทำงานบ้านไปซะให้หมดแรงเลยจะได้ไม่ต้องเอาแรงมาเล่นงานผม! เสียว...!

กุกกัก

เคร้ง!!

"เฮ้ย! เสียงอะไรวะ ใครทำอะไรของกูพังอีกเนี่ย!!" ผมโวยวายแต่ไม่ยอมลุกขึ้นยืน ไม่อยากบอกว่าตอนนี้แค่จะขยับก็เสียวซี๊ดระบมไปหมดแล้ว ทางที่ดีผมนั่งอยู่เฉยๆดีกว่า สักพักผมก็เห็นมาร์เดินออกมาจากห้องครัว ใบหน้าที่เคยดูดีมีเสน่ห์เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบดำๆเป็นจุดๆ มันยิ้มหน้าแหยมองมายังผมในมือของมันก็มีถาดขนมหน้าตาแปลกประหลาดอะไรสักอย่างที่ดู...ไม่คอยน่ากิน 

"มึงทำอะไรของมึงน่ะฮะ ทำไมสภาพเหมือนกับไปฟัดกับหมามาเลย" ผมพูด บางทีผมก็ชอบเลี้ยงหมาไว้ในปากเพื่อเอาไว้ปล่อยไปกัดพวกที่เกลียดขี้หน้า...อย่างเช่นพวกมันไง

"กูก็แค่อยากทำขนมให้มึงกินอะ แต่ดูจากหน้าตาขนมของกูแล้ว น่ารักดีเนอะ จะกินมั้ยวะ" 

"รอชาติหน้าตอนกูไปเกิดใหม่แล้วกัน" ผมตอบกลับไปแบบไม่ต้องคิดเลย หน้าตาน่ากลัวออกขนาดนั้น ให้ผมตายก่อนเถอะถึงจะยอมกิน! "เอาไปทิ้งเลยไป" ผมบอกอย่างไม่แคร์สื่อ เปล่าหรอก ผมไม่ใช่ดาราครับ มองไมนักหนา...จะด่าผมล่ะสิ เหอะ! ผมจะบอกอะไรให้นะ ผมเป็นคนตรงๆ พูดตรง ด่าเจ็บ ไม่แคร์สื่อ รับไม่ได้ก็ไปตายซะ จบนะ! ยกเว้นก็แต่ดีลที่ผมจะพูดจาดีด้วยเป็นพิเศษ...

"ตรงนี้ก็เสร็จแล้ว ยังเหลืออะไรอีกมั้ย" เสียงของชินลอยมาจากที่ไกลๆ พอผมเงยหน้าขึ้นไปก็เห็นมันปีนบันไดขึ้นไปเช็ดหลอดไฟอยู่ มันมองลงมาอย่างต้องการคำตอบ "ยัง" 

"ยังเหลือออะไรอีกวะ" แล้วมันก็หงุดหงิดใส่ผม สน? 

"นู่นไง จานยังไม่ได้ล้างเลย" ผมชี้นิ้วไปยังจานกองพะเนินที่วางสุมๆกันอยู่ตรงอ่างล้างจาน ชินหันมามองผมด้วยสายตาที่อยากจะจับผมฉีกเนื้อแล้วสับเป็นชิ้นๆ ผมแคร์? 

"ไปดิ มัวมองอะไรไม่ทราบ ไปเลยเร็วๆ" ผมออกปากไล่แล้วมันก็ต้องยอมทำตามอย่างขัดไม่ได้ ผมหัวเราะหึในลำคออย่างสะใจที่ได้เอาคืน ผมหันไปมองยังมาร์ที่เงียบไปตั้งแต่ที่โดนผมด่า มันเอาแต่เงียบแล้วก็จับขนมหน้าตาอุบาตยัดเข้าปากไปที่ละคำด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง อะไรของมัน...

"ขนมอร่อยนักรึไงวะ แดกเอาแดกเอา ถ้ามันรสชาติแย่ขนาดนั้นจะฝืนกินมันเข้าไปทำไม โยนทิ้งไปดิ" ผมบอกเสียงรำคาญ ก็ดูมันดิ ขนาดแค่ผมเห็นหน้าตามันยังไม่กล้าแตะเลยแต่นี่มันเล่นกินแล้วยังทำหน้าตาเฉย ตกลงรสชาติมันดีรึไง

"มาร์มันก็แค่อยากลองทำขนมให้มึงลองกินดู ทำไมจะต้องพูดจาแย่ๆแบบนั้นด้วยวะ" อิฐที่โผล่มาจากสักที่เดินตรงเข้ามาหาผม ใบหน้าหล่อเปรอะคราบฝุ่นจนดูแทบไม่ได้แต่ก็ยังดูหล่ออยู่ดี 

"กูก็แค่พูดไปตามความจริง กูผิดตรงไหน" 

"ผิดตรงที่มึงพูดไม่รักษาน้ำใจมันเลยไง มันตั้งใจทำขนมพวกนี้มากแค่ไหน มึงไม่รู้หรอก จู่ๆแค่หน้าตามันแย่จะให้มันเอาไปทิ้ง มึงนี่น่าจับซั่มให้ลุกจากเตียงไม่ขึ้นจริงๆ" 

"เกี่ยวมั้ยสัส มันคนละเรื่องกันแล้ว!" ผมแหวใส่มัน แล้วหันไปจ้องเขม็งมาร์ต่อ มันก็อีกคน กินไม่ได้แล้วยังเสือกแดกไม่เลิกอีก 

"ไอ้มาร์" 

"..." มันไม่ตอบแต่ยังคงกินต่อ ผมชักสีหน้าไม่พอใจใส่ เกิดมาแทบไม่เคยมีใครกล้าขัดใจผมแล้วมันเป็นใครถึงกล้ามาลองดีน่ะฮะ!

ผมนี่ขึ้นเลย ป่าวๆ ผมแค่ลุกขึ้นยืนน่ะ มองไมนักหนาวะ! แต่แค่ลุกขึ้นยังไม่ทันได้เดินก็ทรุดตัวลงนั่งเหมือนเดิมพลางแหกปากร้องด้วยความเจ็บจี๊ดตรงกลางตัว โธ่เว้ย! เจ็บอะไรได้ขนาดนี้วะ ก็แค่ไม่กี่คนเอง... 

"เฮ้ย! มึงจะทำอะไรน่ะ!" ผมอุทานเสียงหลงเมื่อจู่ๆไอ้คนที่ถูกว่าก็เดินมาคุกเข่าลงตรงหน้าผม ยังไม่ทันได้พูดพร่ำทำเพลง มือของมันก็เอื้อมมาถอดกางเกงของผมออกอย่างรวดเร็วเล่นเอาผมอ้าปากค้างทั้งงงทั้งอึ้งกับการกระทำของมัน 

"เฮ้ยๆๆ มันจะทำเหี้ยอะไร ปล่อยกูนะเว้ย!" ผมร้องแหกปากเมื่อถูกไอ้ไคมันล็อคแขนไว้ไม่ให้ดิ้นหนีจากด้านหลัง มันมาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ! แล้วไอ้มาร์มันกำลังจะทำอะไรของมันอีก เมื่อกี้นี้ยังซึมๆเซื่องๆอยู่เลย 

"หึๆ" เสียงหัวเราะดังออกมาจากไอ้สามตัวที่เหลือ อะ...อะไร หัวเราะเหี้ยอะไรของมันอีก...!

"อื้ออออ!! ยะ...อย่า!!!"ผมร้องลั่นพยายามสะบัดตัวให้หลุดแต่ก็ไม่เป็นผล ปากหนาค่อยๆครอบลงมากลืนกินแก่นของผมเข้าไป มือหนาจับผมอ้าขาออกกว้างพร้อมนิ้วกลางที่ส่งเข้าสำรวจกายผม 

"อ่า...อืมมม" 

"อ๊ะ อ๊า...อย่า ปล่อยกู! อ๊างงง...อ่า...อย่าทำ มันสะ...เสียว อ่า..." ผมหลับตาครางเสียงพร่าเนื้อตัวสั่นเมื่อปลายลิ้นของมาร์ตวัดเลียทั่วแก่นผม มันทั้งเสียวและรู้สึกดี นิ้วร้อนหมุนวนโดนจุดเสียวกระสัน ผมหวีดครางเสียงดังด้วยอารมณ์ที่พุ่งสูงแล้วไม่นานผมก็ปลดปล่อยออกมา ผมเตรียมจะร้องห้ามไม่ให้มันกลืนน้ำของผมเข้าไปแต่ก็ไม่ทัน 

"อืมม...หวานดีนะ" 

"อะ...ไอ้บ้าเอ๊ย! ใครบอกให้กลืนลงไปวะ สกปรก" ผมบอกโดยลืมไงะสนิทว่านิ้วของมันยังอยู่ด้านในเลยถูกมันสอดเข้าออกเร็วๆด้วยความหมั่นไส้ เล่นเอาผมเสียวสั่นสะท้านไปหมด 

"อ๊ะๆ อ๊า...อื้อออ!!" 

"ไม่เห็นจะรู้สึก อะไรดี กูชอบกิน" 

"ไอ้บ้า...อ่า...แรงอีก..." 

"ร่าน..."

ฟรึบ

ไม่ใช่แค่ผมที่ถึงกับหันไปมองแต่ยังรวมไปถึงคนอื่นๆที่เหลือ ทุกคนหันไปมองไคด้วยความสงสัย ไม่เว้นแม้แต่ผม เมื่อกี้มันด่าผมว่าร่าน อยากจะถามเหลือเกินว่ากูผิดเหรอ...

"เออ!กูร่าน เหี้ย!" 

"ร่านนักใช่มั้ยมึง" 

"เออ! อะ...อะไรมึง คิดจะทำอะไรกูฮะ ปล่อยนะเว้ย!!" ผมร้องลั่นรู้สึกหวาดหวั่นแปลกๆ ร่างผมถูกอุ้มขึ้นจากโซฟาแต่ไม่ใช่แค่นั้นมันผลักผมให้นอนหงายราบกับโซฟา หัวผมห้อยลงตกลงมาขาชี้ขึ้น ผมพยายามดิ้นหนีถีบเท้าให้หลุดออกแต่ก็ไม่เป็นผล ไคเอื้อมมือมากระชากขาผมทั้งสองข้างขึ้นทำให้ผมให้รองอยู่ตรงโซฟพอดี ขาผมถูกจับอ้าออกกว้าง เท่านั้นยังไม่พอมันยังเอาเหล้าที่มันเพิ่งดื่มไปเพียงนิดเดียวเทใส่ช่องทางเล็กของผม

"โอ๊ย!!แสบ ฮึก...ช่วยด้วย!! ฮืออออออ!!" ผมดิ้นพล่านยกมือขึ้นแกะมือหนาแต่กลับถูกชินยึดมือไว้มันคุกเข่าลงตรงหน้าผมรูดซิปกางเกงลงแล้วเผยให้เห็นของด้านใน แก่นกายใหญ่ถูกเอามาจ่อปากผม ผมเบี่ยงหน้าหนีน้ำตาไหลพราก ร้องไห้ไม่หยุดเพราะเจ็บแสบที่ช่องทางเล็ก น้ำพอโดนกับเลือดที่เกิดจากแผลฉีกขาดด้านในมันก็แสบจนผมแทบกระอัก แล้วมันก็ทำในสิ่งที่ผมพอเดาออก อะไรอีกล่ะเนี่ย! พวกมันจะเอาผมให้ตายเลยรึไง! 

"ฮืออ!! อย่านะ ไอ้เหี้ย! กูเจ็บ ฮือๆๆ อ๊ากกกกก!!...."

มันไม่ฟังผมกลับกระแทกแก่นพองหนาเข้าออกช่องทางคับแคบรัวเร็ว ผมที่กำลังจะแหกปากร้องก็ต้องร้องครางอู้อี้ในลำคอ เมื่อแก่นหนาขยับเข้าออกเร็วๆ มันจุกอยู้ที่คอผมจนพูดไม่ออก ผมทั้งจุกทั้งเสียวและเจ็บนิดๆยามคนด้านบนจ้วงแทงแท่งเอ็นร้อนใหญ่ยาวเข้าออกถี่ยิบ ยิ่งมันเร่งความเร็วมากเท่าไหร่ผมก็ยิ่งเสียวแทบขาดใจ

"เสร็จงานแล้วกูขอรางวัลหน่อยนะ หึ..." 

"สักยกสองยกแล้วกันนะ อ่า..." อิฐว่าพลางดึงแก่นตัวเองออกมาสาวเร็วๆจนมันแข็งขึ้นผงาดสู้มือ ลีโอก็เริ่มทำอย่างเดียวกัน ทำไมผมจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย!

ลำกายของชินมันใหญ่และยาวจนผมจุก มันกระทุ้งเข้าออกถี่รัว จนผมน้ำตาเล็ดปล่อยออกมาเป็นสาย

"อื้อออออ!!! แค่กๆ!!" ผมสำลักน้ำรักของมัน มีบางส่วนที่ผมพ่นออกมาไม่ทันมันลงเข้าไปในท้องด้วย ผมรับรู้ว่ามันคาวและไม่ได้หวานเหมือนที่ใครๆพูดถึง 

"อ๊า...อ๊ะ พอแล้ว...อื้อออ!! อ๊า!" ผมตัวสั่นครางเสียงดังลั่นเมื่อถูกแก่นหนากระแทกลงมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันรุนแรงและป่าเถื่อนจนผมเริ่มเจ็บ ผมมองมันตาโตเมื่อเห็นของในมือมัน ไคไม่พูดอะไรเอาแต่เงียบตลอด ในมือถือมียาเม็ดหนึ่งมันยัดเข้ามาพร้อมกับอะไรทักอย่างกลมรีเหมือนไข่ ผมเบิกตาโพล่งเสียวด้านในอย่างรุนแรงเพราะของที่มันใส่เข้ามาแถมยังรู้สึกร้อนวูบ อย่างต้องการถึงสุดขีด ผมสั่นและทรมาน ผมครางเสียงดังจนเสียงแหบแห้ง ก่อนที่พวกมันจะรุมกันผลัดกระแทกผมไม่หยุด ผมร้องครางเสียงหลง รับแรงกระแทกป่าเถื่อนของพวกมัน ดิ้นรนขัดขืนก็ทำไม่ได้เพราะยาเหี้ยๆของไอ้ไคที่มันยัดเข้ามาทำให้ผมต้องเรียกร้องขอเอาเอง

"อ๊ะๆ!! เอาอีก!!! แรงอีก!! อ๊างงงง!!! อ่า...เสียว อ๊างงง! เอากูอีก เร็วเข้า  อ่า..กู อ๊ะ!!" มันเลยสนองผมทุกอย่างทั้งกระแทกทั้งขย่มผลัดกันแทงแก่นหนาใหญ่เข้าออกใส่กายผมอย่างสนุก แต่เองก็เสียวจนลืมเจ็บปล่อยให้พวกมันได้ทำตามใจตัวเอง ผมครางลั่นจนสุดเสียงก่อนจะล้มลงนอนราบกับโซฟาหอบครางหนักหน่วง

"หึ...ร่านแค่พวกกูพอนะ ไม่อย่างนั้นครั้งต่อไป กูเอามึงตาย!" เสียงของไคข่มขู่ผมอย่างเหี้ยมเกี้ยม ผมสงสัยกับมันจริงๆ ผมไปร่านกับคนอื่นตอนไหน ทั้งที้ตอนนี้ผมอยู่กับพวกมันแล้วผมจะเอาเวลาที่ไหนไปร่านใส่คนอื่น...

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ มันเป็นอะไรไปวะ!

#แค่หึงโหดเท่านั้นเอง เจ็บแทน สงสารโซน 555+

เพิ่งรู้ว่าธัญมีระบบเซ็นเซอร์ให้ แต่เหี้ยมเกรียม ไม่ใช่ เหี้ย ไม่ต้องเซ็นแบบนี้ *** ให้ก็ได้  ขนาดคนเขียนยังงงตาม อ่านเองละเจอแบบนี้***ตลอดทาง 555+

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น