หอหมื่นอักษร

เล่ห์ร้ายของเธอหรือจะสู้เสน่ห์รักของเขา

ตอนที่ 23 ฉันเป็นคนหัวโบราณ

ชื่อตอน : ตอนที่ 23 ฉันเป็นคนหัวโบราณ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 15:31 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23 ฉันเป็นคนหัวโบราณ
แบบอักษร

ดวงตาของยวี่หว่านมีความตื่นตระหนกวาบผ่าน ความจริงแล้วเธอก็แค่ทำท่าไปอย่างนั้นเองแต่เธอกล้าทำจริงซะที่ไหนเล่า

“ที่นี่...คงไม่เหมาะมั้งคะ?” ยวี่หว่านสูดลมหายใจเบาๆ ใจเต้นจนแทบหลุดออกมาจากอก

“คุณพูดเองว่าพร้อมให้ความร่วมมือตลอดเวลา” เฉิงฉีตงทำเป็นจำประโยคที่เธอพูดได้ขึ้นใจ

หญิงสาวกะพริบตาถี่ด้วยความกังวล แต่ก็ยังฝืนสงบนิ่งอยู่ในท่าเดิม ในดวงตาของชายหนุ่มปรากฏแววขบขัน เพราะความแนบชิด ทำให้ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าของหล่อน ทำให้หญิงสาวรู้สึกคันจมูกยุบยิบ ปกติแล้วหล่อนมักจะรังเกียจกลิ่นเหล้ากลิ่นบุหรี่ที่อยู่บนตัวผู้ชาย แต่สำหรับเฉิงฉีตงแล้วหล่อนกลับไม่นึกรังเกียจ

“กล้าที่จะใส่ยาในน้ำให้ผมดื่ม แต่ไม่กล้าทำในนี้งั้นเหรอ?” คำพูดของเฉิงฉีตงตรงมาก ตรงซะจนหญิงสาวหน้าแดงหูแดง

ยวี่หว่านยังไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้มาก่อน ถูกเขายั่วแบบนี้ หล่อนก็หายใจไม่ทั่วท้อง กลัวว่าเขาจะทำอะไรกับเธอบนรถจริงๆ

“ฉันยังเป็นคนหัวโบราณค่ะ” ยวี่หว่านมองหน้าเฉิงฉีตงแล้วฝืนพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

หญิงสาวดิ้นนิดหนึ่ง อยากดึงมือออกมาจากอุ้งมือของเขา แต่พอออกแรง แผลที่ข้อมือก็มีเลือดออกมาอีก เลือดไหลซึมออกมาจากผ้าพันแผลจนน่าตกใจ

เฉิงฉีตงไม่เห็นภาพนั้น เขาเอนตัวเข้าไปใกล้เพื่อแหย่ให้หล่อนกลัว ยวี่หว่านยื่นมือไปผลักเขา ทำให้เลือดบนข้อมือที่ไหลออกมาไปโดนเข้าที่เสื้อสูทและเสื้อเชิ้ตของเขา เนคไทก็โดนไปด้วย

เฉิงฉีตงก้มหน้าลงมองชุดที่เขาใส่อยู่ผ่านแสงไฟสีเหลืองอ่อนจากประตูคฤหาสน์ที่ลอดเข้ามาก็ต้องขมวดคิ้วกับสิ่งที่เห็น

“ขอโทษค่ะ!” ยวี่หว่านรีบขอโทษทันที

สีหน้าของเฉิงฉีตงเปลี่ยนเป็นเย็นเยือกขึ้นมาทันที เขาเป็นคนรักความสะอาด พอเห็นรอยเลือดของเธอบนตัวเขา ย่อมต้องไม่พอใจแน่นอนอยู่แล้ว

เขาลงจากรถแล้วก้าวยาวๆ เข้าไปในบ้านทันที ทิ้งให้เธออยู่ในรถคนเดียว

ยวี่หว่านไม่มีเวลามาสนใจเลือดที่ไหลอยู่บนข้อมือ หล่อนใช้มืออีกข้างกำมือที่เจ็บข้างนั้นไว้ แล้วรีบตามเฉิงฉีตงเข้าไปในบ้าน ราวกับกลัวว่าจะถูกเฉิงฉีตงทิ้งอย่างนั้น

พอเข้าไปยังประตูห้องรับแขก ยวี่หว่านก็เดินไปข้างหน้าชายหนุ่ม ยื่นมือไปหวังจะช่วยเฉิงฉีตงถอดชุดสูทออก โดยไม่ได้สนใจแผลของตัวเอง

“คุณรีบถอดออกมาเถอะ เดี๋ยวฉันเอาไปส่งร้านซักรีดให้...” หญิงสาวกังวลจนลืมความเจ็บปวดที่ข้อมือไปเสียหมด จนตอนนี้เลือดที่แผลไหลเป็นทางยาวไปถึงข้อศอกแล้ว

สายตาของเฉิงฉีตงมองไปที่ข้อศอกของเธอ เห็นสีหน้าของเธอที่ดูเป็นกังวล ก็คิดว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการเอาใจเขากระทั่งชีวิตตัวเองก็ไม่อยากได้แล้วรึไง?

เฉิงฉีตงถอดเสื้อสูทตัวนอกออก เปื้อนเลือดขนาดนี้ เขาคงไม่ใส่มันอีกแล้ว

ยวี่หว่านรู้สึกผิดหล่อนยืนอยู่ที่เดิมกำเสื้อของเขาไว้อย่างนั้น

เฉิงฉีตงหยิบกระเป๋าสตางค์ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมา แล้วโยนกระเป๋าสตางค์ลงในมือหล่อน “หยิบบัตรแล้วก็ออกไปจากบ้านผมซะ”

เฉิงฉีตงพูดจบ ยวี่หว่านก็ยกมือขึ้นมากุมขมับของตัวเอง “ฉันปวดหัวมากเลยค่ะ...ฉันคงไปไหนไม่ไหวแล้ว”

ก่อนหน้านี้ไม่กี่วิ หล่อนยังรู้สึกผิดอยู่เลย มาตอนนี้กลับเริ่มเสแสร้งอีกแล้ว


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น