หอหมื่นอักษร
facebook-icon Instagram-icon

เล่ห์ร้ายของเธอหรือจะสู้เสน่ห์รักของเขา

บทที่ 16 ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็น

ชื่อตอน : บทที่ 16 ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 14 มิ.ย. 2560 14:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็น
แบบอักษร

“ล้มมาแรงพอดู ต้องรีบเอาเศษแก้วออกเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นอาจจะอักเสบได้” จี้ซ่าวเป็นศัลยแพทย์ประจำโรงพยาบาลในเครือเมือง B ที่จริงก็ถึงเวลาเปลี่ยนกะแล้ว ชีวิตกลางคืนกำลังจะเริ่มขึ้น ไม่คิดว่าจะมีผู้ป่วยฉุกเฉินที่ต้องรีบรักษาเข้ามาอีกคน

“คุณหมอคะ จะเป็นแผลเป็นมั้ยคะ” ยวี่หว่านนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย เนื้อตัวเปียกปอน ผมเผ้าก็เปียกไม่เป็นทรง เปียกชนิดที่ไม่เหลือชิ้นดี

จี้ซ่าวที่สวมหน้ากากอนามัย กำลังเตรียมอุปกรณ์อยู่ขำออกมา “ที่แท้ผู้หญิงทุกคนต่างก็กังวลแค่ว่าจะเป็นแผลเป็นมั้ย สบายใจได้ครับ หน้าคุณสวยขนาดนี้ บนตัวต่อให้มีแผลเป็นนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรหรอก”

ยวี่หว่านรู้สึกว่าหมอคนนี้ช่างเจ้าสำนวน จริงๆ แล้วหล่อนเป็นคนที่เฉยๆ กับคนอื่น ยิ่งถ้าไม่สนิทด้วยแล้วก็จะไม่พูดเล่นด้วย

หล่อนไม่ตอบรับ จี้ซ่าวฉีดยาชาให้หล่อนบางที่ แล้วเริ่มทำแผล

จี้ซ่าวเป็นหมอศัลยกรรมมือหนึ่งของโรงพยาบาล ทำแผลเร็ว เพียงไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็จัดการเสร็จเรียบร้อย

“แผลที่ข้อเท้าค่อนข้างลึก สองสามวันนี้พยายามเดินน้อยๆ นะครับ” จี้ซ่าวเขียนบันทึกประวัติคนไข้ไปพลางกำชับยวี่หว่านไปพลาง

ยวี่หว่านที่กำลังสวมรองเท้า ตอบกลับจี้ซ่าว “อืม”

ในขณะนั้นเอง ประตูก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก รองเท้าหนังผู้ชายคู่หนึ่งปรากฏในระยะสายตาของยวี่หว่าน หล่อนไม่ได้คิดอะไร นึกว่าเป็นผู้ป่วยคิวต่อไป ก็เลยสวมรองเท้าต่อ

แต่กลับได้ยินหมอทักทายผู้ที่มาอย่างตื่นเต้น “ฉีตง นายรอฉันแป๊บนึงนะ ฉันยังมีคนไข้อยู่อีกคนนึง”

ฉีตง ยวี่หว่านขมวดคิ้วเล็กน้อย หล่อนมองตามรองเท้าหนังขึ้นไปข้างบน ขายาวเรียว หากมองแต่ร่างกายอย่างเดียว ผู้ชายคนนี้ดูจะมีวุฒิภาวะและดูภูมิฐานยิ่งนัก ตอนที่หล่อนเห็นเป็นหน้าของเฉิงฉีตงนั้น ใจแทบตกลงไปที่ตาตุ่ม

เฉิงฉีตงมองเห็นเป็นยวี่หว่านก็รู้สึกไม่พอใจนัก ทำไมไปที่ไหนก็เจอแต่ผู้หญิงคนนี้

“กลางคืนพยายามอย่าอาบน้ำหรือให้แผลโดนน้ำนะครับ เศษแก้วพวกนี้ไม่สะอาด ถ้าอักเสบเป็นหนองขึ้นมาจะลำบาก” จี้ซ่าวกำชับยวี่หว่านต่อ ยวี่หว่านพยักหน้ารับคำ กะเผลกเท้า​ลุกขึ้น ในใจยังคงอาฆาตผู้ชายที่อยู่ข้างๆ เขาจะมาโรงพยาบาลชัดๆ แต่ไหงกลับบอกว่าไม่ผ่านทางนี้

แต่พอนึกย้อนกลับ หล่อนกับเฉิงฉีตงก็ไม่ได้เป็นอะไรกัน เขาไม่ช่วยเธอก็ดูสมเหตุสมผลอยู่

“เรียบร้อยแล้ว คุณเอาใบนี้ไปเบิกยานะ” จี้ซ่าวส่งกระดาษใบหนึ่งให้ยวี่หว่าน “ฉีตง ไปกันเถอะ”

เฉิงฉีตงไม่ได้ตอบรับ เขามองยวี่หว่านกะเผลกเท้าเดินไปยังประตู ส่วนจี้ซ่าวก็มองตามเฉิงฉีตงที่กำลังมองไปที่ยวี่หว่าน อดไม่ได้ที่จะถาม “คุณไม่มีญาติมาด้วยเหรอครับ”

“ไม่มีค่ะ” พ่อแม่ของเธอยังมีชีวิตอยู่ แต่ใครล่ะจะสนใจเธอ

จี้ซ่าวยังไงก็ยังเป็นหมอที่เอาใจใส่คนไข้ เขายื่นมือไปหยิบใบสั่งยาในมือของยวี่หว่าน “คุณรอตรงนี้สักครู่นะครับ ผมจะไปรับยาให้”

ยวี่หว่านไม่ได้ปฏิเสธ จี้ซ่าวเดินไปแล้ว ในห้องฉุกเฉินก็เหลือแค่เธอกับเฉิงฉีตงเพียงสองคน

บรรยากาศดูช่างน่าอึดอัดยิ่งนัก

หล่อนหันไปมองผู้ชายเย็นชาคนนั้น พูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย “ที่แท้ความเป็นสุภาพบุรุษของคุณเฉิงก็เป็นแค่การสร้างภาพให้คนอื่นเห็นเท่านั้น”

“ผมไม่ได้มีหน้าที่ส่งคนแปลกหน้าไปโรงพยาบาล” ชายหนุ่มเอามือหนึ่งล้วงกระเป๋า ยืนอยู่ที่เดิม ตอบอย่างมีเหตุผลเต็มที่


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น