ติดตามผลงานอื่นๆของจี้ จิ้มรูปโปรไฟล์ได้เลยค่า

EP. 1 หน้าตาติดลบ ลองคบจะติดใจ

ชื่อตอน : EP. 1 หน้าตาติดลบ ลองคบจะติดใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 185.7k

ความคิดเห็น : 463

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ส.ค. 2560 00:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,400
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 1 หน้าตาติดลบ ลองคบจะติดใจ
แบบอักษร

EP. 1 หน้าตาติดลบ ลองคบจะติดใจ

"เฮ้ย!!!มึงอ่ะ คบกับกูไหม!!!" เสียงตะโกนดังขึ้นมาเมื่ออั่งเปา เด็กหนุ่มนักศึกษาปีหนึ่งเดินออกมาจากเซเว่น เด็กหนุ่มหันมองยังต้นเสียง ก่อนจะหันซ้าย หันขวา หาบุคคลอื่นที่เขาคนนั้นพูดด้วย


"มึงนั่นแหละ!" คนพูดที่นั่งอยู่บนมอเตอร์ไซค์พูดขึ้น อั่งเปางงไปกันใหญ่ ก็ตรงนั้นเป็นกลุ่มชายวัยรุ่น ท่าทางนักเลงรวมกลุ่มกันอยู่ ถึงจะมืดๆ แต่หน้าตาแต่ละคนก็โฉดทะลุความมืดออกมาเลย ยิ่งคนพูด.....


"ได้ยินที่กูพูดไหมเนี่ย" เขาคนนั้นที่มีรอยสักเต็มตัว ลงมาจากรถแล้วเดินเข้ามาหา อั่งเปาถอยหลังทีละก้าวเด็กหนุ่มหายใจไม่ทั่วท้องแล้ว และพอเขาคนนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อั่งเปาก็ไม่อยู่แล้ว


พรึบ

เด็กหนุ่มวิ่งหนีด้วยความรวดเร็วแบบไม่คิดชีวิต


"อ้าวเฮ้ย!" แต่เขาก็วิ่งตามมา แถมตามมาเร็วอีกต่างหาก อั่งเปาเหนื่อยจนหายใจหายคอไม่สะดวกแล้ว


พรึบ!

เด็กหนุ่มชะงักเท้าไม่ทั่วไม่ทันเมื่อเขาวิ่งมาดักหน้า เขาคนนั้นจ้องมาหน้าตาโหดมาก


"เอ่อพี่ ผมเป็นแค่นักศึกษาอ่ะ มีแค่นี้แหละ" เด็กหนุ่มรีบหยิบกระเป๋าสตางค์และมือถือส่งให้คนตรงหน้า หน้าตาแบบนี้ไม่มาปล้นก็ไม่รู้จะคิดยังไงเหมือนกัน


"ให้ทำไม ไม่ได้จะมาปล้น จะจีบ!"


"ห๊ะ!"


"กูชอบมึง คบกับกูนะ!" คำตอบชัดเจนดังออกมาจากปากคนแปลกหน้าตรงหน้า เด็กหนุ่มที่ฟังอยู่ถึงกับกลืนน้ำลายลงคอ การที่มีผู้ชายมาบอกชอบว่าแปลกแล้ว ผู้ชายที่ว่ายังหน้าตาโคตรเถื่อนอีกนี่สิ ที่สำคัญ เด็กหนุ่มไม่รู้จักเขาสักนิด


"ชอบอะไร ผมไม่รู้จักพี่" เด็กหนุ่มรีบตอบทันที

"แค่กูรู้จักมึงมันก็พอป่ะวะ!" คนตรงหน้าขึ้นเสียงเล็กน้อย อั่งเปา เด็กหนุ่มคนดังกล่าวถึงกับสะดุ้ง


"ไม่พอพี่!" เด็กหนุ่มเผลอเถียงด้วยความตกใจ คนตรงหน้าจ้องมาโหดมาก ยิ่งรอยสักเต็มตัวแถมด้วยจิลที่คิ้วนั่นอีก มันทำให้เขาดูจะมากระทืบซะมากกว่ามาขอคบนะ


"จะคบไหม!!" เขาตะโกนถามเสียงดัง อั่งเปาขาสั่นจนก้าวขาไม่ออกแล้ว


"เฮ้ย! พวกมึง" คนตรงหน้าเรียกพักพวกที่ข้างเซเว่นให้มาหา ชายฉกรรจ์กว่า 6 คนเดินมาทันที อั่งเปาหันไปมองพวกนั้น ก่อนจะมามองคนตรงหน้า ตอนนี้เด็กหนุ่มเหมือนถูกล้อมไว้ไม่มีผิด


"พี่เอาของมีค่าผมไปให้หมดก็ได้ อย่าเล่นแบบนี้เลยพี่ ผมไหว้ละ" อั่งเปายกมือไหว้เร็วๆ เด็กหนุ่มส่งกระเป๋าสตางค์และมือถือให้เขาอีกรอบ


"กูจะถามอีกครั้ง มึงจะคบไหม" เขาไม่สนใจแต่ก้าวขาเข้ามาใกล้เรื่อยๆ อั่งเปากัดปากตัวเองแน่น เด็กหนุ่มกลัวจนฉี่จะราดแล้ว


"ไม่เอา ผมไม่รู้จักพี่เว้ย!!"


"แต่กูรู้จักมึง!"


"โอ๊ย พี่อย่าเสียงดังสิวะ!" อั่งเปาหลับหูหลับตาตะโกนไปอีกรอบ เด็กหนุ่มหลับตาปี๋ คิดว่าต้องโดนกระทืบแน่ๆ แต่แล้วก็....


"ก็กูเขิน" ประโยคนี้ทำอั่งเปาลืมตามามองอีกครั้ง เด็กหนุ่มลองมองเขาดีๆ


ท่ามกลางความมืดและรอยสักโคตรโหดนี่ ถ้าสังเกตุดีๆก็จะดูรู้เลยว่าหูเขามันแดงขนาดไหน แต่ก็นั่นแหละ มันน่ากลัวอยู่ดี


"ตกลงคบ?"เขาเลิกคิ้วขึ้นถาม


"ไม่" อั่งเปาตอบทันทีเช่นเคย


"เรื่องมากกว่าที่คิดนะเราอ่ะ เฮ้ย! พวกมึง" เขาเพยิดหน้าสั่งพักพวก อั่งเปาหันพรึบไปมองกลุ่มคนด้านหลังทันที


"เออๆพี่ คบก็คบ" เด็กหนุ่มหันมาตอบส่งๆ อั่งเปาตอบไปงั้นเอง แค่จะหนีจากพวกนี้ก็พอ ยิ่งอยู่ยิ่งไม่ปลอดภัย


"จริงนะ" ก็ยังจะมีหน้ามาถามอีกนะ


"อืม" อั่งเปาพยักหน้ารับด้วยขาที่สั่นกว่าเดิมซะอีก คนตรงหน้าเหมือนพยายามจะกลั้นยิ้ม ถึงภายนอกจะโหดยังไง เขาก็เขินเป็นจริงๆนั่นแหละ


"กูชื่อเติ๊ด" เขาบอกชื่อมา อั่งเปาอยากขอชื่อจริงมากกว่า เด็กหนุ่มจะเช็คดูว่าเขาเคยติดคุกคดีอะไรมาบ้าง คนบ้าอะไร แค่มองหน้าก็อยากใส่เกียร์หมาวิ่งหนีแล้ว เป็นคนเดียวที่เข้าใกล้แล้วอั่งเปาอยากส่งของมีค่าให้แล้ววิ่งหนีให้ไกลที่สุด


"ขอเบอร์" เติ๊ดพูดบอกอีกครั้ง อั่งเปาก็คงต้องยอม เพราะเติ๊ดอาจจะโทรเข้ามาเช็คก่อน


"094..."


"แป๊ปๆ" เติ๊ดยกมือห้ามก่อน แทนที่เขาจะหยิบมือถือมากดเหมือนคนอื่น เขากลับ....


"ต่อๆ" มือแกร่งหยิบปากกาจากกระเป๋ากางเกงมาจดใส่ฝ่ามือ อั่งเปายอมรับเลยว่าตอนนี้มึนไปหมดแล้ว


"094 455 xxxx" อั่งเปากลัวโดนกระทืบเลยบอกไป เติ๊ดจดเสร็จก็เงยหน้าขึ้นมา เขาสบตามาแต่อั่งเปาก็หลบ ไม่ใช่อะไร อั่งเปากลัวนี่แหละ


"ผมไปได้...ได้ยัง" อั่งเปาถามอึกอัก เติ๊ดขยับมาใกล้อีก แต่เขาก็ไม่ถูกตัวอั่งเปาสักนิด แค่อยู่ใกล้ๆก็หัวใจจะวายแล้ว


"เดี๋ยวไปส่ง"


"ไม่ๆๆๆๆๆ" เด็กหนุ่มปฏิเสธระรัว แถมถอยหลังนิดๆ (ถอยมากไม่ได้ ข้างหลังมียืนอยู่ตั้ง 6 คน)


"เอาน่า ไม่ต้องเกรงใจหรอกว่ะ"


กูไม่ได้เกรงใจ กูกลัว เด็กหนุ่มเถียงในใจ


"ไม่เป็นไรจริงๆพี่" อั่งเปาเอาโทรศัพท์และกระเป๋าสตางค์ใส่ถุงเซเว่นไว้ก่อน เด็กหนุ่มยกขาขึ้นมาน้อยๆเพื่อใส่รองเท้าผ้าใบ(ที่ทับส้นอยู่) ใส่ดีๆทั้งสองข้าง พอเรียบร้อยก็ค่อยๆเดินเลี่ยงเติ๊ดออกมา


หนึ่ง สอง อั่งเป่านับก้าวที่เดินในใจ และพอถึงสาม เด็กหนุ่มก็วิ่งทันทีแบบไม่คิดชีวิต วิ่งเร็วแบบที่ไม่เคยวิ่งมาก่อนเลย เติ๊ดจะตามมาไหมไม่รู้ ที่รู้คือจะวิ่ง!!

ทางฝั่งเติ๊ด พออั่งเปาวิ่งไปแล้วเขาก็ละสายตามามองที่มือตัวเอง เบอร์โทรบนฝ่ามือทำเขาอมยิ้มได้อีกครั้ง คนอะไรไม่รู้ เบอร์โทรยังน่ารักเลย (?)


เช้าวันต่อมา

หลังจากเมื่อคืนนอนไม่หลับมาทั้งคืนเพราะกลัวคนพวกนั้น เช้านี้อั่งเปาเลยโคตรจะง่วง แปรงฟันยังยืนหลับเลย กว่าจะแต่งตัวไปเรียนได้ก็เริ่มจะสาย และพอเรียบร้อย อั่งเปาก็หยิบหมวกกันน็อคมาใส่ เด็กหนุ่มจะเดินไปเรียนนี่แหละ ที่ใส่นี่ก็เพราะกลัวจะเจอพวกนั้นอีก ใส่แบบนี้พวกนั้นคงจำไม่ได้หรอก


เด็กหนุ่มลงมาจากหอพัก หันมองซ้าย ขวา เมื่อทางสะดวกถึงเดินออกมาได้ แม้จะอายคนเรื่องใส่หมวกกันน็อคเดิน แต่อั่งเปาก็ต้องทนให้ได้


ชิบหายละ

เด็กหนุ่มอุทานในใจเมื่อเห็นเติ๊ดยืนสูบบุหรี่อยู่หน้าเซเว่น เขาใส่กางเกงขาสั้นเสมอเข่า เสื้อกล้ามโชว์รอยสักอย่างชัดเจน หมาหน้าเซเว่นมันเห็นเติ๊ด มันยังเดินห่างๆเลย แล้วอั่งเปาก็ต้องเดินผ่านด้วยนี่สิ


ไม่เป็นไรเว้ยเปา

เด็กหนุ่มบอกตัวเองในใจพร้อมสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อเตรียมพร้อม พอตัดสินใจได้ อั่งเปาก็ทำเนียนเดินไปใกล้ๆ แต่ยิ่งใกล้ยิ่งขาสั่นนี่สิ

​​

ยิ่งจังหวะจะเดินผ่านนะ หัวใจแทบจะวาย ทำไมชีวิตต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยก็ไม่รู้


พรึบ

"เชี่ย!!!" อั่งเปาอุทานด้วยความตกใจเมื่ออยู่ดีๆเติ๊ดก็มาขวางตรงหน้า เขายังคงไม่ถูกตัวหรือทำอะไรอั่งเปา แค่ยืนขวางไว้เฉยๆเท่านั้น


"แบมือ" เติ๊ดพูดสั่ง คราวนี้เขาพูดปกติ แค่หน้าตาเขามันน่ากลัวเท่านั้นเอง อั่งเปาเลยต้องยกมือสั่นๆขึ้นแบตามคำสั่ง ถึงแม้จะยังไม่ได้ถอดหมวกกันน็อคเลยก็ตาม


"ข้าวเช้า แดกด้วย!" เขาวางมาม่าแบบซองและถุงถั่วลิสงคั่วให้บนมือ อั่งเปาต้องทำยังไงต่อ เด็กหนุ่มลืมไปหมดแล้วเนี่ย


*************************

ป๋าเขากับแกล้มเหลือค่ะ คึคึ

#จีบยังไงให้เด็กกลัว

#ช่วงเวลาปล่อยพ่อบ้านเหิมเกริมไปก่อนค่ะ

ความคิดเห็น