น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 18 นายหญิง!!!!

ชื่อตอน : บทที่ 18 นายหญิง!!!!

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.5k

ความคิดเห็น : 37

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2560 21:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 18 นายหญิง!!!!
แบบอักษร

“เป็นไงบ้างณิชา คุณซาโต้รู้สึกตัวหรือยัง”

“ยังเลยน้ำ”  ณิชาพูดคุยกับน้ำโดยมีนานะยืนมองอยู่นิ่งๆนานะพูดอะไรไม่ออกเพราะตลอดหลายปีเธอหนีซาโต้มาตลอดแต่วันนี้ เขากลับมาเป็นคนไข้อยู่ตรงหน้าเธอ นานะเดินเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเองคือมาตรวจร่างกายของซาโต้แทนต่อ

“แม่ค่ะ”  เสียงเด็กน้อยวัยน่ารักเปิดประตูเดินเข้ามาในห้องของซาโต้

“เอ้า! มาทำอะไรครับคนเก่ง”  น้ำเดินเข้าไปอุ้มอะกิเดินเข้ามาข้างเตียงของซาโต้ นานะรีบตรวจร่างกายของซาโต้ให้เร็วที่สุดเพราะกลัวว่าซาโต้จะตื่นขึ้นมา

“ขอตัวก่อนนะค่ะ”  นานะจะเข้าไปอุ้มอะกิแต่หนูน้อยอยากเล่นกับน้ำ นานะเลยเดินออกมาก่อนปล่อยให้อะกิเล่นกับน้ำในห้องของซาโต้

“ทำไมคุณหมอเขารีบจังเลยน้ำ”

“ไม่รู้สิปกติ นานะเป็นคนร่าเริงเอามากๆสงสัยคงเหนื่อยละมั้ง เลยอยากไปพัก” อะกิเป็นเด็กร่าเริงแถมยังยิ้มเก่งอีกใครๆเห็นก็ต้องหลงรักหมดไม่เว้นแม้แต่ณิชา เธอรู้สึกแปลกๆกับเด็กคนนี้ทำไมน่าตาของหนูน้อยอะกิถึงคล้ายกับซาโต้จัง แต่เธอก็ไม่ได้สนใจมากเท่าไหร่ปล่อยผ่านไป  แต่ณิชาเวลามาเยี่ยมซาโต้ก็ต้องเอาขนมมาฝากหนูน้อยอะกิตลอด

“อะกิไปไหนลูก?”  นานะที่กำลังตรวจคนไข้อยู่หันไปเห็นอะกิกำลังจะเปิดประตูออกไป

“ไปเล่นกับยูตะ ยูไคค่ะ”  อะกิรีบปิดประตูแล้ววิ่งออกไปเลย

นานะหันไปตรวจคนไข้จนเสร็จเธอก็เดินออกไปตามหาลุก จนเดินไปถึงห้องของซาโต้อะกิยืนมองอยู่หน้าห้อง  นานะมองดูลูกสาวเล่นกับยูตะ ยูไค เห็นยูตะกับยูไคกอดซาโต้ที่นอนหลับอยู่บนเตียง เธออยากให้เป็นลูกของเธอจัง เพราะหนูน้อยอะกิมองยูตะและยูไคกอดซาโต้ ลูกของเธอคงอยากกอดพ่อเหมือนกัน นานะเอามือปิดปากร้องไห้ไม่ให้มีเสียงออกมา เธอรีบเช็ดน้ำตาแล้วเดินออกไปจากหน้าห้องของซาโต้ทันที

นานะนั่งนิ่งๆอยู่ในห้องพักของหมอ แกร๊ก!! อะกิเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับขนมมากมาย

“เอามาจากไหนคะ? คนเก่งของแม่”  นานะเช็ดน้ำตาแล้วอุ้มอะกิขึ้นมานั่งบนตักของเธอ

“คุณน้าณิชา แม่ของยูตะ ยูไคให้หนูมาค่ะ ดูสิแม่เยอะแยะเลย หนูเอามาให้แม่กินด้วยค่ะ”  นานะฟังลูกสาวพูดอยู่ดีๆน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา นานะหันหน้าหนีเธอไม่อยากให้ลูกสาวเห็นน้ำตาของเธอ อะกิใช้มือน้อยๆลูบแก้มของแม่เบาๆ

“แม่คะ แม่เป็นอะไร?” อะกิมองหน้าแม่หนูน้อยเริ่มเบะปากเหมือนจะร้องไห้ตามนานะ

“เปล่าค่ะๆ แม่เจ็บตานิดหน่อย น้ำตาเลยไหล ไม่ร้องนะคะคนเก่ง” หลังเลิกงานนานะก็พาอะกิกลับบ้านซาโต้ใช้เวลาอยู่โรงบาลหลายวันจนเขาฟื้นขึ้นแล้วกลับบ้านไปพักที่คอนโดของเขาแต่ยังต้องมาตรวจร่างกายกับโรงพยาบาลตามที่หมอนัดเสมอ

ซาโต้หลังจากที่ฟื้นขึ้นจนร่างกายแข็งแรงก็กลับไปทำงานต่อให้เสร็จก่อนที่จะกลับญี่ปุ่น วันนี้ซาโต้ไม่ได้ไปทำงานต้องไปหาหมอตามเวลาที่นัดไว้ ซาโต้ขับรถไปเองโดยลูกน้องไปด้วยแค่สองคน เขาออกจากคอนโดกลางกรุงเทพมุ่งตรงไปที่โรงพยาบาล ซาโต้เดินเข้าไปในโรงบาล

ตุบ!! ซาโต้เดินชนอะกิที่กำลังวิ่งเล่นอยู่

“อะกิ”  เสียงของน้ำที่วิ่งตามหลังมาเข้ามาอุ้มหนูน้อยที่ล้มลงอยู่กับพื้น ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับซาโต้

“อ้าวน้องน้ำ”

“พี่ซาโต้มาตรวจหรอคะ?”

“ครับ”

“รอสักแปปนะคะ”

“ลูกใครหรอน้ำ?”

“ลูกของเพื่อนน้ำเองค่ะ เธอมีตรวจเลยฝากไว้กับน้ำ”

“น่ารักดีนะ  ชื่ออะไรครับคนสวย”  ซาโต้หันไปถามกับหนูน้อย

“อะกิค่ะ”

“ชื่อเหมือนคนญี่ปุ่นเลยรับ”

“หนูเป็นคนญี่ปุ่นค่ะ พ่อแม่เป็นคนญี่ปุ่นแท้ๆ”

ซาโต้พอรู้ว่าว่าหนูน้อยเป็นคนญี่ปุ่นเขาก็พูดญี่ปุ่นกับอะกิทันที อะกิก็โต้ตอบเป็นภาษาญี่ปุ่นกับซาโต้ ซาโต้อุ้มอะกิไปเดินเล่นด้วยระหว่างที่รอหมอเรียกตรวจ ซาโต้นั่งเล่นพูดคุยกับหนูน้อยอะกิ ปกติซาโต้จะไม่ค่อยคุยกับเด็กซักเท่าไร มีจะคุยและเล่นด้วยก็แค่สองแสบ ยูตะและยูไค เท่านั้นที่เหลือไม่ค่อยมีเด็กคนไหนกล้าเข้าใกล้ซาโต้วักเท่าไหร่ แต่หนูน้อยอะกิกลับกล้าพูดกล้าคุยกล้าเล่นกับซาโต้โดยไม่รู้สึกกลัวเลย ทำให้ซาโต้ดูจะเอ็นดูหนูน้อยคนนี้เป็นพิเศษ

จนเวลาผ่านไปหนูน้อยอากิกระโดดลงจากตักของซาโต้

“จะไปไหนครับ?” ซาโต้ถามหนูน้อยอะกิที่กำลังจะเดินจากไป

“ถึงเวลากินข้าวและค่ะ”  ซาโต้ลุกขึ้นเดินมาอุ้มอะกิเดินไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาลก่อนที่จะสั่งอาหารมานั่งทานพร้อมกับของหนูน้อยอะกิ เป็นต้มจืดวุ้นเส้นใส่หมู อะกินั่งลงข้างๆซาโต้ ซาโต้ดึงเกาอี้อะกิให้หันมาก่อนที่จะนั่งป้อนข้าวอะกิ หนูน้อยนั่งกินอย่างมีความสุขปกติจะเป็นแม่ป้อน

นานะหลังจากที่ว่างจาการตรวจคนไข้แล้วเธอก็เดินออกมาตามหาอะกิเพราะถึงเวลาทานข้าวแล้ว เธอเดินตามหาลูกไปทั่วแต่ก็ไม่เจอ จนเดินไปถึงโรงอาหารของโรงบาลได้ยินเสียงหัวเราของลูกสาวเธอเลยเดินเข้าไปดูนานะมองอยู่ห่างๆเห็นซาโต้กำลังป้อนข้าวลูกสาว น้ำตาของนานะไหลออกมาทันทีมันเป้นภาพที่เธออยากจะเห็นมานานในที่สุดวันนี้ก็ได้เห็น แถมลูกสาวยังเข้ากับพ่อของเขาได้ดีอีกด้วย นานะยืนมองเธอยิ้มทั้งน้ำตาก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปที่ห้องตรวจปล่อยให้ลูกสาวได้มีความสุขกับพ่อ

จนถึงเวลาซาโต้ต้องเข้าตรวจ เขาก็พาอะกิไปส่งให้กับน้ำก่อนที่จะเข้าไปตรวจ ซาโต้ตรวจร่างกายเสร็จก็กลับไปเคลียร์งานที่เหลือให้จบเพราะซาโต้ต้องบินกลับไปที่ญี่ปุ่นแล้ว เขากลับไปคนเดียวส่วนณิชาและสองแสบอยู่กับดินไม่ย้ายกลับไปญี่ปุ่นอีกแล้วคงจะหาที่เรียนที่ไทยให้กับยูตะและยูไค

นานะใช้ชีวิตอยู่ที่ไทยเป็นหมอให้กับทางโรงพยาบาลที่เธอได้ทุนเรียนจนจบแล้ว นานะเลยอยากจะพาลูกกลับไปอยู่ที่ญี่ปุ่น เพื่อที่จะไปทำงานที่คลินิกแถวบ้านของตากับยาย

นานะเดินทางขึ้นเครื่องบินตรงไปที่ญี่ปุ่นหลังจากที่เตรียมเอกสารอะไรเรียบร้อยแล้ว บรรยากาศที่เธอเคยอยู่ตั้งแต่เด็ก มันทำให้เธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด นานะขึ้นรถไฟไปบ้านของตากับยายทันทีหลังจากที่ถึงญี่ปุ่น นานะจูงมืออะกิพร้อมกับถือกระเป๋าหนึ่งใบไปที่บ้านของตายาย เธอมองเห็นสองหนุ่ม กำลังนั่งแยกปลาเตรียมเอาไปขายในตลาด อะกิปล่อยมือแม่แล้วเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

“ไอมาซาชิ ตัวนี้เล็กไป! ใครเขาจะซื้อ”

“เอาน่าตัวเล็กตัวใหญ่ขายๆไปเถอะ”

“ตัวเล็กคนไม่ซื้อหลอกค่ะ”

“ซื้อสิ”

“ไม่ซื้อ”

“ใครวะ?”  มาซาชิหันไปหาต้นเสียงเป็นเด็กน้อยน่ารัก แต่ทำไมน่าตาคุ้นๆ จนนานะเดินตามเข้ามา “พี่นานะ!!”  สองหนุ่มรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปจะกอดนานะ

“หยุด!! มือมีแต่กลิ่นปลาจะมากอดพี่ได้ไง”  นานะยิ้มให้กลับสองหนุ่ม ก่อนที่มาซาชิมาซาโตะจะรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำแย้งกันล้างมือ ก่อนที่จะวิ่งออกมากอดนานะ  ด้วยความคิดถึง

“พอแล้วๆ หายใจไม่ออก”  นานะกอดสองหนุ่มเอาไว้

“พวกเราคิดถึงพี่ที่สุดเลย”  มาซาชิหันไปมองอะกิอีกครั้งก่อนที่จะเดินเข้าไปอุ้ม “หลานผมใช่มั้ยพี่”

“อืม”  นานะยิ้มตอบกับมาซาชิ เอาละคราวนี้ก็กลายเป็นศึกแย้งกันอุ้มหลานของสองพี่น้อง มาซาชิอุ้มหลานเดินเข้าบ้านไปส่วนนานะเอากระเป๋าไปเก็บก่อนที่จะเดินไปที่คลีนิกของหมู่บ้านเพราะเธอจะเข้ามาเป็นหมออยู่ที่นี้ถาวร นานะเปิดประตูเข้าไปในคลินิกพยาบาลกำลังเร่งรีบทำอะไรสักอย่าง“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“คือคนไข้โดนฟันมาค่ะ แถมยังเป็นยากูซ่าอีก ฉันไม่กล้าทำแผล”

“ฉันหมอนานะจะมาทำงานที่นี้”

“เอ้า!! มาถึงแล้วหรอคะงั้นคุณหมอไปดูให้หน่อยค่ะ”  นานะเดินเข้าไปในห้องตรวจ แกร๊ก! เสียงเปิดตูนานะเดินเข้าไปในห้อง คนที่โดนฟันมาก็ไม่ใช่ใครลูกน้องของซาโต้นั้นเอง ยากูซ่าหนุ่มเงยหน้ามองคนเข้ามาใหม่

“นายหญิง!!” เข้าตกใจมากก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วทำความเคารพนานะ   “อยู่นิ่งๆค่ะ เดียวแผลเปิดมากกว่านี้”  นานะเดินเข้าไปทำแผลให้กับยากูซ่าหนุ่มเขามองนานะด้วยความดีใจที่ได้เจอนายหญิงอีกครั้งหัวใจของเขาเต้นแรงมากเพราะเขาอยากจะรีบกลับไปบอกกับเจ้านายของเขา ซาโต้


_____________________________________________________________________________________________

มาแล้วจร๊า เมื่อวานมีงานต้องทำนิดหน่อยเลยไม่ได้พิมพ์ให้

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณที่เข้ามาอ่าน

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น