ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 8 ของเล่นพัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 31 พ.ค. 2560 19:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8 ของเล่นพัง
แบบอักษร

ผมค่อยๆลืมตาขึ้นพร้อมกับอาการที่เจ็บช่วงล่างมากๆ ไปตายอดตายอยากมาจากไหนวะ ผมมองไปรอบๆห้อง มันคงไปแล้วจริงๆแหละ ผมค่อยๆทบทวนเหตุการณ์ทั้งหมดและถามตัวเองว่าผมควรทำยังไงต่อไปดี ผมควรจะรีบถอนตัวออกมาหรือเดินหน้าต่อ ผมนั่งคิดเรื่อยเปื่อยจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์

"ว่าไงริน อ่อ พี่มีธุระแล้วก็ไม่สบายนิดหน่อยอะ ไม่ต้องห่วง โอเคเดี๋ยวพี่เข้าไป" ผมรีบวางสายจากน้องสาวผมทันที เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกผิดกับรินแบบที่ไม่เคยรู้สึก ผมควรทำไงดี ถ้ายอมก็เหมือนแพ้ เอาวะมาขนาดนี้แล้ว หู้วววว ผมกดโทรศัพท์โทรหาโอบทันที

"โอบ เดี๋ยวกันเข้าไปหานะ เรามีเรื่องต้องคุยกัน" ผมอาบน้ำแต่งตัวและพยายามที่จะขับรถไปให้ถึงที่หมายให้ไวที่สุด แม้ช่วงล่างจะพังแค่ไหนก็ตาม

"เก่งนะนี่ ลากสังขารมาหาโอบได้อะ" ผมมองอย่างเคืองๆ นี่ตั้งแต่สนิทกันไม่ค่อยจะให้เกียรติกูเลย

"ไอโอบมึง ไม่ให้เกียรติกูเลยนะ"

"เราสนิทกันขนาดนั้นเลยใช่ไหม" มันเดินมาพยุงผม ดีนะที่มึงลุกมาถ้าไม่ลุกกูด่าอีกแน่

"นี่ถ้ายอมแบบนี้ตลอดกันเองนะที่จะแย่ นี่ไม่เข้าบริษัทมากี่วันแล้ว"

"บ่นเก่งจริงๆ จะให้ทำไงละก็ไอเหี้ยนั้นขู่จะปล่อยยคลิป มีทางเดียวคือยอมให้มันแต่งงานกับริน ซึ่งบอกคำเดียวว่ากันไม่โอเค"

"ตอนนี้มันถือไพ่เหนือกว่า เราทำได้แค่รอจังหวะที่มันพลาด เพราะถ้าทำอะไรตอนนี้นะ กันนั้นละที่จะพังที่สุด"

"ก็คงต้องเป็นแบบนั้นแหละ เออโอบ แล้วโอบพยายามติดต่อกับรินยัง"

"ไม่มีสักทางเลย โอบพยายามอยู่ ดักเจอทีไร ก็เจอรินอยู่กับไอออฟตลอดเลย"

"ตามความคิดกันนะ ถ้ามันรักรินจริงๆ มันจะต้องปิดเรื่องที่มันทำกับกันให้สนิทที่สุด"

"ใช่ เว้นเสียแต่กันจะใช้วิธีนี้ดันไออฟออกไปจากริน แต่โอบว่าให้มันเป็นหนทางสุดท้ายเหอะ ถ้าต้องขนาดนั้นอะ หรือไม่ก็ลืมๆวิธีนี้ไปเลย" ผมพยักหน้ารับคำโอบ จริงๆแล้วนอกจากคริสก็โอบนี่ละที่ผมยอมคุยด้วยทุกเรื่อง

"กันควรทำไงดีอะโอบ" ผมทิ้งศีรษะไปซบคนข้างๆ เหนื่อยจริงๆเลย หลับตานิ่งๆเพื่อที่จะใช้ความคิดแก้ปัญหาให้มันสมเหตุสมผลที่สุด

"โอบกันว่ากันมีวิธีนะ แต่มันจะต้องเสี่ยงมาก" ผมจึงเล่าในสิ่งที่ผมคิดให้โอบฟัง

"กันมันเสี่ยงมากนะ เสี่ยงกับตัวกันเองนั่นแหละ" โอบจ้องผมด้วยสายตาที่จริงจัง ผมรู้ว่าโอบห่วงผม

"มันมีแค่วิธีนี้จริงๆที่กันจะคิดออกตอนนี้ อย่าลืมนะว่ามันถือไพ่เหนือเราอะโอบ"

"กัน.....เห้ออออ ตามใจกัน โอบห้ามอะไรกันไม่ได้อยู่แล้วนะ"

"ขอบคุณนะโอบ" โอบลูบหัวผมอย่างอ่อนโยน ยัยรินนี่ทิ้งโอบทำไมนะ โอบก็ออกจะดูแลดี

"กัน...ถ้าทุกอย่างมันยาก กันหยุดแล้วอยู่กับโอบก็ได้นะ" ผมชะงักแล้วผละตัวมามองโอบแบบชัดๆ นี่อย่าบอกนะว่า

"ไอโอบ....มึงตื่นได้ละ" ผมพูดพลางเขย่าตัวอีกคนแรงๆ

"หึหึ โอบพูดเล่น ไหนๆก็หน้าเหมือนรินแล้วไง จะได้ไม่ต้องไปแย่งกับไอออฟ 5555" ให้มันได้แบบนี้สิ ผมส่ายหัวก่อนที่เราจะคุยกันเรื่อยเปื่อยจนรู้สึกหิวเลยออกมาหาอะไรกินกัน

"ไม่คิดนะว่าคุณกัน อรรถพันธ์ จะชอบกินอะไรแบบนี้"

"อร่อยจะตาย คุณโอบ นิธิ จะทานได้หรือเปล่า 5555" ผมหัวเราะแล้วตักส้มตำกินต่อแบบไม่ได้สนใจอะไร

"กัน ไม่กลัวจะตกหลุมพลางหรอ" ผมชะงักกึก ก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองโอบ

"แล้วไม่คิดว่ามันจะตกหลุมพลางกันบ้างหรอ" ผมยิ้มน้อยๆ ก่อนจะก้มกินต่อ หลังจากกินข้าวเสร็จ ทำธุระเสร็จ ผมก็เลยชวนโอบกลับบ้านเพราะรู้ว่าไอออฟต้องเข้าบ้านแน่ๆ สงครามกำลังจะเริ่ม แล้วจะรู้ว่าผมไม่ใช่คนที่มันจะเล่นง่ายๆ

"โอบขับดีๆ เห็นไหมว่ามันไฟแดง" ผมอยากจะลงจากรถตรงนี้เลยจริงๆ ที่มันอารมณ์ขึ้นปานนี้เพราะไอออฟมันส่งรูปตอนอยู่กับริน ผมก็ดูไม่ทันว่าน่าจะหอมแก้มหรือจูบผมไม่แน่ใจ ผมเองก็โมโหแต่พอมาเจออารมณ์โอบ ผมว่าผมควรใจเย็นดีกว่า ไม่งั้นจะยิ่งเป็นไฟ จะยิ่งร้อน

"เย็นที่สุดได้แค่นี้จริงๆ" โอบนิ่งจนผมกลัวและเลือกที่จะนั่งนิ่งๆไปจนถึงบ้าน

"โอบต้องใจเย็นแล้วนะ ถึงบ้านแล้ว ไม่งั้นแผนแตกนะโอบ" ผมพูดพลางลูบที่แขนให้โอบใจเย็นที่สุด ก่อนจะลงจากรถและเดินเข้าบ้าน

"พี่กัน พี่โอบมากันแล้ว" เสียงยัยน้องตัวแสบของผมก่อนจะวิ่งเข้ามากอดผมแน่น ผมกอดตอบและมองไปที่เบื้องหน้า หึ นี่จะตัวติดกับน้องผมตลอดเลยใช่ไหม

"แหม บ้านช่องไม่มีอยู่หรือไง" ผมแขวะทันทีเมื่อผมนั่งลงที่โซฟา

"กูจะมาบ้านเมีย..." มันพูดพลางทำสายตาเจ้าเล่ห์มาที่ผม

"พี่ออฟอะ เราเป็นแค่แฟนเหอะ ชิ" รินหันไปหยิกพลางพูดเขินๆ ผมกัดปากล่างแน่น ไม่คิดว่ามันจะกล้าเล่นขนาดนี้

"หึ งั้นเดี๋ยวพี่มานะ ขอขึ้นไปพักที่ห้องแปบนึง โอบห้องหนังสืออยู่ชั้นสองทางขวามือนะ

"โอเค กันไปพักผ่อนเหอะ โอบอยู่ได้"

เมื่อกันเดินขึ้นห้องไป ผมว่าผมมีอะไรที่ต้องเคลียกับของเล่นผมสักหน่อย ผมไม่แน่ใจว่าระบบอาจจะรวนก็ได้ ที่ผมพูดผมเตือนเลยไม่เข้าไปในระบบ

"เดี๋ยวพี่ขอขึ้นไปห้องสมุดแปบนึง รินนั่งอยู่กับโอบตรงนี้ คงไม่อึดอัดใช่ไหมคะ" ผมถามพลางลูบหัวรินอย่างเอ็นดู

"ได้ค่ะพี่ออฟ ไม่ต้องรีบก็ได้ รินอยู่ได้" ผมยิ้มน้อยๆและรีบเดินตามของเล่นของผมไปทันที

"ปึก" ผมกระชากประตูก่อนจะแทรกตัวเข้ามา มันเดินช้า แค่มีแรงเดินก็เก่งละ

"เข้ามาทำไม" ไอกันถามพลางเดินมานั่งที่โซฟาปลายเตียง

"กูว่ากูก็พูดภาษาคนนะ ทำไมมึงไม่เข้าใจห่ะ" ผมกระชากมันขึ้นมาให้เผชิญหน้ากับผม

"มึงปล่อยกู นี่ชีวิตกู มึงไม่มีสิทธิ์จะมาบังคับกู" ปากดีนัก ผมหยิบโทรศัพท์เปิดคลิปตอนที่มันกับผมกำลังมีอะไรกัน

"กูไม่ได้โกหกมึง ถ้ามึงตุกติก กูปล่อยแน่ ละกูมั่นใจว่ารินต้องเชื่อกู" ผมถือไพ่เหนือกว่า

"ไอเหี้ยออฟ" มันกัดฟันเรียกชื่อผม

"โมโหหรอ ไม่เอาสิจ้ะเมียจ๋า โกรธบ่อยๆหน้าจะย่นเอานะ" ผมยั่วโมโหพลางลูบหน้ามันช้าๆแล้วเปลี่ยนเป็นบีบอย่างแรงด้วยความโมโห ผมไม่ชอบคนพูดจาไม่รู้เรื่อง!!!




ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว