ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 7 ใครเปลี่ยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.7k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2560 17:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
7 ใครเปลี่ยน
แบบอักษร

ผมนั่งมาบนรถกับมันตลอดทางผมไม่มีแงที่จะพูดด้วยซ้ำ ทุกอย่างเงียบจนเกิดบรรยากาศอึมครึมจนคนข้างๆผมทนไม่ไหว

"มึงจะเป็นแบบนี้อีกนานไหม ไอกัน" ผมมองหน้ามันนิ่งๆและไม่ได้ตอบอะไร

"ช็อกมากหรอ แค่เป็นของเล่นให้กูแค่นี้อะ"

"มึงหุบปากไปเลย แล้วไม่ต้องพูดถึงเรื่องนี้อีก" ผมพูดนิ่งๆก่อนจะมองไปตามข้างทาง

"ไปส่งกูที่คอนโดเดอะวิว"

"ทำไมไม่กลับ?"

"สภาพแบบนี้กลับไปก็โดนถามแน่ๆ กูขี้เกียจตอบ" ผมตอบ ไอออฟเปลี่ยนเส้นทางทันทีและไม่มีบทสนทนาอะไรอีกจนกระทั่งถึงคอนโด

"จะลงตามมาทำไม" ผมมองไอออฟงงๆ นี่มึงประสาทกลับหรือไง

"กูจะลงไปดูให้แน่ใจว่ามึงไม่ได้นัดไอโอบ"

"กูกับโอบเป็นแฟนกัน จะนัดไม่นัดมึงมะ...อื้อออ" มันประกบจูบผมอย่างร้อนแรงบวกความโมโหผมเองก็ทุบมันเท่าที่แรงจะมีก่อนที่มันจะผละจากผม

"กูไม่สนว่ามึงเป็นแฟนมัน เพราะกูได้มึงก่อนมัน!" ผมอึ้งกับคำพูดคนตรงหน้า ไม่มีแรงแม้แต่จะเถียง ผมเดินไปตามแรงลากของมันและตอบทุกคำถามที่มันถาม เหนื่อยจะสู้กับมันแล้วอะ อยากได้อะไรก็เอาไป

"มึงไปนอนพักได้ละ มึงหลับกูจะกลับ" ไอออฟพูดพลางลากเก้าอี้มานั่งข้างเตียง

"นี่มึงจะเอาอะไรอีกวะ อยากได้อะไรเอาไปเหอะ กูเหนื่อยแล้วจริงๆ น้องสาวกูใช่มะ อยากแต่งมึงแต่ง อยากได้บริษัทด้วยปะ มึงไปขอพ่อกูเลย ละมึงเลิกยุ่งกับกูไปเลย โอเคไหม"

"ไม่! กูอยากทำไรกูก็จะทำ ถ้ามึงตุกติกกูปล่อยคลิปแน่" ผมมองอึ้ง ตะลึง นี่มึงทำขนาดนี้เลยหรอ

"อย่านะ กูขอ อย่าปล่อย กูไม่อยากให้รินรู้ โอเคกูจะทำตามที่มึงอยากให้กูทำ"

"ดี ถ้ากูอยากได้มึงเมื่อไหร่ กูโทรหามึง เรียกมึง มึงต้องมา" ผมมองจ้องมันด้วยความโมโหแต่ก็จำเป็นต้องพยักหน้ารับชะตากรรม ผมทิ้งตัวลงนอนบนเตียง บอกเลยหมดแรงสู้จริงๆขอพักก่อนแล้วจะมาสู้ใหม่ อย่าคิดว่าผมจะยอมมัน

หลังจากที่ผมตื่นก็พบว่าผมอยู่คนเดียวในห้องจริงๆผมจึงรีบโทรหาโอบทันที

"โอบมาหากันที่คอนโดที" ปลายสายตกใจไม่น้อยที่ผมโทรเรียกเขามา ผมนอนรอสักพักก็มีเสียงเคาะที่ประตูห้องผมพยายามเดินไปที่ประตูแล้วเปิดให้คนที่มาถึง

"กัน เป็นอะไร ใครทำ" สิ้นเสียงโอบผมก็โผเข้ากอดและปล่อยโฮอย่างไม่อาย โอบกอดผมแน่นแล้วค่อยๆลูบปลอบให้ผมสงบลง เมื่อผมรู้สึกดีขึ้นผมก็ค่อยๆเล่าเรื่องทั้งหมดให้โอบฟังเว้นเสียแต่เรื่องที่มันให้ผมเป็นของเล่น

"โอบเตือนกันแล้วใช่ไหม ตอนนี้กันจะเอายังไงต่อ" ผมมองที่หน้าโอบ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นจริงจัง

"โอบดิสเครดิตมันได้เลย กันจะเอาคืน"

"กันพูดแล้วนะ โอเค เดี๋ยวโอบจัดการให้"

ผมบอกแล้วว่าผมอะ ไม่ยอมแพ้แน่ๆไม่สนใจด้วยว่าจะเสียอะไรไป ตอนนี้มันเป็นเวลาเอาคืนเท่านั้น

เช้าวันต่อมาโอบโทรมาบอกผมว่าให้ผมเตรียมฟังข่าวดีได้เลย ผมนอนเล่นอยู่บนเตียงก่อนจะกดเปิดทีวีเพื่อเสพข่าวบ้านการเมืองบ้าง แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเจอข่าวด่วน

"ไร่ของคุณจุมพล นักธุรกิจหน้าใหม่เสียหายกว่า 20 ไร่" ผมยิ้มน้อยๆกับข่าวดียามเช้า

"เป็นข่าวที่ดีที่สุดเลยโอบ" ผมส่งข้อความทางไลน์ไปหาโอบ ก่อนจะลุกขึ้นไปชงกาแฟยามเช้า

"หึ มึงเล่นผิดคน ไอออฟ" ผมจิบกาแฟช้าๆค่อยๆชิมรสสัมผัสตามอารมณ์ ก่อนทีเสียงโทรศัพท์จะดังเข้ามา

"มึงใช่ไหมไอกัน!!!" ปลายสายตวาดผมสุดเสียง โกรธมากหรอ นี่มันแค่เริ่มต้น

"อย่ามาพูดสุ่มสี่สุ่มห้านะ กูอยู่ของกูดีๆ กูจะทำได้ไง มึงไม่ได้มีแค่ศรัตรูคนเดียวนี่"

"กูไม่เคยไปทำร้ายใคร มีแต่มึงที่กูย่ำยีศักดิ์ศรี หึ ไม่เป็นไร่แค่ 20 ไร่เอง ถ้า'เมีย'เผาแล้วสบายใจเอาเลย'ผัว'ยกให้ แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ"

"กูไม่ใช่เมียมึง ละก็ไม่มีอะไรจะต้องมาแลกเปลี่ยนทั้งนั้น!"

"หรอจ่ะ" ผมหันขวับตามเสียง มันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

"ตกใจหรอที่เจอกูในห้องมึง?"

"มึงเข้ามาตอนไหน มึงเข้ามาได้ไง"

"มึงมาอยู่คอนโดนี้ได้ไง มึงลืมหรอว่า ไอคริสกับไอสิงมีพ่อคนเดียวกัน" ผมลืมคิดไปได้ไง ความซวยของกูจริงๆ

"ละนี่มึง เข้ามาตอนไหน" ผมถามพลางค่อยๆถอยหลบเพราะมันเดินต้อนจนผมจะจนมุมแล้ว

"เข้ามาตั้งแต่มึงยังไม่ตื่นเลย" ผมมองหน้ามันด้วยความตกใจ

"มันจะมากไปแล้วนะไอเหี้ยออฟ"

"อย่าลืมสิ มึงเป็นของเล่นกู วันนี้ไอโอบโทรมาหามึง มึงใช้ให้มันทำใช่ไหม!"

"ถ้าใช่แล้วจะทำไม ที่มึงทำกับกูมันมากกว่านั้นอีก มึงทำให้กูไม่มีคุณค่า ไม่เหลือศักดิ์ศรี จากนี้กูจะทำให้มึงฉิบ...อื้ออออ" ไม่ทันพูดจบมันก็ก้มลงมาบดขยี้จูบใส่ผมทันที ผมพยายามใช้แรงที่มีขัดขืนทั้งทุบทั้งผลัก แรงมึงจะเยอะไปไหน มันผละจากผมแล้วถอดเสื้อตัวเองออก

"มึงจะทำอะไร ไอเหี้ยออฟ ออกไปนะ..อื้อ" มันกระชากผมมาใกล้แล้วก้มลงมาจูบแต่รอบนี้เป็นจูบที่อ่อนนุ่มละมุนทำเอาผมเคลิ้มแล้วปล่อยตัวตามอารมณ์ทันที รู้ตัวอีกทีเสื้อผ้าผมก็หายไปหมดแล้ว

"รอยที่ตัวกูยังไม่หายเลย กูขอร้องแหละ" สิ้นสุดคำพูดผม ไอออฟก็หยุดทุกการกระทำแล้วดึงผมเข้ามาใกล้ๆ

"มึงเลิกดื้อแล้วทำตามที่กูบอก ให้กูแต่งงานกับรินซะ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง"ผมรู้สึกแย่ๆกับคำพูดของมัน ทำไมเหมือนเจ็บที่ใจแบบแปลกๆ

"กูก็ไปอยู่กับโอบได้ใช่ไหม" ผมกลั้นใจถามไป ทั้งๆที่รู้คำตอบดี

"เรื่องของมึง กูจะไม่รับรู้อีก แล้วมึงก็จะเป็นอิสระจากกู" ไอออฟพูดพลางหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ ผมมองมันจากด้านหลัง เออ มึงมันเหี้ย มึงมันเถื่อน นี่อดีตหมอจริงๆหรอ

ผมเดินไปยืนข้างๆมันก่อนจะแบมือขอบุหรี่จากมัน

"จะเอาอะไร" มันถามผมแล้วทำหน้าซึนๆงงๆ

"บุหรี่" ผมตอบทั้งที่ยังแบมือ

"อย่ายุ่ง มึงยังเด็ก" มันพูดพลางอัดบุหรี่แล้วค่อยๆพ่นควันออกมาช้าๆ

"ห่างกันแค่ 3 ปี อย่ามาห้ามกู" ผมจ้องหน้ามันจนมันยอมที่จะยื่นบุหรี่ให้ผม ผมรับมาแล้วสูดเข้าไปเต็มปอด

"มึงนี่ก็เอาทุกเรื่องนะ" ผมยิ้มมุมปากก่อนจะพ่นควันออกมา

"ใช่ กูก็ผู้ชายเหมือนมึงนั้นแหละ กูถามอะไรมึงอย่างหนึ่งดิ"

"มึงมาไม้ไหน จะขอเผาไร่กูอีก 20 ไร่ไง?"

"ประสาท กูจะถามว่า มึงไม่คิดถึงอาชีพหมอหรอ จากเป็นผู้รักษาต้องมาเป็นผู้ทำลาย"

"กูมีเหตุผลของกู คิดถึงไหมมันก็มี แต่กูว่ากูน่าจะเหมาะกับทางนี้" มันหันมาพ่นควันใส่ผม

"พอๆเลยเดี๋ยวกูตายไว" ผมใช้มือปัดควันที่อยู่ข้างหน้าออก

"กูขอรินได้ไหม กูรักน้องมึงจริงๆ มึงจะให้กูพิสูจน์อะไรก็ได้" มันคงรักรินจริงๆ แต่ผมก็ไม่รู้อะไรที่ทำให้ตอนนี้ผมไม่ต้องการให้มันยุ่งกับน้องผม

"กู ไม่ ให้" ผมพูดแค่นั้นก่อนจะอัดบุหรี่เข้าอย่างเต็มปอดและพ่นควันออกมา

"มึงกลับไปได้ละ กูจะ...." มันประกบริมฝีปากมันเข้ากับริมฝีปากผม ผมสัมผัสได้ถึงความขมของบุหรี่แต่จูบที่มันจูบมันมีความละมุนจนทำให้ผมเคลิ้ม มันเป็นรสชาติจูบที่ทำให้ผมหลงใหล ผมพยายามตั้งสติและดันตัวเองออกมา

"กูมาหามึงเพราะกูมาเอาค่าเสียหายที่ไร่กู รบกวนจ่ายให้สาสมด้วย จบนะ" หมดคำพูดผมได้แต่ก้มหน้ารับชะตากรรมที่ตัวผมเองเลือกที่จะทำเองและต้องยอมรับ ผมยังคงครางอยู่ใต้ร่างมันชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าบทรักก็ยังดำเนินไปซ้ำวนไปเหมือนไม่มีท่าทีจะหยุด

ผมนอนมองคนในอ้อมกอด ผมไม่เข้าใจว่าทำไมไอกันถึงดึงดูดผมขนาดนี้ ขนาดมันสูบบุหรี่แค่ผมมองผมยังอยากจะกลืนกินมันเข้าไปไม่ให้ใครเห็นทั้งนั้น ผมแค่อยากเอาชนะมันและไอโอบเท่านั้น

"อื้ออออออ" มันครางเบาๆก่อนจะพลิกตัวเข้าซุกที่อกผม ของเล่นชิ้นนี้มันเป็นแค่ของผม คนอื่นไม่มีสิทธิ์ เมื่อผมเบื่อผมจะปล่อยเอง ผมมองหน้ามันพลางใช้ความคิดว่าถ้ารินรู้จริงๆคงต้องโกรธผมมากแน่ๆ ผมต้องปิดเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ ผมเชื่อว่าไอกันก็ต้องคิดแบบที่ผมคิด

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว