Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 6 ชายแปลกหน้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2560 02:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
6 ชายแปลกหน้า
แบบอักษร

[Bale's part]


ฉันจ้องมองหน้าชายร่างหมีที่นอนหงายอยู่บนพื้นห้องฉัน ค้นความทรงจำรางเลือนในช่วงวัยรุ่น ช่วงที่พ่อกับแม่ฉันมีชีวิตอยู่ ดูเหมือนว่าฉันเคยเจอหมอนี่มาก่อน​ เท่าที่ฉันจำได้ อีตานี่อยู่ใกล้บ้านฉัน ทำตัวเป็นตาแก่โลลิค่อนตามตื้อฉันตั้งแต่อยู่ในโรงเรียนของมนุษย์

พอพ่อแม่ของฉันตาย ชีวิตฉันพลิกผัน อีตานี่ก็หายไป ... 


มันมองปลายมีด มองหน้าฉัน แล้วยิ้ม ตาหรี่ปรือมองร่างเปลือยของฉัน อวัยวะใต้คมมีดเริ่มแข็งอีกครั้ง

ฉันคำรามขู่เมื่อมันเริ่มขยับตัว กรีดมีดเบาๆตรงหัวเหน่าของมัน มันยกมือทั้งสองข้าง นอนหงาย ทำท่ายอมแพ้

"แกเป็นใคร" ฉันถาม

มันเลิกคิ้ว "ดูจากเมื่อกี้ ข้าคิดว่าเราจะรู้จักกันอย่างดีอีกนะหมอ" ยิ้มโลมเลีย

ฉันกรอกตากับการใช้สำเนียงและภาษาโบราณ ท่าทางเหมือนตาแก่โรคจิตของมัน ดูจากหน้าตาใช่ว่ามันจะเหมือนตาแก่หรอกนะ แต่จากการใช้ภาษาและฉันเจอมันมาตั้งแต่ช่วงวัยรุ่นในหน้าตาแบบนี้ ลักษณะแบบนี้มาตลอด

ไม่ใช่มนุษย์ .... เผ่าพันธุ์อมตะสินะ ตัวใหญ่ยักษ์ ขนรุงรังแบบนี้มีไม่กี่เผ่าพันธุ์  และพ่อแม่บุญธรรมฉันบอกว่าเมื่อไม่นานมานี้มีแวร์วูลฟมาวนเวียนแถวบ้านของท่าน ...

"แก .. คือแวร์วูลฟ?" ฉันถาม

" โฮ่ง!!" มันเห่ารับ ฉันกรอกตากับมุกตลกอีเดียตอีกรอบ

"ข้าคิดว่าเราคงไม่มีเซ็กส์กันต่อ... ใช่มั้ย? งั้นเรามาคุยกันดีๆดีกว่ามั้ย ถึงวิวตรงนี้จะสวยมากก็เถอะนะ"

ฉันลังเล แต่ถอนปลายมีดออก ถอยออกมาอย่างระวัง หยิบผ้าห่มมาคลุมร่าง อีกผืนโยนให้มัน

ไฟในห้องเปิดส่องสว่าง ฉันมองแวร์วูลฟผมยุ่งในกองผ้าห่ม ตาสีฟ้าที่ดูเย็นชาทะลุทะลวงทุกสิ่งทุกอย่างกำลังมองมา

"... มิสต์ ??" ชื่อหนึ่งลอยเข้ามาในความทรงจำ

มันจ้องหน้าฉัน ตาปรือ ทำหน้าเบื่อๆ แล้วหาว เกาผมแกร่กๆ

"หิวแล้ว .. หาอะไรกินกัน" มันลุกขึ้นพรวดพราด ฉันกวาดมีดโดยสัญชาตญาณแต่มันใช้มือจับรวบที่คมมีดและข้อมือฉัน มีดบาดเลือดพุ่งอาบทันที แต่มันดูไม่อินังขังขอบ แย่งมีดเร็วจนฉันงง แล้วดึงแขนลากฉันเดินไปห้องครัว

เลือดจากฝ่ามือของมันหยดเป็นทางจากห้องนอนไปห้องครัว

"...................... " ฉันมองมันเปลี่ยนมือที่จับฉัน เอามือที่ถูกบาดมาเลียแผลแผล่บ มองมันเดินไปห้องครัวแบบรู้ทิศทางเป็นอย่างดี มองมันคุ้ยอาหารจากตู้เย็นมาอุ่นเหมือนเป็นบ้านของมันเอง

"......................" ฉันจ้องอาหารสำเร็จรูปที่วางแหมะตรงหน้า ตู้เย็นของฉันมีอาหารกล่องตั้งแต่เมื่อไหร่? มันเปิดตู้ หยิบช้อนและส้อมเอามาวางไว้ให้ด้วย

"รีบกินสิ เดี๋ยวเย็นแล้วไม่อร่อยนะ" มันเปิดขวดน้ำแร่รินให้ ฝ่ามือข้างที่ถูกมีดบาด แผลสมานตัวแล้ว

ฉันหลับตา รวบรวมสติ

"แอบเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่?" ฉันกัดฟันถาม

"เจ้าตัวหอม"

มันตามกลิ่นของฉันมา? ดูจากท่าทางคุ้นเคยทางในบ้านของฉันแบบนี้คงแอบมาที่บ้านได้สักพักแล้ว

".................." ฉันพูดไม่ออก ฉันควรพูดอะไรกับไอ้สตอลคเกอร์โรคจิตที่ข่มขืนฉันและแบล็คเมลด้วยรูปถ่าย?

"ไม่ชอบอาหารกล่องเหรอ? ไม่เป็นไร ข้าซื้อไข่มาด้วยรอเดี๋ยวนะ เดี๋ยวทอดให้" มันจ้วงอาหารของมันคำสุดท้าย แล้วลุกไปเปิดตู้เย็น

"ที่นี่... ไม่ใช่บ้านแก" ฉันกัดฟัน คำรามเสียงต่ำ

มันคุ้ยไข่กับอาหารสด ผิวปากด้วยท่าทางเริงร่า ... มือฉันกระตุก

"หยุดนะ!  ไอ้บ้า ไม่อยากกิน ออกไปได้แล้ว!!" ฉันเริ่มขึ้นเสียง

มันรื้อเครื่องครัวออกมา ไม่นำพาใดๆ

"ไม่เอาน่า เจ้าผอมเกินไปแล้ว อ้วนขึ้นอีกนิดจะได้เต็มไม้เต็มมือกว่านี้นะ" มันยิ้ม สายตาจ้องมาที่หน้าอกฉัน

"....................."


แวร์วูลฟตัวเต็มวัยตัวหนึ่งกระเด็นออกมานอกหน้าต่าง สายฟ้าฟาดซ้ำๆ เสียงร้องกรี๊ดลอยมาตามจังหวะการฟาด


ฉันบอกคุณแล้วใช่ไหมว่าโลกแห่งนี้มีสิ่งที่เรียกว่าเวทมนต์


ฉันวิ่งไปหยิบปืนทีซ่อนในโถคุ้กกี้ ไอ้โรคจิตนั่นเอาลูกปืนออก ฉันกรอกตา  เสกสายฟ้าเท่าทีพลังอันน้อยนิดของฉันเหลืออยู่ แล้วฟาดแวร์วูลฟตนนั้นอีกรอบ ก่อนจะรีบใส่ลูกปืน

อีตามิสต์ยังคงนอนเปลือย เกรียมเป็นหมาบาร์บีคิวอยู่ที่สวนหลังบ้าน

ฉันขึ้นนก จ่อปืนแล้วยิงไปที่ตูดเปลือยๆของมัน จงใจแค่ให้แค่ถากเนื้อ

“รูปโป๊นั่น ทำลายทิ้งซะ หรือจะปล่อยลงโซเชียลก็ได้นะ ถ้าพร้อมจะทำสงครามกับเผ่าเรา” ฉันทำเสียงเย็นชา หูเริ่มได้ยินเสียงหวอตำรวจแล้ว   

“ไม่ล่ะ เอาไว้ว่าว วางใจเถอะข้าไม่เอาตัวเมียของตัวเองไปประจานหรอก” มันทำหน้าเหยเกยิ้มแบบเบี้ยวๆ แล้วกลายร่างเป็นกึ่งแวร์วูลฟกุมแผลที่แก้มก้น กระโดดขึ้นหลังคาหายไป

ฉันกลายเป็นตัวเมียของมันไปตั้งแต่เมื่อไหร่?

หลังจากคืนนั้นเหมือนกับการประกาศสงคราม แม้ว่ามิสต์จะไม่เอารูปพวกนั้นมาแบล๊คเมลกวนใจฉัน แต่อีตาโรคจิตปีนเข้าห้องนอนฉันสองสามครั้ง ฉันใช้เวทมนต์บ้าง ไม่ก็เครื่องทุ่นแรงแบบปืนและมีดบ้าง

ดูเหมือนว่ามันจะใช้รูปเปลือยของฉันเพื่อล่อฉันไปเล่นสนุกแค่นั้นเอง ....


____________________________________________


[Billie's part]

หลังจากเซ็กส์สนุกครั้งสองครั้ง ฉันชักรำคาญแวร์วูลฟ์ตนนั้นจนต้องตัดการติดต่อ งดการแวะไปที่ห้องนั้นชั่วคราว แวร์วูลฟตนนั้นงอแงอยู่บ้าง แต่ยอมถอยออกมาตามตื๊อห่างๆ  


… แต่ดูเหมือนไม่ใช่ฉันคนเดียวที่ถูกตามตอแย

ฉันหรี่ตามองดอกกุหลาบกับขนมเต็มห้องพักที่โรงพยาบาล ฉันเดินไปดูการ์ด รวบกุหลาบกอนั้นพุ่งลงถัง

“ญาติของอาหารจานผักจานนั้นเหรอ?” พี่เบลล์ถาม แล้วเอื้อมมือมาหยิบถุงขนมและพิซซ่า เปิดดูการ์ด ทำหน้าเบื่อๆ 

“ฮื่อ พี่ชายน่ะ” ฉันยังคงเขินนิดๆที่จะพูดเรื่องการกินอีกอย่างกับพี่เบลล์ แม้ว่าดูเหมือนพี่ฉันจะรู้แล้วว่าฉันเคยกินเพศผู้จริงๆแล้ว และพี่เบลล์ก็เหมือนจะมีตัวผู้ผ่านมือมาแล้ว 

“จริงจังแค่ไหน?” พี่เบลล์หยิบพิซซ่ามากิน … อืม ของฟรีนี่นะ

 “อาหารน่ะ … ของพี่ล่ะ”

“ฮื่อ อาหาร แต่เหมือนจะโรคจิตด้วยน่ะ” พี่ฉันทำหน้านิ่ว บ่นเสียงเนือย

เรากินพิซซ่าฟรีเงียบๆ ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก …

…. คือว่าโลกอมตะแห่งนี้เพศหญิงมีน้อยน่ะนะ เราเป็นฝ่ายเลือกในเรื่องสำคัญหลายๆเรื่อง การล่วงละเมิดการตัดสินใจของเพศหญิงอาจเป็นเรื่องลุกลามไปจนทำให้เกิดสงครามระหว่างเผ่าตามมา

… เรื่องที่ว่านั่นรวมถึงเรื่องเซ็กส์และอิสระในการเลือกคู่ด้วย


ฉันนั่งมองพี่สาวบุญธรรมของฉัน ยังคงตัวน้อยน่ารักเหมือนสโนว์ไวท์ ฉันและพี่เบลล์ต่างก็ยังไม่โตเต็มวัย พลกำลังของฉันยังไม่เสถียร เช่นเดียวกับพลังเวทมนต์ของพี่เบลล์ 

... ที่จริงเราไม่ควรออกมาเพ่นพ่านนอกเผ่า เราใกล้จะเข้าสู่่ระยะอันตรายของช่วงเวลาอ่อนไหวกันทั้ง​คู่​

........

........


ฉันกับพี่เบลล์เลิกงานแล้ว ฉันเดินไปที่จอดรถเห็นหลังพี่เบลล์แว่บๆเลยตะโกนเรียก โบกมือเผื่อออกไปด้วยกัน นางยิ้มแล้วกำลังจะเดินเข้ามาหา ...


เปรี๊ยงงงง !!!

พี่เบลล์ล้มลง ตัวฉันร้องกรี๊ดสุดเสียง พุ่งเข้าไปจะหาพี่สาว


แต่ถูกรวบจากข้างหลัง อุ้มพาขึ้นรถไป .....


____________________________________________


หมายเหตุ มีการเปลี่ยนเนื้อเรื่องกับตัดตอนใหม่เล็กน้อยค่ะ เนื่องจากคนอ่านมึนว่าส่วนไหนเป็นของบิลลี่ ส่วนไหนของเบลล์

ช่วงนี้อัพช้านิดนึงนะ คนเขียนงานยุ่งกับเป็นหวัดค่ะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}