by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

10/ อย่าฝันร้ายนะปอรัก (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 10/ อย่าฝันร้ายนะปอรัก (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 10

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 47.6k

ความคิดเห็น : 159

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2560 09:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 300
× 0
× 0
แชร์ :
10/ อย่าฝันร้ายนะปอรัก (แก้คำผิด)
แบบอักษร

โปรดP...

ตั้งแต่วันที่ออกจากห้องไอ้ปอผมก็ไม่เคยแวะเวียนไปทางนั้นอีกเลย จวบจนวันนี้ที่ไอ้ยิ้มมันเป็นแกนนำพามากินลาบร้านนี่แหละ อยากรู้จริงๆว่ากรุงเทพมันมีร้านลาบอยู่ร้านเดียวรึไงวะ

"อ่าวอิโปรดเป็นอะไรของมึงอีกล่ะลงสิ หรือกินลาบไม่ได้ผื่นจะขึ้น?" ไอ้ยิ้มมันถามปนจิกๆกัดๆ จนผมตัดความรำคาญโดยการลงจากรถแล้วเดินนำพวกมันไปนั่งที่โต๊ะประจำ

"เหมือนจะมาบ่อยๆนะมึง หึหึ" ไอ้นัทจอมเก็บพอนั่งปุ๊บมันก็เก็บรายละเอียดกับผมปั๊บ ผมก็แค่หัวเราะตอบมันเบาๆโดยไม่ได้ปฏิเสธอะไร คนอย่างไอ้นัทยิ่งปฏิเสธมันยิ่งจับไต๋ได้ ไม่แน่เผลอๆตอนนี้มันอาจจะรู้ว่าผมเคยกินเด็กเสริฟร้านนี้แล้วก็ได้

"รับอะไรดีครับ จดไว้เลยนะพี่เดี๋ยวผมมารับรายการ" เปี๊ยกเด็กเสิร์ฟอีกคนเอาเมนู สมุด ปากกา วางไว้ให้บนโต๊ะก่อนจะรีบไปรับออเดอร์โต๊ะอื่น วันนี้ลูกค้าเข้าเยอะจนเปี๊ยกกับลุงเลิศแทบจะบริการไม่ทัน เพื่อนผมมันก็พากันแย่งจดรายการอาหารยาวเหยียดเหมือนข้าวไม่ตกถึงท้องกันสักอาทิตย์ โดยเฉพาะไอ้โยมันสั่งแบบไม่ลืมหูลืมตาจนผมต้องกาออกไปหลายรายการ ถ้าเหลือนะกูจะให้มึงช่วยลุงเลิศเสริฟลาบทั้งคืนเลยคอยดู

"ไอ้โปรดเมื่อวานซืนกูเห็นมึงเอาใครขึ้นรถไปด้วยวะ ผู้ชายตัวเล็กๆขาวๆคนนี้เพิ่งได้มาใหม่รึไงไม่เคยเห็นหน้าซักที"  ไอ้เดียร์ถามไปมือก็ตักลาบเลือดใส่ปาก ตกลงมึงเป็นผู้หญิงจริงๆใช่ไหมเดียร์

"หึหึ เพิ่งได้กันสองครั้ง"

ปึก! "โทษทีน้ำแข็งครับพี่" เปี๊ยกวางถังน้ำแข็งให้ก่อนจะเดินหน้ามุ่ยไปหาลุงเลิศ สงสัยจะเหนื่อยมั้งครับก็เห็นวิ่งวุ่นตั้งแต่พวกผมเข้ามานั่ง แล้วไอ้ปอมันไปไหนวันนี้ผมยังไม่เห็นมันเลย ผมก็ไม่ได้สนใจจะมองหามันอย่างเอาเป็นเอาตายหรอกนะจบแล้วก็จบไปเจอหน้าก็ทักทายกันได้ตามปกติเหมือนเปานั่นแหละ แต่ไอ้ปอนิสัยมันไม่เหมือนเปาไงผมเลยไม่รู้ว่ามันจะทำตัวปกติกับผมได้ไหม แต่ก็ช่างเถอะจะทำยังไงก็เรื่องของมัน

"โปรด มึงสั่งต้มแซ่บให้กูอีกชามซิ อร่อยว่ะ" ดูท่าไอ้ตุลย์มันจะชอบจริงๆซดเอาซดเอานี่ชามที่สองละ ผมหันซ้ายหันขวาจะเรียกเปี๊ยกแต่เห็นว่ายุ่งอยู่เลยเดินออกไปหาลุงเลิศหน้าร้านเพื่อสั่งต้มแซ่บ ลุงแกก็เหมือนไม่อยากคุยกับผมมากนักหรอก ดูจากอาการผมว่าลุงเลิศน่าจะเดาเรื่องผมกับไอ้ปอออกแล้วล่ะและตอนนี้คงจะเคืองผมด้วยมั้ง

"อ่าวกลับมากันแล้วเหรอ" ผมคุยกับลุงเลิศได้ไม่กี่คำก็มีเด็กผู้ชายเดินเข้ามาหา หน้าตามันคุ้นๆนะ

"ครับลุง มาส่งถึงนี่เลยนะเนี่ย"

"เออ ดีๆ มีความรับผิดชอบดีนี่หว่า คืนนี้มึงค้างกับไอ้ปอมั้ยวะ"

"ค้างสิลุง ไม่ค้างได้ไง" พอได้ยินประโยคถามตอบของทั้งคู่ผมแทบจะหันไปจ้องไอ้เด็กนั่นตั้งแต่หัวจรดเท้าทันที อ๋อ นึกว่าใครที่แท้ก็ไอ้คนที่ดึงกระเป๋าไอ้ปอหน้าโรงเรียนนั่นเอง

"งั้นเอากับข้าวไปกินกับไอ้ปอไป นอนเร็วๆแล้วอย่าเล่นกันจนดึกล่ะมึง" ลุงเลิศยื่นถุงให้ไอ้เด็กนั่น มันยกมือไหว้แล้วหันมาสบตากับผมอย่างแปลกใจก่อนจะเดินออกไปทางซอยข้างๆที่จะไปห้องแถวไอ้ปอ ท่าเดินกวนส้นเบอร์สี่สิบสี่ของผมดี

"เป็นไรวะมึง" พักนี้สงสัยไอ้นัทจะคลุกคลีกับไอ้โยเยอะเกินไปถึงขี้เสือกจัง ผมไม่ได้ตอบคำถามมันแต่ยกแก้วดื่มต่อ พวกเรานั่งกันจนดึกจะเที่ยงคืนได้มั้งก่อนจะเช็คบิลต่างคนต่างกลับ ไอ้โยเจ้าเก่าแดกเหล้าไม่บันยะบันยังไอ้ตัวภาระให้ผมต้องแบกมันกลับอีก แถมถูกมันลวนลามทั้งล้วงทั้งหอมทั้งบีบนมเหมือนผมเป็นเด็กของมันตั้งแต่อยู่ในร้านยันในรถ จนผมแทบจะถีบมันลงรถทุกไฟแดง เอามันไปถวายตัวให้ไอ้ดิวคืนนี้เลยดีไหมวะ ความคิดวูบหนึ่งเกิดขึ้นพร้อมๆกับมือก็โทรหาไอ้ดิวอย่างรวดเร็ว

"ว่าไงครับท่านโทรมาซะเที่ยงคืนเลย อย่าบอกว่าตัวเองเป็นนางซินให้ผมไปรับที่ร้านไหนนะ"

"หึ หึ กูไม่รบกวนมึงขนาดนั้นหรอกน้องรัก แต่กูมีเรื่องรบกวนมึงนิดหน่อยน่ะ" ผมปรายตามองไอ้โยที่นอนทำปากแจ่บๆถกเสื้อล้วงมือไปเกาในกางเกงก่อนจะเอามือข้างนั้นมาดม มึงไม่ใช่เพื่อนกูไอ้สัสโยอุบาทว์ชะมัด 

"มีอะไรอ่ะท่านเรียกน้องหลงน้องรักแบบนี้ผมชักเสียวสันหลัง ผมรุกนะท่านไม่รับแน่นอนไม่ต้องมารักผม" ไอ้ดิวไอ้หน้ามึนไอ้กวนตีนคืนนี้มึงได้ป่วนแน่

"มึงอยู่คอนโดใช่มั้ย? อีกสิบนาทีลงมารอกูข้างล่างตามนี้" ผมรีบวางสายก่อนไอ้ดิวจะเซ้าซี้ถามอะไรอีก ไม่ได้สิเดี๋ยวไก่ตื่นหมด โยเพื่อนรักเอ๋ยอย่าว่ากูใจดำกับมึงเลยนะ ดูสภาพมึงแล้วต่อให้ไอ้ดิวมันเมามันก็เอามึงไม่ลงหรอก แต่ยังไงมึงสองคนคืนนี้ควรไปสิงสู่อยู่ด้วยกันซะเผื่อยังไงจะสปาร์คกันขึ้นมาจริงๆ

"สวัสดีครับท่าน ลมอะไรหอบท่านมาหาผมถึงคอนโดตอนเที่ยงคืนกว่าเนี่ย" ผมจอดรถเทียบไอ้ดิวที่ยืนสูบบุหรี่รออยู่ คำพูดกระแนะกระแหนของมันผมจะปล่อยให้ผ่านหูไปก่อน เพราะจุดประสงค์คือนี่ต่างหาก

"แป๊บนะมึง อ่ะลงมาได้แล้วเร็วๆกูจะได้กลับไปนอน ง่วงเว้ย" ผมเดินไปเปิดประตูทั้งดึงทั้งลากไอ้โย มันก็ถลาตามแรงดึงผมทั้งที่ตายังหลับแต่มือยังเกานมตัวเองอยู่ แล้วไปแกะกระดุมเสื้อจนหลุดลุ่ยตั้งแต่ตอนไหนวะ

"เฮ้ย! อะไรวะพี่โปรด"

"ไอ้โยรุ่นพี่โรงเรียนเก่ามึงไง คืนนี้กูฝากมันให้นอนด้วยคนนะ แค่นี้แหละกูไปละง่วงว่ะ" ผมผลักไอ้โยไอ้ตัวภาระไปหาไอ้ดิวจนไอ้ดิวต้องคว้าแขนมันไปประคองไว้ไม่งั้นไอ้โยได้นอนจูบพื้นแน่ๆ พอเห็นไอ้โยอยู่ในความดูแลของไอ้ดิวผมก็รีบพูดรวบรัดตัดความแล้วกลับขึ้นรถขับออกมาโดยไม่หันไปมองความหายนะที่ตัวเองทิ้งไว้ด้านหลัง คืนนี้ไอ้ดิวมันได้ประสาทเสียแน่ๆไอ้โยตอนเมาน่ะเรื้อนจะตาย อย่าว่าอะไรกูเลยนะดิวกูอุตส่าห์เอาว่าที่เมียมึงไปประเคนให้ถึงที่ ยังไงก็หลับหูหลับตากินๆมันไปซะคงไม่ทำให้มึงท้องเสียจนตายหรอกมั้ง


ตรู๊ดๆๆ "ว่าไงน้องรักหายเงียบทั้งเสาร์อาทิตย์เลยนะ หรือเผลอไปกินอาหารเป็นพิษเข้าวะ" ผมหยอดถามถึงผลงานตัวเองสักหน่อย ก็ทั้งไอ้โยไอ้ดิวมันเงียบหายเข้ากลีบเมฆตั้งแต่สองวันที่ผมเอาไอ้โยไปหย่อนไว้หน้าคอนโดไอ้ดิวนี่นา

"หึหึ พี่รหัสที่รักครับ ขยะเปียกไม่นับว่าเป็นอาหารครับพี่ อ้อ เมื่อวานผมไปช่วยเขาย้ายของมาน่ะเลยลืมรายงานเรื่องขยะเปียกให้พี่ฟัง อีกอย่างพอดีว่ามีเรื่องน่าสนใจมากกว่าขยะเปียกด้วยสิ" ผมเคาะนิ้วกับม้าหินอ่อนหน้าคณะอย่างใช้ความคิด ซุ่มเสียงของไอ้ดิวมันแปลกไป รู้สึกเหมือนเห็นตัวเองตอนเสือกเรื่องไอ้ตุลย์ยังไงยังงั้น

"แล้วนี่มึงอยู่ไหนไม่มาเรียน?"

"มาสิพี่ เห็นพี่เคาะโต๊ะเล่นด้วย"

"สัส!" ผมกดวางสายมันแล้วหันไปมองด้านหลัง แม่งแล้วปล่อยให้กูคุยโทรศัพท์ตั้งนาน ไอ้ดิวเดินมานั่งตรงข้ามกับผมสายตามันทำให้ผมชักรำคาญ

"มึงมีอะไรจะพูดก็พูดมา กูรำคาญ" ผมจ้องตามันตอบ ต้องการให้มันรู้ว่ารำคาญจริงๆ คือผมเป็นพวกไม่ชอบอะไรที่อมพะนำไง

"ก็ไม่มีอะไรมากหรอกพี่ ผมแค่อยากถามว่าเลิกเรียนวันนี้พี่ว่างป่ะ" ผมเลิกคิ้วงงๆ อะไรของมันวะ

"เออว่างถึงแค่2ทุ่ม วันนี้กูต้องเข้าร้านเร็วหน่อยจะไปเคลียร์งาน"

"งั้นพี่พอจะมีรถหกล้อมั้ย พี่ช่วยหารถหกล้อไปขนของใต้คอนโดผมหน่อยสิ ผมฝากเขาไว้ตั้งแต่เมื่อวานเดี๋ยวมันจะหายไปซะก่อนของดีๆมีราคาทั้งนั้นน่าเสียดาย" ไอ้ดิวก็ยังทำหน้าตาให้น่ารำคาญเหมือนเดิม แถมจู่ๆจะให้ไปขนของ ของอะไรของมันวะ

"ของอะไรของมึง แล้วจะให้กูขนไปไหน"

"หึหึ ของนี่ไงล่ะพี่คุ้นตามั้ย นี่ผมอุตส่าห์ลงทุนจ้างรถหกล้อไปขนมาด้วยตัวเองเลยนะ" ไอ้ดิวยื่นโทรศัพท์มาให้ พอผมก้มมองเท่านั้นแหละ สัส!แบบนี้ไม่คุ้นตาธรรมดาเพราะแต่ละอย่างกูชี้นิ้วเลือกเองทั้งนั้น ไอ้ปอเล่นกูซะแล้วสิมึง

"คืนวันเสาร์ผมไปกินร้านลาบเจอน้องลาบเขาขอแรงมาน่ะ ตอนแรกผมก็ไม่อยากรับฝากมาหรอก แต่พอเจอเหตุผลน้องเขาเข้าไปแล้วไม่ช่วยไม่ได้จริงๆว่ะพี่ น่ารักชะมัดนี่ถ้าผมไม่มีคนที่ปักใจอยู่แล้วนะไอ้น้องลาบนี่แหละคือคนที่ผมจะจีบ"

ผัวะ! "สัส! ก็มึงเองไม่ใช่เหรอที่เทศนากูวันนั้นว่าบาปกรรมมันมีจริง ทีงี้พูดเต็มปากเลยนะมึง" ผมโบกหัวไอ้ดิวแรงๆอย่างหมั่นไส้ ผมกินไอ้ปอไปครั้งเดียวเจอไอ้ดิวพูดซะต่อมละอายต่อบาปกรรมทำงานแทบไม่ทัน แล้วทีแบบนี้บอกจะจีบมึงก็บาปหนาพอๆกับกูแหล่ะว้า

"โอ้ย! มือหรือตีนครับพี่หนักไปไหนวะ ตกลงเย็นนี้พี่เอารถไปขนของที่คอนโดผมด้วยก็แล้วกันเดี๋ยวผมโดนเขาว่าอีก"

"เอาทิ้งไว้นั่นแหละใครอยากได้ก็ให้เขาเอาไปกูไม่รู้จะขนไปไว้ไหนเหมือนกัน แล้วไอ้ปอเสือกหยิ่งคืนมาทำไมวะห้องแม่งยิ่งอนาถาอยู่ โง่ฉิบหาย" ผมอดด่าไอ้ปอไม่ได้ มันไม่ได้โง่หรอกแต่ไม่ต้องถามไอ้ดิวผมก็รู้เหตุผลของไอ้ปอ มันคงไม่พ้นค่าไฟอีกตามเคยไอ้เค็ม

"พี่ก็ว่าไปนั่นพี่ก็คิดดูเอาเองนะน้องมันยังเด็กอายุแค่นั้น รายได้ก็มีแค่ร้านลาบที่มันทำงานอยู่ไหนจะค่าใช้จ่ายเรื่องโรงเรียนอีก แล้วทำไมมันต้องมาเพิ่มภาระให้ตัวเองกับของไม่มีประโยชน์พวกนี้ด้วยล่ะ ไอ้ประโยคที่ว่าเพิ่มภาระให้ตัวเองนี่ผมลอกมาจากน้องลาบทั้งดุ้นเลยนะไม่ตัดออกสักคำ

"สัส เป็นความผิดของกูอีก มึงจะให้ใครก็ให้ไปกูยกให้" ผมตัดบทอย่างรำคาญกับเรื่องจุกจิกแค่นี้ แต่ไอ้ดิวมันไม่ยอมเร้าหรือให้ผมเอารถไปขนให้ได้จนผมก็เออออไปกับมันเป็นภาระกูอีกแล้วสินะมึง ผมโทรศัพท์ให้เด็กที่ร้านไปขนของใต้คอนโดไอ้ดิวไปไว้ที่ห้องชั้นบนของผับ ส่วนไอ้ปอก็ช่างหัวมันไหนๆก็จบกันไปแล้วอยากอยู่ยังไงก็แล้วแต่มึงเลย


ซ่าาาา ตอนนี้พวกผมติดฝนอยู่ที่โรงอาหาร ยัยชมพู่ก็โทรมาจะให้ไปรับแต่ผมขี้เกียจไปเลยบอกให้มาหาที่โรงอาหาร สภาวะอารมณ์ตัวเองตอนนี้ไม่มีอารมณ์จะไปรับใครหรอก จะเรื่องอะไรอีกล่ะนอกจากเรื่องข้าวของพวกนั้นแหละ ไอ้ปอมันส่งคืนมาแม้กระทั่งกางเกงในกับแปรงสีฟัน ฮึ่ม ผมก้มหน้าส่งไลน์ไปด่ามันได้สองวันแล้ว มันก็ขึ้นอ่านนะแต่ไม่ยอมตอบนี่แหละทำให้น่าหงุดหงิด

{โปรดปราณ : สัส กูนึกว่าจะหยิ่งตลอด แน่จริงก็คืนโทรศัพท์มาด้วยดิวะ}

{แมงปอ} อ่านแล้ว

ฮึ่ม ไอ้แมงปอเดี๋ยวกูจะเด็ดปีกมึงให้บินไม่ได้เลย ผมยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่เมื่อมันเปลี่ยนชื่อไลน์จากแมงปอที่ผมตั้งให้เป็นรูปเท้า เท้าที่แปลว่าตีนเฉยๆนี่แหละแบบนี้มันท้าทายกันนี่หว่า สักพักชมพู่ก็เดินเข้ามาพร้อมเพื่อนๆอ้อนให้ผมไปส่งที่คอนโด และตอนนั้นเองที่ผมได้รู้จักน้องมินเด็กซุกของไอ้ตุลย์ ความสนใจเรื่องไอ้ปอหายไปทันที ผมกับไอ้นัทหันมาสบตากันเมื่อเห็นพฤติกรรมของไอ้ตุลย์ หึหึ น่าสนุกจริงๆ จากนั้นผมก็ไปส่งยัยชมพู่กับเพื่อนอีกคน แล้ววนรถมารับไอ้นัทไปซุ่มดูไอ้ตุลย์ที่คอนโด ชัดเจนครับไอ้ตุลย์มันหิ้วน้องมินขึ้นคอนโดที่มันหวงนักหวงหนา มึงเสร็จกูกับไอ้นัทแล้วว่ะไอ้หมอตุลย์เพื่อนรัก


ติ๊ง รูปเท้าบ่งบอกแทนชื่อเจ้าตัวเด้งขึ้นมาพร้อมกับสติ๊กเกอร์กระต่ายร้องไห้หลายๆเวอร์ชั่นทำให้ผมอดขำไม่ได้

{โปรดปราณ : ถ้ามึงไม่เปลี่ยนชื่อไลน์กลับไปเป็นแมงปอเหมือนเดิม ก็ไม่ต้องไลน์มาหากูอีก}

ติ๊ง {แมงปอ : เปลี่ยนก็ได้} 

ไม่กี่วินาทีมันก็เปลี่ยนมาเป็นแมงปอเหมือนเดิม จากนั้นมันก็ส่งสารพัดสติ๊กเกอร์มาให้ผมรัวๆเหมือนที่ผมเคยส่งไปให้มันรัวๆจนผมไม่เป็นอันทำงานต้องปิดเสียงโทรศัพท์ทั้งคืน 

พอไปเรียนเช้าวันถัดไปนั่นแหละถึงรู้ว่าไอ้ตุลย์ไม่สบาย กำลังจะไปหามันยัยชมพู่ก็เอาข้าวต้มปลาฝากไปให้มัน แถมกำชับห้ามไม่ให้บอกว่าเอามาจากไหน เรื่องที่ยัยชมพู่แอบปลื้มไอ้ตุลย์ผมไม่แปลกใจหรอกเพราะเห็นยัยชมพู่ปลื้มไอ้ตุลย์ตั้งแต่เปิดเรียนใหม่ๆ อยากรู้อะไรก็มาถามเอาที่ผมนี่แหละ แต่ยัยชมพู่คงไม่รู้ว่าเพื่อนในกลุ่มอย่างมินเป็นเด็กซุกของไอ้ตุลย์ ผมก็ไม่ได้โฟกัสเรื่องที่น้องสาวปลื้มไอ้ตุลย์มากเท่าไหร่เพราะรู้ว่าน้องสาวผมมันชอบเหมือนไอดอลคนหนึ่งไม่ได้ชอบในลักษณะชู้สาว เลยไม่ต้องกังวลว่าน้องตัวเองจะเป็นหนึ่งในสองอาทิตย์ตามฉายาของไอ้เพื่อนรัก

ไปเยี่ยมไอ้ตุลย์ครั้งนี้สิ่งที่ได้มาก็เกินคาด พอหลักฐานครบหมดผมก็หมดความสนใจพักเรื่องไอ้ตุลย์ไว้ชั่วคราว ก่อนจะก้มหน้าจิ้มไลน์ไปป่วนไอ้ปอต่อ มันเป็นความบันเทิงเริงใจอย่างหนึ่งที่ผมกวนตีนไอ้ปอจนเห็นมันเต้นได้

ติ๊ง {แมงปอ : ส่งอะไรมานักหนาคนจะนอน คิดถึงรึไง} ผมหลุดขำเบาๆเมื่อเห็นสติ๊กเกอร์กระต่ายง่วงที่มันส่งมา นี่มันไม่ไปร้านลาบหรือไง?

{โปรดปราณ : เออกูคิดถึงมึงอยากแจกยำตีนให้ ฝากมาได้นะไอ้กางเกงในของกูน่ะ มึงไม่กลัวไอ้ดิวจะเอาของกูไปดมรึไง} พอผมส่งไปแบบนี้มันก็ส่งสติ๊กเกอร์อ้วกมาจนดูไม่ทัน ไปขออุปการะมันเป็นน้องชายจะยอมมั้ยวะ อย่างน้อยผมก็อยากเห็นอนาคตมันไปไกลกว่าเด็กเสริฟแบบนี้ ผมได้แต่เก็บความคิดนี้เอาไว้ก่อนถ้าได้มีโอกาสเจอกันอีกผมจะลองถามมันดูสักครั้ง


"เฮ้ย ที่บอกว่าไอ้เด็กปอเอาโคตรมันจริงเหรอวะ"

"จริงสิกูได้ยินมากับหูชักอยากจะลองซักครั้งละ ลีลาเด็กวัดที่ผันตัวเองมาเป็นเด็กขายจะถึงใจขนาดไหน เห็นเขาว่ามันโดนผู้ชายหักอกเลยขายตัวประชดซะงั้น"

"กูต้องลองบ้างแล้วเว้ย" 

ทำไมมาสูบบุหรี่ทีไรผมต้องได้ยินเรื่องไอ้ปอเป็นเด็กขายทุกทีวะ แล้วนี่มันไปเหยียบเท้าใครเข้าอีกล่ะถึงมีข่าวลือแบบนี้ หรือว่ามันอกหักมาจริงๆหวังว่าคงไม่ใช่ไอ้เด็กที่ไปค้างห้องมันวันนั้นนะ ผมรึก็อุตส่าห์สอนแล้วเตือนแล้วว่าทำอะไรให้คิดหน้าคิดหลัง แต่มันก็ดันรั้นจนมีข่าวลือขึ้นอีก ผมไม่เชื่อหรอกว่าไอ้ปอจะขายตัวมันกลัวหลวงพ่อผิดหวังจะตาย แต่ในกรณีผมเป็นข้อยกเว้นนะผมรู้ว่ามันทำไปเพราะอะไร 

ผมใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่แล้วเดินกลับเข้าไปในร้าน ไม่ได้คุยไลน์กับมันมาหลายวันแล้วมัวแต่ขลุกอยู่กับยัยชมพู่ที่มาบ่นให้ฟังว่ามินมีท่าทางแปลกๆ จนผมต้องเอ่ยปากว่าสนใจมินนั่นแหละคืนนี้ยัยชมพู่ถึงพามาหาที่ร้าน แล้วก็ไม่ผิดหวังทุกอย่างเป็นอย่างที่ผมกับไอ้นัทคิดไว้ ไอ้ตุลย์หางโผล่จนได้ดูท่าทางมันจะหวงเด็กคนนี้ไม่ใช่เล่น หวงไม่หวงคิดดูมันชกปากและประกาศพร้อมชนกับเพื่อนรักอย่างผม ทั้งที่วันนี้มันก็ควงนิชาสาวคนใหม่มา แต่ขากลับดันลากมินกลับไปด้วยซะงั้น ดูแล้วคืนนี้ผมว่ามินคงจะระบมพอสมควร ขอโทษด้วยก็แล้วกันนะมินที่พี่ยั่วเพื่อนรักแรงไปหน่อยแต่คนที่รับกรรมกลับเป็นมิน ยังไงก็ขออย่าให้ไอ้ตุลย์กินน้องมันจนไม่เหลือซากก็แล้วกัน

หลังจากที่ไอ้ตุลย์มันลากมินกลับไปพวกเราก็นั่งดื่มนั่งคุยถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ คนที่มีคำถามมากที่สุดก็คือไอ้โยส่วนผมกับไอ้นัทแค่มองตากันก็รู้เรื่องทั้งหมด ปากผมที่โดนไอ้ตุลย์ซัดมายังแสบไม่หาย สัสตุลย์เดี๋ยวเหอะกูจะเอาคืนให้โลกรู้เลยว่ามึงซุกเด็ก ผมอดหมายหัวไอ้ตุลย์ไม่ได้

"ขับรถดีๆล่ะแล้วเจอกัน" ผมยืนส่งเพื่อนๆขึ้นรถ จากนั้นก็กลับมาขึ้นรถตัวเองกะจะกลับคอนโดห้องตรงข้ามไอ้ตุลย์เพื่อไปดูลาดเลานั่นแหละ แต่คำพูดไอ้สองคนตอนที่สูบบุหรี่แว่วเข้ามาให้อดคาใจไม่ได้ ผมไม่ได้รู้สึกหึง หวง ไม่พอใจไอ้ปออย่างคนรักนะ แต่ผมสงสัยเรื่องไอ้เด็กตัวสูงที่ค้างห้องมันวันนั้นต่างหาก คือถ้ามันจะคบกันจริงๆเอากันจังๆผมก็ไม่คิดอะไรหรอก เพราะดูแล้วเด็กนั่นมันก็ดูจริงใจและไม่ชวนกันไปเกเร แต่แค่ไม่ถึงเดือนคนอย่างไอ้ปอมันจะยอมให้คนอื่นเอาเหรอวะ? 

ไม่รู้ว่าผมคิดเรื่องไอ้ปอเยอะไปหรือเปล่า พอรู้ตัวอีกทีพวงมาลัยในมือมันก็พาผมมาจอดร้านลาบที่ไม่ได้มาจอดในเวลาแบบนี้อีกเลยตั้งแต่วันที่ไปบอกจบความสัมพันธ์กับไอ้ปอ

"อะไรวะ?" ผมจอดรถที่ร้านลาบในเวลาเกือบตี3แล้วเดินเข้าซอยห้องแถวไอ้ปอ ยังไม่ทันถึงห้องแถวผมต้องเพ่งสายตามองเงาตะคุ่มๆตรงพงหญ้าหลังป้ายโฆษณาป้ายใหญ่ ทั้งเสียงอื้ออึงเหมือนมีอะไรปิดปากกับลักษณะการต่อสู้ดิ้นรน ทำให้ผมรู้เลยว่าเงาไอ้ชั่วสองตัวกำลังคร่อมอีกคนที่พวกมันช่วยกันกดตัวให้นอนคว่ำหน้าไว้นั้น พวกมันกำลังจะทำเลวอะไรต่อไป

ผัวะ!! "สัส! อยากมากทำไมไม่ไปล่อกันเองวะไอ้เหี้ย!!" ผมปรี่เข้าไปมือก็ดึงปืนที่เหน็บเอวด้านหลังมาฟาดใส่กกหูมันทั้งคู่อย่างแรง เอาสิหูไม่ดับกูให้เหยียบหน้าเลย

"โอ้ย ไอ้เหี้ย!!" มันสองตัวตั้งท่าจะถลาเข้าหาผมเหมือนกัน

กริ๊ก "กูขอใช้ทางลัดเลยแล้วกัน ไม่อยากเสียเวลากับสวะสังคมอย่างพวกมึงมาก" ผมขึ้นลำปืนพร้อมจะแจกลูกปืนให้มันสองคนทันที พวกมันก็พากันลนลานหน้าซีดไปตามๆกันจนถึงกับลืมใส่กางเกงเลยแหละ แม่งโดนทำไปแล้วหรือยังวะ แต่ผมก็ยังไม่ได้หันไปมองคนที่ถูกจับให้นอนคว่ำหน้า

"หน้าคุ้นๆนะมึงสองตัวน่ะ ไปคุยกันที่โรงพักหน่อยดีมั้ย สวัสดีครับลุงสันต์ผมมีเรื่องรบกวนให้ลุงช่วยหน่อย ลุงให้ลูกน้องมารับไอ้เลวสองตัวที่ซอยxxxข้างร้านลาบ อยู่ใกล้ๆโรงเรียนxxx เขตxxx ทีนะครับ พอดีผมจับสวะสังคมพร้อมส่งลุงได้สองตัวมันกำลังข่มขืนคนอื่นอยู่" มือข้างหนึ่งถือโทรศัพท์โทรไปขอให้ลุงสันต์ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจมารับไอ้สองตัวนี้ไป อีกมือก็ถือปืนไว้มั่นเตรียมจะเหนี่ยวไกทุกเวลาถ้าเพียงพวกมันจะกล้าก้าวขาสักหนึ่งก้าวน่ะนะ

"พี่ครับพวกผมขอโทษจริงๆพวกผมจะไม่ทำอีกแล้ว พี่อย่าส่งพวกผมให้ตำรวจเลยนะครับพวกผมยังเรียนอยู่เลย ให้ผมจ่ายค่าทำขวัญไอ้เด็กนั่นก็ได้ที่จริงมันก็ขายตัวอยู่แล้วนะพี่" มันสองตัวนั่งคุกเข่ายกมือไหว้ประหงกๆปากก็คร่ำครวญขอร้องไม่หยุด

"ทีตอนทำไม่กลัวแล้วมึงไม่คิดมั่งรึไงว่าคนที่พวกมึงจะทำเขาน่ะเขาอาจจะเรียนอยู่เหมือนกัน ถึงเขาจะขายตัวก็ตามแต่พวกมึงไม่มีสิทธิ์ไปข่มขืนเขาไอ้เหี้ย! แล้วอย่ามาสะเออะเถียงกูว่าไม่ได้ข่มขืนกูเห็นกับตากูไม่ได้กินหญ้าไอ้สัส!" ผมตวาดใส่มันสองตัวดังลั่น จำได้ละว่าไอ้สองตัวนี้เป็นใครก็ไอ้สองตัวที่คุยกันเรื่องไอ้ปอตอนผมสูบบุหรี่ข้างร้านไงถ้างั้น?.. ผมค่อยๆเหลือบตาไปมองคนที่ยังนอนท่าเดิม แผ่นหลังขาวๆในความมืด เสียงสะอื้นแผ่วๆที่คุ้นหูทำให้สติสัมปชัญญะทุกอย่างของผมขาดลง

ผัวะๆๆๆ!!!! ผมกระหน่ำทั้งมือทั้งเท้าแถมด้ามปืนซัดไปที่หน้าพวกมันอย่างไม่ออมแรง พวกมันจะอ้าปากขอความช่วยเหลือผมก็คว้าทั้งเสื้อทั้งกางเกงไม่รู้ว่าของใครเป็นของใครที่กองเรี่ยราดมายัดปากมันสองตัวไว้ก่อนจะยกเบอร์สี่สิบสี่กระทืบหน้ามันทั้งคู่ จนมีแสงรถสาดเข้ามานั่นแหละผมถึงหยุด แล้วถอดเสื้อตัวเองไปใส่ให้คนที่นอนตัวแข็งคว่ำหน้าอยู่

"สัส กูว่าละ" พอพลิกตัวมาเท่านั้นแหละผมต้องถึงกับสบถออกมา เป็นไอ้ปอจริงๆด้วย สายตาผมกวาดมองช่วงล่างแล้วอดโล่งใจไม่ได้ที่ไอ้ปอยังมีกางเกงในติดตัวอยู่แสดงว่ายังไม่โดนไอ้สองเลวนั่นทำอะไรมาไปกว่านี้

"ปอๆ ไอ้ปอ นี่กูเอง" ผมเขย่าตัวเรียกสายตามันหวาดกลัวน้ำตานองเต็มหน้า สองแก้มมีรอยช้ำน่าจะโดนไอ้พวกนี้ชกเอากับรอยบาดของคมหญ้าคมกรวด ผมไม่ได้สำรวจอะไรมันมากหรอกต้องรีบพยุงมันลุกขึ้น ดีว่าไอ้ปอมันตัวเล็กกว่าผมเยอะเสื้อเชิ้ตผมถึงปิดช่วงล่างที่มีแต่กางเกงในของมันได้พอดี

"สวัสดีครับคุณโปรด" ผมอุ้มไอ้ปอเข้าเอวจับหัวมันกดซุกกับคอผมไว้ ก่อนจะคุยกับตำรวจที่รู้จักกันโดยเน้นขอว่าช่วยเก็บหลักฐานทั้งหมดไม่ให้ชาวบ้านแถวนี้เห็นและช่วยปกปิดข่าวให้เป็นแค่จับคนทำอนาจารกันในที่สาธาณะ จากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจส่วนตัวเองก็รีบอุ้มไอ้ปอเดินจ้ำอ้าวกลับไปขึ้นรถ เพราะคนในห้องแถวเหมือนจะเปิดไฟและพากันออกมาดูเหตุการณ์แล้ว

"ไอ้ปอไปนอนคอนโดกูก่อนนะ" ผมหันไปมองมันนอนราบไปกับเบาะที่ผมปรับไว้ให้ ตัวมันยังสั่นและน้ำตากับเสียงสะอื้นยังมีอย่างต่อเนื่อง

"ป่ะกูอุ้ม" ผมอุ้มไอ้ปอเข้าเอวในท่าเดิมทั้งที่ยังไม่ได้ใส่เสื้อนี่แหละ มันก็ซบหน้าอยู่ที่คอผมเหมือนเดิมแต่คราวนี้สองมือของมันโอบรอบคอผมไว้แน่น ในขณะที่ลิฟท์กำลังปิดเหมือนผมจะเห็นมินหรือเปล่าที่เดินเหม่อออกจากลิฟท์อีกตัว แต่เสียงสะอื้นของไอ้ปอดึงความสนใจให้ผมกลับมาหามันเหมือนเดิม

ผมพาไอ้ปอไปอาบน้ำสำรวจร่างกายมันทุกซอกทุกมุม เนื้อตัวมันมีรอยขีดข่วน มีรอยช้ำตรงโหนกแก้มกับปาก ตามเนื้อตัวก็มีร่องรอยการต่อสู้ ที่สำคัญดูเหมือนว่ามันกำลังไม่สบายมาก่อนหน้านี้ด้วย ถ้าวันนี้ผมกลับมาเฝ้าเสือกเรื่องไอ้ตุลย์ที่นี่เลย ถ้าวันนี้ผมไม่ไปหามัน และถ้าวันนี้ผมไปช้ากว่านี้อีกนิดไอ้ปอจะเป็นยังไง

"ปอไม่มีอะไรแล้วมึงยังไม่โดนทำอะไร ตอนนี้มึงหลับไปก่อนนะพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ กูจะอยู่กับมึงเองไม่ต้องกลัว" อาบน้ำให้มันเสร็จผมก็จับมันใส่เสื้อยืดที่ทิ้งติดตู้ไว้ ก่อนจะอุ้มมันไปนอนที่เตียงดึงมันมานอนหนุนแขนเหมือนที่เคยทำ มันเองก็กอดผมไว้แน่นเสียงสะอื้นค่อยๆเบาลงพร้อมกับเสียงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ

"อย่าฝันร้ายนะปอรัก" ผมยกแขนอีกข้างโอบกอดมันไว้ ก่อนจะค่อยๆหลับใหลตามคนที่อยู่ในอ้อมแขนไป...



*** "ทุกคนต่างมีเรื่องราวเลวร้าย เรื่องราวแสนดี เรื่องราวที่อยากลบทิ้ง ฉะนั้นต้องอยู่อย่างอดทน ต้องอยู่เพื่อเรียนรู้ ที่จะผ่านเรื่องร้ายๆไปให้ได้ อดทนไว้นะเดี๋ยวมันก็ผ่านไป"

ชอบท่านโปรดตอนท้ายๆนี้มาก รู้สึกเหมือนพ่อพระพี่ชายของแม่มินกลับมาอีกครั้ง และนี่คือเหตุการณ์ที่จะนำพาพวกเขากลับมาอยู่ด้วยกันอีก ฟางขอให้จำตอนนี้ให้แม่นๆ ตอนนี้ไม่ใช่ไม่มีอะไรนะแต่มันมีเน้อ และเหตุการณ์นี้จะให้ทำคนไร้ที่พึ่งพิงอย่างลูกปอรักเทิดทูนท่านอย่างสุดหัวใจเป็นฟางก็เป็นคือให้คิดตาม ขาเรากำลังจะก้าวตกเหวอยู่ๆมีมือมีดึงแล้วกอดเราไว้ไม่ว่าเขาจะตั้งใจหรือไม่ ไม่ว่าจะเพราะอะไรก็คือความอุ่นใจ ยิ่งปอรักของเรานั้นไม่เคยเจอแบบนี้ด้วยแล้วนะไม่แปลกที่จะรักและอยากยึดท่านโปรดไว้กับตัวเองมาก ตอนนี้มันเชื่อมในตอนตุลย์มินหลายตอนคิดว่าถ้าท่านไหนเคยอ่านตุลย์มินมาน่าจะพอจำได้เน้อ

ตอนหน้าฟางมาวันพุธโดยน้องปอรักนะคะ ขอบคุณสำหรับการรอคอย ขอบคุณทุกเม้น ทุกการแวะมาทักทายกันเน้อจ้าว อ่อๆขอบคุณที่ติงคำผิดให้ฟางตอนที่แล้วด้วย กูลุง=ก็ลุง ฟางรีบไปเปลี่ยนอย่างไว พบคำผิดรบกวนแจ้งด้วยนะคะ แต่หลับใหลคาดว่าจะเขียนแบบนี้เพราะฟางหาในเน็ตแล้วว่าต้อง หลับใหลเน้อ

แจ้งรายชื่อเจ้าของหนังสือ ก็แค่ตัวแทน จ้าวว 

37.คุณ บุญญนุช ภูเก็ต

38.คุณ มนันญา สมุทรสาคร

39.คุณ ประภัสสร นครปฐม

40.คุณ ลลนา กทม.

41.คุณ ชลทิศา กทม.

42.คุณ พรวรินทร์ นครปฐม

43.คุณ ธัญญารัตน์ ตรัง

44.คุณ สุรัญญา กทม.

ก่อนส่งหนังสือฟางจะติดต่อคอนเฟิร์ม ชื่อ ที่อยู่ อีกครั้งนะคะ หลังส่งงานให้โรงพิมพ์ ฟางจะส่งตอนพิเศษให้ท่านที่ซื้อหนังสืออ่านท่านละ2ตอนจ้าว วันที่5 กค.ฟางจะแจ้งอีกทีเน้อ แหมน้อย ตอนรัก4เส้าเรา4คน โปรด หลง ติณฑ์ อิงน่าน ไม่มีดราม่านะคะ ฟางว่าฟางตั้งชื่อตอนไม่เข้ากับเนื้อเรื่องอ่ะแต่ประมาณว่าเป็นวันที่4คนนี้จะอยู่ด้วยกันมาม่าไม่มี มีแต่ความฮาและความซวยของโปรดเน้อจ้าว





แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น