น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 16 เริ่มต้นที่ไทย

ชื่อตอน : บทที่ 16 เริ่มต้นที่ไทย

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 19:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16 เริ่มต้นที่ไทย
แบบอักษร

นานะตื่นขึ้นในห้องพักของโรงบาลโดยมียายเป็นคนเฝ้าสองหนุ่มกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและเอาเสื้อผ้าหลานที่บ้านเดี๋ยวกลับมาใหม่ นานะมองหน้ายายแล้วก็ยิ้มให้ ทำไมผู้หญิงและครอบครัวนี้ถึงดีกับเธอขนาดนี้ทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน แต่ก็ดูแลเธอและลูกมาเป็นอย่างดี เธอจะไม่ลืมบุญคุณพวกเขาเลย . . .

นานะนอนคิดไปเรื่อยเปื่อยจนพยาบาลอุ้มเด็กผู้หญิงน่าตาน่ารักเข้ามาในห้อง ก่อนที่จะเดินเข้าไปหานานะแล้ววางเด็กผู้หญิงตัวเล็กน่ารักไว้ในอ้อมกอดของนานะ

“จะให้ชื่อว่าอะไรดีละนานา? ดูสิน่ารักเชียวแก้มน่าหยิกจริงๆเลยหลานยาย”  ยายเดินเข้าไปลูบหัวหลานด้วยความเอ็นดู

“หนูคิดไว้แล้วค่ะ” นานะหอมลงบนแก้มของลูก “อะกิลูกรัก” หนูน้อยนารักที่จะเข้ามาเติมเต็มนานะให้ไม่เหงาอีกต่อไป อย่างน้อยเธอก็ยังมีลูกแม้ว่าจะไม่รู้ว่าพ่อของลูกนั้นเป็นใคร

จนคุณน้าวัยรุ่นทั้งสองเดินเข้ามาห้องก็ไม่เงียบอีกต่อไป มาซาชิ มาซาโตะ แย้งกันอุ้มหลานเสียงดังจนยายปวดหัวกับหลานๆสองคนนี้จริงๆ

“เบาๆ หน่อยไม่เห็นหรือไงว่านานะนอนอยู่”

“โธ่ยาย ก็ดูไอมาซาชิสิ มันไม่ให้ผมอุ้มเลย”

“โธ่! เองก็รอหน่อยเป็นไร ขอข้าอุ้มก่อนดิ”  มาซาชิไม่สนใจมาซาโตะยังคงอุ้มหลานหยอกล้อกับหลานอย่างสนุกสนาน ส่วนมาซาโตะนั่งหน้างออยู่ข้างเตียงนานะจนนานะยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“พวกเองออกไปก่อนไปให้นานะให้นมหลานก่อน”  สองหนุ่มเดินออกไปปล่อยให้นานะให้นมหลานจนเสร็จพยาบาลก็เข้ามาเอาอะกิไปเพื่อที่จะสอนให้อาบน้ำ โดยมีสองหนุ่มกับยายเดินตามพยาบาลไปดูปล่อยให้นานะนอนพัก

นานะนอนหลับไปอยู่ดีๆก็ฟันขึ้นมา

“ที่รัก ที่รักตื่นครับ”  เสียงผู้ชายจากไหนสักแห่งเดินมาเรียกเธออยู่ข้างเตียง

“คุณเป็นใครคะ?”

“จำเค้าไม่ได้หรอ เค้าก็เป็นพ่อของอะกิไง”  ชายหนุ่มหน้าตาดีในฝันพูดกับนานะ

“พ่อของอะกิ?”

“ใช่! จำกันได้หรือยังครับ”  มือของชายหนุ่มในฝันลูบเบาๆบนหัวของนานะ

“พี่ชื่อซาโต้ไงครับ” ในที่สุดชายที่อยู่ในฝันก็บอกชื่อของตัวเองมาซักที่นานะเธอฝันถึงผู้ชายคนนี้มาหลายเดือนแล้ว เขามาบอกกับเธอตลอดเวลาว่าเป็นพ่อของลูกเธอและเรียกลูกเธอว่าอะกิเสมอ เธอถึงตั้งชื่อลูกว่าอะกิ

“จำพี่ได้แล้วใช่มั้ยค่ะ”  ซาโต้ก้มลงจูบบนหน้าผากของนานะแล้วหายไป เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมาแล้วร้องหาซาโต้

“ซาโต้!! คุณอย่าไป!! ซาโต้!!”

ยายลุกขึ้นแล้วเดินมาหานานะที่ร้องเรียกหาซาโต้ “เป็นอะไรนานะ”

“ซาโต้!! ซาโต้ไปไหนแล้วคะ?”

“ซาโต้ไหนลูก”

“ซาโต้พ่อของยัยหนู เขามาหานานะ เขามาหาลูก”  นานะมองหาซาโต้แต่ไม่พบใครในห้อง

“หนูจำได้แล้วหรอ?”

“คะ นานะจำได้แล้ว นานะจำได้แล้วว่าใครคือพ่อของยัยหนู”  น้ำตาของเธอไหลออกมาด้วยความดีใจ ยายเข้าไปกอดนานะดีใจกับนานะที่เธอจำเรื่องราวทั้งหมดได้ ชีวิตของเธอจะได้มีความสุขสักที

นานะนอนอยู่ที่โรงพยาบาล สองวันหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้ ยัยหนูก็แข็งแรงดีเธอจึงพากลับด้วย นานะอุ้มยัยหนูไปขึ้นรถกลับบ้าน

ยัยหนูเป็นเด็กเลี้ยงง่ายไม่ค่อยงอแง่ จะร้องก็ตอนหิวนมกับถ่ายเท่านั้น นานะเลยสบายหน่อย

วันนี้เธอว่างเธอตั้งใจที่จะเดินทางไปหาวาโต้ นานะเดินทางไปที่บ่อนของซาโต้แต่วันนี้ปิด เพราะซาโต้ไปโรงพยาบาล เธอจึงตามไปที่โรงบาลที่ซาโต้ไปนานะเดินยิ้มเข้าไปในโรงพยาบาลแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะภาพที่เธอเห็นอยู่ตรงหน้า ซาโต้พาใครบางคนเข้าไปในห้องตรวจของแผนกสูติ-นรีเวชกรรม เธอยืนมองภาพนั้นจนน้ำตาไหลออกมา นานะแอบเข้าไปคุยกับพยาบาลของโรงบาล

“คุณพยาบาล”

“คะ?”

“คุณซาโต้เขามากับใครหรอคะ?”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ น่าจะเป็นภรรยาของเขา เห็นดูแลกันดีมากๆเลยนะคะ”

“อ๋อ . . . ขอบคุณค่ะ” นานะกลั้นน้ำตาแล้วเดินออกมาจากโรงพยาบาลเหมือนคนหมดแรง เขาคงจะตัดใจจากเธอได้แล้วมั้งถึงมีใหม่ นานะหันกลับไปมองโรงพยาบาล “ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ ที่รักของนานะ”  เธอเดินไปขึ้นรถไฟแล้วมุ้งตรงไปที่คลินิกของต่อทันที เธอเปิดประตูเข้าไปแล้วนั่งรอจนต่อว่างจากการตรวจคนไข้

“เอ้า!! มาตั้งแต่เมื่อไหร่นานะ”

“สักพักแล้วละ”  นานะพยายามทำเสียงให้นิ่งที่สุดไม่ให้ต่อรู้ว่าเธอร้องไห้

“แล้ว . . . มีอะไรหรอ”

“แกจะไปไทยตอนไหน”

“คงจะเป็นอาทิตย์หน้านะ ขอเตรียมเอกสารก่อนทำไมหรอ?”

“ฉันไปด้วย”

“โอเค แกไปเตรียมตัวให้พร้อมแล้วกัน”

นานะกลับมาที่บ้านเธอเดินเข้าไปหาลูกเป็นอันดับแรก กอดหอมลูกให้ชื้นใจ “ดื้อมั้ยคะวันนี้?”

“ไม่เลย ยัยหนูเลี้ยงง่ายมาก นอนเล่นทั้งวัน หัวเราะตลอด ดูๆๆ เห็นพวกเราคุยกันก็หัวเราะแล้ว เนาะๆยัยหนู”  ยายหันไปเล่นกับอะกิ นานะมองภาพนี้แล้วอยากจะให้เป็นซาโต้จังแต่คงเป็นไม่ได้อีกต่อไปแล้ว นานะอุ้มลูกเข้าไปในห้องนอน กอดยัยหนูนอนแล้วหลับไป  มือเล็กๆของเด็กน้อยลูบหน้าของแม่เบาๆเหมือนรู้ว่าแม่ของเธอกำลังทุกข์ใจอยู่ จนนานะลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าไร้เดียงสาของลูกสาว น้ำตาของเธอก็ไหลออกมา “แม่ขอโทษนะลูก”  นานะหลับตาร้องไห้ออกมาเบาๆ อะกิเห็นแบบนั้นก็ร้องด้วยทำให้นานะต้องหยุดร้องไห้แล้วหันไปปลอบลูกแทน

“ไม่ร้องค่ะๆ แม่จะเข้มแข็งเพื่อหนูนะลูก”  อะกิก็หยุดร้องไห้ทันทีเหมือนรับรู้ได้ นานะเอานมให้ลูกกินแล้วหลับไปทั้งแม่และลูก

ถึงวันเดินทางนานะเตรียมเอกสารทั้งหมดเพื่อที่จะย้ายไปประเทศไทยเพื่อไปเรียนอยู่ที่นั้นกับต่อ นานะเดินเข้าไปกอดตากับยายคนที่ช่วยชีวิตเธอกับลูกไว้

“หนูต้องไปแล้วนะคะ”

“เดินทางปลอดภัยนะลูก กลับมาเยี่ยมยายกับตาบ้างนะ หนูไปตายายคงคิดถึงยัยหนูแย่เลย”

“ค่ะ ไว้ถ้านานะว่างจะกลับมาหาตากับยายนะคะ”  นานะกอดยายนานมากเพราะเธอรู้สึกผูกพันกับครอบครัวนี้เหลือเกิน นานะปล่อยกอดจากยายหันไปหาสองหนุ่มที่ยืนกลั้นน้ำตาไว้อยู่

“พี่ไปแล้วนะ มาซาชิ มาซาโตะ”  นานะเข้าไปกอดสองหนุ่มเป็นการบอกลา

“ฮือๆๆ กอดทำไม ฮือๆๆ ว่าจะ หึ . . . ไม่ร้อง หึ . . . ไห้แล้วน๊า ฮือๆๆๆ”

“ใช่ หึ . . . ใช่ๆ ฮือๆๆ”  สองหนุ่มร้องไห้ออกมากลางสนามบินอย่างไม่อายใครจนนานะต้องกอดแน่นกว่าเดิมจนสองหนุ่มหยุดร้องไห้

“ดูแลตากับยายให้ดีๆนะ พี่ไปแล้วนะ”

“ผมไปแล้วนะครับ คุณตา คุณยาย”

“เดินทางปลอดภัยนะพี่หมอต่อ”

“ดูแลพี่สาวพวกผมให้ดีๆด้วยนะ”  สองหนุ่มพูดทิ้งท้าย ต่อหันมายิ้มแล้วพยักหน้าให้กับสองหนุ่มก่อนที่จะช่วยนานะถือกระเป๋า ส่วนนานะเข็นรถเข็นลูกเข้าไปเตรียมตัวขึ้นเครื่อง ทั้งสองเดินทางมาถึงประเทศไทยตอนประมาณสองทุ่ม ต่อพานานะไปที่บ้านหลังหนึ่ง ต่อเดินเข้าไปกดกริ่งหน้าบ้าน

“บ้านของใครหรอไอต่อ?”

“บ้านของเพื่อนกูเอง เป็นนักเรียนหมอเหมือนกัน”

มีผู้หญิงสาวสวยคนนึงเดินมาที่หน้าประตูบ้านก่อนที่จะเปิดประตูให้ต่อกับนานะเข้าไปในบ้าน ต่อเข้าไปกอดผู้หญิงคนนั้นเป็นการทักทาย

“ไม่เจอกันนานเลยนะมึง ไอต่อ”

“มึงก็เหมือนกันและ น้ำ”


_________________________________________________________________________________________________

เมื่อวานไม่ได้ลงโทษที นักเขียนเรื่องย่อของนิยายเรื่องใหม่จนลืมแต่ง แหะๆ ขอโทษ

วันนี้มาลงให้แล้ว ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น