susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.2k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 14:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 14
แบบอักษร

#Big Part

หึหึ เเกล้งไอ้บื้อนี่มีความสุขจริงๆเลยวะ

ตอนนี้ผมกำลังขับรถออกไปสนามเพราะนี่ก็เย็นมากเเล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงสนามก็จะเปิด ช่วงนี้ที่สนามเเม่งก็มีเเต่ปัญหาไม่เว้นเเต่ละวัน ถ้าหากเป็นปัญหาที่โจ่งเเจ้งมันก็พอจะเเก้ได้ เเต่นี่เหมือนจะเป็นปัญหาที่ยากต่อการค้นหาไปหน่อย เลยทำให้เรื่องเเม่งวุ่นวายไม่จบไม่สิ้น เพราะมันมาจากคน


Truuu Truuu

...เบล... (น้องสาวผมเอง)


"ว่าไงหมวยเล็ก"


(เฮีย!! อยู่ไหนเนี่ย! บ้านช่องไม่กลับ รู้ไหมว่าป๊ากับม๊าจะกลับมาวันมะรืนเนี่ย เเถมเฮียไม่รับสายป๊ากับม๊าอีก เค้าโดนจิกจนเลือดเเทบจะกระเซดเเล้วนะ !!) ว่าเเล้ว... นี่ก็อีกปัญหานึงเหมือนกัน เเต่ทางปลายสายก็ใส่มาไม่ยั้งเลยนะ นี่มีน้องเป็นคนหรือเป็นนกวะเนี่ย


"เออ รู้เเล้ว หมวยจะตะโกนทำไมเนี่ย หูเฮียจะเเตก"


(ค่ะ! ถ้ารู้เเเล้วก็ช่วยกลับมาด้วยนะคะ เเค่นี้นะถึงคิวทำสปาเเล้ว รักนะเฮีย บาย จุ๊ฟ) เฮ้อ นี่ยัยหมวยเล็กมันเป็นวันนั้นของเดือนรึไง โทรมาสวดกูเสร็จเเล้วลูบหลังกูเฉยเลย เอาเถอะๆ หาไรทำหนุกๆดีกว่าเเม่ง

.

.

.

"เฮีย มาพอดีเลย พวกไอ้คุณเจมส์มารอเเน่ะ" ไอ้คุณเจมส์?... สาบานว่ามึงเคารพเขาจริงๆไอ้เเช่มเอ้ย

"มาไมอีกวะ" ผมถามกลับ

"ไม่รู้วะเฮีย ผมรำคาญเเล้วเนี่ย เป็นเหี้ยไรก็ไม่รู้กับผมนักหนา" ไอ้เเช่มบ่นใส่ เพราะช่วงหลังๆเนี่ย ไอ้คุณเจมส์อะไรเนี่ยก็ชอบมาวุ่นวายกับมันเสียเหลือเกินที่ผมดูๆนะ

"เออๆ ไปคุยไป" ผมเดินนำเข้าไปก่อน ก็เห็นไอ้คุณเจมส์มันนั่งรออยู่ที่ห้องรับรอง ไขว้ขากระดิกตีนอีกตางหาก

.

.

"มาถึงที่นี่มีอะไรรึเปล่าครับ" ผมทักทายเเขกหรือลูกค้าตามมารยาท

"ไม่อะไร วันนี้เเค่จะมาขอเเข่งด้วยหน่อยสิ" ไอ้คุณเจมส์ตอบกลับมา

"กับผม?" ผมยกนิ้วชี้เข้าหาตัวเอง

"ไม่ๆ ผมไม่เเข่งกับนักเเข่งมือทองอย่างคุณหรอก เเพ้เปล่าๆ" หึ รู้ก็ดี นี่กูไม่ได้อวยตัวเองด้วยครับบอกเลย ก็เเค่หลงตัวเอง หึหึ

"เเล้วจะเเข่งกับใคร" ผมก็ถามความต้องการของมัน


"เเข่งกับ..." ไอ้เจมส์มันหันเหลือบตาไปมอง ผมเองก็มองตามไป เสร็จเเล้วเมื่อเจอเป้าหมายมันก็ยกมือขึ้นชี้

 เฮ้ย! เดี๋ยว นั่นมัน...


"ผมว่าคุณคงเข้าใจอะไรผิดนิดหน่อยนะครับ...... ผมเป็นช่างไม่ได้เป็นนักเเข่ง ผมคงลงเเข่งครั้งนี้ไม่ได้จริงๆ" ไอ้ส่ายหน้าปฏิเสธเป็นตาย


"เหอะ ป๊อด!" ไอ้คุณเจมส์เเม่งก็กวนประสาทมันไม่เลิก


"กูไม่ได้ป๊อดครับ กูเเค่เจียมตัว!" อ่าว เปลี่ยนสรรพนามเฉยเลย ละยังไงพวกมันเเม่งต้องมีซัมติงกันเเน่นอน


"งั้นก็เเข่งกับกูสิ!" ไอ้เจมส์ก็ท้าทายเหมือนเดิม


"เออ! ก็ได้วะ ถ้ากูชนะ มึงอย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก ไอ้สัส!" เชร้ดดด ไอ้เเช่มฟิวส์ขาด ความจริงผมควรจะดุมัน ที่มันใช้อารมณ์กับลูกค้า เเต่วันนี้ผมถือว่ามันเป็นนักเเข่งคนนึงเพราะตัวมันเองต้องลงสนาม ควรให้เกีรยติมันด้วยเหมือนกัน


"ได้ครับ! งั้นถ้ากูชนะ......" ไอ้คุณเจมส์มันหันกลับมาทางผม "ผมขอไอ้เด็นี่ไปเป็นเด็กในอาณัติผมสักเดือนนึงได้รึเปล่า" เป็นการบอกขแงรางวัลเชิงขออนุญาตกลายๆ


"ถ้าคุณชนะล่ะนะ" ผมสบตากับเจมส์ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า เป็นการบอกนัยๆว่า ...ถ้ามันชนะใจมันได้ล่ะนะ... เพราะไอ้เเช่มเองมันก็เป็นรุกมาตลอด ผมว่างานนี้เล่นยากเเล้วเเหละ ไอ้คุณเจมส์...


ผมหันไปหาลูกน้องคนสนิทของผม...


"โชคดี... ทำให้เต็มที่..." เเช่มมันก็พยักรับส่งๆ เเล้วเดินออกไป คงจะไปเช็ครถล่ะมั้ง


เเต่ถ้ามันคิดสักนิด ผมต้องการที่จะบอกมันว่า

โชคดีนะมึง... ทำหน้าที่เมียให้เต็มที่ทำนองนี้มากกว่า เเต่ก็นะ ให้มันรู้ด้วยตัวเอง หรือให้คนที่เป็นฝ่ายบอกว่าจะรุกมันทำให้เห็นดีกว่า ผมไม่ค่อยอยากยุ่งสักเท่าไหร่ ผมรู้ตัวเองดีว่าเรื่องของตัวเองก็ยังคาราคาซังอยู่เลย

.

.

.

ในที่สุดการเเข่งขันของคู่ไอ้เเช่มกับไอ้คุณเจมส์ก็จบลง โดยที่ผมเป็นไปตามที่ผมคิดไว้ไม่มีผิด 

เฮ้อ... นี่ผมต้องให้ลูกน้องคนโปรดลางานจริงๆหรอเนี่ย เผลอๆอาจจะถาวรด้วยซ้ำ

อันที่จริงผมพอจะดูออกว่าไอ้คุณเจมส์มันเป็นคนยังไง เพราะเรามันเป็นคนประเภทเดียวกับผมนี่เเหละ ไอ้พวกที่ อยากได้อะไรก็ต้องได้เนี่ย มันอยู่อเยอะเเยะไปครับ เเต่บางคนเลือกที่จะทำแบบไม่เปิดเผย เเบบนั้นน่ากลัวนะผมบอกเลย

หลังจากที่ไปร่ำลาไอ้เเช่มเสร็จโดยมีความวุ่นวายเกิดขึ้นนิดหน่อย ไอ้เเช่มมันยอมใครง่ายๆที่ไหนล่ะ แต่มันยังดีที่ยังยอมรักษาคำพูด เเละเด็ดขาดเอาการเหมือนกัน เอาเถอะ... อะไรจะเกิดก็ต้องเกิดล่ะนะเเช่มนะ

ผมก้มมองดูนาฬิกาข้อมือก็พบว่านี่ 22.45น.เเล้ว

เดี๋ยวก็ต้องไปรับไอ้บื้อกลับมาละ งานกูก็ยังเคลียไปไม่ถึงไหนเลยเเม่งเอ้ย!

เเต่ก็นะ สักหน่อยเเล้วกันกู วันละนิดจิตเเจ่มใส หึหึ....

.

.

.

#End

​#Dream

Truuuuuu Truuuuu

"อือ" ผมกดตอนรับสายที่โทรเข้ามา มีคนเดียวเเหละครับช่วงนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกเเม่ง

(ว่าไงที่รัก ทำอะไรอยู่) ปลายสายทักทายเข้ามาอย่าง กวนตีน

"ที่รักส้นตีน!"

(ฮ่าๆๆ งานเป็นไรงาน) มึงต้องการอะไรจากกูวะ ไอ้ห่า..

"ก็ดี..." ทำมาตั้งนานก็ใกล้จะเสร็จละเเหละ เพราะนั่งหัวหมุนเป็นชั่วโมงๆตัั้งเเต่ที่มันมาส่งนั่นเเหละ

(เออ งั้นเดี๋ยวตอนกูไปรับไปหาอะไรเเดกกันปะ เเม่งออยากกินข้าวต้ม)

"มาไม้ไหน..." อยู่ๆชวนกูไปเเดกข้าวต้ม

(กูหิวไอ้สัส ยังไม่ได้เเดกเหี้ยอะไรเลย)

"เออๆ ไปก็ไป" ผมก็ตอบตกลง เพราะยังไม่ได้กินอะไรเหมือนกัน กินเเค่อะไรลองท้องไปนิดเดียวเอง

(ครับผม เดี๋ยวผมไปรับนะที่รัก คิดถึงมากกกกกกก จุฟ ติ๊ด)

เเล้วก็ตัดสายไป...

"อะ ..ไอ้เหี้ยบิ๊ก!"

#End

​#Big Part

"หึหึ หวังว่ามึงคงไม่บื้อจนตัวบิดหรอกนะ"

หลังจากที่โทรไปหาเรื่องคลายเคลียดทำผมก็นั่งเคลียงานอีกสักพักนึงก็ออกไปรับไอ้ดรีมมันตอนเที่ยงคืนเป็นเวลาที่นัดกันไว้

.

.

ก๊อกๆ ๆ

ตุบ!

ไอ้ดรีมเปิดประตูรถเข้ามา หลังจากที่มันเคาะเเล้ว... ละเคาะเพื่อ?!


"ช้าไป5นาที" ผมบอกมันหลังจากที่ก้มดูนาฬิกา


"เเล้ว...?" หึ ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สา เดี๋ยวมึงเจอไม้นี้กูเเน่


"ไม่เเล้วไง ก็โนกูเอา5ยกไง" ผมยกยิ้มกวนตีนใส่มันนิดๆเเล้วก็หันกลับมามองทางข้างหน้าต่อ


"สัส ไม่เอา" ดรีมมันหันมาทำหน้ามุ่ย คิ้วขมวดเเบบลูกเเมวไม่พอใจยังไงอย่างงั้น


"ก็กูจะเอา" ผมก็ยังไม่ยอมฮ่าๆ


"กูไม่ให้เอา..." มันก็ไม่ยอมเหมือนกัน


"ทำไมไม่ให้เอาล่ะ กูขอดีๆนะเนี่ย หรือจะให้กูจับปล้ำดี"


"เเต่วันนี้มึงทำไปเเล้ว" ดรีมมันพูดออกมา ผมเหลือบไปเห็นมันนั่งหน้าเเดงอยู่ข้างๆ


"ทำอีกก็ได้ เเค่นั้นน้ำกูยังไม่หมดตัวหรอกน่า"


"เเต่ตูดก็จะพัง ...ไอ้เหี้ย!" มันพูดออกมาอย่าเรียกว่าพูดเลย ตะโกนเลยเถอะ เเล้วก็ก้มงุดตามเดิม


"หึหึ ไม่เเกล้งเเล้ว เเต่มึงก็รู้ถึงเวลากูเงี่ยน มึงปฏิเสธกูได้ที่ไหน" ผมก็ยังตอกย้ำให้มันก้มหน้ามุดทะลุประตูรถเลย ผมรู้มันเขินหรอก เเต่มันเเสดงอาการไม่เก่ง เหมือนกับทีีผมก็รู้ว่ามันต้องใจเต้นกับผมบ้างเเหละ... ไม่ใช่เเค่ผมคนเดียวเเน่นอน

"สัส..."

------------------------------

เอ่อ... จะถามว่าชอบพระเอกหื่นกันไหม ฮ่าๆ ไรท์ชอบงะ มันดูมีอะไร เเบบกวนตีนๆหื่นๆดี

เเละจะบอกว่าคู่รองก็ดีนะจ้ะ เป็นคู่ของ เจมส์-เเช่ม จ้า จะลงในเรื่องนี้เเหละน้า









ความคิดเห็น