Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Scent Of Sin (จองจำรักร้ายซาตาน) : นี่สิความรัก -The End-

ชื่อตอน : Scent Of Sin (จองจำรักร้ายซาตาน) : นี่สิความรัก -The End-

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2560 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Scent Of Sin (จองจำรักร้ายซาตาน) : นี่สิความรัก -The End-
แบบอักษร

20

นี่สิความรัก (ตอนจบ)

ม่านฟ้านั่งมองท้องกลมโตของตัวเองที่ตอนนี้เข้าสู้เดือนที่ต้องเตรียมตัวแล้ว เขาใกล้คลอดเต็มแก่แล้ว ร่างกายของเขาพร้อมที่จะทำการผ่าคลอด โดยมีอาหมอภีมที่อาสาเป็นคนทำคลอดให้

ฟอดดดดด

“เป็นอะไรไปครับ คนดี”เสียงอี้ฟานที่เดินเข้ามาจากด้านหลังพร้อมกดจมูกที่แก้มของม่านฟ้าอย่างแสนรัก เขารักผู้ชายคนนี้หมดหัวใจจริงๆ

“เปล่าฮะ กำลังคิดเรื่องเฮียฟ้าคราม สงสารเจ๊จังนะฮะ”ม่านฟ้าเอ่ยกับสามี ใบหน้าหวานซบเข้าที่แขนแกร่งของสามีอย่างอ้อนๆ

“ไม่มีใครรู้หรอกว่าชีวิตเราจะเดินทางยังไง ทิศทางไหน ที่รู้กันเพียงแค่ทำให้ปัจจุบันนี้ให้ดีที่สุด เหมือนเจ๊คิริวของคนดีไง เขาก็ทำทุกวันให้ดีที่สุดเพื่อให้สามีของเขาฟื้น”อี้ฟานเอ่ย มือหนาลูบหัวของคุณแม่เบาๆอีกมือก็ลูบไปที่ท้องของม่านฟ้า

“อื้ม เค้าโชคดีที่สุดแล้วที่มีเฮียอยู่ข้างๆ”ม่านฟ้าเอ่ยออกมา

“เฮียสัญญาว่าจะดูแลคนดีและลูกของเราให้ดีที่สุดเท่าที่เฮียจะทำได้”อี้ฟานเอ่ยพร้อมดึงหัวกลมมากดจูบเบาๆ แต่ยังไม่ทันจะกดจูบ อยู่ๆม่านฟ้าก็รู้สึกว่าตัวเองเจ็บท้องเข้าแล้ว

“อุ้ย...ซี๊ดดดดด ฮะ...เฮีย”

“คนดี เป็นอะไร เจ็บท้องหรอ”อี้ฟานที่ตื่นตูมทันทีเมื่อเห็นภรรยาตัวเองใบหน้าบูดเบี้ยว

“ฮะ เค้าเจ็บท้องแล้ว...เฮียยยย โอ๊ยยยย”ม่านฟ้าเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนที่อี้ฟานจะค่อยๆอุ้มคุณแม่ที่น้ำหนักเพิ่มขึ้นมากเพื่อไปโรงพยาบาล และตะโกนเรียกคนในบ้านบอกให้เอารถออก

“เสียงดังอะไรกันลูก”เสียงคุณป๊าและคุณม๊าที่เฝ้าลูกชายคนโตที่นอนนิทราอยู่ตอนนี้ต่างวิ่งหน้าตื่นออกมา

“ม่านฟ้าเจ็บท้องครับ...”

“จะคลอดแล้วสิ...ป๊าโทรหาหนูภีมเร็วๆ”เสียงคุณม๊าที่ตื่นเต้นสุดๆ ทั้งห่วงลูกชายคนเล็ก แก้วตาดวงใจของทุกคน ไหนจะดีใจที่สิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าความรักของทุกคนกำลังจะลืมตาดูโลก

เวลาไม่นานอี้ฟานก็พาม่านฟ้ามาถึงโรงพยาบาล ซึ่งอาหมอภีมรออยู่แล้ว อี้ฟานเดินไปเดินมาเป็นหนูติดจั่นเลยทีเดียว มือไม้สั่นไปหมด ทั้งห่วงทั้งดีใจ

“เฮีย นั่งก่อนก็ได้ไหม”เสียงของหมอมาร์ค เมื่อรู้เรื่องก็รีบพากันต์มาทันที

“ก็มันตื่นเต้นนี่หว่า ลองเป็นนายดูดิจะตื่นเต้นไหม”อี้ฟานเอ่ยออกมา มาร์คหันมองกันต์ที่หน้าแดงอยู่ตอนนี้

“กันต์มันท้องไม่ได้หรอกนะเฮีย ไม่ใช่สิ่งมหัศจรรย์แบบคุณม่านฟ้านี่”หมอมาร์คเอ่ยออกมา

“ไอ้หมอ เข้าไปดูได้ไหมว่ะ นายเป็นหมอนี่ขอเข้าไปได้ไหม”อี้ฟานเอ่ยออกมา

“โธ่ เฮียเป็นหมอก็จริงแต่คนละส่วนป่ะและก็คนละโรงพยาบาลด้วย”หมอมาร์เอ่ยก่อนจะหัวเราะพี่ชายเบาๆ

“เฮียฮะ นั่งก่อนเถอะถึงมือหมอแล้วทุกอย่างต้องเรียบร้อย อีกไม่กี่นาทีเฮียได้เห็นหน้าลูกแน่นอน เชื่อกันต์นะฮะ”เสียงหวานของน้องอีกคนเอ่ย อี้ฟานค่อยๆนั่งลง สองมือกุมกันไว้แน่น

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมง ประตูห้องคลอดเปิดออก พร้อมกับใบหน้าหวานของหมอภีมที่ตอนนี้ยิ้มหวานออกมา และพร้อมจะบอกข่าวดีแล้ว

“อาหมอครับ ว่าไงมั้งครับ ม่านฟ้าและลูกเป็นไงมั้ง”อี้ฟานคือคนแรกที่วิ่งเข้าไปหาหมอภีม

“ใจเย็นๆลูก...”เสียงคุณป๊าเอ่ย

“ทั้งแม่และลูกปลอดภัยนะครับ และเรากำลังได้สมาชิกใหม่เป็นเด็กผู้ชายตัวขาวเชียว”หมอภีมเอ่ยด้วยรอยยิ้มก่อนที่อี้ฟานจะกระโดดกอดหมอทันทีอย่างดีใจ

“ผมได้ลูกชายใช่ไหมครับ...สุดยอดดด”เสียงอี้ฟานเอ่ยออกมา ท่าทางน่าเอ็นดูสำหรับหลาสายตาก่อนจะหันไปกอดน้องชายทั้งสองคน

ที่ห้องพักฟื้น ม่านฟ้ายังคงหลับอยู่ตอนนี้หลังจากที่ออกจากห้องผ่าตัดออกมา มือเล็กถูกมือหนายังคงกุมไว้แน่น กุมไว้โดยไม่มีทางจะปล่อยแน่นอน

“อื้ออออ”เสียงครางของม่านฟ้าทำให้อี้ฟานที่นั่งฟุบอยู่ข้างเตียงสะดุ้งตื่นขึ้น

“คนดี ฟื้นแล้วหรอ”อี้ฟานค่อยๆลูบหัวกลมของภรรยาเบาๆ รอยยิ้มที่ส่งให้กันมันสื่อไปถึงเด็กน้อยที่อยู่ในห้องเด็กอ่อนด้วยเช่นกัน

“ขอน้ำหน่อยฮะ”เสียงเอ่ยเบาๆของคนที่นอนอยู่ อี้ฟานค่อยๆหาน้ำมาให้เขาดูแลม่านฟ้าเป็นอย่างดีด้วยความรัก

“เอาอีกนิดไหม”

“พอแล้วฮะ...”ม่านฟ้าเอ่ยก่อนจะหลับตาลงและลืมตามองไปยังคนข้างๆ

“ลูกหล่ะฮะ เฮียไปดูลูกมาหรือยัง เขาเป็นไงมั้ง”น้ำเสียงดูตื่นเต้นกว่าเมื่อสักครู่นัก ใบหน้ายิ้มอย่างมีความสุขของอี้ฟานก่อนจะกดจูบที่หน้าผากของภรรยาหนึ่งที

“น่าชังมาก ตัวขาวแข็งแรง น่ารักเหมือนแม่ หล่อเหมือนพ่อเลยรู้ไหม”อี้ฟานเอ่ยออกมา

“หรอ อยากเห็นจังเลยอ่ะ”

“เดี๋ยวสักพักพยาบาลคงจะพามา ว่าแต่คนดีเจ็บแผลมากไหม”อี้ฟานเอ่ยก่อนจะมองไปที่หน้าท้องของคนที่นอนอยู่แม่จะไม่เห็นแผลแต่เขาก็สัมผัสได้

“นิดหน่อยฮะ แต่เค้าทนได้เพราะลูกและเฮีย”ม่านฟ้าเอ่ยออกมา เจ็บแทบขาดใจเขายังเคยเจ็บมาแล้วเลย แผลแค่นี้ยังถือว่าเล็กน้อยสำหรับม่านฟ้าถ้าเทียบกับแผลที่เขาเคยเจอเมื่อครั้งที่อี้ฟานเคยทำกับเขา

“เฮียทำให้คนดีเจ็บอีกแล้ว มีอะไรที่จะทำให้เฮียช่วยบรรเทาความเจ็บนี้ได้ไหมครับ”อี้ฟานเอ่ยออกมาอย่างใจจริง เขาทำม่านฟ้าเจ็บแล้วเจ็บเล่า พอมีความสุขม่านฟ้าก็ยังเป็นฝ่ายเจ็บตัวอีก

“ไม่ต้องทำอะไรหรอกฮะ แค่เฮียรักเค้าและลูกแบบนี้ก็พอแล้ว”ม่านฟ้าเอ่ยออกมา มือที่ยังคงระโยงระยานด้วยสายน้ำเกลืออยู่ค่อยๆลูบไปที่ใบหน้าหล่อเหลานั้นพร้อมรอยยิ้ม

“ขอบคุณมากนะครับที่เข้ามาในชีวิตเฮีย ให้เฮียได้รัก”อี้ฟานเอ่ยออกมา พร้อมยกมือของภรรยาแนบที่แก้มของตัวเองเบาๆ

“ขอบคุณคุณป๊าคุณม๊าเฮียดีกว่าที่ทำให้เฮียเข้าใจผิด และทำให้เฮียแค้น ถ้าไม่ยังงั้นเฮียก็คงไม่คิดจะแก้แค้นและคงไม่จับตัวเค้าไปหรอก”ม่านฟ้าเอ่ย

“ก็จริงนะ เอาไว้ตาหนูแข็งแรงดีเราไปไหวหลุมศพของป๊าม๊ากันนะ”อี้ฟานเอ่ยก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าลืมเรียกหมอ เพราะคนไข้ฟื้นนานแล้ว

...

..

ผ่านไปเดือนกว่าแล้วที่ม่านฟ้าให้กำเนิดลูกชายหน้าตาน่าชัง เด็กผู้ชายตัวขาวนามว่า เมฆา หรือน้องเมฆของทุกคนในบ้าน ความสุขกำลังบังเกิดสำหรับคนในบ้านเมื่อฟ้าครามฟื้นขึ้นมาหลังจากเกิดอุบัติเหตุเมื่อหลายเดือนก่อน ทำให้เขาเป็นเจ้าชายนิทรา

“เฮียอยากมีลูกไหมฮะ”ม่านฟ้าเอ่ยถามพี่ชายตัวเอง เมื่อรู้ว่าความจำพี่ชายหายไปบางส่วน

“อยากสิ แต่ว่พี่ปรมีย์เป็นผู้ชายและไม่ได้เป็นแบบนางฟ้าด้วย คงมีให้เฮียไม่ได้หรอก”ม่านฟ้าถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“เฮียเค้าถามจริงๆนะ เวลาเฮียอยู่กับพี่ปรมีย์เฮียรู้สึกมีความสุขไหม และเวลาเฮียอยู่กับเจ๊คิริวเฮียมีความสุขแบบไหน ระหว่างสองคนนี้เฮียมีความสุขต่างกันหรือเปล่า”ม่านฟ้าเอ่ยขึ้น ก่อนจะอุ้มลูกชายไว้ในอ้อมกอดและให้นมอยู่อย่างชำนาญของความเป็นแม่

“เฮียเข้าใจแระ...”ฟ้าครามเอ่ยอย่างเข้าใจว่าที่จริงแล้วเขารักใคร ก่อนจะค่อยๆยกมือลูบหัวกลมของน้องชายตัวเองอย่างเบามือ ม่านฟ้ามองตามพี่ชายด้วยรอยยิ้ม

“นานเท่าไหร่แล้วที่เฮียไม่ได้ลูบหัวเจ้าหญิงแบบนี้”

“นานมากเลยครับ”

“เฮียดีใจนะที่เห็นเจ้าหญิงโตสักที รู้ไหมว่าเจ้าหญิงของเฮียเป็นแม่ที่น่ารักและเป็นภรรยาที่น่ารัก”ม่านฟ้ายกยิ้มให้พี่ชายก่อนจะเงยหน้ามองคนที่กำลังเดินเข้ามา

“ทำอะไรกันอยู่สองพี่น้อง”อี้ฟานเอ่ยขึ้นหลังจากเลิกงานมา เขาเป็นสามีที่ดีนับจากที่เขามีครอบครัวที่น่ารักของเขา อี้ฟานขยันมากแค่ไหน สร้างทุกอย่างเพื่อครอบครัวของเขาเอง

“เปล่าฮะ ว่าแต่เหนื่อยไหมฮะ วันนี้งานเยอะไหม”เสียหวานเอ่ยถามคนตัวสูง ก่อนที่ฟ้าครามจะขอตัวกลับห้องไป

“ไม่เหนื่อยเลย ถึงเหนื่อยแต่ก็มีความสุข เพราะเฮียทำเพื่อลูกและคนดีของเฮีย”อี้ฟานเอ่ยก่อนจะเดินมากดจูบม่านฟ้าที่นั่งยิ้มหวานอยู่ตอนนี้

จุ๊บ

“เฮียรู้เอาไว้นะฮะว่าวันไหนเฮียเหนื่อย เค้าและลูกจะเป็นกำลังใจให้เฮียเอง”อี้ฟานยิ้มหวานกับภรรยาที่แสนน่ารักของเขา ก่อนจะก้มมองเด็กน้อยตาวที่ตอนนี้กำลังหลับอยู่ในอ้อมกอดของผู้เป็นแม่ อี้ฟานสวมกอดทั้งสองไว้ที่อก ก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ม่านฟ้าและลูกคือสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าความรัก ลมหายใจและชีวิตของเฮียเลยรู้ไหม ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นอ้อมกอดของเฮียจะไม่ยอมให้สิ่งไหนมาทำให้ความรักของเราสามคนน้อยลงได้เลย เฮียสัญญา”อี้ฟานเอ่ยขึ้นพร้อมสวมกอดร่างผอมของภรรยาที่มีลูกน้อยอยู่ในอ้อมกอดตอนนี้ สายตามองไปยังข้างหน้า ทั้งสองจะไม่ยอมหันหลังเพื่อมองจุดบอกพร่องที่เกิดขึ้นอีกต่อไปแล้ว

.........The End..........


​มีต่อในเล่มนะคะ...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}