TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 7 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.3k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2560 12:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 7 (100%)
แบบอักษร


               "นี่วี! นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย ฝนจะะตกแล้วนะ"

               "นั้งอยู่ในรถเงียบๆเถอะหน่า ลงไปซื้อของแปป"

               พูดจบก็ปิดประตูแล้วเดินไปที่ร้านสะดวกซื้อเลย จะบอกให้ว่านี่สี่โมงครึ่งแล้ว! แต่ฉันก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าเจ้าของรถราคาแพงคันนี้จะพาไปไหนกันแน่ เห็นวนๆอยู่แถวนี้หลายรอบละ จงใจจะปั่นประสาทกันรึป่าวก็ไม่รู้  ถามที่ไรแม่งก็ได้แต่ใบหน้านิ่งๆไร้ความรู้สึกมาให้ ประมาณว่า เนี่ย! มึงจะถามทำห่าไรนักหนา? 

ปัง!

               ยังไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำที่วีลงไปซื้อของ เขาก็กลับมาแล้วพร้อมถุงยาอะไรก็ไม่รู้ แล้วก็น้ำหนึ่งขวด

จะรีบมาทำไมห้ะ!? ยังฝอยเรื่องของนายไม่จบเลย!


               "กินซะ"

               "ยาอะไรอ่ะ"

               "กินๆไปเถอะ"

               "แล้วมันคือยาอะไรเล่า!"

               "อย่าเซ้าซี้ไม่ชอบ"

               "นี่! จะบ้าหรอจู่ๆจะมาให้ฉันกินยาอะไรก็ไม่รู้ ถ้าเกิดฉันเป็นเหมือนเมื่อคืนจะทำยังไง! ใครจะระ..."

               "ยาคุม"

กึก! 

               ตอนนี้สติเออเรอโหลดดิ้ง...

               "ถ้าอยากมีลูกกับฉันก็ไม่ต้องกิน แต่ถ้าไม่ก็ยัดมันเข้าปาก"


               ฉันรีบแกะแล้วกินมันเข้าไปด้วยความเร็วแสงขนแถบจะสำลักน้ำออกตาออกจมูก ไอ้บ้าลืมสนิทไปเลยว่าเมื่อคืนวีไม่ได้ใส่ถุง...

               ดีนะ ที่วียังไม่ลืมไม่งั้นอนาคตฉันคง พัง

               ร่างสูงยังคงขับรถมาเรื่อยๆจนมาถึงสถานที่ที่ฉันคุ้นตาดี ว่าแต่ เขามาทำไม

               "พามาแถวบ้านฉันทำไมอ่ะ"

               "บ้านเธอเลี้ยวโค้งใหนบ้าง"

               "ถามทำไม"

               "....."

               "โอเครก็ได้ๆ อย่ามาทำหน้าไร้อารมณ์แถวนี้นะ หัดปั่นหน้าเป็นอย่างอื่นบ้างก็ดี ไม่ใช่เอาแต่น่าเรียบนิ่ง ซึนๆ เห็นละ.."

               "ฉันถามว่าบ้านเธอเลี้ยวโค้งไหนบ้าง?"


                น้ำเสียงทุ้มต่ำถามย้ำอีกครั้ง ทำให้คำพูดที่ฉันเตรียมจะเปล่งออกมาถูกพับเก็บใว้ที่เดิมด้วยความเรียบร้อย เสร็จฉันก็บอกทางไปที่บ้านตู้คอนเทนเนอร์สุดเก๋ไก๋ไดร์เป่าผมของฉัน เถียงกันไปทะเลาะกันไปกว่าจะมาถึงได้จนเกือบจะไปชนรถคนอื่นแล้ว! ก็ฉันจำซ้ายขวาไม่ได้นิ่! ฉันไม่ผิด!

               "แล้วทำไมมันต้องมาใช้อีตู้โง่ๆตู้นี้ด้วย มันอยู่ลึกเกินไป"

               บ่นอุบอิบคนเดียวพอรถมาถึงน่าบ้าน บ้านหลังนี้เอาจริงๆลุงที่เขาทำบ้านแบบนี้อยู่ขายให้น่ะ ลดให้ตั้ง70% แถมยกที่ดินตรงนี้ให้ด้วยเพราะสงสาร ตอนนั้นมันเป็นตู้คอนเทอนเนอร์ปล่าวๆยังไม่มีเฟอร์นิเจอร์ ราคาไม่เกินหลักหมื่อนด้วยซ้ำแต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ไม่มีปัญญาจ่ายภายในครั้งเดียว จึงต้องขอผ่อนอยู่หลายเดือนนู้น ทำงานเก็บตังซื้อของเข้าบ้านก็ใช่เวลาตั้ง2ปีแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรเยอะแยะหรอก มีแต่ของที่จำเป็นจริงๆ โต้ะญี่ปุ่นไว้ทำการบ้าน ผ้าห่มผ้าปูที่นอน ตู้เย็น เครื่องซักผ้า บลาๆ



               "อย่างเธอทำได้แค่นี้ก็ถือว่าดี"

               "-_-"

               "บางทีเธอควรเรียนสถาปัต ทำไมไม่บอกตอนที่ฉันถามว่าจะเรียนอะไร"

               "ทำอย่างกับฉันพูดแล้วนายจะให้เรียนอ่ะ สุดท้ายนายก็ให้ฉันเรียนบริการอยู่ดี"

                "วันนี้มันจะมืดแล้วงั้นนอนที่นี้นะ"

             "เฮ้ยๆ! เดี๋ยวก่อนสิ่ ฉันเป็นเจ้าของบ้านนะ ย่าห์! นาวี"


               ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่แคร์โลก แล้วเดินนำฉันเข้าบ้านไปทันที โถ่เอ้ยย! ปากก็บ่นๆ ถามนู้นถามนี้ก็ไม่ได้บอกเซ้าซี้น่ารำคาณ นายเอาแต่ใจ เผด็จการ!


               ร่างสูงเปิดประตูสำรวจทุกห้องทั่วบ้าน หยิบนู้นวางนี้ แม้แต่ของจุกจิกรามไปถึงงานฉัน! 

               "นั้นมันการบ้านฉันนะ! วางมันลงเดี๋ยวนี้"

               "ธุรกิจพันล้าน อืมๆ"

               "อืมบ้าอะไรของนาย! กว่าฉันจะหาข้อมูลเกี่ยวกับธุรกิจพันล้านของเศรษฐีอายุน้อยที่สุดในประเทศได้เลือดตาแทบพุ่ง! คุณนาวี อัครสุวเมทานนท์ข้อมูลของเขามันหายะ.."

               "....."

               "เดี๋ยวนะ"

               "......"

               "นะ นายชื่ออะไร"

               "นาวี อัครสุวเมทานนท์"

               "..!!.."

              กรี๊ดดดดดดดด!!! ไม่จริง! อะ อะไรมันจะบังเอิญขนาดนี้! คนที่รวยที่สุดในประเทศกำลังยืนอยู่ตรงหน้าฉัน!

               "นะ นาย"

               "ใช่ฉันเอง เลิกสติแตกได้แล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ หาเสื้อผ้าให้ฉันด้วย แปรงสีฟัน"

               "เอ่อ เอ่อ เดี๋ยวไปแกะมาใหม่ให้"


               ฉันเดินไปเปิดลิ้นชักหยิบแปรงสีฟันอันใหม่ที่ซื้อมาตุนไว้ในช่วงลดราคาให้นาวี หาเสื้อผ้าของไอ้มินไปให้เขา ทำกับข้าวไปสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแต่กับทำกับข้าวเสร็จได้ โคตรสามารถ

               พอวีอาบน้ำเสร็จฉันก็ขอตัวอาบน้ำต่อทันที ฉันยังไม่มีอารมณ์คุยกับเขา คนที่โคตรรวย รวย รวยชิบหาย! ตบหน้ากูทีค่ะซิส! ไม่ได้ๆ ฉันยังเจอวีทุกวัน! ฉันต้องไม่สติแตก เอาล่ะๆ ลมหายใจเข้าลมหายใจออกดั่งดอกไม้บาน

ก๊อก!ๆ


               "รอกินข้าวอยู่อาบน้ำเสร็จก็มาได้แล้ว"

               "อะ...เออ"

               "....."





               วีนั้งมองอาหารบ้านๆที่ฉันทำให้ด้วยแววตาว่างปล่าว โดยที่เราสองคนไม่ได้พูดอะไรออกมา จนในที่สุด


               "มีปัญญาทำได้แค่นี้หรอ?"

วีก็ยังคือวี ขอบคุณปากยังแกว่งหา_ีนเหมือนเดิมนะ! มันช่วยไม่ให้ฉันอึดอัดแต่เลิกดูถูกกันสักครั้งมันจะตายรึไง!? ฟัค!!

              "ทำได้มากกว่านี้แต่ วัตถุดิบมันมีแค่ไข่กับหมูสับ ผักนิดหน่อยจะให้ฉันทำต้มยำกุ้งก็ไม่ใช่เรื่อง"

              "....."

              "กินไม่ได้ก็จะไปทอดไข่ให้"

             ฉันพูดเสร็จก็ลุกออกจากโต๊ะทันที เรื่องมากจริงๆเลยเถอะ! แต่ทว่า

              "ไม่ต้อง ฉันจะกินไอ้ผัดโง่ๆ ที่รสชาติอาจจะแย่กว่าข้อศอกหมาของเธอเอง"

อ๊ากกกกกกก!!!


(ต่อ)


               "อ่าห์ อิ่มล่ะ"

               "นายอย่าทำเสียงแบบนั้นอีกนะ มันทำให้ฉันขนลุก" 

               พูดจบก็ยกถ้วยจานไปเก็บที่ครัว นี่ก็แถบไม่ต้องล้างเลยมั้ง แหมก่อนจะกินล่ะทำเป็นดูถูกว่ากับข้าวที่ฉันทำรสชาติแย่กว่าข้อศอกหมา แล้วไอ้บ้าตัวไหนที่นั้งยัดไปแล้วตั้งสี่จาน 

               โถ่เอ้ย...ไอ้คนปากแข็ง

               "ขนลุกอะไร? เมื่อคืนยังนอนฟังอยู่ไม่ใช่?"

               "หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ! ก็ ก็เมื่อคืนไม่มีสติ ฉันก็เลย เลยทำเรื่องอย่างว่ากับนาย!"

               "ไม่มีสติยังครางได้เสียวขนาดนี้ ถ้าสอดเข้าไปตอนเธอมีสติเสียงจะหวานขนาดไหนนะ"

               อ้ากกกกก! สอดบ้าอะไรของนายนาวี! หมอนี่พูดเรื่องแบบนี้โดยไม่สะทึกสะท้านได้ยังไงไร้ความรู้สึกหรอ? กะจะเป็นมนุษย์หน้านิ่งไปตลอดเลยหรอ? ช่วยแสดงท่าทีที่รู้สึกกระดากอายบ้างก็ได้ เสแสร้งหน่อย 

               ทิ้งระเบิดลูกโตไว้แล้วเจ้าของใบหน้าเบื่อโลกก็เดินดุ่มๆเข้าห้องไปโดยที่ไม่ได้ถามความสมัครใจเจ้าของห้องเลยด้วยซ้ำว่ายอมให้นอนที่ห้องรึป่าว! เอาเป็นว่าฉันจะพักศึกครั้งนี้ไว้ก่อน เกิดหมอนั้นรำคาณควักมีดมาปาดคอฉันขึ้นมาทำไง? นี่เดาอารมณ์ไม่ค่อยจะถูกหรอกนะ คนบ้าอะไรทำหน้านิ่งปนหงุดหงิดได้ตลอดเวลา อารมณ์ขึ้นๆลงๆเหมือนคนเป็นไบโพลาร์ 

               เมื่อเช้าทะเลาะกันจนเกือบจะฆ่ากันตาย พอตกบ่ายเสือกพามาขับรถเล่นแล้วบอกจะส่งเรียนอีก 

               กูไม่เข้าใจเขาอ่ะ...

               บ่นไปล้างจานจนเสร็จ ฉันเดินไปจัดการปิดประตูหน้าต่างแล้วเดินไปที่ห้อง ร่างสูงยืนกอดอกพรางส่งสายตาชัดเจนว่ากำลังหงุดดหงิด ซึ่งปกติก็หงุดหงุดอยู่แล้วเป็นทุนเดิม และก็เป็นเรื่องที่โคตรจะธรรมดาสำหรับผู้ชายที่ชื่อนาวี เศรษฐีอายุน้อยเจ้าของใบหน้าไม่ชอบโลก

               "เป็นบ้าอะไร?"

               "ไหนเตียงของฉัน?"

               "ก็ที่เหยียบอยู่นั้นไง"

               วีก้มลงมองเท้าตัวเองที่ยืนอยู่บนฟูกนุ่มนิ่มที่ฉันใช้เป็นเตียงนอนทุกวัน เบาะที่นอนหนาใหญ่รองรับน้ำหนักตัวได้ดี พรางสองคิ้วหนาขมวดกันเป็นปม ใบหน้าเหยเกบ่งบอกชัดเจนว่าไม่เข้าใจสิ่งที่ฉันพูด

               "นี่มันพรมเช็ดเท้าไม่ใช่เตียง"

!!!

               "มันคือฟูกที่ฉันใช้นอนประจำไม่ใช่พรมเช็ดเท้า"

               "....."

               "....."

               พูดจบฉันก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าหยิบหมอนผ้าห่ม แล้วยัดมันไปตรงวงแขนแกร่งของบุคคลที่อยากจะนอนที่นี้ขึ้นมา แต่เสือกรับไม่ได้เมื่อไม่มีเตียง

               พ่อคุณชายไฮโซ...

               "อะไร?"วีเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย ฉันเพียงแค่ยิ้มตอแหลส่งไปให้แล้วชี้ไปที่ประตูห้อง "นายออกไปนอนข้างนอกฉันจะนอนในห้อง"

               "ไม่"

               พูดจบก็พลักหัวฉันจนเซไปข้างแล้วเดินไปทิ้งตัวนอนลงบนสิ่งที่เจ้าเรียกว่าพรมเช็ดเท้า(?)ทันทีทันตา

               "ไหนบอกว่ามันไม่ใช่เตียงแล้วนายจะนอนทำไมลุก"

               "ไม่"

               "ฉันไม่อยากนอนกับนาย!"

               "ฉันก็ไม่ได้บังคับให้เธอนอนกับฉันนี่"

               "แต่นี่มันเตียงฉัน!"

                "แล้วไง?"

               "นาวี!!"

               "โว้ยยย!! จะโวยวายทำไมนักหนารำคาณ จะนอนมั้ย? ถ้านอนก็มาไม่ต้องไปยืนแหกปากตรงนั้น แต่ถ้าไม่นอนกับฉันไม่ได้ก็ขึ้นไปนอนบนหลังคาไป!"


                บ้าชะมัด...

               ไอ้ผู้ชายเฮงซวย...

               หน้าตาก็ดี แต่ทำตัวไม่เข้ากับเบ้าเลยสักนิด...

               ไหนความมีมารยาท?...

               หยิ่ง ปากเสีย 

               ขอให้แม่งโดนพวกรุมกระทืบจนหายปากดีไปเลย!

               ถอนหายใจยาวๆสุดท้ายฉันก็ต้องนอมนอนกับไอ้นายบ้านี้จนได้ ทิ้งตัวลงบนฟูกนิ่มพลิกตัวหันหน้าหานาวี 

               "เธอไม่มีสิทธิ์ด่าฉันในใจและด้วยทางสายตาแบบนี้" 

               "มโน ฉันกำลังคิดถึงแทฮยองอปป้าและะจองกุกอปป้าต่างหาก อย่ามามั่ว"

               "เพ้อเจ้อ"

               "เขาเป็นคนดี นิสัยดี แถมหล่อกว่านายด้วย! เขาจะไม่เห็นแก่ตัวแน่ๆถ้าเกิดเขาอยู่ตรงนี้แทนนาย"

               "ไม่ได้อยากรู้"

               "เขาคือคนที่ฉันยอมอบกายถวายชีวิตให้ เปย์ทุกอย่างแม้ตัวเองจะแดกแกรบ"

               "เหอะ ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ได้พวกนี้มาเป็นผัวหรอก ไม่ต้องหวัง" 

               "อะไร ฉันอยากให้พวกอปป้าได้กันเองต่างหาก! kookv koomin allv allmin ฮรือออ"

               "ประสาท"



สั้นจัง.....

วอนอย่าด่า555555 ไรท์จะตัดไปตอนหน้าเฉยๆ แต่งไปแต่งมาแม่งออกนอกรั่วมันไม่เชื่อม5555

หายไปนานเลยง่ะ คิดถึงกันป่ะเข้ามาดูเม้นทุกวันเลยนะขอบอก อยากเข้ามาแต่งต่อใจแทบขาดแต่ข้าน้อยไม่มีเวลาเลยเจ้าค่ะนายท่าน ข้าน้อยทำงานไหนจะการบ้านกองท่วมหลังคาตึก ฮึก! เศร้า

** **

              #อย่าลืมวันที่13/06(รึป่าวฟ่ะ!?) ในวีไลฟ์เวลา18.00 ถ้าจำไม่ผิด BTSFESTA ของขวัญจากบังทันถึงอาร์มี่ ดูฟรีด้วยนะมึงงึงงึง(เอ็คโคๆ555)

ไรท์รักพวกนางอ่ะ ปาดน้ำตา5555






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น