ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 4 แฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 28 พ.ค. 2560 08:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 แฟน
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา แสงที่สาดเข้ามาในห้องเป็นสิ่งที่ปลุกผมได้อย่างดีในตอนเช้า ผมค่อยๆบิดขี้เกียจพลางมองไปรอบๆห้อง ไม่คุ้นเลย นี่ห้องใครวะ

"ตื่นแล้วหรอ หายแฮงก์ยัง" โอบถามผมหลังจากเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวทีพันอยู่ช่วงล่าง ช่วงลำตัวมีหยดน้ำเกาะรวมกับแสงที่สาดเข้ามา ทำให้ผู้ชายผิวสองสีตรงหน้าผมดูมีเสน่ห์อย่างบอกไม่ถูก

"มึนๆอยู่บ้าง ขอบคุณมากนะโอบ ที่ไม่ทิ้งกันไว้ที่นั้น" ผมพูดพลางนั่งจ้องคนตรงหน้าที่กำลังหาเสื้อผ้าอยู่

"โอบโทรหาคริสเพื่อนกันแล้ว แต่คริสอยู่ต่างประเทศ" ผมพยักหน้ารับ ใช่เลยไอคริสมันทิ้งผมไปเที่ยวต่างประเทศ ผมถึงต้องให้โอบมานั่งกินด้วยไง

"มันบอกกันแล้ว ขอบใจโอบมาก กันขอตัวไปอาบน้ำก่อนละกัน ลำบากโอบมาเยอะละ" ผมยิ้มให้ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำธุระให้เสร็จและรีบกลับบ้าน

"กัน โอบมีเรื่องให้กันช่วย" ในขณะที่ผมกำลังแต่งตัว โอบจ้องผมผ่านกระจกด้วยสายตาที่จริงจังที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น มันเป็นสายตาวันแรกที่เราเจอกัน โอบมีอะไรปิดบังผมแน่ๆ

"ว่ามา" ผมตอบนิ่งๆและจ้องเขากลับแบบจริงจังเช่นเดียวกัน โอบค่อยๆเล่าเรื่องราวต่างๆให้ผมฟัง จนผมเข้าใจหมดแล้วทุกอย่าง

"แบบนี้นี่เอง เห้ออออ ละกันจำเป็นต้องทำอะไรแบบนั้นหรอโอบ" ผมหรี่ตามองอย่างหงุดหงิด เออ ช่วยก็ช่วย

"ถือว่าโอบขอ แลกกับที่โอบต้องดิสเครดิตฝั่งนั้นให้กัน มันยากมากเลยนะกันนะ" หมดสภาพกับผู้ชายคนแรกที่เจอเมื่อวานจริงๆ

"ก็ได้ๆ แต่โอบต้องทำให้สำเร็จนะ แล้วกันต้องมือสะอาดด้วย หึหึ"

"โอเคครับคุณหนู 55555 โอ้ย!!!! เจ็บนะกัน" ผมฟาดมือลงที่กลางหลังของโอบแบบไม่ยั้งมือ

"ดี สมน้ำหน้าเลยจริงๆ" ผมพูดพลางแต่งตัวต่อ และก็ต้องรู้สึกตกใจเมื่ออีกคนกอดผมจากด้านหลังและเอาคางมาเกยที่ไหล่

"ซ้อมไว้ก่อน จะได้ไม่เขิน" ผมส่ายหัวเบาๆหัวเราะแห้งๆก่อนจะยกมือมาลูบหัวอีกคน

บนรถตอนนี้โอบเป็นคนขับ ตลอดทางเราคุยกันว่าเราควรทำตัวแบบไหนให้เหมือนแฟนกันมากที่สุด ใช่ครับ ได้ยินไม่ผิดหรอก ผมจะแกล้งเล่นเป็นแฟนโอบ เพื่ออะไรบางอย่าง ยื่นหมูยื่นแมวกันไป

"โอบเล่นให้เนียนนะ อย่าให้ใครจับได้"

"จะพยายาม นี่กันเปิดเก๊ะหน้ารถหยิบกล่องแดงๆมาที" ผมทำตามคำสั่งคนที่ขับรถอยู่ และก็ต้องตกใจกับกล่องตรงหน้าที่มีป้ายเล็กๆแขวนอยู่ พร้อมกับลายมือยุกยิกตามภาษาผู้ชาย 'สำหรับคุณ มายเฟรน' ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะเปิดดู

"แหวนสวยมาก ขอบคุณนะโอบ" แหวนทองคำขาวเกลี้ยง เรียบๆไม่มีลวดลายอะไร ก็แหงละ ผมผู้ชายนะ 55555

"ของแทนใจ จะได้เนียนๆ55555" ผมหัวเราะกับคำตอบก่อนจะสูดหายใจลึกๆแล้วปล่อยลมหายใจออกมาพร้อมเผชิญหน้าแล้ว ทันทีที่เลี้ยวเข้าบ้านก็งงเป็นไก่ตาแตก รถใครนี่ผมกับโอบค่อยๆลงจากรถแล้วพยายามใจดีสู้เสือเดินเข้าบ้าน ละก็ต้องช็อกเป็นทวีคูณ คนเต็มบ้านเลย

"อ้าว กัน กลับมาพอดีเลย มานั่งนี่สิ โอบด้วยมาๆ" พ่อเรียกผมกับโอบไปนั่งโซฟาที่เหลือ 1 ตัวข้างๆ ผมดันให้โอบนั่งลงและผมนั่งตรงที่ไว้พักแขน

"นี่อะไรกันอะพ่อ?" ผมถามพลางมองคนสูงอายุตรงหน้าสองคน อย่าบอกนะว่า

"ออฟเขามาขอเจรจาเรื่องสินสอด" ผมช็อกจนนิ่งพูดอะไรไม่ออก แต่คนที่ช็อกกว่าเห็นจะเป็นโอบ ผมค่อยๆเอื้อมมือไปกำมือโอบให้ใจเย็นและพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ผมไม่อนุญาตให้แต่ง รินจะแต่งงานได้ก็ต่อเมื่อผมแต่งแล้วเท่านั้น" ผมพูดนิ่งๆพลางมองหน้าไอคนที่ดูโกรธจนแทบอยากจะฆ่าผม แต่ต้องอดทนเก็บไว้

"พี่กัน รินไม่ยอมนะคะ!!! รินจะแต่ง"

"อย่ามาทำตัวเกินอายุ เธอพึ่งเรียนจบ งานการก็ไม่เป็นชิ้นเป็นอัน" ถ้าผมขึ้นเธอรินจะรู้ทันทีว่าผมโกรธมาก และใช่ตอนนี้ผมโกรธมาก มันมากพอที่จะไม่ให้ความเคารพพ่อแม่ไอออฟเลย

เมื่อบรรยากาศสงบลงก็มีการปาร์ตี้เล็กๆที่บ้าน แค่ทำอาหารกิน ผมสงสารโอบจับใจเลย เห้ออออ ผมควรทำไงดี ผมจะเป็นไม้กันหมาคู่นี้ได้นานแค่ไหน

"อะ โอบ กินหน่อยนะ แฟนอุตส่าห์ย่างมาให้" ผมชวนเขาคุยเล่นหวังว่าจะเห็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นจากเขาเหมือนที่เห็นเมื่อเช้า

"ขอบคุณนะกัน" มีแค่คำพูดสั้นๆเสียงสั่นๆ ผมทำได้แค่ยืนจับมือเขาไว้แน่นๆ ผมอยู่ตรงนี้นะโอบ ยังมีเพื่อนคนนี้เสมอ

"มันต้องดีขึ้นนะ ไหนยิ้มหน่อยสิ" ผมเอื้อมมือมาหยิกที่แก้มของคนตรงหน้าละโอบก็ยิ้มจนตามิด ผมนั่งคุยกับโอบไปเรื่อยๆ ถึงแม้ว่าจะรู้จักกันได้ไม่นานจริงๆแต่คนคนนี้ไม่ได้มีอะไรน่ากลัวแบบที่เขาพยายามสร้าง คนที่น่ากลัวจริงๆคือคนที่ยิ้มแย้ม ดูเข้ากับคนง่ายตรงนู้นต่างหาก

"กัน ระวังตัวจากไอออฟด้วยละ"

"กันไม่กลัวหรอกโอบ กันก็ผู้ชายนะ"

"แหมม สนิทกันไวเหลือเกินนะครับ คุณว่าที่พี่เขย" ผมมองหน้าคนพูดนิ่งๆ

"ทำไมหรอ จะสนิทไม่สนิทมันหนักส่วนไหนมึง!" ผมถลาจะเอาเรื่องมันดีนะที่ยังมีโอบล็อกตัวผมไว้

"กันโอบขอนะครับ ใจเย็นๆนะ" โอบค่อยๆลูบหัวผม

"โอ้ยยยยย นี่แค่ 2 วันนะนี่ ล้ำจริงๆ งั้นคุณโอบครับ ผมรบกวนขอคุยกับว่าที่พี่เขยสักครู่นะครับ แบบส่วนตัวครับ" ผมสบตาโอบแล้วพยักหน้าเป็นเชิงว่าผมอยู่ได้ โอบจึงเดินเลี่ยงไปอีกทาง

"มึงมีอะไร?" ผมมองด้วยความไม่พอใจ

"มึงมาขัดขวางทำไมห้ะ นี่เป็นคำสั่งไอโอบใช่ไหม ตอบกูมาเลยนะ" มันกระชากแขนทั้งสองข้างผมทำให้ผมเสียหลักชนที่อกมัน

"ปล่อย! กูเจ็บ ไอออฟ!" ผมพยายามดิ้นให้หลุดจากแรงของคนตรงหน้า

"กูเป็นพี่มึงต้อง 3 ปีนะไอกัน ให้เกียรติกูบ้าง ระวังสักวันมึงต้องมาขอร้องกู"

"หึิ คิดว่าเก่งมากหรอ อาจจะแค่โชคช่วยก็ได้นะ เป็นหมอดีๆไม่ชอบ"

"เรื่องของกู! ขนาดกูเป็นหมอมาก่อนนะ มึงยังแพ้ เรียนมาจากไหนหรอ กูจะได้ไม่ส่งลูกหลานไปเรียน"

"ปากดีนักนะมึง อ่อ ตอนมึงรักษาสัตว์ มึงเผลอเอาหมาไปใส่ในปากไว้เป็นทีมฟุตบอลเลยใช่ไหม!"

"แหมมม มึงก็ใช่ย่อยนะ นี่มึงไม่สบายเมื่อไหร่ก็บอกกูละ เดี๋ยวกูมาดูแลเป็นอย่างดีเลย"

"ไอออฟ" ผมจ้องมันด้วยความโมโหก่อนจะตัดสินใจเดินออกไปจากตรงนั้นให้ไวที่สุด

"หัวเสียมาเชียว" โอบถามพลางยื่นแก้วทรงสวยที่ภายในบรรจุไวน์เกรดดีตามแบบฉบับที่พ่อผมโปรดปรานนั้นละ

"ไม่ให้เสียได้ไงละ กันโคตรเกลียดมันเลย"

"พยายามเลี่ยงอย่าไปเจอ ใจเย็นๆ มันร้ายกว่าที่กันคิดเยอะ"

image

โอบ

image

ริน

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว