ดาวเคราะห์นก

ฝากติดตามผลงานของเค้ากันด้วยน้าาา <3 ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า

ชื่อตอน : หมาป่า 22

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.1k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2560 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่า 22
แบบอักษร

หมาป่า 22


พอผมเล่าเรื่องต่างๆไปวันต่อมาคุณโคลด์เรียกให้ลุคมาพบ แล้วคุยกัน แต่ผมไม่รู้หรอกนะว่าเค้าคุยอะไร เพราะคุณโคลด์ไล่ผมขึ้นมาข้างบนน่ะสิ เป็นใหญ่ เด็กไม่เกี่ยว นี้ผมเด็กไปหรอ เดี๋ยวนี้เค้าชอบมีความลับนะครับ เยอะมากเลย ยิ่งเป็นเรื่องคุณเรนนี่นะ ถามทีเป็นใบ้ตลอดเลย



[ โคลด์ พาร์ท ]



วันนี้ผมเรียกชายคนนั้นมาพบ เพื่อจะคุยเรื่องเรนนี่ ผมได้รู้ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพราะอะไร และทำไม่เธอถึงมีรอยที่คอ รวมถึงผู้ชายคนนี้มาหาเรนนี่ทำไม ทั้งหมดก็เป็นเพราะเรนนี่อิจฉาคลาวด์ และเธอลงมือฆ่าครอบครัวของลุค แต่.. เธอไม่รู้เลยว่าลุคคือลูกชายอีกคนของแม่โอเมก้าที่เธอเคยสังหารไป  เธอพลาดที่เข้าหาลุค พร้อมกับเล่าเรื่องต่างๆให้ลุคฟัง มันเลยทำให้เธอมีจุดจบแบบนี้


“คิดดีแล้วหรอ? ไม่เสียดายรึไง” ลุคไม่ได้มาขอเรนนี่ไป หรือว่าขอให้ผมปล่อยเธอ แต่กลับกัน กลับขอให้ผมฆ่าเธอทิ้ง


“แบบนี้แหละดีแล้ว” สายตาที่บอกถึงความแน่วแน่ แต่มั่นคงแบบนั้น ไม่เสียดายจริงๆสินะ


“เหตุผลละ?”


“ผมบอกคุณไปแล้ว”


“แต่เธอ คือ คู่แห่งโชคชะตาของ...”


“มันก็แค่พันธะที่จะผูกมัดเธอไว้แค่นั้นเอง”


“งั้นผมจะพาคุณไปพบเธอ แต่คุณก็มีโทษที่ให้ความร่วมมือกับเธอเช่นกัน” ผมจะเอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงานไม่ได้ เพราะต่อให้เค้าบอกความจริง แต่เค้าก็ฆ่าคนเช่นกัน ผมจึงปล่อยเค้าไปไม่ได้


“ผมรู้ครับ”  ลุคตอบรับคำ ก่อนผมจะพาลุคลงมาที่ชั้นใต้ดิน เพื่อให้เค้าได้พบกับเรนนี่ สภาพเรนนี่ตอนนี้จากผู้หญิงที่สวยกลับมีสภาพที่ดูไม่ได้ เนื่องจากอดอาหารเป็นเวลา 3 วัน และดวงตาบวมขึ้นจากการร้องไห้


“นายท่าน.. ให้อภัยเรนนี่แล้ว..ใช่มั้ย”


“เปล่า แค่พาคนมาเจอเธอ” ผมมองสองคนนั้นเพื่อให้ทั้งคู่ได้คุยกัน


“แกมาทำไม! ไอชั่ว!!” เรนนี่เห็นลุคก็ตะโกนด่าออกมาด้วยความโกรธและแค้น


“หึ สภาพน่าสมเพชยิ่งกว่าสุนัขจรจัดอีกนะ ยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกหรอครับ?”


“ไอทุเรศ!! คนชั้นต่ำ!”


“เธอจำผู้หญิงที่เธอฆ่าได้รึเปล่า ที่ชื่อเทียร์น่า.. นั้นคือแม่ชั้นไงละ ที่เป็นโอเมก้า ผู้หญิงคนนั้นไง ที่ถูกผู้หญิงขาดความอบอุ่นฆ่าทิ้ง! ทั้งที่เธอไม่รู้อะไรเลย!!” ลุคพูดความจริงออกไป ทำให้เรนนี่หน้าซีดอย่างเห็นได้ชัด และพยายามถอยหนีลุคออกไป


“กลัวหรอ?”


“ชั้นไม่ผิด! แม่แกเกิดมาเป็นโอเมก้าทำไมละ!”


“คนเรามันเลือกเกิดได้หรอ? ทีเธอยังเลือกเกิดมาเป็นคลาวด์ไม่ได้เลย เธอยังไม่สามารถเกิดมาเป็นที่รักของใครได้เลยสักคน มันเลือกได้หรอ!?” ลุคเดินเข้าไปบีบคอเรนนี่อย่างแรงจนผมต้องเดินเข้าไปห้าม


“พอเถอะ.. เรื่องที่ขอ ผมคงทำให้คุณไม่ได้” มันคงทรมาณเกินไปหากต้องตายด้วยมือคนที่เธอรัก


“ก็ได้ครับ งั้นผมก็ขอเปลี่ยนเป็นเอาเธอกลับไป”


“อืม งั้นตกลง” จากนี้ผมขอโยนเรื่องนี้ให้เป็นการตัดสินใจของลุคเลยแล้วกัน จะฆ่าหรือจะปล่อยก็แล้วแต่เค้า แต่คงต้องให้ไปไกลๆ ให้ห่างคลาวด์มาที่สุด


“ไม่นะ! นายท่าน! ได้โปรด... นายท่าน!” เสียงเรนนี่กรีดร้องขึ้นเมื่อผมกับลุคตกลงกันเสร็จ ผมให้ลูกน้องเอายาสลบไปฉีดให้กับเรนนี่ และให้ลุคอุ้มเธอออกไปพร้อมกำชับว่า อย่าให้เธอมาอยู่ใกล้ หรือออกมาเจอคลาวด์ได้ เรื่องราวมันคงจะจบแค่นี้ใช่มั้ย? หงังว่าจะไม่มีอะไรแล้วนะ



[ จบพาร์ท ]



ผมมองลงไปข้างล่างจากริมหน้าต่าง ผมเห็นลุคอุ้มคุณเรนนี่ออกไปโดยมีคนของคุณโคลด์ไปส่ง  เธออยู่ในบ้านเหมือนกัน แต่ทำไมผมไม่รู้เลย เพราะช่วงนี้ก็ไม่ได้มีงานข้างนอกอะไรที่จะต้องพาผมออกไป ผมเลยอยู่แต่ในบ้าน แล้วทำไมผมถึงไม่รู้เลยละว่าเธออยู่ไหน สงสัยต้องถามแบบจริงจังสักที


“คลาวด์ไปนั่งเล่นข้างล่างมั้ย?”  คุณโคลด์เปิดประตูเข้ามาถามผม ก่อนจะเดินเข้ามาหาผม


“เมื่อกี้ผมเห็นคุณเรนนี่ไปกับลุค”


“อืม ก็ใช่”


“แล้วเธออยู่ส่วนไหนของบ้าน? ทำไมผมไม่รู้เลยละ ตอนผมถามคุณก็ไม่บอก” ไม่ใช่ว่าผมโกรธหรอกนะ แค่สงสัยแค่นั้นเอง ว่าทำไมต้องปิดบัง


“เอาน่า อย่าสนใจเลย”


“ทำไมต้องปิดบังผม?”


“ชั้นไม่ได้อยากจะปิดบังหรอก แต่เรื่องบางเรื่องมันให้อภัยกันไม่ได้ หวังว่านายจะเข้าใจ” คุณโคลด์พูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไป ซึ่งผมก็ได้แต่คิดตาม แสดงว่าเค้าโกรธคุณเรนนี่มากๆสินะ กับเรื่องลูกของเรา ไม่ใช่ว่าผมไม่เสียใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่โกรธ แต่บางทีเธอก็คงมีเหตุผลของเธอ ว่ามั้ย?  ผมควรตามลงไปก่อนที่คุณโคลด์จะหงุดหงิดดีกว่าเนอะ


“อ้าว หนูคลาวด์ลงมาพอดีเลย” แม่นมทักขึ้นทันทีที่ผมลงไปชั้นล่าง


“มีอะไรกันหรอครับ?”


“ก็นายท่านบ่นนะสิ” แม่นมพูดขึ้นทำให้ผมลืมหันไปสังเกตสีหน้าที่นั่งอยู่ก็มีสัหน้าขัดใจนิดๆที่ถูกฟ้อง


“บ่นอะไรหรอครับ?”


“นมไม่ฟ้องแล้วดีกว่า เดี๋ยวนมไปจัดของว่างมาให้นะคะ” แม่นมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินเข้าไปที่ครัว ผมเลยเดินมานั่งข้างๆคุณโคลด์


“บ่นอะไรหรอ” ผมถามขึ้นเมื่อเห็นเค้าตีหน้านิ่ง


“ช่างมันเถอะน่า” คุณโคลด์ตอบแบบปัดๆ ก่อนจะหยิบเอกสารงานที่เอาลงมาทำมานั่งอ่าน และตรวจตราความเรียบร้อย


“ไม่มีคุณเรนนี่ แสดงว่าคุณก็ไม่มีเลขาช่วยงานสิครับ” ผมถามขึ้นอย่างนึกขึ้นได้


“เดี๋ยวค่อยหาใหม่” คุณโคลด์ตอบแบบไม่ใส่ใจเรื่องคุณเรนนี่เท่าไหร่ แล้วก็อ่านเอกสารต่อ  ส่วนผมก็นอนมองเค้าที่โซฟานี้แหละครับ ไม่มีอะไรทำไง   จะช่วยงานก็ไม่ได้ เพราะความรู้แค่นี้มันทำอะไรไม่ค่อยได้เท่าไหร่


“มานอนที่ตักชั้น”


“แต่คุณทำงานอยู่ ผมไม่อยากกวน”


“ไม่เป็นไร” คุณโคลด์มองผมด้วยสายตาที่กดดัน จนสุดท้ายผมก็ไม่นอนบนตักของคุณโคลด์ส่วนเค้าก็อ่านเอกสารต่อไป


ความคิดเห็น