จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 12 ตัวตนที่ลงตัว(จบ)

ชื่อตอน : ตอนที่ 12 ตัวตนที่ลงตัว(จบ)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 477

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2560 10:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12 ตัวตนที่ลงตัว(จบ)
แบบอักษร

image

นางฟ้าอานาหรือฝนดึงร่างซีม..ถลาเข้าไปหาร่างฟ้าซึ่งเวลานี้..ฟ้าเหมือนจะนิ่งไปแล้ว..

ซีมก็ใกล้จะลมหายใจขาดห้วงทุกที..

น้ำตาของอานาไหลไม่หยุด..ซีมแม้จะใกล้หมดสติ..แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเศร้าสร้อยในใจของอานา..นางฟ้าของเธอ..

แต่แล้ว..นางฟ้าอานาก็ชะงัก..

สิ่งที่เห็นมันไม่น่าเชื่อ..

ร่างที่ลอยนิ่งของฟ้าถูกอะไรบางอย่างที่โหมเข้ามา..และปะทะดันให้ลอยขึ้นเหนือน้ำ..

ปลา..

ปลาตัวใหญ่..พวกมันมาจากไหนไม่รู้..เหมือนฮือกันเข้ามาทั้งฝูง..

ซีมเห็นฝนชะงัก..และมีรอยยิ้ม..

แต่เธอก็ไม่ไหวแล้ว..

ตาเธอปิดลงไป...

และหมดสติไปก่อนที่ร่างจะถูกดันตัวขึ้นเหนือน้ำ...

ถ้าใครเห็นภาพจากด้านบน..ก็จะพบเจออะไรที่ประหลาด..ที่ร่างสองร่างที่ควรจะจมหายไป..ร่างหนึ่งถูกฝูงปลาดำผุดดำว่าย..ดันขึ้นให้ปากและจมูกอยู่เหนือน้ำ..พวกมันเหมือนพยายามจะช่วยให้ร่าง ๆ นี้หายใจได้อย่างเต็มที่..

แต่อีกร่างหนึ่ง..กลับลอยขึ้นมาเอง..เหมือนมีอะไรสักอย่างดึงไว้ไม่ให้จม..

ทั้งสองร่างลอยไปจนกระทั่งไปเกยที่ตลิ่ง...

ขาของใครคู่หนึ่งปรากฏขึ้นที่ตลิ่งนั้น..ลากร่างฟ้าที่หลับตาพริ้มหมดสติขึ้นมา..ก่อนจะไปลากร่างของซีมขึ้นมาด้วย...

วัต..เขาเหมือนมารอตรงนี้นานแล้ว...

นางฟ้าอานาลอยขึ้นเหนือน้ำ..มองดูทั้งซีมทั้งฟ้าอย่างห่วงใย..

วัตรีบพลิกร่างฟ้าหงาย..และกดที่ท้อง..ตลอดจนประกบปากเป่าลมเข้าไป..

นานจนกระทั่งฟ้าไอออกมา..และสำลักเอาน้ำออกมาจากท้อง..

ไม่ช้าก็รู้สึกตัว..

วูบแรกที่เห็น..กลายเป็นหน้าตากวน ๆ ของวัต..ที่ดูจะมองอย่างเป็นห่วง..

เขาลูบหัวฟ้า..พูดขึ้นว่า..

“..เธอไม่เป็นไรแล้ว..ฟ้า..”

ฟ้าแทบไม่เชื่อสายตาที่ได้เห็นวัตตรงนี้..

“..ขอโทษนะ..เพื่อนเธอก็ยังสลบอยู่..แต่คิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร..”วัตลุกขึ้น..ฟ้าพลิกตัว..หันไปมองตามร่างของผู้ชายที่เหมือนเป็นฮีโร่ของเธอในเวลานี้..

วัตเดินไปที่ร่างซีม..ลากมานอนใกล้ ๆ ฟ้า..แม้ซีมจะเหมือนหมดสติ..แต่ก็ยังเห็นการหายใจสม่ำเสมอ..แปลว่าที่หมดสติเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยมากกว่าจะสำลักเพราะน้ำเข้าปอด..

แล้ววัตก็ทำในสิ่งที่ฟ้าตะลึงงัน..

เขาแหงนหน้ามองไปทางลำธารน้ำ..และพูดว่า..

“..แฟนกับพี่สาวเธอไม่เป็นไรแล้ว..ไม่ต้องห่วง..ฉันจะรับช่วงต่อเอง..”

ฟ้าเห็นวัตมองไปที่ร่างของอานาที่ลอยอยู่เหนือธารน้ำที่เชี่ยวกราก...

ฟ้าตกใจยิ่งกว่าถูกผีหลอก..

อานายิ้มให้วัต..และพูดว่า..

“...ดูแลอิแฝดพี่ด้วยนะคุณ..”

“..ฉันรับปาก..”วัตพูด.. “..ชะตากรรมถูกเบี่ยงได้แล้ว..”

ฟ้าตาเหลือกลุกขึ้น..

“..อิแฝดน้อง..นี่มันอะไร..”

“..เค้าเห็นฉันมาตลอดอิแฝดพี่..”ฝนพูดยิ้ม ๆ .. “..และเค้ามารอช่วยแกที่นี่..ชะตาแกน่ะถึงฆาต..แต่มันก็ถูกเบี่ยงได้..เพราะการกระทำของแกเอง..”

“..ว่าไงนะ..”ฟ้าดูจะงุนงง..

วัตดึงร่างของฟ้ามาที่ริมธารน้ำ..และชี้ให้ดูฝูงปลาที่ดำผุดดำว่ายอยู่ไม่ห่างตลิ่งนัก..

“..พวกเค้าช่วยเธอไว้..ปลาพวกนั้น..ปลาที่เธอเอาไปปล่อย..พวกเค้าชวนเพื่อน ๆ ในฝูงมาช่วยเธอ..”

นางฟ้าอานาหัวเราะ..

“..ฉันช่วยแกไม่ได้..อิแฝดพี่..มันผิดกฎสวรรค์ที่นางฟ้าจะช่วยคนที่ชะตาฆาต..แต่ฝูงปลาพวกนี้..เค้าไม่รู้กฎสวรรค์อะไรหรอก..เค้ารู้แต่ว่าแกช่วยเค้า..เค้าก็ช่วยแกคืน..ก็เท่านั้น..”

ฟ้าน้ำตาไหล..ฝูงปลาที่ดำผุดดำว่ายเหมือนจะมองเห็นฟ้าที่ยืนมองพวกมันอยู่..ก็ทำท่าว่ายไปมาอย่างดีใจสักพัก..พวกมันก็ค่อย ๆ พากันว่ายหายไปอีกทาง...

ฝนหัวเราะพลางพูดอีกว่า..

“..แกใส่บาตรกับพระซึ่งมีผลสำเร็จทางธรรมสูง..กุศลแรงนัก..จนสิ่งที่แกขอพรท่าน..มันทำให้เจตจำนงเดิมของแกไม่บรรลุวัตถุประสงค์..แต่ก็จะมีหนทางทำให้ทุกอย่างมันลงตัวของมันได้เอง..”

“..เดี๋ยว ๆ ..เจตจำนงอะไรวะ..”

“...แกตั้งใจตั้งแต่ยังไม่ลงมาจุติ..ว่าจะให้ฉันกับซีมสมหวังทุกอย่าง..ถึงแม้แต่จะต้องสละร่างให้ฉัน..แต่เจตจำนงใหม่ที่แกอธิษฐานคือขอให้ตัวเองสมหวังกับคนที่รักเหมือนกัน..ดังนั้น.ชะตากรรมจึงทำให้ทุกอย่างมันลงตัว..ฉันสมหวังกับซีม..และแกก็สมหวังกับคนที่แกรักด้วย..”

“..เดี๋ยว ๆ ๆ..”ฟ้าดูจะงุนงง.. “.หมายความว่ายังไง..ฉันมีคนที่ฉันรักแล้วงั้นเหรอ..”

“..แกทำให้วัตเสียใจนะอิแฝดพี่..”ฝนหัวเราะหึ ๆ ..เพราะวัตหน้าเสียไปเมื่อฟ้าถามออกมาแบบนั้น...

“..ไม่เป็นไรหรอกครับ..”วัตพูด.. “..อีกหน่อยเค้าก็รักเองแหละ..”

ฟ้าสะดุ้ง..ก่อนจะหันมาทางวัต..

“..ว่าแต่..นายเห็นอิแฝดน้องได้ยังไง..”

“..ก็นั่งสมาธิปฏิบัติธรรมวันละสามสิบนาทีมาตั้งสิบปีแล้ว..ทำไมจะไม่เห็นล่ะ..เน้นฝึกทิพจักขุเสียด้วยนะ..ผี..เทวดา..นางฟ้า..เห็นหมดแหละ..คุณยายสอนให้นั่งตั้งแต่เด็ก..”วัตเกาหัว..ฟ้าแทบไม่เชื่อหู..

“..อย่างนายเนี่ยนะ..ปฏิบัติธรรมนั่งสมาธิ..”

“..มันจะยากตรงไหนล่ะ..ก็แค่นั่งหลับตาภาวนาไปเรื่อย..สามสิบนาทีแค่นั้น..ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลย..”

“..โห..ขนาดนั้น..”

“..เธอคงเห็นแต่นางฟ้าที่คุ้มครองเธอเท่านั้นหรอกใช่ไหม..แต่ฉันเนี่ย..เห็นมากกว่านั้น..”วัตชี้ไปยังฝั่งตรงข้าม.. “..ตรงนั้น..มีเทวดาผิวสีแดง ๆ อยู่..ท่าทางจะไม่พอใจ..แต่ไม่รู้ไม่พอใจใคร..แล้วก็ข้าง ๆ นางฟ้าคนนั้น..ก็มีเทวดาผิวสีเงินอีกคน..แต่คนนี้ยิ้มน่ารักชะมัด..ไม่เพียงแค่เห็นเทวดานางฟ้าเท่านั้นหรอกนะ..ยังเห็นสายใยอีกด้วย..”

“..หือ..สายใย..”

“..สายใยกรรม..ของคนที่เคยเป็นคู่กันมาก่อน..อย่างเพื่อนเธอ..เค้ามีสายใยอยู่กับนางฟ้าของเธอคนนั้น..”

อานาพยักหน้ายิ้ม ๆ ...ฟ้าอดโพล่งขึ้นไม่ได้..

“..แล้วฉันล่ะ..ฉันมีสายใยกรรมนั้นไหม..”

“..ก็มี..”วัตรู้สึกเขิน ๆ เวลาพูด..

“..แล้วสายใยกรรมมันไปติดอยู่ตรงไหนล่ะ.”ฟ้าพูดเหมือนอยากรู้..แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่านั้น..

วัตถอนหายใจในขณะที่อานาหัวเราะเสียงลั่น...

ฟ้าเหมือนต้องการคำตอบ..

“..ตกลงนายเห็นจริงหรือเปล่าเนี่ย..”

“..ก็..”วัตอึกอัก.. “..สายใยกรรมของเธอมันเชื่อมกับตรงนี้..”

เขาพูดจบก็วางมือที่หน้าอกด้านซ้ายของตัวเอง..

แต่ฟ้าเหมือนยังโก๊ะอยู่..คงเป็นเพราะเพิ่งฟื้นจากจมน้ำ..

“...อ้าว..ทำไมไปเชื่อมตรงนั้นล่ะ..แปลกจัง..”

“..อิแฝดพี่..มึงโง่จริงหรือแกล้งโง่วะเนี่ย..”ฝนดูจะเซ็ง ๆ

ฟ้ายังมึน ๆ แต่แล้วก็นึกได้..อ้าปากหวอ..และเหลียวมองวัตอีกครั้ง..

คนที่เพิ่งเจอกันได้สองวัน..แต่เหมือนรู้จักกันมายาวนานหลายภพหลายชาติ...

แล้วฟ้าก็ผวาเข้ากอดวัต..

อานายิ้มน้ำตาซึม..

“..อดีตนางฟ้า..ก็ต้องคู่กับอดีตเทวดาสินะ..”

ก่อนจะเหลียวมองดูซีมที่ยังหมดสติอยู่..แต่ก็ไม่เป็นไรมากไปกว่าหมดสติ..

“..แต่ฉันเป็นนางฟ้าที่ต้องคู่กับอดีตนางฟ้าอย่างเธอตลอดกาล...ซีม..”

....

เทวดานาธานมองดูทุกอย่างด้วยอารมณ์ยินดี..

ในขณะที่เทวดานัตตะลอยเข้ามา..และบ่นอย่างหงุดหงิด..

“..มันต้องมีอะไรผิด..พวกนายต้องทำอะไรผิดกฎแน่นอน..แต่ทำไมฉันถึงมองไม่เห็นนะ..”

“..ท่านนัตตะ..”นาธานพูด.. “..ท่านก็รู้ว่า..กฏเกณฑ์ทุกอย่าง..ถ้ามนุษย์จะเปลี่ยน..ก็จะเปลี่ยนด้วยตัวเอง..ไม่ใช่เทวดานางฟ้าอย่างเรา ๆ หรอก..เราแค่อำนวยความสะดวกให้บ้าง..ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดกฏสวรรค์ไม่ใช่รึ..”

นัตตะเม้มปาก..

“..บ้าชะมัด..ขนาดจับตามองตลอดเวลาแล้วนะเนี่ย..”

“..แต่ท่านก็ไม่ได้สนใจที่ฉันไปดลใจให้เจ้าหน้าที่อุทยานพูดถึงพระธุดงค์..และดลใจให้ผู้ชายที่จับปลาสองคนนั่นเอาปลาไปให้อดีตนางฟ้าภาวิส..สิ่งเหล่านี้มันไม่ได้ผิดกฎ..การตัดสินใจของอดีตนางฟ้าภาวิส..ถือว่าทำด้วยตัวเอง..แต่ใครจะรู้ว่ามันมีผลถึงระดับเบี่ยงเบนชะตากรรมได้...”

นัตตะยังคงไม่พอใจ..

“..แล้วก็..การที่อดีตนางฟ้าซีมโดดน้ำตามอดีตนางฟ้าภาวิส..มันก็ไม่ได้อยู่ในชะตากรรมด้วยเช่นกัน..”

“..ใช่..มันจะนำไปสู่ชะตากรรมใหม่...ชนิดที่ท่านจะร้องกริ๊ดทีเดียวล่ะ..แต่ยังไงก็ตาม..ท่านจะเอาผิดนางฟ้าอานาไม่ได้แล้วนะ..เพราะเธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลยไม่ผิดต่อกฎของเทวดาและนางฟ้าแม้แต่น้อย..”

นัตตะขบกราม..

“..ฉันจะไปเปิดกฎสวรรค์ดูให้ละเอียด..ไอ้ปลาพวกนั้น..มันจะมีความผิดอะไรไหม..”

“..แน่ะ ๆ เอาผิดอานาไม่ได้..จะไปเอาผิดกะปลา..บ้าหรือเปล่า..ปลาพวกนั้นไม่ได้อยู่ในกฎสวรรค์..ท่านก็รู้..แต่พวกเขาอยู่ในกฎอีกกฎหนึ่ง..คือกฎแห่งชะตากรรม..และเขาก็ปฏิบัติตามกฎแห่งชะตากรรมอย่างครบถ้วนของเขาแล้ว..”

“..งั้นจะไปเอาผิดกับอดีตเทวดาเภรี..”นัตตะพูดถึงชื่อของวัตในสมัยที่ยังเป็นเทวดา.. “..เอาผิดให้หมดเลยเว้ย..”

“..บ้าไปแล้ว..บ้าไปแล้ว..อดีตเทวดาเภรีเขาผิดอะไรด้วยล่ะ..เขาปฏิบัติธรรม..จนได้ทิพจักขุ.ก็เป็นความสามารถของเขาเอง..เค้ารู้ชะตากรรมของอดีตนางฟ้าภาวิสและจะช่วยเหลืออะไร..มันก็ว่าไปตามสิทธิ์ที่เขาทำได้..และเขาก็ทำตามสิทธิ์ของเขาทุกอย่างแล้วนี่..ท่านอย่าหาเรื่องเลยท่านนัตตะ..กลับวิมาณท่านไปเฮอะ..”

นัตตะโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยง..โมโหที่ทำอะไรไม่ได้สักอย่าง..ทั้งที่ตั้งใจจะมาจับผิดเต็มที่..

เวลานี้เลยทำได้เพียงหายไป..กลับไปนอนเซ็งคนเดียว..

และที่เจ็บใจคือ..เทวดานาธานหัวเราะไล่หลังมาด้วย..

น่าหงุดหงิดที่สุดเลย...

......

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป...

เรื่องราวของชมรมท่องเที่ยวทำให้เกิดการพูดคุยกันอย่างมากมาย..ถึงอุบัติเหตุที่เกิดกับฟ้า..และความผิดของพี่กิกับพี่เอกที่ทำเสื่อมเสีย..จนกระทั่งต้องถูกมหาวิทยาลัยทำโทษ..แต่ฟ้ากับซีมก็ฟ้องอาจารย์เพียงแค่พี่กิกับพี่เอกไปจับปลาในอุทยานเท่านั้น..แต่เก็บหลักฐานที่ร้ายแรงของพี่กิไว้..และถ้าพี่กิจะมายุ่งอะไรกับซีมหรือฟ้า..ก็จะเอาหลักฐานไปให้อาจารย์และตำรวจ..เรื่องราวที่เน่าเหม็นเสื่อมเสีย..ก็เป็นเพียงแค่การซุบซิบกันในหมู่นักท่องเที่ยวชาวทริป..และแผ่ออกมาในวงนักศึกษาคนอื่น ๆ เท่านั้น..เสียแต่หน้า..แต่ก็ยังไม่ถึงกับเสียอนาคต..

ฟ้ากับซีมถือว่ารอดชีวิตมาได้..ก็เลยไม่อยากจะทำร้ายพี่กิกับพี่เอกมากไปกว่านั้น...

วัตกับฟ้าคบกันอย่างเปิดเผย..แต่ก็ยังใกล้ชิดสนิทสนมกับซีม..ข่าวซุบซิบเล่าลือที่ว่าซีมเป็นเบี้ยนกับฟ้า..ก็เลยหายไปโดยปริยาย..ทุกคนก็คิดว่า..ซีมกับฟ้าเป็นแค่เพื่อนสนิทกันเท่านั้น...

ในวันนี้..ในที่พักของฟ้า..นอกจากจะมีอานาซีมและป้าวิสแล้ว..ก็ยังเพิ่มวัตมาอีกคนหนึ่ง..

ฟ้านั่งทำรายงาน..และวัตก็นั่งอยู่ข้าง ๆ ช่วยฟ้า..ในขณะที่ซีมก็นั่งบนเตียง..ฝนหรือนางฟ้าอานาก็อยู่ใกล้ ๆ ..

ฝนยังคงเป็นนางฟ้าแห่งกวีเหมือนเคย..อดเอ่ยเอื้อนกลอนออกมาไม่ได้...

“..เห็นป้าวิสมีคู่ดูสุขสันต์....คลอเคลียด้วยกันช่างสุขขี...

โอ้ดอกรักผลิบานหวานฤดี....น้องนางฟ้าคนนี้แสนดีใจ...

ใบหน้าของแฝดพี่มีความสุข...ไร้ความทุกข์ตอนที่เขามาเข้าใกล้...

ความสัมพันธ์ไม่ห่างหายเพราะสายใย....เกาะเกี่ยวไว้แนบสนิทนิจนิรันดร์..”

ซีมเอียงคอมองดูนางฟ้าอานาของเธอ..และยิ้มกับกลอนที่ไพเราะ..ในขณะที่วัตอดหันมาพูดไม่ได้..

“..ฟ้าบอกว่าเธอเป็นนางฟ้าแห่งกวีมาก่อน..ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแล้วล่ะ..”

“..อยู่กับนางฟ้าห้องครัวไป..อย่าบ่น..”ฝนหัวเราะ...

แล้วฝนก็ทำหน้าตาเซ็ง ๆ ..

“..ว่าแต่..จะยืมร่างอิแฝดพี่มาใช้ยังไงดี..วัตจะรับได้ปะเนี่ย..”

“..หือ..อะไรหรือ..”วัตถาม..

ฟ้ากำลังพิมพ์งาน..ก็อดพูดไม่ได้..

“..อ่อ..อิแฝดน้องมันจู๋จี๋กับซีมไม่ได้..เพราะมันเป็นนางฟ้าไง..นางฟ้ากับมนุษย์มีสัมพันธ์กันไม่ได้..มันเลยต้องสิงร่างฉันไปใช้น่ะ..นี่เธออยู่กับฉันมาเป็นอาทิตย์..อิแฝดมันเลยทำอะไรไม่ได้..เข้าใจยัง..”

“..หือ..”วัตอุทาน.. “..มีงี้ด้วย..”

“..มันก็แค่คุยกัน..จับมือกันแบบเพื่อนฝูงอะไรงี้..แต่จะจุ๊บ ๆ แบบแฟน.ทำไม่ได้เลย..”

ซีมหัวเราะ..

“..ไม่เป็นไรหรอก..แค่มีอานาอยู่ใกล้ ๆ ..ไม่ว่าจะได้จุ๊บ ๆ หรือเปล่า..ฉันก็โอเคแล้ว..”พูดจบก็มองไปที่นางฟ้าอานาตัวเล็ก ๆ ขาว ๆ ...และมองอย่างมีความสุข...

อานาก็มองซีมอย่างมีความสุขเช่นกัน..

ขอแค่มีกันและกันใกล้ ๆ ก็พอแล้ว..ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่านี้...

“..อือม์..ก็..ไม่เป็นไรนี่นะ..”วัตพูด.. “..ถ้าฟ้าไม่ว่าอะไร..ฉันก็ไม่ว่าอะไร..หลบ ๆ คนหน่อยแล้วกัน.เดี๋ยวฟ้าจะถูกมองไม่ดี..เดี๋ยวจูบผู้หญิง..เดี๋ยวจูงมือผู้ชาย..”

ฟ้าหัวเราะ..

“..ตกลงนายไม่คิดจะจูบฉันเลยใช่ไหม..แค่จูงมือใช่ไหม..”

“..เฮ้ย..แค่พูดไม่ให้ดูน่าเกลียดเท่านั้นแหละ..”

นางฟ้าอานาเดินมาใกล้ ๆ พี่สาว..

“..ขอเลยได้ไหม..เนี่ย..อยากจะหอมแก้มซีมมาตั้งอาทิตย์..ไม่มีจังหวะเลย..”

เสียงซีมหัวเราะ..

“..ไม่จำเป็นหรอกฝน..”

“..อ้าว..ทำไมล่ะ..ซีมไม่อยากหอมแก้มอานาหรือไง..”

ซีมยิ้มเล็กน้อย...ก่อนจะเอนตัวกับเตียงของฟ้า..และหลับตา..

ไม่ช้าก็หลับสนิท..

ฝนดูงุนงง..แต่แล้วก็เห็นอีกร่างหนึ่งอยู่ข้าง ๆ ร่างของซีม..เป็นร่างซีมอีกร่างหนึ่ง...

ฝนยิ้มกว้าง...

“..นี่อะไร.เธอถอดจิตได้หรือนี่..”

ฟ้าหันไปมอง..แต่ไม่เห็นอะไร..

“..ถอดจิตอะไรวะอิแฝด..”

“..แกคงไม่เห็นสินะ..เพราะแกเห็นได้แต่ฉันคนเดียวนี่..แต่วัตคงเห็นล่ะ..”

วัตหัวเราะ..

“..แหม..ถอดกายทิพย์ได้ด้วย..ทำได้ไงเนี่ย..”

ตกลงกลายเป็นว่า..ฟ้าเอ๋ออยู่คนเดียว..

ซีมในสภาพกายทิพย์พูดขึ้นว่า..

“..ไม่รู้นะ..ตั้งแต่กลับมาจากทริปเมืองกาญจน์..ก็ทำได้..ทำได้หลังจากจมน้ำหวิดตายนั่นแหละ..”

ฝนเข้ามาใกล้..จับต้องกายทิพย์ของซีม..รู้สึกได้ในทันที..

“..เหมือนกัน..ธาตุเหมือนกันเป๊ะเลย..”

พูดจบก็ผวาเข้ากอด..และจูบที่ริมฝีปาก..

มีแต่วัตเท่านั้นที่เห็นอะไรแบบนี้..

ส่วนฟ้าเห็นเพียงฝนทีกอดและจูบอะไรสักอย่าง..แต่พอมองไปที่ร่างของซีมที่เหมือนนอนหลับ..ก็มีใบหน้าคล้ายกับยิ้มน้อย ๆ ออกมา..อย่างมีความสุข...

“..ไม่ต้องใช้ร่างอิแฝดพี่แล้วเนอะซีมเนอะ..”ฝนผละออก..ซีมก็ยิ้มอาย ๆ พูดขึ้นว่า..

“..แต่ไปไกลจากร่างนักไม่ได้นะ..ฉันกลัว..”

“..ไม่เห็นเป็นไรนี่..แค่นี้ก็ดีถมไปแล้ว..”

ฟ้าไม่ได้ยินเสียงซีมพูดเพราะไม่ได้ฝึกอะไรมาแบบวัต..ที่เห็นและรู้ถึงการคงอยู่ของอานา..ก็เพราะอำนาจและคำสั่งจากสวรรค์..แต่คำยืนยันของฝนและวัต..ก็น่าจะเชื่อถือได้อยู่หรอก..เพียงแต่ก็ยังมีสิ่งที่ไม่เข้าใจอยู่บ้าง...

“..ทำไมซีมถึงทำได้ล่ะ..ไม่เข้าใจเลย..”

“..มันก็มีเรื่องเล่าทำนองนี้อยู่นะ..”วัตพูด.. “..หลายคนที่เคยผ่านความตายมา..ก็จะเจอปรากฏการณ์ประหลาดเกิดขึ้นกับตัวเอง..แต่ก็ไม่ได้ทุกคนหรอกนะ..ซีมฟลุคที่ถอดกายทิพย์ได้..แต่เธอทำอะไรไม่ได้เหมือนเดิมนั่นแหละ..”

ฟ้ามองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าอย่างมีความสุข..

“..แต่ฉันว่าฉันได้สิ่งที่คุ้มค่ากว่าการถอดกายทิพย์แบบซีมอีกนะ..ฉันได้คบกับเธอไงวัต..”

วัตดูจะเขินจนหน้าแดง..อดพูดไปอีกเรื่องไม่ได้..

“...ทำรายงานต่อไป..ไม่ต้องพูดแล้ว..”

ฟ้าหัวเราะ..

“..แหม.แค่นี้ต้องอายด้วย..เออ..ว่าแต่..”ฟ้าอดถามฝนไม่ได้.. “..อิแฝดน้อง..นี่แปลว่า..วัตก็ต้องเคยรู้จักฉันมาก่อนใช่ไหม..แต่ทำไมแกไม่เคยพูดถึงเลยล่ะ..”

ฝนกอดกายทิพย์ของซีมอยู่...อดหันมาพูดด้วยไม่ได้...

“..ไม่เคยพบเขาบนสวรรค์เลยนะ..ก็แน่ล่ะ..เค้าเป็นเทวดาเก่านี่..อยู่คนละที่กัน..แกคงมีอะไรที่ผูกพันกับเขามาตั้งแต่ก่อนจะเป็นพี่เป็นน้องฉันเสียอีก..เรื่องพวกนี้มันพูดยากว่ะ...นางฟ้าระดับฉันมันนางฟ้าที่เปรียบไปก็เหมือนพนักงานบริษัทจน ๆ คนนึงบนสวรรค์..ไม่รู้อะไรมากนักหรอกนะ...”

ฟ้ามองวัตอีกครั้ง...

“..วัต..ถ้าเธอเห็นสายใยกรรมระหว่างเรา..บอกได้ไหมว่าสายใยนี้จะไปสิ้นสุดเมื่อไหร่...”

วัตหัวเราะ...

“..ฉันก็ไม่รู้...แต่ช่างมันเถอะนะฟ้า..มันจะสิ้นสุดหรือขาดสะบั้นในวันไหนก็เป็นเรื่องของมัน..แต่เราทำทุกวันของเราให้ดีที่สุดก็พอแล้ว...”

ฟ้าพยักหน้า..หลับตาพริ้ม...วัตเหมือนรู้งาน..ค่อย ๆ โน้มหน้าลง..และจูบเบา ๆ ที่หน้าผาก...

ก่อนที่จะเลื่อนลง..และประกบปากอย่างหวานชื่น..

ในขณะเดียวกันกับอานาก็มองหน้าซีม...ใบหน้าหวานเจือเศร้า..แต่ความรู้สึกเศร้าเพราะเหมือนรออะไรบางอย่างอยู่..ก็หายไปพร้อมกับการพบเจออานา..ตลอดจนฝ่าฟันทุกอย่างจนกระทั่งถึงเวลานี้...

“..เราได้อยู่กันจนได้..แม้จะยุ่งหน่อย..แต่ก็ไม่มีปัญหานะอานา..”ซีมพูดอาย ๆ ...

“..ดีกว่าเดิมมากเลย..เราไม่ต้องใช้ร่างอิแฝดพี่อีกแล้ว...ดีจังเลยนะซีม..”

“..ใช่..ดีมาก ๆ ..”ซีมยิ้ม..

“..ว่าแต่อนาคต..เธอจะไม่แต่งงานกับใครเลยใช่ไหม..”

“..อือ..”ซีมยิ้มอาย ๆ . “..ก็มีเธอแล้วนี่..”

“..แล้วคนรอบข้าง..ครอบครัวเธอ..เค้าจะไม่ว่าอะไรเธอหรือ..”

“..ฉันก็แค่บอกทุกคนว่า..ไม่เคยรู้สึกชอบใครก็เท่านั้น..และทุกครั้งที่ฉันเหมือนหลับ.ก็คงได้เจอเธอในฝันตลอดไป..รักเธอมากเลยนะอานา...ไม่เคยคิดเลยว่าเราจะได้อยู่ร่วมกันอีก..แม้จะสัมผัสและแสดงความรักกันได้ราวกับอยู่ในฝันก็ตาม..แต่มันก็มีความสุขที่สุดเลยล่ะ...”ซีมยิ้ม..

อานาเอียงหน้า..ซีมก็ยิ้มและเอียงหน้าไปอีกมุมหนึ่ง..ก่อนที่ทั้งสองจะประกบปากกัน..และจูบกันอย่างวาบหวาม....

....

นอกหน้าต่างห้องพักของฟ้า..

เทวดานาธานยืนบนอากาศมองอานาป้าวิสกำลังมีความสุขกับคู่ของตนเอง..ก่อนจะหยิบกระดาษที่จดกลอนซึ่งฟ้าฝากไว้ให้ในสมัยที่ตนเองยังเป็นนางฟ้าภาวิส..และเตรียมจะหนีจุติ...

กลอนที่แสดงถึงความรักของอานาซีม..และเหนืออื่นใด..กลอนที่ป้าวิสเขียนต่อ..ซึ่งแสดงถึงความรักที่มีให้น้องสาวอย่างที่ไม่คิดว่าจะเป็นไปได้...

“..เฮ้อ..กลอนบทนี้..คงไม่จำเป็นอีกแล้วนะ...”

พลางจะฉีกกระดาษทิ้ง..แต่ก็เปลี่ยนใจ..

“..เก็บไว้คืนเจ้าของดีกว่า..แต่ว่าคงอีกนานเลยนะ..กว่าจะกลับมาเป็นนางฟ้าอีก...”

ลมพัดเยือกเย็น..แต่ก็มีไอรักอันอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาจากความรักของคนทั้งสองคู่..ซึ่งแม้ว่าเทวดานาธานจะไม่สามารถสัมผัสถึงลมเยือกเย็นนั้นได้..แต่สำหรับความรักที่แสนหวาน..เทวดานาธานที่มีแต่กายทิพย์.ก็สามารถสัมผัสรับรู้ได้อย่างชัดเจนถึงความสุขนั้น....

บทส่งท้าย..

ซีมชวนฟ้าและวัตไปเที่ยวทะเล..แน่นอน..อานาก็ตามไปด้วย..

ทั้งสี่เดินเที่ยวกันที่ชายหาด..สายลมในยามเย็นของทะเลแถบระยอง..ทำให้ท้องฟ้าและบรรยากาศดูโรแมนติกเป็นที่สุด

“..ถ่ายรูปกันไหมพวกเรา..”ฟ้าเอ่ยปาก..พลางคว้ามือถือ...

วัตพยักหน้า..ซีมก็พยักหน้า..ฝนหรืออานาอดพูดไม่ได้..

“..ถ่ายยังไงก็ไม่ติดฉันหรอกนะ..ตามสบายเลยพวกแก..”

ซีมหัวเราะ..คว้าแขนฝนเกี่ยวแน่น...

“..ไม่ได้ ๆ ..เธอจะทำให้ไม่ครบคู่ไม่ได้นะอานา..”

วัตต่อมือถือกับไม้เซลพี่...และทั้งสี่ก็ถ่ายรูป..แชะแชะแชะ..

ฟ้าถอดมือถือออกจากไม้เซลฟี่..และดูรูป..ฝนชะโงกหน้าดูด้วย..

“..เห็นไหมแก..อิแฝดพี่..กล้องถ่ายรูปธรรมดาจะถ่ายติดนางฟ้าได้ยังไง..”

ฟ้ายิ้มอย่างมีเลศนัย..แตะโน่นแตะนี่..ใช้แอพแต่งภาพช่วย..ไม่ช้า..ก็โชว์ภาพให้ทุกคนเห็นอีกครั้ง..

ซีมอดพูดอย่างดีใจไม่ได้..

“..โห.ยอดเลย..”

วัตยิ้ม ๆ ..และฝนก็อดชะโงกหน้าดูไม่ได้...

ภาพที่เซลฟี่กันสี่คน..แน่นอน..มันไม่มีทางถ่ายติดฝนที่เป็นนางฟ้าอยู่แล้ว..แต่ฟ้ากลับครอปรูปตัวเอง..และแปะไว้ข้าง ๆ ซีม..ตลอดจนวงกลมและมีเส้นโยงไปถึงตัวอักษร..ว่านี่คือฝน..

แถมต่อจากคำว่าฝน..ยังมีอีกคำ..คืออานา...

ฝนทำหน้าแปลก ๆ ..แต่ก็ยินดีที่เหมือนกับตัวเองมีรูปถ่ายติดด้วย..แม้จะเป็นเพียงการก็อบปี้ภาพฝาแฝดของตัวเองมาแปะแทนก็ตาม...

“..อิแฝด.ไหนว่าไม่ชอบให้ใช้ชื่อนางฟ้าในตอนอยู่ในโลกมนุษย์ไง..”

ฟ้าหัวเราะ..หันมามองนางฟ้าฝาแฝดของตัวเอง...

“..ก็แกเป็นนางฟ้าของฉันจริง ๆ นี่..อิแฝดน้อง..”

แล้วฟ้าก็พูดด้วยเสียงที่เครือเล็กน้อย..

“..แกจะมีตัวตนสำหรับฉันตลอดไป...อานาของฉัน..”

ฝนยิ้ม..น้ำตารื้น..ก่อนจะผวาเข้ากอดพี่สาว..ฟ้าก็ผวากอดรับ..วัตกับซีมต้องพยายามเอาตัวบังเพื่อไม่ให้ใครต่อใครเห็นฟ้าที่เหมือนกอดกับอากาศในสายตาของคนทั่วไป...

ใช่..ในสายตาของคนทั่วไป..นางฟ้าอานาจะไม่มีตัวตน..

แต่สำหรับฟ้าหรือป้าวิสแล้ว...

อานาคือตัวตนที่สำคัญที่สุดในชีวิต..

......จบ.......

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น