น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 15 หัวใจดวงน้อย

ชื่อตอน : บทที่ 15 หัวใจดวงน้อย

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2560 18:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 15 หัวใจดวงน้อย
แบบอักษร

“ยากูซ่า . . .”  นานะบ่นพรึมพรำกับตัวเองก่อนที่จะเอามือกุมหัว อยู่ดีๆเธอก็ปวดหัวขึ้นมาจนสองหนุ่มต้องพยุงให้เธอนั่งลง

“พี่นานะเป็นอะไรครับ”  มาซาชิเอามืออังหน้าผากของนานะแล้วเอ่ยถาม เธอหันกลับไปมองสองหนุ่มอีกครั้งก่อนที่จะปรับเบาะรถให้เอนลงแล้วนอนราบไปกับเบาะรถ

“ไปให้หมอดูอาการซักหน่อยมั้ยครับพี่ ตอนนี้เราก็อยู่โรงบาลแล้ว”

“ไม่เป็นจ้ะ”  นานะหลับนอนหลับพักสายตา เธอนอนคิดกับตัวเองเกี่ยวกับคำว่ายากูซ่าทำไมถึงทำให้เธอปวดหัว สองหนุ่มขับรถพาพี่สาวกลับบ้านพัก นานะและสองหนุ่มเดินเข้าไปในบ้าน เห็นเลือดเต็มขาของคุณตา สองหนุ่มรีบวิ่งเข้าไปหาทันที

“ตา!! ตาเป็นอะไร”  มาซาชิ มาซาโตะ ดูเป็นกังวลมากเพราะเลือดที่ไหลออกมามันมากเหลือเกิน

“ไม่เป็นไรหลอกไอแสบ ตาเหยียบเปลือกหอยนิดหน่อย”

“แต่มันเข้าลึกมากเลยนะตา ไปโรงบาลเถอะ”  สองหนุ่มช่วยกันพยุงร่างของตา แต่ตาไม่ยอมลุก แกไม่อยากไปโรงพยาบาลกลัวเสียเงินเยอะ

“ไม่เอาไม่ไป ถ้าตาไปเดียวไม่มีเงินให้พวกเองไปโรงเรียน ตาไม่ไป”

“โธ่ ~ ~ ตาไปเถอะพวกผมขอละ เดียวตาไม่หาย ไปนะตา”  มาซาชิดึงร่างของตาขึ้น แต่ยังไงแกก็ไม่ยอมไป

“ไปคลินิกก็ยังดี นะตา”  สองหนุ่มไม่ฟังตาคัดค้าน ช่วยกันยกตาไปที่คลินิกหมู่บ้านทันที ในคลินิกจะเป็นที่ ที่หมอฝึกหัดมาทำงาน  จะถูกเปลี่ยนไปเรื่อยๆทุกอาทิตย์จะมีหมอใหม่ๆเข้ามาเสมอ แต่วันนี้หมอใหม่ที่จะเข้ามาประจำการอยู่ที่นี้ยังไม่มา มีแต่พยาบาลหนึ่งคนอยู่ในคลินิก มาซาชิ มาซาโตะ วางตาลงบนเตียงในห้องของหมอ ก่อนที่พยาบาลจะเข้ามาดู

“เออ คุณหมอยังไม่มานะคะ”

“เมื่อไหร่หมอจะมาละครับ”

“อันนี้ก็บอกไม่ได้เหมือนกันค่ะ ว่าจะมาตอนไหน แต่ดูจากแผลแล้ว คุณตาน่าจะเย็บนะคะ”  พยาบาลใช้น้ำเกลือล้างเลือดที่ไหลออกมาเพื่อดูแผล แต่ใครจะเย็บให้ได้ละ หมอก็ยังไม่มา นานะเดินตามาทีหลัง เธอเดินเข้าไปดูสองหนุ่มกับคุณตาว่าเป็นอย่างไรบ้าง

“เป็นยังไงบ้าง มาซาชิ”  นานะเดินตามหลังเข้ามา เธอยืนมองแผลของคุณตาที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่จะหันไปหาพยาบาล

“เออ คุณพยาบาลคะ”

“มีอะไรคะ?”

“มีเข็มกับด้ายเย็บแผลมั้ยคะ?”

“มีค่ะ จะเอาไปทำอะไรคะ?”

“ขอให้ฉันได้มั้ยคะ?”

“ได้ค่ะ”  พยาบาลสาวเดินไปนำเข็มกับด้ายเย็บแผลมาให้กับนานะ  นานะหยิบเข็มเย็บแผลขึ้นมาแล้วเดินไปหาคุณตาที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่เธอจะวานให้พยาบาลเข้ามาช่วยเธออีกแรง พยาบาลสาวคอยตัดด้ายให้เธอตอนเธอเย็บแผลให้คุณตา ถึงแม้ว่าเธอจะยังจำอะไรไม่ได้ แต่เธอก็ทำการเย็บแผลให้คุณตาไปตามสัญชาตญาณที่เธอเคยเรียนมามันไม่หายไปเลย

**คนความจำเสื่อมก็ยังอ่านหนังสือออกนะ**

จนนานะเย็บแผลพยาบาลสาวมองดูนานะด้วยความงงว่าผู้หญิงคนนี้ทำได้ยังไง นานะใช้ผ้าพันแผลให้กับคุณตา ก่อนที่จะขอยาจากพยาบาล เธอทำทุกอย่างให้กับคุณตาจนเสร็จ มาซาชิ มาซาโตะ ยืนมองพี่สาวด้วยความภูมิใจ ก่อนที่จะหันไปมองหน้าพยาบาล พวกเขาสองคนหัวเราะเบาๆ ก่อนที่จะยื่นบัตรนักศึกษาแพทย์ของนานะให้กับคุณพยาบาลดู  จนคุณหมอที่จะเข้ามาทำงานที่นี้มาถึง เขาก็เดินเข้ามาในห้องทันที

ทุกคนหันไปหานักศึกษาแพทย์ที่เข้ามาใหม่ เขาหยุดมองคนมากมายในห้อง

“สวัสดีค่ะ คุณใช้นักศึกษาแพทย์ที่จะมาอยู่ที่นี้อาทิตย์นี้ใช่มั้ยคะ”

“อ๋อใช้ครับ”  เขาเดินเข้าไปดูคุณตาที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนที่จะมองไปที่เท้าของคุณตาที่มีผ้าพันแผลพันไว้อย่างดี

“คุณพยาบาลทำเองหรอครับ เก่งมากเลยนะครับ”  เขาเอ่ยชมกับพยาบาลเพราะคิดว่าเธอเป็นคนทำ นานะพยุงร่างของคุณตาโดยมีสองหนุ่มอยู่ข้างช่วยกัน พาคุณตากลับบ้าน พยาบาลหันมาบอกกับนักศึกษาหนุ่ม

“คนที่ทำแผลคือผู้หญิงคนเมื่อกี้นี้ค่ะ ไม่ใช่ฉัน”  พยาบาลเดินออกไปจากห้องตรวจเขายืนคิดอยู่คนเดียวว่าผู้หญิงคนเมื่อกี้หน้าเหมือนใคร แต่ก็นึกไม่ออก

มาซาโตะ มาซาชิ พาตาไปนอนพักหลังจากกลับมาเหนื่อยๆ

“พี่เก่งมากเลย ตอนผมเห็นพี่เย็บแผลนะ ยังมือสั่นแทนเลย”

“พี่ก็ไม่รู้ว่าพี่ทำได้ยังไง พอจะทำมันก็ทำได้”  นานะก็งงกับตัวเองเหมือนกัน  จนถึงวันที่ต้องไปหาหมออีกครั้งเพื่อตัดไหมเย็บแผลที่เท้าของตา นานะเธอไปเป็นเพื่อนตาเพราะสองหนุ่ม มาซาโตะ มาซาชิ ต้องไปเรียนเลยไม่ว่างเธอเลยมาแทน นานะกับคุณตาเดินเข้าไปในห้องตรวจ

“เชิญครับคุณตา”  หมอทำการตัดไหมให้กับตา เขาตัดไหมให้กับตา พร้อมกับมองหน้านานะไปด้วยเพราะเขารู้สึกคุ้นหน้าเธอคนนี้จริงๆ จนตัดเสร็จก็อดที่จะถามให้หายคาใจไม่ได้

“ผมขอถามอะไรหน่อยได้มั้ยครับ?”

“ได้สิค่ะ”

“ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรครับ?”

“ฉัน นานะ ค่ะ”

“นานะ!!  นานะจริงๆด้วย เห้ย!!ดีใจสุดๆเลย เองไปไหนมา?”  เขาลืมตัวกอดนานะจนทำให้เธอตกใจ

“เออ . . . เรารู้จักกันด้วยหรอคะ?”

“รู้จักสิ รู้จักดีด้วยและ ฉันเรียนกับแกมาไง”  นานะยิ่งงงเข้าไปใหญ่เพราะตั้งแต่เกิดเหตุก็ยังจำอะไรไม่ได้เลย จนมาเจอคนที่จำเธอได้ เธอเลยขอตาอยู่คุยกับเพื่อนต่อ

“คุณชื่ออะไรคะ?”

“ไม่ต้องเรียกคุณหลอก เรียกต่อเฉยๆก็พอ”

“ต่อ?”

“ใช่!! ฉันดีใจมากเลยนะเว้ยที่ได้เจอแกอีกครั้ง” นานะนั่งฟังเรื่องเล่าจากต่อเพื่อนนักเรียนแพทย์ชาวไทยที่มาเรียนต่อที่ญี่ปุ่น เขาเล่าเรื่องตอนเรียนด้วยกันให้ฟัง แต่ไม่มีเรื่องของซาโต้เลยเพราะต่อกับนานะก็ไม่ค่อยได้คุยกันเรื่องส่วนตัวมากท่าไร ส่วนมากจะคุยเรื่องเรียนกันมากกว่า ต่อเลยไม่รู้ว่านานะมีแฟนแล้ว

“แล้วนี้แกจะกลับไปเรียนตอนไหน?”

“ไม่รู้ คงต้องรอคลอดลูกก่อนแล้วค่อยกลับไปเรียน”

“ห่ะ!! แกท้องหรอ ใครเป็นพ่อเด็ก”

“ฉันไม่รู้”  นานะก้มหน้าลงมองพื้น ต่อเข้าไปใกล้ๆนานะแล้วกอดเป็นการปลอบนานะ เขาไม่รู้ว่าจะมีทางไหนดีเท่ากับการกอด

”เอาอย่างนี้มั้ย หลังจากที่เธอคลอดหลานออกมาไปเรียนต่อที่ไทยกับเรามั้ย”  ต่อมีแพลนที่จะกลับไปเรียนต่อที่ไทยในต้นปีหน้า นานะก็น่าจะคลอดลูกแล้ว เธอเลยตกลงจะไปเรียนต่อที่ไทยกับต่อ ต่อเอาไลน์ให้นานะไว้เพราะเธอยังไม่มีโทรศัพท์มันหายตั้งแต่ตอนที่นานะตกน้ำ

เธอเดินกลับมาด้วยใบหน้าที่ดูมีชีวิตชีวามากขึ้นอย่างน้อยก็มีคนรู้จักนานะ เธอกลับมาที่บ้านคอยช่วยเหลือตายายขายปลา เธอใช้วิชาเลขและภาษาอังกฤษมาช่วยในการขายให้กับตาและยาย ตากับยายรักและเอ็นดูนานะมาก สองหนุ่มแสนแสบอย่าง มาซาชิ และ มาซาโตะ ก็เช่นกัน รักและหวงพี่สาวคนนี้มาก คอยดูแลตลอดเพราะกลัวว่าหลานในท้องจะเป็นอะไร

จนมาถึงวันที่ทุกคนรอคอย เวลานานะไปหาหมอเธอจะไม่ขอดูเพศลูกเพราะเธออยากลุ้นว่าจะเป็นผู้หญิงหรือชาย จะดูแค่ว่าแข็งแรงมั้ยเท่านั้น ในบ้านมีแค่นานะและมาซาชิเท่านั้น นานะนอนเล่นอยู่บนที่นอนโดย มาซาชิมานั่งเล่นเกมส์อยู่ข้าง อยู่ดีๆก็มีน้ำไหลออกมาจากกระโปงของเธอ

“พี่นานะ น้ำๆๆ”  มาซาชิ ชี้ให้นานะดูก่อนที่จะรีบวิ่งไปที่คลินิกเพื่อไปตาม ต่อให้มาช่วย ต่อวิ่งกลับมากลับนานะ เชาอุ้มนานะขึ้นรถเพื่อไปโรงบาลทันที นานะถูกเข็นเข้าไปในห้องคลอดเพราะน้ำคร่ำแตกแล้ว

สองหนุ่ม เดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องคลอดจนได้ยินเสียงเด็กดังออกมาจากห้องคลอดพยาบาลออกมาบอกกับทั้งสองที่หน้าห้องว่าเด็กเป็นเด็กผู้หญิงสมบูรณ์ดี มาซาชิร้องดีใจออกมาเสียงดังจนต่อต้องเอามืออุดปากของมาซาชิไว้  “เบาๆ นี้มันโรงบาล”

“แหะๆๆๆ ดีใจมากไปหน่อยนะพี่”  มาซาชิดีใจรีบวิ่งออกไปโทรบอกตายายและมาซาโตะที่มาไม่ได้เพราะติดขายของ ทุกคนดีใจที่การคลอดของหลานเป็นไปด้วยดี


_________________________________________________________________________________________

มาต่อแล้วๆๆๆ

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยน๊า

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าจ้า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น