ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 2 โอบ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนฟิค

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.8k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 26 พ.ค. 2560 19:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
2 โอบ
แบบอักษร

เช้าวันต่อมา ผมยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม ตื่น ทานอาหารเช้า เข้าบริษัท แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่เป็นเหมือนวันอื่น ทำไมพ่อกับแม่ดูหน้าตาเครียดๆแบบนี้

"กัน มานี่สิลูก" เป็นแม่ที่เอ่ยเรียกผม นัยน์ตาแม่แฝงไปด้วยความกังวล ผมเริ่มใจไม่ดีแล้วนะ

"วันนี้ลูกต้องไปพบคนคนหนึ่ง ที่จะสามารถช่วยพลิกสถานการณ์ของบริษัทเราได้" พ่อพูดพลางจ้องมาที่ผมด้วยแววตาที่จริงจัง ทำเอาผมหายใจไม่ทั่วท้องเลย

"ครับพ่อ" ผมทำได้แค่นั้นจริงๆ ทำตามที่ท่านต้องการ เพื่อพยุงบริษัทของท่านให้เดินต่อไปได้ในฐานะพี่คนโตของบ้าน

"ทำอะไรกันอยู่เอ่ยยย หน้าตาเครียดกันจัง" เสียงที่ดังลั่นบ้าน เป็นเสียงที่สร้างความสุขที่สุดของบ้าน

"ริน วันนี้วันอะไร ทำไมน้องสาวพี่ถึงตื่นแต่เช้าได้นี่ หื้มมมมม" ผมเอ่ยถามพลางลูบหัวน้องสาวคนเล็กอย่างเอ็นดู เธอเหมือนแก้วตาดวงใจของผม เป็นจุดอ่อนของผมเลยก็ว่าได้

"วันนี้รินนัดคนพิเศษไว้ อิอิ รินไปก่อนนะพี่กัน" คนพิเศษ? นี่ผมทำงานจนไม่รู้แล้วหรอว่าน้องสาวมีแฟน สงสัยคงต้องพักบ้างแล้วมั้ง

"กัน วันนี้ลูกไปที่นี่นะ มีคนรอลูกอยู่" ผมรับกระดาษที่บอกถึงสถานที่ที่ผมต้องไปและชื่อของคนที่ผมต้องเจอ 'โอบ'

ผมยังงงอยู่จนตอนนี้ ขับรถมาใช้เวลาไม่นานสักเท่าไหร่ก็เจอบริษัทขนาดใหญ่ ที่ดูแล้วเจ้าของนอกจากที่จะต้องมีทรัพย์สินแล้วยังต้องมีสมองที่ฉลาดพอที่จะขยายกิจการตัวเองได้ขนาดนี้ ผมขึ้นลิฟต์มาเรื่อยๆจนถึงหน้าห้องที่มีป้ายแขวนบอกชื่อเจ้าของห้อง 'โอบนิธิ วิวรรธนวรางค์'

"หวังว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิดนะ" ผมให้กำลังใจตัวเองก่อนจะเคาะประตู รอจนคนในห้องอนุญาตก่อน

"เออ...คือ...ผม...."

"กัน อรรถพันธ์ พูลสวัสดิ์ ผมรู้ละ พ่อคุณบอกผมหมดแล้ว"

"ครับ งั้นผมต้องทำไงบ้างครับ" ผมถามนิ่งๆและพยายามสังเกตแววตาของคนตรงหน้าผม เขาไม่ใช่คนดีๆแน่ๆ นี่ผมเล่นกับไฟหรือเปล่า

หลังจากที่ได้บทสรุปทุกอย่าง ผมขอตัวกลับไปบริษัท แต่คนชอบใช้อำนาจก็ยังเป็นคนชอบใช้อำนาจอยู่วันยังค่ำ

"คุณโอบ แต่กันมี...." ผมไม่ทันพูดจบ โอบใช้นิ้วชี้วางทาบบนริมฝีปากผม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ ผมได้แต่มองแล้วถอนหายใจ

ตอนนี้เราอยู่ที่ไหนสักแห่งในกรุงเทพมหานคร เป็นร้านอาหารที่มีระดับเหมาะกับคนที่เป็นคนพาผมมานี่ละ

"จะกินอะไรก็สั่ง มื้อนี้ผมเลี้ยงคุณเอง เชิญสั่ง" ผมยิ้มบางๆและสั่งอาหารตามคำสั่งคนตรงหน้า ก่อนที่ผมจะตัดสินใจถามในสิ่งที่ผมอยากรู้ไป

"คุณโอบต้องการอะไรกันแน่ ผมรู้ว่าคุณไม่ได้อยากเลี้ยงข้าวผมเพราะอยากเลี้ยงหรอก ใช่ไหมครับ"

"หึ เบื่อจริงๆเลย คนรู้ทันเนี๊ยะ" เขาพูดแค่นั้นก่อนจะค่อยๆแล่สเต็กตรงหน้าช้าๆ และยิ้มออกมาอย่างมีเลสนัย

"งั้นคุณบอกผมมาเถอะ ผมจะได้รู้ว่าผมควรทำยังไง"

"ไม่ยากเลย แค่ทำตามที่ผมสั่ง เท่านี้เอง ผมว่าคุณกินดีกว่านะ เรื่องนี้เรามีเวลาคุยกันอีกยาว" ผมเลือกที่จะไม่สนใจและรีบกินให้เสร็จๆเพื่อจะได้รีบกลับ

กว่าจะหลุดมาได้ลางสังหรณ์ไม่ดีเลย ทำไมพ่อต้องให้คนแบบนี้มาช่วยด้วย ท่าทางน่าจะพังกว่าเดิมแน่ๆ ควรทำไงดี คิดสิ กัน ผมได้แต่หงุดหงิดในใจ และรีบขับรถกลับบริษัท เวลาตอนนี้ก็บ่ายสองพอดี ผมเอื้อมมือหยิบแว่นตากันแดด แดดประเทศไทย นี่ถ้ามีอูฐเดินตัดหน้ารถผม ผมก็ไม่ตกใจนะ จังหวะที่เอื้อมมือหยิบแว่นสายตาคลาดจากถนน และก็......

"เห้ยยยยยย!!!!!!!"

"ปัง!!!" วันซวยของผมใช่ไหม ดีนะที่ขับมาไม่ไว ไม่ทันเห็นรถที่ออกมาจากซอยข้างหน้า ประสานงานเรียบร้อย ผมตั้งสติก่อนจะลงจากรถเพื่อไปไกล่เกลี่ยกับคู่กรณี

"คือ....ผม..."

"นี่ คุณขาดทุนจนขาดสติไปด้วยเลยหรือไง?" ชัดเจน ไม่ผิดแน่ หน้าตี๋ ตัวสูง ผิวขาว ชัดเลย

"จุมพล"

"ใช่ ผมจุมพล คนที่ชนะคุณไง คุณอรรถพันธ์"

"ปากดีนัก!" ผมกระชากคอเสื้อ ง้างหมัดเตรียมจะชกคนตรงหน้า แต่ก็ต้องชะงักกึก

"ริน!/พี่กัน!!!" ผู้หญิงคนที่ลงมาจากรถมันคือน้องสาวผม หึ นี่มันจะแย่งทุกอย่างไปจากผมใช่ไหม ได้กูไม่เอามึงไว้แน่ๆ กูสัญญา

"พี่กันใจเย็นๆนะคะ อย่าทำอะไรพี่ออฟนะพี่กัน" ผมต้องทำหน้าแบบไหนกับคำพูดที่น้องผมพูด อย่าบอกนะว่ามันกับน้องสาวผม

"นี่ผมว่าจะเข้าไปหาว่าที่พี่เขยอยู่พอดี แต่สงสัยดวงมันจะได้เจอ แต่หนักไปหน่อย รถผมไม่เป็นอะไรมากเลย เดี๋ยวผมซ่อมเอง"

"โทรเรียกประกัน อย่ามาอวดรวยแถวนี้ ริน! ไปขึ้นรถ กลับบ้าน ละอย่าให้พี่เห็นว่าอยู่กับมันอีก"

"ไม่ พี่กันไม่มีเหตุผลเลย รินจะกลับกับพี่ออฟ!" ไม่ว่าเปล่า น้องสาวตัวดีขึ้นรถมันไปเฉย โถ่ เว้ยยย

"อย่านึกว่ากูไม่รู้นะว่ามึงไปหาใครมา อย่าคิดจะใช้แผนสกปรก เพราะ มึงจะเจอสิ่งที่สกปรกกว่า" ผมจ้องหน้ามัน มันก็จ้องผม ผมว่าครั้งนี้ศรัตรูผมคงไม่ใช่แค่เล่นๆแน่

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว