by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

8/ จบความสัมพันธ์ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 8/ จบความสัมพันธ์ (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 8

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 48.7k

ความคิดเห็น : 194

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2560 09:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
8/ จบความสัมพันธ์ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรดP...

ผมออกจากห้องไอ้ปอตั้งแต่10โมงเช้า เรื่องที่ผ่านมาตอนย่ำรุ่งจนถึงเช้าผมนับว่าเป็นความพึงพอใจอย่างหนึ่ง ไม่สิมันอาจจะดีกว่าที่คาดไว้ก็ได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่เคยเอากับเด็กซิงมาก่อนแต่ไอ้ปอมันทำให้ผมรู้สึกดีกว่าคนอื่นที่เคยนอนด้วยกัน แต่ก็นั่นแหละคำว่ารู้สึกดีกับรู้สึกชอบมันห่างไกลกันมาก สำหรับผมคำว่ารู้สึกดีมันก็แค่ร่างกายเรื่องเซ็กส์เท่านั้นเอง

"อ่าวไอ้เสือ คิดยังไงวันนี้ถึงโผล่หน้ามาที่บ้านได้"

"ไม่คิดไงอ่ะพ่อแค่ง่วงอยากหาที่นอน อีกอย่างกลัวคุณพ่อที่เคารพจะลืมว่ามีลูกชายอีกทั้งคน" พ่อมองผมอย่างแปลกใจปนหมั่นไส้ สายตาเหมือนไอ้โยยังกับพ่อลูกกัน ทำไมคนรอบข้างผมต้องมีแต่คนแบบนี้เยอะแยะเลยวะทั้งไอ้ปอ ไอ้โย ไอ้ดิว พอกลับบ้านก็ยังมาเจอลุงแก่ๆใส่งอบนั่งถากหญ้าจ้องหน้าแปลกๆอีก

"ผมขึ้นไปนอนก่อนนะพ่อมีอะไรจะคุยก็แปะไว้ก่อน ตื่นแล้วจะลงมารายงานเรื่องผับให้ฟังแบบละเอียดยิบ" ผมเดินหนีสายตาแปลกๆของพ่ออย่างรู้ทัน อย่ามาจ้องจับผิดอะไรผมเลยลุงเอ้ย ผมไม่มีอะไรทั้งนอกทั้งในให้ต้องล้วงความลับหรอก

ตรู๊ดๆๆ "ว่าไงเปา"

"พี่โปรด แค่กๆๆ เปาไม่ค่อยสบายพรุ่งนี้พี่โปรดมารับเปาที่โรงเรียนไปหาหมอได้มั้ยครับ เปาไม่รู้จะไปกับใคร แค่กๆๆ" เสียงแหบๆของเปาดังขึ้นมาอ่อยๆ ผมพอจะรู้อยู่ว่าเปาเป็นเด็กต่างจังหวัดเข้ามาเรียนอยู่กรุงเทพคนเดียวและใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพคนเดียวเหมือนไอ้ปอ แตกต่างกันก็ตรงเปามีชีวิตที่ดูเหมือนว่าจะสุขสบายกว่าไอ้ปอในระดับหนึ่ง และผมก็ไม่ใช่คนแรกของเปา

"อืม งั้นหลังเลิกเรียนมารอที่เดิมนะ เดี๋ยวพี่ไปรับ"

"ขอบคุณครับพี่โปรด ขอบคุณจริงๆและต้องขอโทษด้วยที่เปารบกวนพี่โปรดอีกแล้ว แค่กๆ"

"ไม่เป็นไรหรอกเรานอนพักผ่อนเถอะ ถ้าพรุ่งนี้ไปเรียนไม่ไหวไม่ต้องไปก็ได้มั้ง ยังไงโทรมาบอกพี่อีกทีแล้วกัน" วางสายจากเปาผมก็มานอนคิดว่า แล้วคนที่โดนผมจัดหนักอย่างไอ้ปอล่ะมันจะเป็นอะไรบ้างไหมป่านนี้จะนอนซมหรือเปล่าวะครั้งแรกของมันด้วยสิ เอาจริงๆนะผมไม่ได้โฟกัสว่าซิงไม่ซิงมันจะมีความหมายหรือความพิเศษต่างกันมากมาย ถึงไม่ซิงแต่ถ้าเป็นคนที่ผมคิดว่าใช่ผมก็ไม่สนใจกับแค่เรื่องตรงนั้น

ตรู๊ดๆๆ "เออว่าไงยัยชมพู่ เงียบกริบไปเลยนะ"

"น้องเรียนหนักมากเลยค่ะพี่ชายอย่างอนน้องเลยนะ น้องน่ะคิดถึงพี่ชายจะตาย" ผมอดหมั่นไส้กับความฉอเลาะของลูกพี่ลูกน้องที่รักเหมือนน้องสาวคนนี้ไม่ได้ คุยกันพักใหญ่ยัยน้องตัวดีก็วางสาย ผมปิดโทรศัพท์เพื่อกั้นการรบกวนต่างๆขอนอนสักพักเถอะ รบกับไอ้ปอจนพลังงานแทบจะหมดละ ไอ้ปอ หึ หึ คิดว่าเราคงได้เจอกันบ่อยๆแล้วล่ะ


"สวัสดีครับพี่โปรด"

"อืม เป็นไงมาเรียนไหวด้วยเหรอ งั้นไปหาหมอเลยแล้วกัน" ผมไม่ได้หันไปสนใจหรอกว่าเปาจะอาการเป็นยังไงหนักขนาดไหน ผมถือว่าแค่มาทำหน้าที่ของเพื่อนมนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น โดยที่ลืมคิดไปว่าไอ้คนที่โดนผมรุกรานตั้งแต่เมื่อวานป่านนี้มันจะเป็นยังไงและผมก็ยังไม่ได้ติดต่อมันเลยเหมือนกัน เปาพยายามชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้เหมือนเมื่อก่อน ผมก็คุยไปตามเรื่องตามราวไม่ได้คิดอะไรเยอะแยะ หมอบอกเปาเป็นต่อมทอนซิลอักเสบประกอบกับมีไข้อ่อนๆต้องพักผ่อนเยอะๆ เปายืนยันที่จะจ่ายค่ารักษาพยาบาลเองแต่ผมก็คือผม ถึงจะไม่ได้สานสัมพันธ์มีเรื่องแบบนั้นด้วยกันแล้ว มันก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะใจไม้ไส้ระกำอะไรสักหน่อย

"กลับห้องเลยรึเปล่าเปา แวะซื้ออะไรไปกินก่อนมั้ย"

"เปาอยากกินต้มแซ่บร้อนๆอ่ะพี่โปรด ข้างโรงเรียนมีอยู่ร้านนึงเพื่อนบอกอร่อยมาก" ผมเหลือบตามอง ถึงเปาจะทำท่าทางเหมือนปกติทุกอย่าง แต่ผมคิดว่าผมเดาออกนะว่ามันหมายความว่ายังไง ต่อมทอนซิลอักเสบแต่อยากกินต้มแซ่บไม่เจ็บคอเหรอวะ? 

ถึงยังงั้นผมก็ทำตามที่เปาร้องขอมา มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ผมจะไม่ทำนี่ก็แค่พาเปาไปซื้อกับข้าวร้านที่ไอ้ปอทำงานอยู่ มันไม่มีอะไรกระทบผมซักนิด

"อ่าวคุณ วันนี้มาเร็วนะ" ลุงเลิศทักอย่างเป็นกันเองก่อนจะมองเปาด้วยความสงสัย

"จะซื้อใส่ถุงน่ะลุง เปาจะกินอะไรสั่งเลย" ผมเดินนำเปาไปนั่งที่โต๊ะประจำ สายตาก็สอดส่องหาไอ้ปอมันอยู่ไหนวะ

"รับอะไรบ้างครับ" เสียงแหบจนแทบจะไม่ได้ยินดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันไปตามเสียงก็ต้องอึ้งเล็กน้อย ไอ้ปอมันหน้าซีดโทรมเหมือนคนไม่สบายหนักท่าทางยืนโอนเอนจะล้มไม่ล้มแหล่

"อ่าวน้องปอ ทำงานอยู่ร้านนี้เองเหรอครับ" เปาเอ่ยทักทำท่าแปลกใจทั้งที่เปาเองก็น่าจะรู้ดี ก็มันใกล้โรงเรียนแค่ป้ายรถเมล์เดียวเองนี่นา

"ครับ จะสั่งอะไรบ้างครับ" ไอ้ปอมันก้มหน้าก้มตารอจดรายการอาหารไม่ยอมสบตาผมสักนิด มันน่าจะรู้ว่าผมจ้องมันอยู่

"พี่โปรดจะสั่งอะไรกลับไปกินบ้างมั้ยครับ"

"แล้วแต่เปาเลย อยากกินอะไรก็สั่งเอา" ผมละสายตาจากไอ้ปอแล้วหันไปมองถนน จากนั้นเปาก็สั่งอาหารนั่นก็ไม่เผ็ดนี่ก็ไม่เผ็ดแล้วจะมากินอาหารอิสานทำไมวะ ตั้งแต่มารับออเดอร์ผมก็ไม่เห็นไอ้ปอมันอีกเลย 

ผมพาเปาไปส่งที่ห้องแล้วไปทำงานที่ผับต่อ ไอ้นัทมาหาพร้อมข้อมูลที่ไอ้ตุลย์ซุกเด็กไว้ ผมกับไอ้นัทได้แต่ขำพฤติกรรมของไอ้ตุลย์ รออีกนิดนะไอ้เพื่อนรักเดี๋ยวได้สนุกแน่


ตั้งแต่วันที่มีอะไรกับไอ้ปอ ผมก็ไม่ได้ไปหาหรือติดต่อมันจนเกือบอาทิตย์แล้ว ผมก็ยังใช้ชีวิตตามปกติ ไปมหาวิทยาลัย กลับมาทำงาน กินเหล้ากับเพื่อนบ้างตามประสา แต่ลืมไอ้ปอไปซะสนิทใจจนไอ้ตุลย์โทรมาชวนไปกินส้มตำกับเพื่อนหมอมันนั่นแหละถึงได้แว่บนึกถึงมัน

"โทษทีว่ะตุลย์พักนี้กูเบื่อๆลาบยังไงไม่รู้ เดี๋ยวกูมีธุระด้วยไว้วันหลังแล้วกัน" ผมปฏิเสธคำชวนของไอ้ตุลย์แล้วตรงดิ่งไปคอนโดของมัน จุดประสงค์คือไปเช็คห้องที่ซื้อไว้เมื่อเร็วๆนี้ มันเป็นห้องที่อยู่ตรงข้ามกับห้องของไอ้ตุลย์ราคาแพงไม่ใช่เล่น แต่ด้วยความที่ผมอยากรู้เรื่องของมันเลยต้องลงทุนสักหน่อย อีกอย่างถือว่าซื้อไว้เผื่อพาคนที่นอนด้วยมานอนที่นี่ก็แล้วกัน

"สวัสดีครับคุณโปรด ผมกอล์ฟนะครับเป็นเซลล์ที่ติดต่อกับคุณโปรดน่ะครับ"

"ครับ" ผมมองสบตาผู้ชายตัวเล็กตรงหน้าไม่ต้องบอกก็รู้ว่านี่สายรับชัวร์ กอล์ฟพาผมขึ้นไปดูห้องมีแนะนำนั่นนี่หลายอย่างจนผมรู้สึกทึ่งในคำแนะนำพวกนั้นมากทีเดียว น่าสนใจแฮะ

"เย็นนี้ว่างไปกินข้าวด้วยกันมั้ย" ผมยืนหันหน้าเข้าหาระเบียงมองลงไปเห็นรถราวิ่งขวักไขว่ ปากก็เอ่ยถามเรื่อยๆคิดว่าเขาน่าจะเข้าใจได้นะว่าผมหมายถึงอะไร

"อืม ยังไงดีน๊า"

"หึหึ นั่นสิยังไงดีล่ะ" ผมก็ยังคุยไปเรื่อยๆ ได้ก็เอาไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

"ไปก็ได้ครับ แต่กอล์ฟชอบกินอาหารอิสานนะไม่รู้คุณโปรดจะกินได้รึเปล่า"

"ยังไงก็ได้ เย็นนี้ผมมารับก็แล้วกันจะพาไปร้านอร่อยเจ้านึง" ผมคิดไปถึงร้านลาบลุงเลิศรสชาติได้ใจจริงๆ กอล์ฟรับคำก่อนจะเดินมายืนข้างๆ ผมก็ไวพอที่จะคว้าร่างเล็กๆมาจูบ แขนทั้งสองข้างของกอล์ฟยกขึ้นมาคล้องคอผมพร้อมกับจูบโต้ตอบอย่างไม่ยอมแพ้เช่นกัน

"หึหึ ไว้ต่อคืนนี้ ผมจะมารับที่หน้าคอนโดนี้2ทุ่มแล้วกัน ขอตัวก่อนนะ" ผมถอนจูบแล้วเอ่ยบอกคนที่กำลังทำตาเคลิ้ม ก่อนจะกลับไปนอนพักเอาแรงเผื่อคืนนี้ที่คอนโดของตัวเองอีกที่หนึ่ง


"จะพาไปกินร้านไหนเหรอครับ แล้วคุณโปรดจะกินได้มั้ยอ่ะดูท่าทางแล้วจะไม่ใช่แนวของคุณโปรดเลยนะครับเนี่ย"

"ผมกินได้หมด อย่างร้านนี่ก็ไปนั่งกินประจำรสชาติอร่อยดี" ผมจอดรถในซอยก่อนถึงห้องแถวไอ้ปอ สายตาอดมองเข้าไปข้างในไม่ได้สงสัยตอนนี้มันทำงานที่ร้านลาบมั้ง ทั้งที่รู้ว่าถ้าพากอล์ฟมาร้านนี้ต้องเจอไอ้ปอแน่ๆแต่ไม่ใช่ปัญหาอะไรนี่ เจอก็เจอไปการที่มีความสัมพันธ์เป็นคู่ค้ากันไม่จำเป็นว่าผมต้องมีกับมันแค่คนเดียว ถึงปกติผมจะไม่ค่อยเปลี่ยนเด็กบ่อยๆก็เถอะ แต่ถ้าเจอของถูกใจผมก็พร้อมจะซื้อของชิ้นนั้นมาลิ้มลองอีกชิ้น มันก็เหมือนกับที่ไปซื้อของตามร้านค้านั่นแหละ ไม่มีใครจะซื้ออยู่ร้านเดียวไปตลอดหรอกจริงไหมล่ะ

"สวัสดีครับลุง" ผมเดินนำกอล์ฟเข้าไปนั่งด้านในก่อน จะมาทักทายลุงเลิศที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำอาหาร

"อ่าวคุณโปรด หายไปหลายวันเลยนะ"

"พอดีที่มหาลัยยุ่งๆ ที่ร้านก็ยุ่งๆเหมือนกันน่ะลุง" ลุงเลิศรู้แล้วครับว่าผมทำมาหากินอะไร สายตาลุงมองเข้าไปในร้านโต๊ะประจำที่ผมนั่งอยู่ใบหน้ายิ้มแย้มค่อยๆหุบลงก่อนจะก้มหน้าทำอาหารต่อ ผมเลิกคิ้วด้วยความสงสัยลุงแกเป็นอะไรวะ

"เชิญคุณโปรดไปนั่งกับเพื่อนก่อนเถอะครับ ไอ้เปี๊ยกรับออเดอร์โต๊ะห้าด้วย" ลุงเลิศไล่ผมอ้อมๆแล้วตะโกนเรียกเปี๊ยกเด็กเสิร์ฟอีกคนให้มารับรายการอาหาร แล้วไอ้ปอมันไปไหนของมัน? ผมเดินกลับมานั่งที่โต๊ะสั่งอาหารเหมือนที่เคยสั่งทุกอย่าง กอล์ฟเองก็ดูจะชื่นชอบบรรยากาศแบบนี้ อืม เข้าท่าดีไม่ติดหรูเว่อร์วัง

"คุณโปรดดูสนิทกับเจ้าของร้านที่นี่นะครับ"

"พอสมควรน่ะ ผมมานั่งกินบ่อยๆเป็นไงรสชาติเหมือนที่บอกมั้ย"

"ครับ อร่อยเหมือนที่คุณโปรดโฆษณาไว้เลยรสจัดดีด้วย ซี๊ดเผ็ดถึงใจ" ผมมองลิ้นแดงๆที่แลบมาเลียริมฝีปากตัวเองแล้วอยากจูบสักที ผมไม่ใช่ไอ้ตุลย์ที่ถือเรื่องจูบว่าต้องจูบกับคนพิเศษเท่านั้น สำหรับผมจูบกับใครก็เหมือนกันหมด มันก็แค่ขั้นพื้นฐานที่ปูไปสู่เรื่องเซ็กส์

"มองแบบนั้นทำไม ผมเขินนะ" กอล์ฟท้วงขึ้นมาเบาๆ

"หึหึ ไม่มีอะไรหรอกแค่เห็นแล้วอยากจูบ" ผมหัวเราะเบาๆพูดไปตรงๆตามที่คิดอยู่

"อื้อ คุณโปรดพูดอะไรอายน้องเด็กเสิร์ฟบ้างสิครับ" ผมเลิกคิ้วหันไปข้างหลังก็เห็นไอ้ปอกำลังถือกระติกน้ำแข็งมาวางให้ สีหน้าเรียบเฉยของมันทำให้ผมค่อนข้างเบาใจลง นึกว่ามันจะแสดงอาการงี่เง่าไม่พอใจเมื่อเห็นผมกับกอล์ฟแต่มันเฉยแบบนี้ทำให้คิดว่าผมน่าจะใช้บริการมันได้ยาวนานกว่าทุกคน ผมหันความสนใจมาคุยกับกอล์ฟและดื่มโดยไม่ได้สนใจอะไรไอ้ปออีก

"คุณโปรด ตกลงคืนนี้..." 

"หึหึ ห้องกอล์ฟว่างมั้ยล่ะ หรือว่าโรงแรมดี" ผมวางเงินค่าอาหารจำนวนเกินกว่าตัวเลขในบิลบนถาดที่ไอ้ปอยืนรออยู่ 

"ห้องผมก็ได้ครับ แต่ถ้าห้องผมนี่คุณโปรดต้องอยู่ทั้งคืนเลยนะ"

"ก็แล้วแต่ว่ากอล์ฟมีอะไรให้ผมสนใจอยู่ด้วยทั้งคืนมั้ยล่ะ ไปกันเถอะชักอยากรู้ละว่าจะมีอะไรน่าสนใจ หึหึ" ผมเดินผ่านไอ้ปอที่กำลังเก็บโต๊ะถัดไป ผมมั่นใจว่ามันได้ยินคำสนทนาระหว่างผมกับกอล์ฟทุกคำ และผมก็ตั้งใจให้มันได้ยินด้วยมันจะได้รู้ว่าผมเป็นแบบนี้ ผมกลัวว่ามันจะเผลอใจคิดไปไกลในสักวันเหมือนหลายๆคนที่ผมเคยเจอมา ลึกๆแล้วผมไม่ได้อยากทำร้ายอะไรมันนะ มันก็แค่เด็กที่ต้องต่อสู้ชีวิตเพียงลำพัง แต่ในเมื่อผมมั่นใจว่าไอ้ปอไม่มีวันที่จะข้ามผ่านความสัมพันธ์แค่คู่นอนไปได้ ผมก็จะต้องไม่ทำอะไรที่เป็นการสุ่มเสี่ยงให้มันคิดว่ามันคือคนพิเศษเพื่อตัวของมันในวันข้างหน้า แต่ถ้ามันจะไม่คิดอะไรจนถึงวาระสุดท้ายของความสัมพันธ์นั่นก็เป็นเรื่องดีทั้งผมและตัวมันเอง


"อ่ะ อ๊ะ อ่าา คุณโปรด" ผมกระแทกกระทั้นตัวบางๆของกอล์ฟจนตัวแทบจะลอยจากที่นอน และส่งเราทั้งคู่ไปถึงฝั่ง

"แฮ่กๆๆ เก่งเกินไปแล้วนะครับ" กอล์ฟพลิกตัวมากอดผม มือบางก็ลูบไล้ไม่หยุด

"อืม จะเอาต่ออีกรอบเหรอ" ผมหัวเราะเบาๆ เห็นเรียบร้อยแบบนี้เซ็กส์จัดเหมือนกันแฮะ

"ก็ถ้าคุณโปรดไหวนะครับ" ผมรับคำท้าทายนั้นด้วยการตอบสนองความต้องการของกอล์ฟ จนคนด้านล่างต้องเอ่ยปากโอดครวญว่าไม่ไหวแล้วกิจกรรมสนุกสุดเหวี่ยงถึงยุติลง ถึงใจจริงๆเห็นทีต้องกลับมาใช้บริการอีกแล้วล่ะ ผมวางเงินให้กอล์ฟพอๆกับที่ให้ไอ้ปอ ถึงกอล์ฟจะไม่ได้ซิงแต่ก็ลีลาถึงใจเป็นที่น่าพอใจ เพราะแบบนี้แหละผมถึงชอบคนเป็นงานมากกว่า ส่วนไอ้ปอน่ะเหรอเก็บเอาไว้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง บางทีเจออะไรเจนจัดบ่อยๆก็เอียนเหมือนกันนะ

ผมกลับมานอนคอนโดตัวเองในหัวก็คิดถึงเรื่องไอ้ตุลย์ กูกำลังจะไปเป็นเพื่อนห้องมึงแล้วนะไอ้เพื่อนรักทีนี้แหละไส้มีกี่ขดกูจะสาวออกมาให้หมดเลย รออีกนิดนะไอ้พี่หมอตุลย์เจ้าชายในฝันของสาวๆ


{โปรดปราณ : ทำอะไรอยู่ไอ้แมงปอ} ผมส่งไลน์พร้อมสติ๊กเกอร์ให้มันรัวๆแต่ก็ไม่ขึ้นอ่านแฮะ อย่าบอกนะว่ามันไม่ได้พกโทรศัพท์ไปอีก ไอ้นี่ชักพูดไม่รู้เรื่อง

ตรู๊ดๆๆ ผมขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเมื่อโทรไปกี่สายๆไอ้ปอเด็กสิบแปดมงกุฎก็ไม่รับโทรศัพท์สักที อะไรวะแค่อาทิตย์เดียวมันลืมคำสั่งของผมเรื่องโทรศัพท์ซะแล้ว เดี๋ยวคืนนี้กูจะกดให้จุกเลย

"ท่านโปรดเป็นอะไรครับหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่ได้เอาน้ำออกเหรอพี่"

ผัวะ! "สัส กูเพิ่งเอาออกเมื่อคืนโครตมัน" ผมนึกถึงลีลาของกอล์ฟที่ยังติดใจและคงได้ใช้บริการอีกเร็วๆนี้

"กับเด็กลาบเหรอจะเล่นอะไรก็ยั้งมือหน่อยนะท่าน อาทิตย์ที่แล้วท่านก็เล่นมาจนระบมเลยสิมิน่าเด็กลาบถึงกับหน้าคะมำน็อคกลางร้านเอาดื้อๆ" ผมชะงักมือที่กำลังจิ้มส่งสติ๊กเกอร์หมีโกรธให้ไอ้ปอ คิ้วขมวดอัตโนมัติ

"เมื่อไหร่วะ"

"อ่าวพี่ไม่รู้เหรอ เห็นเป็นลูกค้าประจำร้านลาบกับเป็นเจ้าของเด็กลาบผมก็นึกว่ารู้เรื่อง วันอาทิตย์ที่แล้ว3ทุ่มกว่าๆผมไปนั่งร้านนั้นไง เด็กลาบเสริฟอาหารไปมาอยู่ๆหน้าคะมำน็อคกลางร้านเลย แถมตอนนั้นน้องมันกำลังถือหม้อจิ้มจุ่มร้อนๆด้วยนะพี่ น้ำร้อนลวกทั้งแขนเถอะผมรีบเอาน้ำแข็งประคบแทบไม่ทัน ผมนี่แหละเป็นคนอุ้มน้องมันไปหาหมอที่คลีนิคซอยข้างๆโรงเรียน สุดท้ายน้องลาบโดนหยอดน้ำเกลือไปถุง ส่วนแขนที่ถูกน้ำร้อนลวกดีที่ผมประคบน้ำแข็งมาด้วยไม่งั้นมีหวังปวดแสบกว่านี้อีก ผมก็นึกว่าพี่โปรดรู้เรื่องแล้วนะเนี่ย" ไอ้ดิวพูดกับผมด้วยท่าทางจริงจังขึ้นกว่าเดิม 

"ก็วันจันทร์กูยังเห็นมันไปทำงานอยู่นี่"

"อ่าวไปเฝ้าเด็กมาเหมือนกันเหรอ แล้วน้องมันไม่ได้บอกอะไรรึไงผมว่าถึงน้องมันไม่บอกพี่ก็น่าจะดูออกอยู่นะ ตอนวันอังคารผมไปยังเห็นหน้าน้องมันซีดๆอยู่เลยนี่ยังซื้อฮีรูดอยด์ไปฝากด้วยน้องมันยกมือไหว้ขอบคุณผมใหญ่"

"ไม่รู้สิ วันที่กูไปกูแค่แวะพาเปาไปซื้อต้มแซ่บ"

"งั้นเมื่อคืนที่บอกว่าเพิ่งเอามาก็ไม่ใช่น้องลาบน่ะสิพี่" ไอ้ดิวถามเสียงเรียบๆสีหน้าแววตาไม่ได้แสดงท่าทางอะไร ผมนั่งนิ่งฟังที่ไอ้ดิวถามหัวใจอดกระตุกเบาๆไม่ได้ อาทิตย์ที่แล้วไอ้ปอมันไม่สบายคงเพราะโดนผมทำถึงเช้านั่นแหละ แล้วมันเสือกไปทำงานทำไมวะผมก็อุตส่าห์ลากับลุงเลิศให้แล้ว อืม นี่สินะเหตุผลที่เมื่อวานลุงเลิศดูตึงๆใส่ผม

"เฮ้อ ผมไปเรียนก่อนนะพี่ อ้อแนะนำว่าพี่อย่าไปเล่นอะไรกับน้องมันอีกเลยถือว่าทำบุญเถอะ ผมดูๆแล้วน้องมันก็ไม่ใช่เด็กเกเรเลวร้ายอะไร เท่าที่ฟังจากลุงเจ้าของร้านมาน้องมันออกจะน่าสงสารน่าเห็นใจด้วยซ้ำ บาปกรรมมันมีจริงนะพี่โปรด ผมไปล่ะสวัสดีครับพี่" ไอ้ดิวพูดขึ้นมาด้วยท่าทางเงียบขรึมเหมือนไอ้ดิวคนที่ผมรู้จักในวันแรกๆ ก่อนที่มันจะเดินจากไปทิ้งไว้แต่คำพูดของมันที่กระทบต่อมความละอายของผมจังๆ 

ผมคงผิดมากจริงๆ ถึงแม้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันจะเกิดเพราะความสมยอม แต่ผมก็รู้ทั้งรู้เหตุผลที่มันสมยอม ไม่ใช่เพราะมันอยากได้เงินมันก็แค่เด็กหลงทางที่สับสนและเหนื่อยล้ากับชีวิตคนหนึ่ง แต่ผมก็ฉวยโอกาสตอนมันกำลังหลงทางซ้ำเติมลงไปอีก แบบนี้ระหว่างผมกับมันเรื่องคงจบเร็วกว่าที่คิดไว้เพื่อที่มันจะได้ไม่ถลำตัวไปมากกว่านี้ นี่คงเป็นเรื่องเดียวที่ผมพอจะทำให้มันได้


ก๊อกๆๆ วันนี้ผมใช้วิธีเคาะประตูห้องมันแทนการตบปังๆเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

"อ่าว สวัสดีครับพี่" ผมแปลกใจนิดๆเมื่อไอ้ปอยกมือไหว้ แต่ไม่ได้สนใจอะไร

"อะ เออ ถอยดิ๊กูร้อนอยากอาบน้ำ" มันใส่เสื้อกล้ามทำให้ผมเหลือบเห็นรอยแดงๆยังมีให้เห็นที่ต้นแขน อืม โดนเยอะนี่หว่า

"ครับ" ไอ้ปอหลีกทางให้ผมเข้าไป ทุกอย่างยังเหมือนเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ถึงจะมีของเพิ่มมาเต็มห้องแต่มันก็ยังสะอาดสะอ้านเหมือนเดิม

"ผ้าเช็ดตัวกูล่ะ" ผมปิดพัดลมของมันแล้วเปิดพัดลมไอเย็นทั้งสามตัวแทน จะเค็มไปไหนวะ

"นี่ครับ" ไอ้ปอเอาผ้าเช็ดตัวที่พับอยู่ในตู้มายื่นให้ สายตามันยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงจากตอนก่อนที่จะได้กัน ค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย ผมลุกไปอาบน้ำออกมาอีกทีไอ้ปอก็ยังทำการบ้านอยู่มั้ง

"มึงมาทำการบ้านตอนนี้แล้วจะนอนกี่โมง พรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนแต่เช้าไม่ใช่เหรอ"

"ต้องส่งพรุ่งนี้คาบแรกน่ะครับ" ไอ้ปอพึมพำตอบมือก็จดงานยิกๆ ผมนั่งมองมันจากด้านหลังก่อนจะควักเงินในกระเป๋าที่มีอยู่ทั้งหมดวางให้มันบนเตียง

"ปอ กูจะจบความสัมพันธ์คู่นอนกับมึงแล้วนะ"

"ครับ" ไอ้ปอก็ยังก้มหน้าก้มตาทำการบ้านเหมือนเดิม ดีแล้วที่มันไม่โวยวายฟูมฟายอะไร จบง่ายๆแบบนี้สบายใจทั้งคู่

"ทุกๆก้าวมันไม่มีคำว่าง่ายในชีวิต ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นสองสิ่งที่จะทำให้มึงผ่านมันไปได้ก็คือต้องมีสติและความอดทน โตขึ้นทุกวันแล้วนะมึงน่ะจะทำอะไรต่อไปนี้ก็ให้คิดดีๆ มึงก็รู้ว่าที่กำลังทำมันผิดเรื่องที่เกิดขึ้นก็ถือว่าเป็นบทเรียนก็แล้วกัน เริ่มต้นใหม่ซะตั้งใจเรียนให้จบมีอะไรจะให้กูช่วยก็โทรหรือไลน์มาได้ กูไปละนะไอ้แมงปอ" พูดจบผมก็เดินออกจากห้องมันโดยไม่หันกลับไปมองคนที่อยู่ด้านหลังว่าจะมีท่าทียังไง

"โชคดีก็แล้วกัน ปอรัก" ผมสูบนิโคตินเข้าปอดลึกๆก่อนจะปล่อยควันออกมา สักพักควันและกลิ่นของนิโคตินก็สลายไป มันก็คงจะเหมือนเรื่องของผมกับไอ้ปอนี่แหละสักวันมันก็จะจางหายไปเอง


"ว่าไงไอ้ท่านโปรด กว่าจะเสด็จออกมาได้นะ" ผมล่ะเอือมกับไอ้โยจริงๆ เมื่อไหร่จะจับมันไปประเคนให้ไอ้ดิวได้วะ

"แน่ะ พูดแค่นี้ทำเป็นตาขวาง หน้าบึ้งมากๆอีกหน่อยก็ถูกเรียกว่าไอ้แก่หรอก"

"ไอ้พี่แก่" หน้าไอ้ปอแว่บมา พอๆกับสรรพนามที่มันชอบเรียก

"หึหึ มึงระวังตัวไว้ให้ดีนะโย ระวังจะได้ผัวเป็นรุ่นน้อง" ไอ้โยทำหน้าเหมือนฟ้าจะถล่มจากนั้นมันก็อ้าปากด่าผมไฟแล่บ อืมเพลินดีแฮะ แต่ถูกไอ้ปอบ่นฟังเพลินกว่านี้อีก

"หึหึ ถูกไอ้โยด่ายังทำตาลอยได้นะมึง" 

"กูถือว่าเป็นเสียงนกเสียงกาน่ะ" ผมหัวเราะขำหันไปตอบไอ้ตุลย์ ไอ้นี่พักนี้ไม่ได้คั่วเด็กมินแฮะ สักวันหางมันก็โผล่เองแหละจะซุ่มได้นานแค่ไหนเชียว

"มึงกูอยากกินลาบรสจัดๆ พากูไปหากินหน่อย" ไอ้โยขยับมานั่งทำปากแจ่บๆข้างๆผม เห็นแล้วอยากประเคนเลือดให้มัน แล้วให้มันไปหาลาบเอาข้างหน้า

"ไปๆกูก็อยากไปกิน เย็นนี้เลยดีมั้ยกูเพิ่งไปกินมารับรองว่าแซ่บมาก" ไอ้ยิ้มรีบนำเสนอทันที ผมอยากปฏิเสธมันไปเหมือนกันแต่ครั้งก่อนก็ปฏิเสธไปรอบหนึ่งแล้ว ขืนไม่ไปอีกมีหวังโดนด่าจนหูชา

"เออๆ จะไปที่ไหนก็แชร์โลเคชั่นมาก็แล้วกัน อย่าให้ไกลมากนะมึงแค่ร้านลาบน้ำตกกินที่ไหนก็เหมือนกันหมด"

"มึงนี่ขวางโลกจริงๆนะอิโปรด ถามหน่อยเถอะเวลามึงจะเอากับใครลูบก้นไม่มีหางมึงก็แดกได้หมดมั้ย ทุกสิ่งทุกอย่างมันต้องมีการคัดสรรบ้างเว้ย ไม่ใช่สักแต่จะยัดๆเข้าปากเข้ารู" ไอ้ยิ้มแว้ดขึ้นมาผมก็ไม่ได้สนใจฟังอะไร เพราะแบบนี้แหละถึงไม่ค่อยชอบเอากับผู้หญิงเสียงดังแว้ดๆหนวกหูชะมัด

"ยิ้ม กูว่ามึงอย่าด่าไอ้โปรดมันมากเลย" ไอ้โยพูดด้วยน้ำเสียงเข้มขึ้น ผมเหลือบตามองมันใจก็ไม่คิดหรอกว่าอย่างไอ้โยน่ะเหรอจะออกตัวแทนผมแบบหวังดี มันกวนตีนจะตายเดี๋ยวคงหาเรื่องด่าผมอีก

"ทำไมวะโย มึงออกหน้าแทนมันแบบนี้มีซัมติงอะไรกันรึเปล่า อย่าบอกนะว่าพวกมึงกินกันเอง!" ถ้าว่าไอ้โยแอคติ้งเก่งแล้วไอ้ยิ้มก็คงไม่หนีกันสักเท่าไหร่

"ด่ามันไปมันก็ไม่สะทกสะท้านอะไรหรอกยิ้ม มึงจะสีซอเหนื่อยเปล่าๆ ฮ่าๆๆๆ"

ผัวะ! ไอ้โยหัวเราะมาผมก็โบกมันจนหัวทิ่มไป สัสมาหลอกด่าว่ากูเป็นควายเดี๋ยวมึงจะได้พี่ผัวเป็นควายนะเพื่อนโย ผมจ้องไอ้โยเขม็งจนมันเริ่มลนลานแล้ววิ่งไปหาไอ้นัทที่กำลังเดินตรงมา ที่บอกว่าไอ้โยเป็นคู่แฝดไอ้ปอคงไม่ใช่ทุกเรื่องแล้วล่ะ อย่างน้อยไอ้ปอก็ไม่เคยด่าว่าผมเป็นควายนี่ ไอ้แมงปอกูขอให้มึงใช้ชีวิตให้มีความสุขและเป็นต้นกล้าที่แข็งแกร่งในสักวันนะ...ปอรัก



***"อย่ารักษาน้ำใจด้วยการไม่ยอมบอก เพราะมันเป็นการหลอกที่เจ็บปวดที่สุด" 

เป็นตอนที่เขียนแล้วอึดอัดอีกตอนสงสารลูกปอก็สงสาร แต่ทุกคนมีเหตุผลของตัวเองนั่นทำให้พยายามกลั้นใจไม่ด่าอิท่านมันมากเท่าไหร่

ตอนนี้เอาในความคิดฟางเองนะ อิท่านมันก็มีมุมมองมีเหตุผลของมันที่เอ่ยจบความสัมพันธ์ไปเพราะมันหวังดีอันนี้พยายามเขียนให้เห็นว่ามันคิดแบบนี้จริงๆ ทั้งที่มันไม่ควรxxxกับลูกปอตั้งแต่แรก ฟางไม่รู้คนอื่นเป็นยังไงนะแต่เท่าที่พบเจอและอ่านๆมาบ้างฟังนั่นนี่นู่นเผือกเรื่องชาวบ้านบ้าง ไอ้ตอนที่ยังไม่ได้กันส่วนใหญ่จะไม่มีใครคิดอะไรมาก แต่ถ้าได้กันแล้วเกือบครึ่งที่มันต้องมีอีกฝ่ายคิดถลำตัวไปสิอยู่ที่ว่าจะเป็นฝ่ายไหน ซึ่งลูกปอของเรานั้นช่างเด็กน้อยเหลือเกินประสบการณ์เรื่องxxxก็ครั้งแรกแล้วน้องจะไม่คิดอะไรกับคนที่เปิดซิงเหรอ? เป็นไปไม่ได้ แต่อิท่านมันเชี่ยวแล้วไงมันเลยจบได้ง่ายๆ ภายใต้อาการเฉยชาของลูกปออาจ ข้างนอกไม่เป็นอะไรแต่ข้างในพังยับเยินก็ได้เน้อ 

พรุ่งนี้ฟางไม่ได้ลง หลงลืมรักนะคะ มีตอนพิเศษให้ต้องแต่งอีก4ตอนว่าจะแต่งและพิมพ์ให้น้องเอาไปจัดหน้าให้เสร็จภายในสิ้นเดือนนี้จะได้ทำปกเล่ม2ได้ ปกเล่ม1 ก็แค่ตัวแทน ตุลย์ มิน ฟางแปะไว้ที่หน้าแรกของเรื่อง ก็แค่ตัวแทน กับในเพจแล้วนะคะ ชอบมากกก มันตรงกับที่ฟางคิดไว้หมด คือฟางชอบอะไรเรียบๆ แต่ดูแล้วเข้าใจง่ายสื่อถึงความเป็นตุลย์มินที่สุดและละมุนที่สุด ซึ่งตรงทุกอย่างเลย ขอบคุณน้องกี้เจ้าของผลงานจ้าว ปกเล่ม2อุ๊บไว้ก่อนตอนแรกกะจะสลับหน้าหลังแต่มาเปลี่ยนตอนเห็นปกหน้าเมื่อคืนแบบฉับพลัน แล้วจะเอามาให้ดูเน้อ หนังสือยังจองได้รายละเอียดอยู่ที่เพจหรือที่เรื่องก็แค่ตัวแทนเลยจ้าว

สปอยล์นิดนึงยังไม่ได้แต่งแค่คิดๆไว้ ตอนหน้ามาวันศุกร์ เราจะมาอ่านในมุมของลูกปอบ้างว่าน้องจะคิดอะไรไหม ซึ่งฟางบอกได้ว่าคิดเน้อ แต่ความเสียใจจะมากน้อยเท่าไหร่แค่นั้นเอง ยังไงลูกปอก็ยังเป็นไอ้ปอเด็กที่โตมาคนเดียวอย่างเข้มแข็งน่าาาพี่ป้าน้าอาไม่ต้องห่วง 

ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจ ทุกคำแนะนำ นะคะ ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวันฟางชอบเพลงนี้ หน้ากากระฆังเอามาร้องในหน้ากากนักร้องซีซั่นที่แล้วเพราะใกล้เคียงกับป้าตุ๊กวิยะดาร้องเลย เรื่องนี้จะคล้ายๆแบบนั้นแต่ฟางเพิ่งจะมานึกออกตอนเห็นเม้นนี้แหละว่าที่ตัวเองต้องการจะสื่อสารให้เข้าใจคือยังไง คือแบบเพลง ไม้ขีดไฟกับดอกทานตะวันเลยจ้าวว ลองหาฟังกันเน้อ

เจอคำผิดรบกวนท้วงด้วยนะคะฟางจะกลับมาแก้ให้ กราบงามๆ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น