DramaqueenLi/HarleyQueen

อัพทุกวันช่วงเวลา 18.00-22.00 เม้นท์เยอะก็มาเยอะ มาไว แล้วแต่กำลังใจที่ทุกคนมีให้นะคะ ขอบคุณทุกกำลังใจ ♥

HURT'S ADDICTIVE :: EP.6 ll 100% SM 25+

ชื่อตอน : HURT'S ADDICTIVE :: EP.6 ll 100% SM 25+

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 103

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ต.ค. 2560 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HURT'S ADDICTIVE :: EP.6 ll 100% SM 25+
แบบอักษร

รอยยิ้มร้ายกาจนั้นเด่นชัดอยู่เต็มตาของฉัน ดวงตาสีดำสนิทเหมือนสีของท้องฟ้ายามนี้นั้นเหมือนกับว่าฉันเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่ฉันก็นึกไม่ออกว่าใครเป็นเจ้าของมันอยู่ดี…ดวงตาสีดำสนิทไร้ความรู้สึกจนน่าประหลาดแบบนี้ไม่ค่อยจะเห็นได้บ่อยนักและเหมือนฉันเพิ่งเห็นมันมาสดๆร้อนๆจู่ๆภาพตอนที่โต๊ะดินเนอร์ที่บ้านก็ผุดขึ้นมาในสมองเอ๊ะ!หรือว่าจะเป็นผู้ชายที่นั่งข้างยัยจิ้งจอกพันหน้าที่โต๊ะอาหารนั่น

“นาย ..”

ฉันค่อนข้างจะมั่นใจว่าเป็นเขาแน่ๆผู้ชายหล่อเหลาที่มีผมสีแดงเพลิงโดดเด่นและลูกตาที่เหมือนหลุมดำแบบนั้นแต่ฉันจะพูดออกไปดีมั้ยว่าฉันรู้ว่าเขาเป็นใครที่ฉันกำลังลังเลอยู่แบบนี้ไม่ใช่เพราะว่าฉันกลัวแต่เป็นเพราะฉันกำลังสงสัยว่าเขาจับตัวฉันมาทำไมแต่ถึงขนาดนี้ไม่มีอะไรต้องเสียแล้วสู้ถามไปตรงๆเลยดีกว่า

“ฉันรู้ว่านายเป็นใคร”

“หืมมใครละที่รักแน่จริงก็พูดมาสิว่าฉันคือใคร” เขาเอ่ยอย่างท้าทายฉันเล่นเกมจ้องตากับเขาที่มองเห็นแค่เพียงดวงตาสีดำทรงอำนาจที่ดุดันคล้ายกับหมาป่าอย่างไม่ยอมแพ้ “ฉันบอกให้พูดออกมา…”

“ฉันไม่รู้จักชื่อของนายหรอก แต่ฉันรู้ว่านายเป็นใคร”

“แล้วฉันเป็นใคร” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ

“นายก็คือคนรักของยัยจิ้งจอกพันหน้า!”

“หึ” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาตรงมุมปากสีแดงเรื่อ “รู้แล้วก็ดี ฉันจะได้ไม่ต้องปิดบังใบหน้าของตัวเอง”

มือหนาว่าพลางถอดหมวกของเสื้อฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่ฉันเห็นเพียงครั้งแถมยังไม่ได้สนใจแต่ก็ไม่มีวันลืม

“...”

“เรามาเล่นสนุกกันเถอะสาวน้อย”

!!!

ผู้ชายโรคจิตลากฉันไปตามหาดทราย ถึงแม้ว่ามันจะเป็นทรายละเอียดเหมือนชายหาดริมทะเลทั่วไปซึ่งไม่หยาบมาก แต่มันก็สร้างบาดแผลให้กับผิวเนียนนุ่มของฉันได้ไม่น้อยเพราะแรงกระชากสุดเหวี่ยงจากผู้ชายตัวโต ซึ่งรอยแผลเล็กน้อยนั่นมันไม่ได้ทำให้ฉันหงุดหงิดหรอก แต่ฉันหงุดหงิดที่เขาฉุดกระชากลากถูฉันไปมาตามใจชอบเนี่ยแหละ

“หยุดลากสักที ปล่อยฉัน!”

“…”

“ฉันบอกให้ปล่อยไง!!”

“...”

ยิ่งบอกให้หยุดให้ปล่อยเขาก็ยิ่งลากฉันไปตามหาดทรายที่ร้างไร้ผู้คนและหมู่บ้านเร็วขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้ฉันทั้งหงุดหงิดและปวดแผลที่หัว มันเริ่มมีเลือดซึมออกมามากขึ้นจนเปื้อนย้อมผ้าก็อซกลายเป็นสีแดงฉานตามตัวก็โดนทรายและหินก้อนเล็กบาดจนเต็มไปหมด และถึงแม้ฉันจะสะดุดล้ม เขาก็ยังคงลากฉันต่อไปเรื่อยๆ นั่นมันจะมากไปแล้วนะ


ฉันอ้าปากกว้างแยกเขี้ยวกัดเข้าที่มือใหญ่ของเขาสุดแรงที่มี มันได้ผล เขาหยุดลากฉันแบบนั้นแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมืออยู่ดี


“ชอบความเจ็บปวดใช่มั้ย... ดี!” เขาหันมามองฉันที่กำลังกัดมือเขาอยู่ ริมฝีปากแสยะยิ้มน่าสะอิดสะเอียนนั่นอีกแล้ว “เพราะฉันเอง.... ก็ชอบทำให้คนอื่นเจ็บปวดเหมือนกัน”


เห่าหอนจบแล้วเขาก็พุ่งมือมาบีบกรามฉันอย่างแรงและผลักให้ล้มหงายตึงไปบนหาดทรายที่เปียกชื้นจากคลื่นลูกเล็กที่เพิ่งซัดเข้ามา ก่อนจะเอาคืนที่ฉันกัดโดยการฝังคมเขี้ยวของเขาลงที่คอฉันบ้าง ไอ้โรคจิตกัดเนื้อบางสุดแรงและนั่นมันควรที่จะทำให้ฉันเจ็บจนน้ำตาแทบเล็ด แต่ไม่เลย... ความเจ็บปวดนั้นมันยังน้อยเกินกว่าที่ฉันเจอมากนัก ถ้าเขาอยากให้ฉันเจ็บ เขาควรจะฉีกเนื้อฉันเป็นชิ้นๆ มากกว่าการกัดจมเขี้ยวที่ไม่ทำให้ฉันรู้สึกอะไรขึ้นมาได้จะดีกว่า


พอเห็นฉันนิ่งเงียบไปแบบนั้น ไม่ส่งเสียงร้องใดๆทั้งสิ้น เขาก็เงยหน้าขึ้นมามองอย่างแปลกใจ ก่อนจะยกมุมปากที่มีเลือดสีแดงของฉันติดอยู่จางๆ ขึ้นเป็นรอยยิ้ม อันที่จริงเรียกว่าอาการแสยะเหยียดอย่างถูกอกถูกใจจะถูกกว่า


“คงชอบที่จะให้ร่างกายตัวเองเจ็บปวดมากสินะ มาโซคิสม์ชะมัด ดี! แบบนี้ฉันชอบแต่ถ้าจะชอบกว่านี้ ฉันอยากให้เธอต่อต้านและส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดมากกว่า”


“ฝันไปเถอะว่าฉันจะทำเรื่องน่าตลกแบบนั้น”


“หึ แต่ฉันแนะนำว่าเธอควรจะทำให้ฉันพอใจมากกว่าต่อต้านนะ จะได้กลับบ้านเร็วๆ ไง ไม่ดีเหรอที่รัก”


“ฉันไม่รีบกลับบ้านหรอก เพราะฉะนั้นอย่าหวังให้ฉันร้องไห้พนมมือลงกราบเท้าอ้อนวอนแบบที่นายหวังเลย”


“พูดแบบนี้ก็แสดงว่า... เธออยากอยู่กับฉันให้นานขึ้น ฮะๆ แต่มันจะดีเหรอ พี่สาวที่นึกทรยศน้องสาวตัวเองแบบนี้นะ”


“อย่าหลงตัวเองสิ ฉันแค่หมายความว่าฉันขยะแขยงนายพอๆ กับที่ฉันจะไม่ลดตัวไปทำเรื่องโง่ๆ ที่นายพึงพอใจหรอก ตอนเรียนนายได้เกรดอะไรเหรอถึงโง่จนแปลภาษาคนไม่ออกแบบนี้ หรือว่าจะไม่เคยรู้จักโรงเรียนเพราะจนต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนไม่มีเงินไปสมัครระ... อั่ก!”


ไอ้โรคจิตเพิ่มแรงบีบที่มือขึ้น จนฉันเกือบหายใจไม่ออก เหมือนฉันจะไปพูดจี้ใจดำเรื่องอะไรสักอย่างเข้า เขาถึงหน้านิ่งไปและทำร้ายฉันแบบนั้น เมื่อเห็นว่าบีบคอจนฉันหน้าแดงใกล้จะหมดลมหายใจแล้วฉันก็ไม่ร้องขอชีวิตสักแอะ เขาจึงค่อยๆ คลายมือที่คอแล้วบีบคางฉันไว้แน่นเหมือนเดิม ฉันโกยเอาอากาศเข้าปอดด้วยความทรมาน ส่วนเขายืนมองแสยะยิ้มน่ารังเกียจให้เป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ของวัน


“ว้าว... จุ๊ๆๆฉันชักจะชอบเธอแล้วสิ เธอทำให้ฉันตื่นเต้นกว่าผู้หญิงสารเลวพวกนั้นซะอีก”


“...”


“พยศแบบนี้แหละดี...”


“จับฉันมาทำไม”


เขาพูดยังไม่ทันจบดี ฉันก็โพล่งขึ้นอย่างไม่อยากจะฟังสิ่งที่เขาพูด อันที่จริงไม่ต้องถามฉันก็พอจะเดาออกอยู่หรอกว่าคงต้องเป็นฝีมือยัยจิ้งจอกนั่นแน่ๆ ที่สั่งให้แฟนของเธอมาทำร้ายฉันเพราะอิจฉาที่ฉันมักจะได้งานดีๆ ตัดหน้าเธอเสมอ เหมือนตอนนั้นที่จ้างยัยสไตลิสหน้าโง่มาปั่นหัวฉันด้วยชุดหลวมๆ นั่นไงละ


“เดี๋ยวเธอก็ได้รู้เอง รับรองว่าหลังจากที่ออกไปจากที่นี่แล้ว เธอจะเปลี่ยนสันดานไปเลยละ หึ”


พล่ามเรื่องที่ฉันไม่เข้าใจจนจบ เขาก็พุ่งเข้างับเขี้ยวที่หัวไหล่ฉัน กดจนคมเขี้ยวฝังเข้าไปในเนื้อ ก่อนจะลากริมฝีปากร้อนๆ ไปสร้างรอยระยำตรงเนินอกอีก มือข้างที่เหลือกระชากกระดุมเสื้อของฉันจนหลุดลุ่ย ปากโสโครกคาบบราสีดำเลิกขึ้นไปด้านบนก่อนจะงับเขี้ยวลงบนยอดอกสีชมพูของฉันแรงๆ จนฉันสะดุ้งนิดหน่อยเพราะความแสบบริเวณส่วนที่เป็นเนื้ออ่อนนิ่มที่สุดในร่างกาย


เขายังคงกัดไปทั่วทั้งร่างฉันอย่างทารุณ จากอกลงไปยังเอว เลื่อนต่ำลงไปจนถึงต้นขา รอยฟันมากมายที่อยู่บนเรืองร่างของฉันทำให้ฉันเริ่มที่จะรู้สึกแสบปะปนกับความเจ็บปวดขึ้นมาทีละนิด ยิ่งเวลาที่น้ำรสชาติเค็มของทะเลสีดำสาดเข้าหาฝั่ง ซัดเข้าที่ร่างฉันจนเปียกไปหมดทั้งตัวมันยิ่งทำให้แผลสดพวกนั้นทวีความแสบมากขึ้นเป็นเท่าตัว แต่ฉันก็ทนกัดฟันไว้แน่น ฉันจะไม่ร้องออกไปตามที่ใจเขาอยากให้ฉันทำหรอก ไม่มีทาง!!


ร่างสูงใหญ่เงยหน้าขึ้นจากหว่างขาของฉัน เมื่อกัดขาอ่อนด้านในจนพอใจและเหมือนเดิม... เขายิ้ม


“อดทนเก่งดีนี้”


“...”


พอเห็นว่าฉันไม่มีท่าทีตอบสนองต่อความเจ็บปวดใดๆ ทั้งสิ้น เขาก็กระชากแขนฉันติดมือเขาไปจนแทบหลุด ตัวฉันลอยตามแรงกระชาก เท้าเปล่าสะดุดเข้ากับหินแหลมคมจนเลือดไหล แรงกระชากไม่เพียงแค่สร้างรอยบาดลึกที่ฝ่าเท้า แต่มันยังทำให้ฉันข้อเท้าพลิกเพราะไม่ทันตั้งตัวที่จะลุกขึ้นยืน จนปวดแปลบเวลาเดินอีกด้วย


“ดี! อดทนต่อไป จะได้เล่นสนุกกันได้นานๆ”


“...”

เขาลากฉันไปต่อ จากหาดทรายผ่านเข้าไปในป่าชื้นๆ ที่มีต้นไม้ขึ้นรกทึบ เขาเดินไปข้างหน้ากระชากฉันตามหลังอย่างไม่มีความลังเล เหมือนเขารู้จักทางอยู่แล้ว เหมือนมันเป็นที่ของเขา...

และสิ่งที่ฉันคาดเดาไว้ก็เป็นความจริง ตรงสุดชายป่านั้นเป็นที่โล่งกว้าง มันมีบ้านหลังใหญ่สภาพกลางเก่ากลางใหม่เหมือนคฤหาสน์ตั้งอยู่ตรงนั้น และ ‘เจ้าของที่’ ที่ฉุดกระชากลากถูฉันอยู่ก็ล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบของบางอย่างที่คล้ายกุญแจออกมา ก่อนจะไขพาฉันเข้าไปข้างใน เขาลากฉันขึ้นบันไดมาจนถึงห้องๆ หนึ่งที่ดูเหมือนห้องนอน ก่อนจะปิดประตูล็อคกลอนและโยนฉันลงบนเตียงอย่างแรง

“จะทำอะไร”

“พูดได้แล้วหรอ” เขาถามกวนประสาทกลับ “นึกว่าคืนนี้จะได้สนุกกับตุ๊กตายางซะอีก”

ฉันรีบลุกขึ้นนั่งก่อนจะจ้องตาเขาอย่างไม่ยอมแพ้

“สนุกไปคนเดียวเถอะ!”



“แน่นอนว่าคืนนี้ฉันจะสนุกไปคนเดียว ฉันไม่ให้เธอสนุกด้วยอย่างแน่นอน เพราะสิ่งที่ฉันต้องการคือสั่งสอน... ให้เธอได้รู้จักกับความเจ็บปวดให้มากที่สุด เธอจะได้เข้าใจว่าคนที่เจ็บปวดมันเป็นยังไง”



เขาพูดเว้นช่วงเพื่อสั่นประสาทฉันและเหยียดยิ้มร้ายกาจเหมือนเคยแต่นั่นทำให้ฉันสะอิดสะเอียนมากกว่ากลัว ฉันจ้องเขาด้วยแววตาเรียบเฉยๆ ไม่มีท่าทีหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น


“ตามสบาย แต่ฉันไม่มีเวลาว่างมาเล่นกับคนโรคจิตอย่างนาย”


“โรคจิต? เธอรู้ได้ไงว่าฉันโรคจิต เคยลองแล้วหรอ”



“แค่เห็นสายตาทุเรศๆ กับการแสยะยิ้มของนาย ฉันก็รู้ได้ถึงสันดาน! ดูเหมือนว่านายจะเป็นคนมีปมล่ะสินะ พ่อแม่ไม่รักหรอ หรือว่าไม่เคยมีใครรัก ถึงได้เก็บกดและลากคนอื่นเค้ามาทำแบบนี้หึ นายรู้มั้ยว่านายทำตัวไร้ค่ายิ่งกว่า ‘ขยะ’ซะอีก ทำตัวแบบนี้ไงละถึงไม่มีใครจริงจังด้วย”



“...”


“จะว่าไปมองหน้านายนานๆ นี่แยกไม่ออกเลยว่าอันไหนคน อันไหนสัตว์เดรัจฉาน”


“...”


“นาย ‘ไม่คู่ควร’ ที่จะเกิดมาเป็นคนเลยจริงๆ”


ปึก!!!


คำพูดของฉันคงจะเหมือนการใช้รองเท้าตบหน้าเขาเข้าอย่างจัง ผู้ชายโรตจิตโกรธจัดที่โดนจี้ใจดำ ใบหน้าที่เคยมีรอยแสยะยิ้มขึงขังขึ้นมาทันที มือใหญ่เข้ามาขยุ้มคอเสื้อฉันแล้วกระชากตัวลอยหวือไปกระแทกกำแพง ท้ายทอยฟาดกับคอนกรีตจนสมองสั่น มืออีกข้างที่ว่างอยู่บิดกรามฉันเป็นครั้งที่สองตั้งแต่ฉันฟื้นขึ้นมาบนเกาะนรกนี่จนปากบิดเบี้ยวไปหมด


“เธอนี่มันนิสัยแย่อย่างที่คนอื่นเค้าพูดกันจริงๆ”


“เปล่า ฉันไม่ได้นิสัยแย่อย่างที่คนอื่นเค้าพูดกัน” ฉันกัดฟันแน่น ต่อปากต่อคำ “แต่ฉันนิสัยแย่กว่าที่คนอื่นพูดเยอะ”


ฉันไม่รอให้เขาทำอะไรฉันต่อ ทุ่มแรงที่มีไปกับเข่าตัวเอง พุ่งสวนขึ้นกระแทกผ่าหมากเต็มๆ ร่างกำยำงอตัวเหมือนกุ้ง ฉันจัดการซ้ำไปอีกทีด้วยหมัดหนักๆ กระแทกเข้าเบ้าหน้าเต็มแรง ร่างสูงเซถลาล้มลงบนพื้น


“ฉันเป็นนักแสดง ฉากบู๊ฉันก็เล่นมาเยอะ ไอ้นิสัยตัวร้ายกระจอกๆ ในทีวี มันใช้นอกจอไม่สำเร็จหรอก!”


“หึ…”เขาแค่นหัวเราะ ปาดเลือดที่มุมปากออก “ใช่! ตัวร้ายในจอมันกระจอกไปและของจริงมันน่ากลัวกว่านั้นเยอะ”



Dramaqueen Li : นิยายเรื่องนี้อาจจะลงไม่จบและมีฉาก CUT ด้วยนะคะ สำหรับใครที่อยากเสียไตเป็นรูปเล่ม แนะนำให้เก็บไตแต่เนิ่นๆ ได้เลยจ้า นิยายเรื่องนี้ ราคา 399 B ราคา E-BOOK 299 ♥ ใครใคร่เปย์แบบไหน ตามสดวกเลยจ้า ส่วนใครที่อยากจับจองรูปเล่ม สามารถ ทัก ควีนนี่มาที่ PAGE ได้เลยครับผม ^^

Dramaqueen LI เม้นน้อยมาน้อยตามนั้นจ้า ♥

Dramaqueen Li : เข้าสู่นรกกันเถอะนักอ่านท่ี่รัก ♥

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น