Lovelyz_PCY

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 23 พ.ค. 2560 04:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

ตอนที่16



หลังจากที่เธอบอกจิ้นฮุ่ยว่าต้องทำอย่างไร จิ้นฮุ่ยก็สั่งทหารไปจัดการทันทีโดยดูตามบ้านต่างๆและเรียกเหล่าชาวบ้านมาว่าสาเหตุส่วนหนึ่งของการเกิดโรคระบาดนั้นมาจากอะไรและบอกชาวบ้านว่าต้องทำอย่างไร รวมทั้งความสะอาดภายในบ้านด้วย ซึ้งนั้นก็เป็นอีกสาเหตุหนึ่งของโรคระบาด และชาวบ้านส่วนใหญ่ก็ปฏิบัติตามทุกอย่าง               

"เจ้าทำอะไร จิ้นฮุ่ย"เฉินเปาหยางที่เห็นจิ้นฮุ่ยกำลังสั่งการทหารและเรียกเหล่าชาวบ้านไปพูดคุยก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย                

"อ่อ...ข้ากำลังจัดและวางผังการอยู่ของชาวบ้านใหม่"                

"ทำไมต้องทำเช่นนั้น"                

"ไป๋เสวี่ยบอกข้าว่าเป็นวิธีหนึ่งในการรักษาชาวบ้าน เพราะแหล่งที่อยู่อาศัยนั้นก็เป็นส่วนหนึ่ง รวมทั้งการกินด้วยเพราะชาวบ้านนั้นกินอาหารที่ไม่สะอาด ดื่มน้ำที่ไม่สะอาดนั้นจึ่งเป็นสาเหตุหนึ่งของโรคระบาด"จิ้นฮุ่ยอธิบายอย่างยืดยาว

"ไป๋เสวี่ย..."เฉินเปาหยางที่ได้ยินว่าเป็นไป๋เสวี่ยที่แสดงความเห็นว่าให้ดูจากความสะอาดที่เป็นพื้นฐานก็แปลกใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่หมอหลวงมองข้ามแต่ไป๋เสวี่ยกลับไม่มองข้ามสิ่งนี้ไป                

"ใช่..."จิ้นฮุ่ยตอบพร้อมยิ้มให้กับเฉินเปาหยางก่อนจะไปดูเหล่าทหารต่อ



หลังจากที่เธอบอกจิ้นฮุ่ยว่าต้องทำอย่างไรแล้วก็เข้าไปดูชาวบ้านที่รักษาตัวอยู่ด้านในเพื่อหาข้อมูลเพิ่มเติมว่าโรคที่เป็นอยู่คืออะไร                

เธอที่ได้สอบถามชาวบ้านที่ป่วยอยู่ก็พบว่าไม่ค่อยได้อะไรเพิ่มเติม แต่ที่ได้เพิ่มเติมมาคือชีวิตความเป็นอยู่ของชาวบ้านที่เป็นแบบนี้มานานแล้ว ไม่ว่าการเป็นอยู่หรือการกิน                

"การกินงั้นหรอ...งั้น ก็แปลว่าชาวบ้านต้องกินอาหารที่สกปรก ไม่สุขและน้ำที่ไม่สะอาดแบบนี้มานานแล้วงั้นหรอ"ไป๋เสวี่ยได้แต่คิดและพรึบพร่ำออกมาเบาๆ

"ถ้าเป็นแบบนั้นจริงเชื้อแบคทีเรียก็สะสมในร่างกายมานานแล้วงั้นสิ โรคอะไรน่า ท้องร่วง ท้องเสีย อหิวาตกโรค อหิ...ใช่ อหิวาตกโรค โรคที่เกี่ยวกับอาหาร อาการแบบนี้จะไม่แสดงออกมาทันทีแต่จะสะสมไปเรื่อยๆจนเกินขีดจำกัดของร่างกายจึงค่อยแสดงออกมาทีละนิด โอ็ยยยย โง่มาตั้งนานทำไมคิดไม่ออกเนี่ย ยังไงก็ตามต้องไปถามชาวบ้านอีกรอบเพื่อความแน่ใจ"หลังจากเธอคิดได้ว่าน่าจะเป็นโรคอหิวาตกโรดก็ไปสอบถามชาวบ้านเพิ่มเติมเพื่อความแน่ใจ                

หลังจากที่เธอไปสอบถามจนแน่ใจแล้วว่าโรคที่เกิดขึ้นกับชาวบ้านนั้นคืออหิวาตกโรคแน่แล้วก็คิดวิธีการรักษาทันที

"สิ่งพื้นฐานก็คือ น้ำเกลือ เพระร่างกายของชาวบ้านขาดน้ำไปมากแต่ผู้ป่วยที่มีอาการหนักคงดื่มเองไม่ได้ เข็มกับสายยางให้น้ำเกลือก็ไม่มี ยุคนี้คงไม่มีของแบบนี้สินะ คงต้องป้อนเอาแล้วล่ะ"เธอที่คิดวิธีการรักษาออกแล้วก็ออกไปหาจิ้นฮุ่ยเพื่อปรึกษาทันที                

เธอที่ออกมาหาจิ้นฮุ่ยเพื่อปรึกษาเรื่องทำการรักษาชาวบ้านก็เห็นจิ้นฮุ่ยกำลังสั่งการเหล่าทหารอยู่

"ท่านพี่"                

"ไป๋เสวี่ย..."จิ้นฮุ่ยหันมายิ้มให้และเอ่ยตอบรับ ก่อนจะพูดต่อ"พี่กำลังให้ทหารจัดรูปแบบใหม่ของหมู่บ้านอยู่พอดี เป็นอย่างที่เจ้าว่า ภายในบ้านของชาวบ้านนั้นอับชื้นมากอาจจะเพราะไม่มีหน้าต่างให้ถ่ายเทอากาศ ร่วมทั้งฝุ่น พอดูในครัวก็มีแต่ของที่เน่าเสียและน้ำที่สกปรกทั้งนั้น"                

"งั้นรึเจ้าคะ...ท่านพี่ก็เลยให้ทหารทำหน้าต่างให้กับบ้านแต่ล่ะหลัง"                

"ใช่..."จิ้นฮุ่ยตอบพร้อมกับยิ้มให้ภาพเบื้องหน้า"อ่อ...ไป๋เสวี่ย เรื่องหาน้ำสะอาดนั้น ตอนนี้พี่พอจะหาได้ในช่วงที่หมอหลวงมาทำการรักษา แต่หลังจากที่ทำการรักษาเสร็จ พวกชาวบ้านคงไม่มีน้ำสะอาดดื่ม เราจะทำอย่างไรดี"

"นั้นสิเจ้าคะ น้องลืมคิดถึงเรื่องนี้ไป"เธอพูดพร้อมกับทำหน้าครุ่นคิด"จริงสิ เครื่องกรองน้ำ ใช่ เครื่องกรองน้ำ แต่ยุดนี้จะไปหามาจากไหนล่ะเนี่ย"                

ในขณะที่เธอกำลังคิดสายตายก็เหลือบไปเห็นถังใบใหญ่ที่คว่ำอยู่บนพื้น ก่อนจะยิ้มออกมา                

"ท่านพี่ น้องรู้แล้วเจ้าคะว่าจะทำอย่างไรให้น้ำที่สกปรกกลายเป็นน้ำที่สะอาด"ไป๋เสวี่ยหันไปบอกจิ้นฮุ่ยก่อนจะยิ้มออกมา"แต่ตอนนี้น้องว่าเราควรรักษาเหล่าชาวบ้านก่อนนะเจ้าค่ะ"                

"รักษาพวกชาวบ้าน นี้เจ้ารู้แล้วรึว่าสาเหตุเกิดจากอะไรและจะรักษาอย่างไร"จิ้นฮุ่ยที่ได้ยินไป๋เสวี่ยบอกว่ารักษาพวกชาวบ้านก็ตกใจอย่างมาก ทั้งตกใจและดีใจในเวลาเดียวกัน                

"เจ้าคะ...น้องรู้แล้ว"เธอพูดพร้อมกับยิ้มออกมา ก่อนจะพูดต่อ"แต่น้องไม่รู้ว่าจะบอกหัวหน้าหมอหลวงอย่างไร"

"เจ้าแน่ใจนะไป๋เสวี่ยว่ารู้สาเหตุแล้วและจะทำการรักษาได้"จิ้นฮุ่ยพูดออกไปอย่างจริงจัง                

"เจ้าค่ะ"                

"ดี...งั้นพี่จะพาเจ้าไปบอกหัวหน้าหมอหลวงเอง"จิ้นฮุ่ยบอกไป๋เสวี่ยพร้อมกับหันหน้าไปหาทหารนายหนึ่ง"เจ้าไปบอกหัวหน้าหลวงและเหล่าหมอหลวงไปรวมกันที่ห้องประชุม"                

"ขอรับ...ท่านรองแม่ทัพ"                

"ไปเถอะ"



เธอและจิ้นฮุ่ยเดินมาถึงห้องประชุมก็พบกับคนๆหนึ่งที่นั่งอยู่ภายในห้อง นั้นก็คือ**"แม่ทัพเฉินเปาหยาง"** 

*"ฮึ้ย...ยิ่งเห็นหน้าก็ยิ่งแค้นพอยิ่งแค้นก็อยากแก้แค้น ท่านช่างบังอาจนักที่มาขโมยหอมแก้มข้า คอยดูเถอะข้าจะหาทางเอาคืนให้ได้"*ไป๋เสวี่ยได้แต่คิดในใจและมองหน้าเฉินเปาหยางอย่างแค้นใจ                

"เจ้าเข้ามามีอะไรรึจิ้นฮุ่ย แถมยังพานางเข้ามาด้วย"เฉินเปาหยางที่เห็นจิ้นฮุ่ยเข้ามาก็ถามขึ้นพลางปรายตาไปมองไป๋เสวี่ยอีกด้วย                

"ถ้าข้ารู้ว่าท่านอยู่ในนี้ข้าก็ไม่เข้ามาหรอก"ไป๋เสวี่ยพูดออกไปอย่างไม่ค่อบสบอารมณ์เท่าไรนัก                

เฉินเปาหยางที่ได้ยินอย่างนั้นก็เงยหน้าขึ้นมามองไป๋เสวี่ยเต็มๆตา                

"เอาน่า...อย่าพึ่งมาทะเลาะกันเลย"จิ้นฮุ่ยเอ่ยห้ามก่อนจะมีสงครามน้ำลายเกิดขึ้น"คืออย่างนี้ท่านแม่ทัพ ที่ข้าพาไป๋เสวี่ยเข้ามาด้วยนั้นก็เพราะนางรู้สาเหตุและวิธีรักษาโรคระบาดแล้ว และที่เข้ามาที่นี้ก็เพื่อบอกกล่าวกับเหล่าหมอหลวง"

"สาเหตุ วิธีการรักษา เจ้ารู้งั้นรึไป๋เสวี่ย"เฉินเปาหยางพูดออกไปอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง                

"ใช่...ข้ารู้แล้ว"                

"งั้นเกิดจากอะไร"                

"ทำไมข้าต้องบอกท่านด้วย ท่านไม่ใช่หมอนิ"ไป๋เสวี่ยพูดออกไปอย่างไม่สะทกสะท้านหรือกลัวแรงอารมณ์ของเฉินเปาอย่าง               

"เจ้า..."ก่อนที่เฉินเปาอย่างจะพูด จิ้นฮุ่ยก็พูดขัดขึ้นมาเสียก่อน               

 "เอาน่าๆ...ท่านแม่ทัพ เดียวท่านหมอก็มาเดี๋ยวก็รู้แล้วว่าสาเหตุมาจากอะไรและรักษาอย่างไร อย่าต้องให้นางพูดหลายรอบเลย"                

"ก็ได้"                

*"นี้ถ้าไม่ได้ทำสงครามน้ำลายกันพวกเจ้าสองคนจะนอนไม่หลับกันหรือไร"*จิ้นฮุ่ยได้แต่คิดในใจและส่ายหัวไปมา                


หลังจากนั้นไม่นานหัวหน้าหมอหลวงและเหล่าหมอหลวงก็มาถึง                

"ท่านรองแม่ทัพท่านเรียกพวกข้ามามีเรื่องอันใดรึ"หลังจากเข้ามาในที่ประชุมหัวหน้าหมอหลวงก็พูดขึ้นทัน   

"ที่ข้าเรียกพวกทันมาเพราะข้ารู้สาเหตุและวิธีรักษา...ไม่สิ ไป๋เสวี่ยรู้ถึงสาเหตุและวิธีรักษาพวกชาวบ้านแล้ว"จิ้นฮุ่ยพูดออกไปพร้อมกับหันมาหาไป๋เสวี่ย                

"จริงรึ...ที่แม่นางไป๋เสวี่ยรู้สาเหตุและวิธีรักษาแล้ว"หัวหน้าหมอหลวงพูดขึ้นอย่างตกใจและสีหน้าของหมอหลวงทุกคนต่างก็ตกใจปนแปลกใจไม่ต่างจากหัวหน้าหมอหลวงสักนิด                

"ใช่...ไป๋เสวี่ย"                

"เจ้าค่ะ...หัวหน้าหมอหลวง ถ้างั้นข้าจะอธิบายให้ท่านฟังพร้อมกับเหล่าหมอหลวงทั้งหมดเพื่อจะได้ช่วยกัน ท่านพร้อมที่จะฟังหรือไม่"เธอตอบรับจิ้นฮุ่ยและหันหน้าไปพูดกับหัวหน้าหมอหลวงและหมอหลวงทุกคน                

"พร้อม...พวกข้าพร้อมแล้วเชิญแม่นางไป๋เสวี่ยพูดได้"                

ไม่ใช่แค่หัวหน้าหมอหลวงหรือหมอหลวงเท่านั้นที่อยากรู้ แม้แต่เฉินเปาหยางที่นั่งเงียบอยู่ก็อยากรู้เหมือนกันว่าสาเหตุมาจากอะไรและวิธีการรักษานั้นคืออะไร                

"ถ้างั้นข้าจะพูดถึงสาเหตุก่อนแล้วค่อยบอกวิธีการรักษาตาม"ไป๋เสวี่ยพูดและสายตาก็หันไปเห็นเฉินเปาหยางที่เหมือนกับจะเขียนอะไรบางอย่างลงกระดาษแต่ก็ไม่เขียนสักที ก่อนไป๋เสวี่ยจะหันไปพูดต่อ

"สาเหตุของโรดระบาดนั้นเกินจากการกินและความเป็นอยู่ของชาวบ้าน ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือนที่อับชื่น กินของที่เน่าเสียและไม่สุก ดื่มน้ำที่ไม่สะอาด ซึ่งชาวบ้านนั้นเป็นแบบนี้มานานแล้ว แต่โรคนี้จะไม่แสดงออกมาทันทีแต่จะสะสมแบคทีเรีย...เออ เชื่อโรคน่ะ สะสมไว้ภายในร่างกายและรอจนกว่าร่างกายจะทนรับการสะสมไม่ไหวค่อยแสดงอาการออกมา ซึ่งอาการที่เห็นได้ชัดนั้นก็คือ หน้าและผิวที่ซีดหรือหมองคล่ำ อาเจียน ปวดท้องและอุจระเป็นน้ำออกมาเป็นจำนวนมากและทำให้ร่างกายขาดน้ำและทำให้ร่างกายไม่ค่อยมีแรง และโรคนี้เรียกว่าอหิวาตกโรค"                

"อหิวาตกโรคงั้นรึ"หัวหน้าพูดออกมาเพราะไม่เคยได้ยินโรคแบบนี้มาก่อน                

"เจ้าค่ะ..."                

"แม่นางไป๋เสวี่ยอาหารที่เน่าเสียและไม่สุกนั้นพวกชาวบ้านสามารถแก้ไขกันเองได้ถ้าเราบอกว่านั้นคือสาเหตุ แต่น้ำที่ไม่สะอาดคงเป็นเรื่องยากเพราะชาวบ้านมักจะไปตักน้ำที่ลำธารมาดื่มเอง"หมอหลวงคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ไป๋เสวี่ยพูดเสร็จ                ''ใช่เจ้าค่ะ ท่านหมอหลวงเรื่องอาหารแค่เราบอกว่านั้นก็เป็นอีกสาเหตุของโรคระบาดพวกชาวบ้านก็จะแก้ไขได้ แต่เรื่องน้ำสะอาดนั้นพวกชาวบ้านไม่สามารถแก้ไขเองได้ แต่ข้าได้คิดไว้แล้วว่าจะทำอย่างไรให้น้ำที่สกปรกให้กลายเป็นน้ำที่สะอาดหลังจากที่รักษาพวกชาวบ้านหายแล้ว''                

''แม่นางพูดแบบนี้แสดงว่าแม่นางรู้วิธีที่จะทำให้น้ำที่สกปรกกลายเป็นน้ำที่สะอาดรึ''หัวหน้าหมอหลวงพูดขึ้นอย่างตกใจ                

เธอตอบคำถามกลับไปด้วยการพยักหน้าเบาๆ                

เฉินเปาหยางที่ได้ยินว่าไป๋เสวี่ยมีวิธีที่จะทำให้น้ำสกปรกกลายเป็นน้ำสะอาดนั้นก็ตกใจปนแปลกใจ เพราะตัวเขาเองไม่คิดว่าไป๋เสวี่ยจะมีความรู้ความสามารถในด้านนี้*''สงสัยการถอนหมั้นคงต้องยกเลิกแล้วล่ะเสวี่ยเอ๋อร์ เก่ง น่ารัก น่าถนุถนอม(รึเปล่า)''*เฉินเปาหยางคิดในใจอย่างเจ้าเลห์และยิ้มออกมาโดยไม่มีใครเห็น                

''แล้ววิธีการรักษาชาวบ้านเหล่าแม่นางไป๋เสวี่ย''                

''นั้นคือสิ่งที่ข้าจะพูดต่อจากนี้เจ้าค่ะ''ไป๋เสวี่ยพูดก่อนจะมองไปยังหัวหน้าหมอหลวงและพูดต่อ''วิธธีการรักษานั้นไม่ยากและยาที่จะใช้ในการรักษานั้นก็หาได้ง่ายเพราะชาวบ้านส่วนใหญ่นั้นร่างกายขาดน้ำ เราก็ต้องทำการเติมน้ำให้กับร่างกายแต่ไม่ใช่น้ำที่ดื่มตามปกติแต่หากเป็นน้ำเกลือ เพราะน้ำเกลือนั้นสามารถปรับสมดุลของร่างกายได้เนื่องจากภาวะร่างกายนั้นขาดน้ำ''                

''น้ำเกลือ...แล้วเราจะหามาจากไหนล่ะ หรือว่าจะเอาน้ำเปล่าไปผสมกับเกลืองั้นรึ ถ้างั้นน้ำมันก็เค็มน่ะสิ แล้วชาวบ้านจะดื่มเข้าไปได้อย่างไร''หัวหน้าหมอหลวงพูดออกมาอย่างสงสัย เพราะถ้าดื่มน้ำเกลือเข้าไปคงเค็มมากเป็นแน่       

''นั้นก็ใช่ แต่ไม่ได้มีเพียงน้ำเปล่ากับเกลือเพียงเท่านั้น แต่จะเพิ่มน้ำตาลเข้าไปด้วย เพื่อที่จะให้ได้น้ำเกลือที่ออกมานั้นไม่เค็มจนเกินไป''                

''น้ำตาล..."หัวหน้าหมอหลวงพูดออกมาเบาๆ                

''เจ้าค่ะน้ำตาล...ขั้นตอนการทำนั้นก็ไม่ยาก ข้าจะสอนให้พวกท่านทำเองเจ้าค่ะ''                

''ดี...งั้นเราก็เริ่มทำการรักษาเลย''หัวหน้าหมอหลวงพูดขึ้นมาอย่างจริงจัง                

เธอยิ้มออกมาก่อนจะพูด''งั้นท่านพี่น้องของยืมกำลังของทหารสัก 4-5 นาย ได้หรือไม่เจ้าคะ''                

''เจ้าจะเอาไปทำไม จะเอาไปช่วยรักษาชาวบ้านรึคงเกะกะเจ้าเปล่าๆ'"                

"น้องจะให้พวกทหารไปหาน้ำ เกลือ น้ำตาล หม้อใบใหญ่และก่อไฟเพื่อทำยารักษาหรือว่าท่านจะให้น้องสาวคนนี้ยกของหนักๆและทำเองทั้งหมดเจ้าคะ"ไป๋เสวี่ยมองจิ้นฮุ่ยและพูดออกมาอย่างไม่สบอารมณ์                

"งั้นรึ...พี่ก็นึกว่าเจ้าให้พวกทหารไปช่วยทำการรักษา"จิ้นฮุ่ยพูดกับไป๋เสวี่ยก่อนจะหันไปพูดกับเฉินเปาหยาง"ท่านแม่ทัพ ท่านคงได้ยินแล้ว ท่านว่าอย่างไร"                

ไป๋เสวี่ยและเหล่าหมอหลวงต่างก็รอคอยคำตอบจากเฉินเปาหยาง                

"ได้สิ...ข้าอนุญาต เจ้าจะเอาสักกี่นายก็ตามใจ"เฉินเปาหยางเอ่ยอนุญาตและเงยหน้ามองไป๋เสวี่ย                "ขอบคุณเจ้าค่ะท่านแม่ทัพ"                

หลังจากที่เฉินเปาหยางเอ่ยอนุญาต ไป๋เสวี่ยก็ไปสั้งการทหารทันทีว่าต้องการอะไรบ้างและให้ทหารออกไปหาและซื้อมาและมาอธิบายขั้นตอนการทำน้ำเกลือให้กับเหล่าหมอหลวง













ความคิดเห็น