TAEHYUNGCHIE

ไรท์เป็นโรคจิตรค่ะ อ่านเม้นแล้วมีแรงอัพต่อ555 รักพี่วีโหดหื่น รักมะนาวคนcute ก็เปย์นิยายเรื่องนี้ซะเถอะค่ะ55555

ชื่อตอน : BAD : EPISODE 6 (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 27 พ.ค. 2560 08:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
BAD : EPISODE 6 (100%)
แบบอักษร

               "ไม่เอา...ไม่ร้องไห้ดิ่ ผู้ชายที่ไหนร้องไห้วะ กูไม่ได้ทิ้งมึงไปไหนซะหน่อย"

               "ไม่ได้ทิ้งพ่อง..."

               "....."

             "ทำไมมึงตกลงที่จะอยู่กับมัน...ไอ้ชั่วพวกนั้น...ฮึก...ทำไมวะ? ทำไมไม่ให้มันฆ่ากูให้ตายๆไปซะ...ฮึก...ฮือ...!"

               "กูไห้มึงตายไม่ได้..."

               "กูก็เหมือนกัน...กูตายแบบหยุดหายใจ แต่มึงตายทั้งเป็นนะเว้ย..." มินเอ่ยเสียงแผ่ว

               ฉันกำลังกอดปลอบเพื่อนรักคนเดียวในชีวิตที่คอนโดของวี ใช่ ฉันเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ในนรกบนดินนี่กับวีเพื่อแลกกับชีวิตเพื่อน เรานั้งคุยกันได้สักพักแล้วแหล่ะ...รู้สึกเหมือนใจจะขาดให้ได้เมื่อคิดว่าคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว...

              สองแขนเรียวคว้าหัวที่มีผมนุ่มนิ่มเหมือนผมเด็กเข้ามากอดให้จมอก ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาตามความรู้สึกเมื่อมันยากที่อัดอั้น อ่อนแอตอนนี้เราสองคนอ่อนแอเหลือเกิน ได้แต่ถามตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ว่าทำไมกันนะ ทำไมต้องกลั่นแกล้งกันขนาดนี้ด้วย เราสองคนไปทำอะไรให้...ต้องทำร้ายและทำลายกันขนาดนี้เลยหรอ? 

             ยิ่งคิดก็ยิ่งเกลียด คนมีฐานะชอบใช้อำนาจขมขู่ เลือกที่จะข่มเหงรังแกคนที่ฐานะด้อยกว่า ทั้งเหยียดหยาม ดูถูก รังแกสารพัด นี่ขนาดฉันเพิ่งเจอกับวีไม่ถึงสองวันเลยนะ เขายังทำร้ายกันได้ถึงเพียงนี้...แล้วช่วงเวลาที่กำลังจะมาถึงล่ะ ช่วงเวลาที่ฉันต้องใช้ชีวิตกับเขาที่นี้ เขาจะไม่จับฉันผูกคอแล้วเอาปืนเป่ากระบานเลยหรอ ตอบตกลงก็เหมือนกับเอาชีวิตของตัวเองตายกับซาตานอย่างเขา...

              แต่ก็ทำไงได้ล่ะ...มันไม่มีทางเลือกแล้วนิ่

             ทุกอย่างมันถูกกำหนดมาแล้ว นี่คงเป็นบาปแต่ชาติที่แล้วที่ฉันทำพระเจ้าจงส่งให้ฉันมาเจอกับคนคนนี้...วี

              และเมื่อมันไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว...

             ....คงต้องทำใจยอมรับ

              "นี่มิน..."

              "...ฮึก....! ฮืออ..."

               "มึงกลับกูก็ยังได้เจอกันที่โรงเรียนนิ่"

               "มึงรู้ได้ไงว่ามันจะให้มึงกลับไปเรียน"

               "....."

               "ใครจะส่งมึงเรียนวะนาว...อย่าลืมสิ่ มึงไม่ได้มีโอกาศทำงานส่งตัวเองเรียนแล้วนะ..."

               "อืม...ฮึก...!"

               "เลิกร้องเหอะ...กูรักมึงมากนะเว้ย"

               "กูก็รักมึงไม่น้อยไปกว่าที่มึงรักกูหรอก"

แกร่ก~

               "หมดเวลาแล้วน้องมิน...กลับกันเถอะ"

              เสียงทุ้มต่ำของพี่เจดังขึ้นพร้อมกับร่างหนาสูงใหญ่ค่อยๆเดินเข้ามาในห้องช้าๆ

               "อย่ามาเรียกชื่อกู อย่ามาเรียกกูว่าน้อง เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น"

              เมื่อปากบางกระจับเปล่งวาจาคำนั้นออกมา เจเคถึงกลับคิ้วกระตุก ใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธทันที เจเคเดินมาหาเราสองคนก่อนจะออกแรงกระชากไอ้มินจนตัวลอยหวืดไปชนกับอกแกร่งนั้นทันที

               "อ้ะ!"

              "งั้นทบทวนความจำกันหน่อยดีกว่ามั้ยครับ...ไปกับกู!!"

                ฉันได้แต่มองเพื่อนตัวเองด้วยความงุนงงปนตกใจกับการกระทำของเจเค แต่ทันทีที่ฉันกำลังจะลุกไปช่วยเพื่อนตัวเอง ร่างกายกลับถูกจับลากไปอีกทางด้วยฝีมือของเขา

               วี!


               "โอ้ย! ปล่อย เจ็บนะ!"

               "ดี เมื่อกี้คิดจะทำอะไร"

               วีพูดขึ้นด้วยไปหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์เหมือนคนรำคาญโลก

               "ก็ช่วยเพื่อนตัวเองไง! ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ! มินถูกลากไปแล้ว!!'

               "ทำไมต้องเสล่อไปยุ่งเรื่องของผัวเมียด้วย"

              "หมะ...หมายความว่าไง"

               ถามออกไปอย่างไม่เข้าใจ ผัวเมียบ้าอะไร มินกับเจเคยังไม่เคยเจอกันด้วยซ้ำ! 

               "ก็หมายความอย่างที่พูดนั้นแหละ" ตอบออกมาอย่างไม่ทุกร้อนกับคำพูดที่ตัวเองเพื่องพูดออกมา พร้อมกับหมุนตัวเดินหนีไปที่โต๊ะทานข้าว ปล่อยให้ฉันยืนเอ๋อแดกอยู่กับที่ มองแผ่นหลังกว้างน่าซบตาปริบๆ

               "แล้วจะยืนตรงนั้นอีกนานมั้ย มันไม่ได้ช่วยให้เธอดูสวยขึ้นหรอกนะ"

               "นี่นาย! ! ! !"

               "-______- มากินข้าว"

               น้ำเสียงเรียบนิ่งปนรำคาณเอ่ยเชื้อเชิญ(?) ให้ไปรับประทานข้าว ที่มีอาหารหลายอย่างวางเรียงลายเต็มโต๊ะไปหมด 

               "มันเยอะขนาดนี้จะกินหมดหรอ?"

               "ไม่หมดก็ทิ้ง" 

              "ฉันไม่ให้ทิ้ง! นี่มันกับข้าวตั้งถ้วยเลยนะ จะทิ้งได้ไงเสียดาย"

               "....."

               "แล้ว....ที่นี่คงใหญ่มากๆเลยเนาะ มีกฎรึป่าว?"

               "....."

               "นายคงรู้เรื่องส่วนตัวของฉันหมดแล้วสิ่นะ แต่ฉันยังไม่รู้เรื่องเกี่ยวกับนายเลยสักนิด"

               "....."

               "นี่วี ชื่อจริงๆนายชื่ออะไรอ่ะ"

               "....."

               "แล้วอายุเท่าไหร่? เรียนที่ไหน? คณะอะไร?"

               "....."

               "ชอบอะไร? ไม่ชอบอะไร? มีพี่มั้ย? พะ..."

               "รำคาณ"

              วีเงยหน้าขึ้นพร้อมกับประโยคที่สุดแสนจะจุกไปถึงไส้ติ่ง เกิดมาไม่เคยโดนคนอื่นด่านอกจากไอ้มินว่ารำคาณ เพราะไม่ใช่คนพูดมากอยู่แล้ว แต่ก็ไม่รู้ทำไมถึงอยากจะพูดนักเวลามองหน้าไร้ความรู้สึกของวี อยากให้วีพูดมากกว่าทำหน้าทำตาเหมือนคนไร้สติ มันให้ความรู้สึกว่าน่าหงุดหงิดอ่ะ มันน่าหมั่นไส้อ่ะ มันนิ่งซะจนกวนตีน

               "ก็...ก็..."

               "อิ่มแล้วใช่มั้ย? งั้นก็ลุกไปข้างนอกกับฉัน"

หมับ!

               ยังไม่ทันที่จะได้ดื่มน้ำหมดแก้วแขนก็ถูกกระชากออกไปตามคนตัวสูง นี่เขาเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงได้เอาแต่ใจแบบนี้! เอ้ะอ่ะจะลุกก็ลุก จะอิ่มก็อิ่ม จะกระชากก็กระชากไปเลยไม่สนว่าคนที่ถูกจับจะเจ็บรึป่าว!  นี่เป็นนิสัยขอแรกของวีสินะ

               กว่าจะรู้ตัว ร่างกายก็ถูกพามาถึงรานจอดรถของคอนโด แต่มันไม่ใช่รถคัน...เมื่อคืน ร่างเล็กถูกจับกดหัวยัดเข้าไปในรถอย่างห้ามไม่ได้

ปัง! ติ้ด ติ้ด ปัง!

               ปิดประตูลงล็อครถกันฉันหนี แล้วก็ปลดล็อคแล้วก็ปิดประตูแรงๆ

               "จะ...จะพาฉันไปไหน!?"

               "ทำไมต้องรู้ด้วย?" 

(ต่อ)

               เมื่อสปอร์ตคันงามของคนตัวสูงแล่นออกไปจากรานจอดรถส่วนตัวของคอนโด ความอึดอัดแผ่กระจายไปทั่วทุกซอกมุมของรถ เนื่องจากต่างคนต่างเงียบจมอยู่ในความคิดของตนเอง

               มันรู้สึกไม่ค่อยโอเครเท่าไหร่ไช่มั้ยที่จะต้องเผชิญหน้ากันทุกวันกับบุคคลที่อยากจะเขี่ยออกจากชีวิตมากที่สุด ยิ่งในตอนนี้...

               นั้งมองใบหน้าหล่อไร้ที่ติแม้แต่ขนในรูจมูก ที่ยังคงทำหน้าที่ขับรถพาไปไหนสักแห่ง โดยที่ผู้ที่ถูกมองไม่แม้แต่จะรู้ตัวด้วยซ้ำ มองไปด้วยความสงสัย งุนงงและหงุดหงิด อยากจะเอาหัวโขกกระจกรถให้แม่งรู้แล้วรู้รอด

               มันเป็นความรู้สึกที่สบสนแบบอีชนิดที่เด็กสิบเก่าปีไม่ควรจะเจอ เกลียดที่สุดแต่ก็อย่างคุยด้วยมากๆ ทั้งที่ฉันไม่ไช่คนชั้งพูดเพราะขี้เกียจขยับปาก-__- ทั้งที่สมองสั่งการว่าไม่ควรที่จะต้องไปยุ่งกับเขาแต่การกระทำโคตรจะตรงกันข้าม

                แต่ในเมื่อยังไงฉันก็ยังคงต้องเจอน่าวีทุกวัน การสนทนาจะทำให้เราสนิทกันมากขึ้นนิ่? แต่ฉันก็ไม่อยากสนิทกับวีด้วยอีกแหละ วุ้ว! แม่ง!

               เครียดยิ่งกว่าตอนปวดขี้ที่โรงเรียนแต่ห้องน้ำเสือกปิดปรับปรุงอีกอีผีร้าย

              "ฉันชื่อวี นาวี อัครสุวเมทานนท์..." 

               จู่ๆคนที่อยู้ในความคิดของฉันกับโผ่งขึ้นมาอย่างไม่ทีปี่มีขลุ่ย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็เข้าใจดีว่ามนุษย์น่าหล่อแต่ทำตัวประหลาดคนนี้ต้องการจะสื่ออะไร

               พี่หล่อแบบจิตรแนะนำตัวว่ะ.... 

               "....."

               " เรียนบริหารปี3 มหา'ลัยV อายุมากกว่าเธอ"

               "....."

              "รู้ไว้แค่นี้แหละ"

               "อ่าว"

               ฉันแต่อ้าปากพงาบๆ มองคนตัวสูงตาปริบๆ นี่กะจะบอกกันแค่นี้จริงๆอ่ะนะ ไม่บอกนิสัยใจคอ ชอบอะไรไม่ชอบอะไร มึงไม่คิดจะบอกกูหน่อยหรอวะ

              "เธอเรียนอยู่ม.6แล้วใช่มั้ย?"

               "อื้อออ"

               "แล้วไปไล่สอบมาบ้างรึยัง?

               "........"

               "แล้วจะเรียนต่อที่ไหน?"

               "....คงไม่"

               ใช่ คงจะไม่ได้เรียนแล้วล่ะเงินที่เก็บมายังไม่ถึง20,000เลยด้วยซ้ำ เวลาจะอ่านหนังสือก็ไม่ค่อยจะมี ฉันไม่กล้าไปสอบที่ไหนหรอก

               "ทำไม?!"

               "คิดว่าน้ำหน้ายังฉันจะมีเงินมากขนาดเรียนมหา'ลัยได้หรอ? เอาเวลาพวกนั้นไปทำงานเก็บตังช่วยบ้านรับเลี้ยงเด็กกำพร้าดีกว่า"

               "....."

               "....."

               "กลับไปเรียนซะ"

!!

                 "โว้ยยย! ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรอว่ะ! ห้ะ?! ก็บอกว่าไม่มีเงินไงไม่มรเงิน ไอด้อนแฮฟมันนี่ ยูโน้ววววว?"

               "บอกให้กลับไปเรียน แล้วมันเกี่ยวกับเงินตรงไหน?"     




               (-___-) olo



               ฟัคยูวววว ไอ้มนุษย์งี่เง่าเอาแต่ใจ เผด็จการ นี่มึงแกล้งโง่ใช่มั้ย? เบ้าก็หน้าดูฉลาดนะ ทำไมถามแบบนี้ว่ะ!

               "เงินมันต้องใช้จ่ายในตอนเรียนไง แล้วคือฉันไม่มี จบมั้ย?"

               พูดจบฉันก็หันหน้าเข้าหากระจกรถทันที  คือมันเหนื่อยที่จะอธิบายแล้วอ่ะ แม่ง บอกว่าไม่มีเงินไม่มีเงิน นี่ก็อยากเรียนเหมือนกันแหละมีคนบ้าที่ไหนไม่อยากเรียนมั่งอ่ะฉิบปอด

              "บอกให้ไปเรียนก็ไปซะ อย่ามาถามมาก เซ้าซี้มันน่ารำคาณ"

               "....."

               "ส่วนเรื่องค่าใช้จ่าย จะออกให้เอง"

!!!!

               "จะส่งฉันเรียนงั้นหรอo_o?"

               "......อืม"

อืม

อืม

อืม

อืม

อืม

อืม

อืม

อืม

อืม

               "ขอเปิดกระจกรถหน่อยนะ.....กรี๊ดดดดดดด!!!"

                   ฉันเปิดกระจกรถ แล้วแหกปากร้องตะโกนออกมาสุดเสียงด้วยความดีใจปนอึ้งแดก! มีคนส่งเรีียนแล้ว!!! กูจะไปเต้นลีลาสกางโรงเรียนฉลอง!

               "ได้เรียนแล้วโว้ยยยยย กรี๊ดดดดด!!!"

               "หึ"

               ฉันปิดกระจกแล้วกับนั้งสงบสติเงียบๆ เอานิ้วชี้สองข้างจิ้มกันไปมา อยากจะพูดแต่มัน​เขิลยังไงก็ไม่รู้...

​               "ขะ...ขอบคุณนะ...คะ"

               *​"*​หึ น่ารัก"

              "~•_•~"

               "แล้วอยากเรียนคณะอะไร"

               "นายเลือกเหอะ"

               "ฉันไม่ได้เป็นคนเรียน"

               หมดกันความเขิลเมื่อกี้ห่าจิก-_-  ก็เกรงใจใน มึงอุส่าก์ส่งกูเรียนแล้วไรงี้

               "งั้น...แพทย์ศาสตร์"

              "ไม่ มันเรียนหนักเกินไปโง่ๆอย่างเธอเรียนไม่ได้หรอก อีกอย่างเดี๋ยวเธอจะไม่มีเวลาให้ฉัน..."

               ".....วิศวกะ.."

               "ฉันจะไม่ส่งเธอเรียนคณะนี้เด็ดขาด ผู้ชายเถื่อนเยอะไม่น่าไว้ใจ"

               แหมะ...พูดอย่างกับแกโคตรน่าไว้ใจอ่ะ แกนี่ไม่เถื่อนอ่ะอีพี่วี¶∆¶

               " ครุศาสต.."

                "เวลาฝึกสอนเดี๋ยวโดนเด็กจีบ"

                "รัฐศาสตร์ดีมะ..."

               "ไม่ได้ อยากเป็นทนายช่วยผัวตัวเองตอนขึ้นศาลหรอ?"

อะไรว่ะ?!!!!

              "นี่! ไหนบอกให้เลือกเองไง  นู้นก็ไม่ดีนี้ก็ไม่ได้! พูดงี้เลือกมาเลยเหอะ"

               "บริหาร...คณะเดียวกับฉัน"

              "ก็แค่นั้น" ไม่รู้จะทำให้แม่ฃวุ่นวายหัวร้อนทำไม

             ​"เวลามีผู้ชายเข้ามาวุ่นวายกับเธอฉันจะได้ซัดปาปมันง่ายขึ้น"

     ไม่ค่อยจะหลงเด็กเท่าไหร่หร้อกกกก(เสียงสูง)

มีความเปย์ มีความทำตัวป๋า เบะปากมองบนอ่ะ อยากให้เขาเรียนคณะเดียวกันกะเธอก็พูดมาตรงๆสิ่ย่ะจะไปอ้อมโลกเพื่อ

​หมั่นไส้..

เนื้อเรื่องแม่งเริ่มออกนอกจักรวาลล่ะ5555 เริ่มไม่ตรงกับพลอตเรื่องแล้ววววว กู่ไม่กลับแล้ววววอีเ_ี้ย5555






กรี๊ดดดดดดด!!!!

บังทันชนะบิลบอร์ด อ้ากกกกก!! ภูมิใจแทน โคตรปลื้มปริ่ม55555


(22/05/2017)✌


น้ำตาไหลเลยค่ะ คือแบบดีใจแทนอ่ะ มัน มัน มันบอกไม่ถูกเหมือนกัน นี่บิลบอร์ดเลยนะ งายระดับโลก! แล้วยังทันชนะซึ่งมันเป็นสิ่งที่ทั้งเมมเบอร์และอาร์มี่อยากได้มานานแล้ว

*ขอพื้นมี่หวีดหลัวหน่อยนะค่ะอย่าเพิ่งรำคาณ5555

*ใครไม่ใช่อาร์มี่อยากเพิ่งเลิกอ่านิยายไรท์นะค่ะ5555

ฮรืออออออ ฉันรักนาย อปป้าซารางเฮ


#พี่วีมีความมึน55555

•1เม้น=1,000,000 กำลังใจเยยย






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น