น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 13 หัวใจหายไปกับสายน้ำ

ชื่อตอน : บทที่ 13 หัวใจหายไปกับสายน้ำ

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 22 พ.ค. 2560 19:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 13 หัวใจหายไปกับสายน้ำ
แบบอักษร

หลังจากที่ซาโต้ส่งนานะที่มหาลัยเขาต้องกลับไปทำงานต่อ

“นายครับ”

“ว่า?”

“เดี๋ยววันพรุ่งนี้ คุณเคนจะเดินทางมาคุยงานกับพวกเรานะครับ”

“ที่ไหน?

“ร้านอาหารติดแม่น้ำครับ”

“อืม ไปเตรียมการให้เรียบร้อย”

เคนนักธุรกิจหนุ่มเดินทางมาจากประเทศไทยเพื่อคุยงานกับซาโต้ และถือโอกาสมาพักผ่อนด้วย ซาโต้จึงต้องดูแลเคนเป็นอย่างดี เพราะธุรกิจของแก๊งติดต่อซื้อขายกับเคนมานานเป็นลูกค้ารายใหญ่ของแก๊งเลยก็ว่าได้ ซาโต้เลยถือโอกาสเปิดตัวนานะให้เคนได้รู้จัก เพราะเคนเป็นพวกชอบเที่ยวเวลามาที่ญี่ปุ่นทีไรก็ต้องชวนซาโต้ไปเที่ยวผับเที่ยวผู้หญิงทุกครั้ง ซาโต้เลยจะเอานานะไปด้วย เคนจะได้ไม่ชวนไปเที่ยวเรื่องอย่างนั้นอีก

ซาโต้ให้ลูกน้องทุกคนเตรียมการต้อนรับเคนไว้ จนถึงวันที่เคนมาซาโต้ส่งคนไปรับที่สนามบินก่อนที่จะเดินทางมีที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งติดกับแม่น้ำไหลยาวไปไม่มีที่สิ้นสุด ซาโต้พานานะไปซื้อชุดใหม่เพื่อที่จะใส่มาพบกับเคน

ชายหนุ่มรูปงามเดินเข้ามาในร้านสายตาของคนในร้านต่างมองไปในที่เดียวกันคือเคน ที่มาในชุดสูทหล่อเท่จนสาวในร้านมองกันด้วยสายตาหวานเยิ้ม ซาโต้ลุกขึ้นยืนพร้อมกับยื่นมือไปทักทายกับเคน

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ คุณเคน”

“เช่นกันครับ” ซาโต้หันไปแนะนำคนรักให้กับเคนได้รู้จัก

“นี้นานะครับ แฟนผมเอง”

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณนานะ”  เคนยื่นมือไปทักทายกับนานะ เธอจับมือของเคนทักทายกลับก่อนที่ทุกคนจะนั่งลงบนเกาอี้ เคนเป็นพวกที่ขาดผู้หญิงไม่ได้ต้องมีมาด้วยตลอดแต่วันนี้ไม่ได้พาใครมา

“ผู้หญิงของคุณไปไหนหมดละครับ”

“โธ่! คุณซาโต้ ผมก็อยากจะมาเที่ยวพักผ่อนคนเดียวบ้าง”

“ปกติผมเห็นต้องมีอย่างน้อยคนนึงที่มากับคุณเคนด้วย แต่วันนี้ไม่เห็นมีสักคนเลยดูแปลก”

“ฮ่า ๆ ๆ ผมก็ไม่ใช่เพลย์บอยอะไรที่ต้องมีผู้หญิงตาม”

ทั้งสองคุยกันไปสนุกสนานจนอาหารมาเสริฟก็นั่งทานข้าวคุยเรื่องงานกันไปเรื่อยๆจนเวลาล่วงเลยมาถึง4ทุ่มคงต้องแยกย้ายกลับกัน นานะขอตัวเดินไปเข้าห้องน้ำก่อนกลับ ซาโต้เลยนั่งคุยกับเคนรอนานะไปเข้าห้องน้ำ

จนนานะทำธุระส่วนตัวเสร็จเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ กำลังเดินจะไปหาซาโต้ที่นั่งอยู่กับเคน

“มึง!!”

เสียงพูดของใครบางดังพร้อมกับควักเอาปืนขึ้นมานานะเห็นแบบนั้นเธอรีบวิ่งเข้าไปหาซาโต้แล้วผลักเขาออกจากวิถีของกระสุนจนซาโต้ล้มลง แต่เป็นนานะที่ไปอยู่ตรงจุดที่กระสุนพุ่งมาพอดี กระสุนพุ่งเข้าไปที่หลังของนานะสองนัด เธอยืนติดกับขอบระเบียงริมแม่น้ำพอดีร่างของนานะล่วงหล่นลงไปในแม่น้ำที่ไหลแรง ร่างของเธอไหลไปกับน้ำจนมองไม่เห็น

ซาโต้ลุกขึ้นมาจะคว้านานะไว้แต่ไม่ทันเธอล่วงลงไปก่อน ซาโต้หันไปหาคนยิงด้วยสายตาที่อาฆาตและโมโหมาก เขาพุ่งตรงไปที่คนยิงทันทีก่อนที่จะคว้าคอเสื้อของมันจนล้มลงไปกองกับพื้น ปืนที่ถือมาหลุดออกไปจากมือ ซาโต้ระดมหมัดใส่เข้าไปที่หน้าของของชาปริศนาที่หมายเอาชีวิตเขา

“มึง!!!!”  เสียงร้องตะโกนด้วยความโกรธแค้นของซาโต้ดังไปทั่วร้าน ลูกน้องช่วยกันดึงร่างของซาโต้ให้ลุกขึ้นมา มือของซาโต้แดงเต็มไปด้วยเลือดของมือปืน

“ปล่อย!! พวกมึงปล่อยกู!!”  ซาโต้ยังคงต่อยมือปืนจนหน้าเละเต็มไปด้วยแผล

“นายครับพอแล้วมันจะตายแล้วครับ”

“ให้มันตาย!! ให้มันตายด้วยน้ำมือกู!!” ซาโต้ลากคอของมือปืนออกมานอกร้านคนที่ผ่านไปมาต่างมองด้วยความตกใจ ซาโต้หยิบปืนจากเอวของลูกน้องมาแล้วจ่อไปที่ร่างไร้สติของมือปืน ก่อนที่จะกดยิงหมดแม็กเข้าไปใส่ร่างของมือปืนจนเลือดนองออกมา

“นายครับมันตายแล้วครับ”  การ์ดของซาโต้เดินเข้าไปดูร่างไร้วิญญาณของมือปืนที่นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น มือของซาโต้เต็มไปด้วยเลือด เขาเดินกลับเข้าไปในร้าน

“พวกมึงสั่งคนมาตามหา นานะเดี๋ยวนี้!!”  ซาโต้ยืนอยู่ในจุดที่นานะตกไป เขามองไปที่แม่น้ำ มันไหลแรงมากใครตกไปก็ไม่มีทางรอดแน่นอน เขายืนก้มหน้าเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมา ไม่มีเสียงร้องมีแต่น้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุดจนเคนต้องเดินเข้ามาปลอบ

“คุณซาโต้ ใจเย็นๆครับ เดียวก็เจอคุณนานะ”  เคนเดินมาตบที่บ่าของซาโต้เบาๆเป็นการปลอบใจ เคนไม่เคยเห็นน้ำตาของซาโต้เลยตั้งแต่รู้จักกันมาแต่วันนี้ น้ำตาของหัวหน้ายากูซ่าไหลออกมาเหมือนดั่งสายเลือด

“นายครับ ทีมค้นหาลงน้ำไม่ได้ครับ น้ำไหลแรงเกินไป”

“ลงไป!! พวกมึงต้องลงไปหานานะมาให้กู!! ไม่เจอไม่ต้องเสนอหน้ามาหากู!!!”  ซาโต้ตะโกนใส่หน้าของลูกน้องจนพวกการ์ดกลัวกันไปหมด

นักดำน้ำค้นหาไม่สามารถค้นหาร่างของนานะได้เลยลงมติกันว่าจะเริ่มหาร่างของนานะพรุ่งนี้ แต่ซาโต้ไม่ยอมจนเคนต้องเขามาทางด้านหลังและทุบเข้าที่ท้ายทอยของซาโต้จนสลบไป ลูกน้องทุกคนไม่กล้าทำเลยวานให้เคนเป็นคนทำ หลังจากที่ซาโต้สลบลูกน้องพาร่างของซาโต้กลับไปที่พัก

จนเช้า ซาโต้ตื่นมามองไปรอบๆห้อง ร่างของซาโต้ถูกเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ใหม่เพราะชุดเก่าเต็มไปด้วยเลือด ซาโต้เดินมึนๆลงมาที่ข้างล่างของบ้านการ์ดและแม่บ้านคอยจับตามองซาโต้อยู่ตลอดเวลา

ซาโต้นั่งนิ่งๆอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก เขานั่งก้มหน้าน้ำตาไหลลงพื้น จนการ์ดของซาโต้ที่นำทีมค้นหาร่างของนานะเข้ามาหาซาโต้ที่ห้องรับแขก

“นายครับ”  การ์ดพูดด้วยน้ำเสียงเบาๆเพราะกลัวเรื่องที่กำลังจะบอกกับซาโต้

“อะไร . . . ” เสียงเรียบๆนิ่งๆดูน่ากลัวของซาโต้ทำให้การ์ดของเขาไม่กล้าพูดออกมา

“คือ . . . พวกผมไม่พบร่างของนายหญิงเลยครับ”

ซาโต้ลุกขึ้นพุ่งไปกระชากคอเสื้อของการ์ดอย่างแรง “มึงว่าไงนะ!!” การ์ดก้มหน้าตัวสั่นเพราะความกลัว จนลูกน้องคนอื่นวิ่งเข้ามาห้ามกันยกใหญ่

“มึงไปเลยนะ มึงไปหานานะให้พบ!!!!!”

ลูกน้องทุกคนมองซาโต้ด้วยความสงสารเพราะไม่ว่าใครก็ตามที่เจอเหตุการณ์แบบนี้ก็ต้องเสียใจมากเหมือนซาโต้ มันเป็นเรื่องธรรมดาที่คนที่แข็งแกร่งก็ต้องมีน้ำตาไหลออกมาบ้าง ลูกน้องที่ดำเนินการตามหาร่างของนานะลงมติกันว่าเธอตายแล้วจึงหยุดค้นหา และรอจนกว่าร่างของนิชาจะลอยขึ้นมา

ซาโต้ไม่ไปทำงานเลยตั้งแต่วันที่นานะถูกยิง เขาเอาแต่นั่งดื่มเหล้าและโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเขา ลูกน้องหลายคนช่วยกันหาวิธีทำให้ซาโต้กลับมาเป็นเจ้านายคนเดิมของพวกเขา

ลูกน้องที่เป็นทีมค้นหาเดินเข้าไปหาซาโต้

“นายครับ”

ซาโต้เงยหน้ามอง “มีไร”

“พวกผมเจอรองเท้าของคุณนานะห่างออกไปจากจุดที่ตกหนึ่งกิโลครับ”  การ์ดเอารองเท้าของนานะให้ซาโต้ หาร่างกายของนานะไม่พบ เจอแต่รองเท้าเพียงข้างเดียว มันทรมานหัวใจเหลือเกิน

ซาโต้หยิบรองเท้าจากมือของการ์ดเขามากอดไว้ “ไม่!!!!”  เสียงร้องตะโกนสุดเสียงดังไปทั่วบ้านดวงใจของซาโต้ได้จมหายไปกับสายน้ำแล้ว เขาร้องออกมาอย่างไม่อายใคร ทุกนในบ้านก็เช่นกัน พากันร้องไห้กันหมด

ซาโต้สลบลงไปกับพื้นเพราะพักผ่อนน้อยไม่ยอมนอนเอาแต่นั่งดื่มเหล้าจนเป็นลมไป การ์ดและแม่บ้านช่วยกันพอร่างของซาโต้ไปที่โรงแล้วขับไปโรงพยาบาลทันที ซาโต้นอนหลับอยู่โรงพยาบาล หนึ่งวันเต็มๆ หมอก็ให้น้ำเกลือและยาลดไข้กับซาโต้

ซาโต้หลังจากฟื้นขึ้นมาก็เอาแต่นั่งนิ่งไม่ยอมพูดคุยกับใคร เหมือนคนหูหนวกไม่ได้ยินเสียงใครเหม่อลอยตลอดเวลาจนทำให้ลูกน้องหลายๆคนทนไม่ไหว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้แก๊งของพวกเขาต้องพังไม่มีชิ้นดีแน่ๆ  “นายครับ” การ์ดคนหนึ่งรวบรวมความกล้าเข้าไปพูดกับซาโต้

“พวกผมอยากให้นายกลับมาเป็นนายคนเดิมของพวกเรานะครับ กลับมาสดใสอีกครั้งเถอะนะครับ ไม่งั้นนายหญิงจะไม่สบายใจเอานะครับ”

ซาโต้ได้ยินการ์ดพูดถึงนายหญิงของพวกเขาซาโต้ถึงได้สติกลับมา หันไปมองหน้าของบรรดาลูกน้องที่ดูนิ่งๆแต่ในตาแดงๆเหมือนคนที่พึ่งจะร้องไห้ ซาโต้คิดได้ว่าถ้าเขาปล่อยไว้แบบนี้จะเป็นภาระของลูกน้อง เขาต้องกลับมาเข็มแข็งเพื่อให้สมกับที่นานะปกป้องเขาจนตัวเองต้องมาตายเขา หลังจากวันนั้นซาโต้ ใช้กำลังใจจากลูกน้องลุกขึ้นยืน แล้วกลับไปเป็นนายใหญ่ของแก๊งยากูซ่าอีกครั้ง


__________________________________________________________________________

เมื่อวานไม่ว่างวันนี้มาลงให้แล้วจร๊า

ถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้น๊า

ขอบคุณจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น