by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

7/ ความว่างเปล่าของแสงแดดแรก nc20+ (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 7/ ความว่างเปล่าของแสงแดดแรก nc20+ (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 7

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 50.8k

ความคิดเห็น : 144

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2560 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
7/ ความว่างเปล่าของแสงแดดแรก nc20+ (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​ปอรักP...

ติ๊งๆๆๆ "อื้อ ติ๊งอะไรนักหนาเนี่ย" ผมควานมือตามเสียงไปทั่วก่อนจะเจอต้นตอของเสียงติ๊งๆน่ารำคาญนั้น ติ๊งๆๆ ผมปรือตามาดูปรากฏว่ามันเป็นเสียงไลน์ในโทรศัพท์แล้วผมไปมีไลน์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ชื่อไลน์ที่เด้งขึ้นมาทำให้ต้องรีบเปิดอ่านก่อนจะมีติ้งรัวๆดังขึ้นมาอีก 

ติ๊ง {โปรดปราณ : ตื่นได้แล้วไอ้ขี้เซา} ข้อความกับสติ๊กเกอร์มากมายถูกส่งมารัวๆ จนแทบจะพิมพ์ตอบกลับไม่ทัน

{แมงปอ : ตื่นแล้ววว}

ติ๊ง {โปรดปราณ : ตื่นแล้วก็ลุกไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันกูรู้นะว่ามึงยังนอนขี้เกียจอยู่ ใส่กางเกงในด้วยล่ะเดี๋ยวจะมีคนเอาของมาส่ง ตามนี้} 

{แมงปอ : โอเคค้าบ}

ด้วยความที่ผมเพิ่งตื่นไงเลยไม่ได้เรียบเรียงอะไรให้ดีซะก่อนได้แต่เดินงงๆไปอาบน้ำตามจอมมารสั่ง พอโดนความเย็นของสายน้ำแค่นั้นแหละสติสตังก็เริ่มเข้าที่เข้าทาง เหตุการณ์เมื่อคืนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

"อ๊ากก! ไอ้พี่โปรด ไอ้จอมมาร จอมล่อลวง ฮือๆ หลวงพ่อครับปอขอโทษที่ทำแบบนั้นต่อหน้าต่อตาหลวงพ่อ ฮือ" ผมได้แต่นั่งขัดสมาธิกับพื้นห้องน้ำรำพึงรำพันขอโทษขอโพยหลวงพ่อ แต่สิ่งที่คิดได้ตามมาหลังจากนั้นก็คือไอ้พี่มันจับจู๋ผมแล้วชักจนเสร็จอ่ะ แถมเป็นการเสียน้ำของลูกผู้ชายครั้งแรกในชีวิตผมด้วย โอ๊ย ไอ้ปออยากเอาหน้ามุดถังน้ำหนีอายมันซะเลย

"คืนพรุ่งนี้กูจะเอามึงนะ" ยิ่งไปกว่านั้นประโยคของไอ้พี่โปรดที่พูดเมื่อคืนมันดังเอคโค่สะท้อนสนั่นหวั่นไหวอยู่ในหัว พรุ่งนี้ก็เท่ากับวันนี้ โฮ ไอ้ปอตายแน่ๆเมื่อคืนบดๆเบียดๆกันก็พอจะสัมผัสได้ว่าไอ้พี่โปรดมันเป็นพี่เบิ้ม แล้วผมจะมีชีวิตรอดถึงพรุ่งนี้ไหม

ตรู๊ดๆๆ เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันรอบเอวแล้วรีบตาลีตาลานไปรับ เหตุผลที่ต้องรีบเพราะเหตุการณ์เมื่อคืนนั่นแหละ ขืนไม่รับโทรศัพท์ท่านเขาองค์จะลงอีก

"รับช้าทำอะไรอยู่"

"ปออาบน้ำอยู่อ่ะ พี่โปรดมีอะไรรึเปล่า"

"รีบอาบเลยเดี๋ยวอีกไม่เกินสิบนาทีจะมีคนเอาของไปส่ง"

"ใครจะเอาอะไรมาส่งอ่ะ ปอไม่ได้สั่งอะไรซักหน่อย" ผมขมวดคิ้วอย่างสงสัย ดูเหมือนว่าจะได้ยินพี่โปรดบอกแว่วๆว่าให้อยู่ห้องจะมีคนเอาของมาส่ง ของอะไรวะ

"เออน่ะ มึงรีบไปใส่เสื้อผ้าเถอะนี่แก้ผ้าอยู่รึเปล่า"

"บ้าเหรอ ปอนุ่งผ้าเช็ดตัวหรอก" ผมได้ยินเสียงหัวเราะขำเบาๆแว่วเข้ามาก่อนที่พี่โปรดจะสั่งให้ไปใส่เสื้อผ้าเตรียมรับของแล้วก็วางหูไปเฉยๆซะงั้นอะไรของพี่มันวะ ผมกลับไปอาบน้ำลวกๆแล้วรีบมาใส่เสื้อผ้าหน้ายังไม่ทันได้ปะแป้งขาวๆก็มีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะซะละ สงสัยจะคนที่มาส่งของนั่นแหละไม่รู้พี่โปรดสั่งอะไรไว้

"สวัสดีครับ ห้องคุณปอรักใช่มั้ยครับ"

"เอ่อ ใช่แล้วครับ" ผมมีโอกาสพูดคำว่าใช่แล้ว จากนั้นก็ต้องยืนตาค้างมองตามรายการของที่มาส่ง 

เตียงกับที่นอนขนาดใหญ่ที่พวกพี่เขาเอามาต่อๆในห้องเล่นกินพื้นที่ไปเยอะ มีชุดเครื่องนอนครบทุกอย่างมาให้เรียบร้อยกะจากสายตาผ้าปูร่วมๆห้าชุดเห็นจะได้ แล้วไอ้ผ้านวมจะซื้อมาทำไมพี่เห็นห้องผมติดแอร์หรือประเทศไทยมีหิมะหรือไงครับ ชั้นวางทีวีถูกตั้งไว้ตรงกับปลายเตียงโดยมีสมาร์ททีวีขนาดใหญ่กว่าร้านลุงเลิศวางอยู่ ถัดไปติดกับประตูหลังห้องก็เป็นตู้เย็นดีนะที่ไม่ใหญ่เท่าร้านลุงเลิศไม่งั้นผมคงเดินไปหลังห้องลำบาก จากนั้นก็เป็นตู้เสื้อผ้าไม้ขนาดเล็กถูกวางแทนราวแขวนผ้าที่พี่ๆเขากวาดเสื้อผ้าผมแขวนให้ในตู้อย่างเสร็จสรรพ แล้วยกราวเก่าออกไปไว้ให้หลังห้องติดกับประตูห้องน้ำ มีบอกผมด้วยนะว่าเอาไว้ตากผ้าที่ซัก ขอบคุณสำหรับคำแนะนำครับพี่ผมได้แต่ขอบคุณพี่เขาในใจที่ไม่ยกสมบัติของผมไปทิ้ง

"เอ่อ หมดรึยังครับพี่ ผมไม่มีที่จะยืนแล้ว" ผมเรียบๆเคียงๆถามพี่เขา เห็นพี่ๆเขาเหงื่อไหลไคลย้อยก็สงสารครั้นจะเอาน้ำเย็นมาให้ห้องผมก็ไม่มีซะด้วยสิ มีแต่น้ำในกระติกอ่ะ

"ยังครับ เหลืออีกนิดหน่อย" ผมกระเถิบไปยืนตัวลีบตรงมุมตู้เสื้อผ้า ตาก็มองเครื่องซักผ้าที่ถูกยกไปไว้ข้างหลังห้องจะเดินตามไปดูก็กลัวว่าจะเกะกะพี่ๆเขาน่ะสิ เฮ้อ น่าจะหมดแล้วมั้ง

"อีกสามชิ้นนะครับคุณปอรัก"

"ห๊ะ! ยังมีอีกเหรอครับพี่ แค่นี้ผมก็จะเดินในห้องไม่ได้แล้วนะ" ผมถามพี่เขาเสียงหลงเห็นมีคนแอบหัวเราะผมด้วย ขำทำไมอ่ะผมพูดเรื่องจริงนี่

ลองคิดถึงสภาพห้องราคาสองพันดูสิครับอีกอย่างหนึ่งผมจ่ายในราคาหนึ่งพันห้าร้อยบาทรวมค่าน้ำค่าไฟด้วย แต่ถ้ามีเครื่องใช้ไฟฟ้าเยอะขนาดนี้ค่าไฟไม่บานเลยเหรอเห็นทีผมต้องเจรจาค่าห้องกับป้าลัยใหม่ซะละ เฮ้อ นี่มันเป็นภาระของผมที่เพิ่มขึ้นมากจริงๆนะเนี่ย 

ในขณะกำลังคำนวนค่าใช้จ่ายที่เพิ่มมากขึ้นผมก็ต้องอึ้งกับของสามชิ้นนั่นมันอะไรห๊ะ! พัดลมไอเย็นสามตัวถูกนำมาวางรวมกันอยู่ด้านหน้า และมันก็เกือบเต็มพื้นที่ในห้องจนเหลือทางให้เดินแคบๆเพียงไม่กี่ก้าวแต่ก็พอจะนั่งทานข้าวได้น่ะ ประเด็นอยู่ที่ค่าไฟของผมถ้าพี่โปรดเกิดเฮี้ยนเปิดทุกสิ่งทุกอย่างพร้อมกันแล้วเดือนๆหนึ่งผมต้องเสียเงินเท่าไหร่วะเนี่ย จะให้พี่เขามาจ่ายให้เหมือนที่พี่เขาบอกเมื่อคืนก็ใช่ที่

"รบกวนคุณปอรักช่วยเซ็นรับด้วยนะครับ" ผมกรอกชื่อตัวเองด้วยจิตใจลอยๆในหัวมัวแต่คำนวนค่าใช้จ่ายอย่างไม่สิ้นสุดสักที 

ไอ้พี่โปรดปอคิดถึงพี่ ตอนนี้ปออยากให้พี่มาหาจริงๆจะได้เขย่าคอพี่แล้วบอกดังๆว่าทำอะไรช่วยปรึกษาหน่อยได้ไหม ถามผมสักคำก็ยังดีว่าต้องการหรือเปล่าแค่ค่าชาร์จโทรศัพท์ที่เพิ่มขึ้นผมก็คิดหนักแล้ว คืนได้ไหมวะ? เท้าไวเท่าความคิดผมรีบเดินไปที่ประตูห้องกะจะเรียกพี่เขาขนของกลับไปให้หมด แต่ก็ต้องชะงักกับของที่พี่เขาหิ้วติดมือมา

ปัง! ผมรีบหันหลังกลับเข้าห้องปิดประตูอย่างไว ไม่เอาอะไรแล้วนะเว้ย

ก๊อกๆๆ "คุณปอรักครับผมลืมของอีกชิ้นนึงช่วยออกมารับด้วยครับ พอดีผมต้องรีบไปอีกที่ครับ" ผมถอนหายใจแล้วแง้มประตูออกไป ในใจก็นึกสงสัยว่าพี่ๆเขาเอารถสิบล้อมาหรือไง

"ขอโทษนะครับพี่ผมติดใจสงสัยนิดเดียว พวกพี่เอารถสิบล้อมาส่งของกันเหรอครับ"

"ฮ่าๆๆคุณปอรักนี่น่ารักสมชื่อเลยนะครับ สงสัยผมต้องรายงานให้คุณโยรู้แล้วล่ะว่าคุณโปรดมีคนน่ารักแบบนี้ซ่อนไว้อยู่ ผมไปก่อนนะขอบคุณครับ" พี่คนนั้นส่งกระเป๋าน่าจะเป็นโน้ตบุ๊คยื่นมาให้ก่อนจะเดินออกไปทางปากซอยโดยไม่ให้คำตอบในสิ่งที่ผมคาใจเลย

ผมกลับมานั่งขัดสมาธิบนพื้นมองความเปลี่ยนแปลงรอบๆตัว เพียงแค่การตัดสินใจวูบเดียวทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงมากขนาดนี้เลยเหรอ มันไม่ได้มีความสุขใจหรือดีใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามใจผมมีแต่ความกังวลเพราะทุกอย่างมันมาเร็วเกินไป จนผมกลัวว่าถ้าทุกอย่างมันจะจากไปมันก็จะจากไปเร็วเหมือนกัน ตอนนี้ผมแค่ต้องการแสงสว่างให้นำทางผมเท่านั้น ผมต้องการแค่รู้สึกว่าอย่างน้อยบนโลกใบนี้ผมก็ยังมีคนอีกคนอยู่ข้างๆ นอกนั้นผมไม่ได้ต้องการอะไรจากพี่โปรดเลยจริงๆ


"ลาบหมู น้ำตกหมู เบียร์ด้วย" ผมถอนหายใจอย่างเซ็งๆ คุณลูกค้าประจำที่พักนี้ติดเมนูลาบหมูซะจนผมนึกถึงครั้งแรกที่พี่แกบอกไม่กินลาบหมูแทบจะไม่ออก และที่ขาดไม่ได้ก็คือเบียร์ทั้งที่หน้าแดงๆนั่นก็สื่อให้เห็นว่าพี่โปรดคงจะกรึ่มๆมาแล้ว นี่ยังจะมากินเบียร์อีกเนอะ เฮ้อ

"คุณโปรดวันนี้มาดึกเลยนะครับ" ลุงเลิศยกอาหารมาให้ด้วยตัวเอง ไม่ใช่อะไรหรอกก็นี่มันเที่ยงคืนกว่าใกล้จะปิดร้านแล้วไงลุงเลิศเลยมีเวลาไปเจ๊าะแจ๊ะกับไอ้หล่อรวยของลุงเขา

"ผมเพิ่งเสร็จงานน่ะ ลุงดื่มเบียร์ด้วยกันก่อนนะครับ"

"ลุงกินไม่ได้นะ" ผมรีบท้วงก่อนที่ลุงเลิศจะยกแก้วกระดก ก็ลุงเขาตับไม่แข็งแรงเห็นเล่าว่าตอนหนุ่มๆใช้งานตับเยอะไปหน่อยเลยพาลลำบากเอาตอนแก่

"นิดหน่อยน่า มึงน่ะไปเก็บร้านแล้วกินนมก่อนนอนไป" ผมจิ๊ปากอย่างหมั่นไส้ทั้งลุงเลิศทั้งพี่โปรดไม่รู้ว่าไปสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่เข้ากันได้เป็นปี่เป็นขลุ่ย เมื่อห้ามไม่ได้ผมกับพี่เปี๊ยกก็ช่วยกันเก็บร้านโดยไม่เหลียวแลชายทั้งคู่ที่นั่งดื่มนั่งคุยกันอย่างถูกคอ เก็บร้านเสร็จเดินมาอีกทีก็แทบผงะกับขวดเบียร์ครึ่งโหลที่วางเรียงกันอยู่ คือผมใช้เวลาเก็บร้านไม่ถึงชั่วโมง สองคนนี้กินเบียร์หมดไปครึ่งโหลตกลงกินหรืออาบกันแน่ครับ

"ลุงเลิศปอกลับแล้วนะ สวัสดีครับ"

"เดี๋ยวดิรอกูแป๊บ ลุงพรุ่งนี้ไอ้ปอมันลาวันนึงนะครับ" ผมหันไปมองพี่โปรดงงๆ อะไรวะ ลาทำไม ผมยังไม่รู้เรื่องเลยนะเนี่ย

"เออๆได้ หยุดพักผ่อนซะบ้างถ้าลุงไม่เอ่ยปากให้มันหยุดมันก็ไม่หยุดหรอก ไปๆกลับไปนอนกันได้แล้ว" ลุงเลิศโบกมือไล่ พี่โปรดควักแบงค์พันออกมาวางยกมือไหว้ลุงเลิศ แล้วกอดคอผมพาเดินเข้าซอยกลับห้อง อืม ทั้งกลิ่นเหล้ากลิ่นเบียร์ตีกันให้มั่วไปหมด

พอเข้าห้องได้ก็เหมือนเดิมครับพี่โปรดพุ่งตัวไปที่เตียงก่อนเป็นอันดับแรก ผมเดินไปเปิดพัดลมตัวที่เคยใช้อยู่ให้พี่เขา ก่อนจะถูกสายตาคมกริบมองมาอย่างอาฆาตพยาบาท ผมทำอะไรผิดที่ผิดทางอีกวะเนี่ย 

"ทำไมมองปอแบบนั้นล่ะพี่โปรด"

"เปิดไอ้สามตัวนั่นให้กู" คุณชายนอนกระดิกเท้าอยู่บนเตียงบุ้ยปากไปทางพัดลมไอเย็นที่เพิ่งมาส่งสดๆร้อนๆวันนี้ ทำให้ผมนึกออกว่าต้องตกลงอะไรกันก่อนสักอย่าง

"ดีเลยปอกำลังอยากคุยกับพี่อยู่ นี่พี่คิดยังไงเนี่ยซื้อของพวกนี้มาเต็มห้องไปหมดจะไม่มีที่เดินอยู่แล้ว รกห้องอ่ะเอาไปคืนได้ป่ะพี่โปรด" ผมเดินไปหยิบน้ำแข็งในตู้เย็นเอาไปใส่พัดลมตามคำสั่งของท่าน ถึงไม่อยากได้ก็ต้องศึกษาไว้เผื่อท่านใช้จะได้ไม่หาว่าผมโง่ เสร็จแล้วก็ไปนั่งขัดสมาธิข้างเตียงเงยหน้าถามพี่โปรดอย่างจริงจัง เอาสิเรื่องอะไรผมต้องมายอมเสียค่าไฟแพงๆกันล่ะ

"มันรกหรือมึงเค็มไม่อยากจ่ายค่าไฟกันแน่ไอ้เค็ม" ผมอดค้อนไม่ได้ ตั้งแต่รู้จักพี่โปรดผมมีชื่อเพิ่มขึ้นมาอีกตั้งหลายชื่อ

"เค็มอะไรเขาเรียกว่าคนรู้จักอยู่รู้จักใช้มันสิ้นเปลืองโดยใช่เหตุนะพี่ อย่างไอ้พัดลมสามตัวอ่ะพี่ซื้อมาขายเหรอ"

"ซื้อมาใช้นี่แหละ ก็กูเป็นคนขี้ร้อนไง"

"งั้นพี่ก็ซื้อไปไว้ที่บ้านพี่เองดิเอามาไว้ที่ห้องปอทำไม ไหนจะของพวกนี้อีก" ผมกวาดตามองรอบๆห้องก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"เมื่อวานมึงคุยกับกูว่าไง" 

"เรื่องไหนล่ะ คุยเยอะปอจำไม่หมดหรอก" ผมตีรวนไปงั้นทำไมจะจำไม่ได้ ก็คงเป็นเรื่องที่ผมชวนพี่โปรดเอานั่นแหละ

"เอาดีๆไอ้ปอเดี๋ยวกูดีดเหม่งอีกซักทีเลยนี่" ผมรีบยกมือปิดหน้าผากตัวเองทันควัน อะไรวะเอะอะก็ใช้กำลังอยู่เรื่อย

"แล้วเรื่องนั้นกับของพวกนี้มันเกี่ยวกันตรงไหนอ่ะพี่" ผมถอยห่างออกจากรัศมีแขนยาวๆของคนบนเตียงพลางเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เอ๊ะ หรือว่ากับพี่เปา พี่โปรดก็ซื้อของพวกนี้ให้เหมือนกัน

"หยุดสิ่งที่มึงกำลังคิดเดามั่วไปเรื่อย กับคนอื่นกูไม่ได้ซื้อแบบนี้ให้หรอก พวกนั้นเขาไม่ได้อยู่แบบอนาถาอย่างมึง" ผมสะอึกเป็นครั้งที่สองกับคำพูดนั้นเบาๆ 

นั่นสินะดูแล้วพี่โปรดไม่ได้อดอยากปากแห้งอะไรโปรไฟล์อย่างนี้คงหาที่เพียบพร้อมได้อีกเยอะ ที่บอกว่าครั้งที่สองนั่นเพราะครั้งแรกเกิดขึ้นเมื่อคืนกับคำว่าโนคอนดอมจะใช้กับเมียหรือคนรักเท่านั้น ไอ้ผมเองก็ไม่คิดถึงขั้นอยากเป็นเมียหรือคนรักของพี่โปรดหรอก เหตุผลหลักๆที่ทำให้ผมตัดสินใจจะนอนกับพี่โปรดก็เพียงเพราะอยากเอาชนะพี่เปา และผมก็รู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้ๆพี่โปรด ยังไงผมก็จะระวังตัวไม่ให้ถลำลึกลงไปมากกว่านี้แน่ๆ

"กูแค่ไม่อยากเอากับมึงบนฟูกบางๆมันเจ็บเข่า นอกนั้นก็เพื่อความสะดวกสบายของกูเองทั้งหมด มึงต้องรู้ไว้อย่างนะไอ้ปอกูไม่ค่อยเปลี่ยนเด็กบ่อยๆ ถ้าถูกใจคนไหนกูก็ใช้บริการได้เรื่อยๆกับมึงถึงกูจะไม่รู้ว่าจะถูกใจรึเปล่า แต่ถือว่าเป็นค่าตอบแทนให้มึงและความสบายของกูก็แล้วกัน เรื่องค่าไฟมึงเลิกคิดเถอะว่ะอยากใช้อะไรก็ใช้ให้เต็มที่ กูเคยบอกแล้วนี่ว่ากูจะรับผิดชอบทั้งหมดให้เอง เลิกเค็มแล้วไปอาบน้ำได้แล้ว" ผมลุกไปอาบน้ำอย่างเสียไม่ได้ทั้งที่อยากจะต่อรองอีกสักนิด คือมันรู้สึกไม่สบายใจบอกไม่ถูกเหมือนตัวเองเป็นเด็กเสี่ยเลยว่ะ

ก๊อกๆๆ ฮึ่ย! พ่อคนนี้ถ้าไม่เปิดประตูให้ก็คงจะเคาะอยู่อย่างนี้สินะ พอคว้าผ้าเช็ดตัวมาพันเอวเสร็จก็ต้องรีบเปิดให้ท่านเขาก่อนจะมีเสียงเคาะตามมาอีก

"เสร็จแล้วครับ เชิญท่านโปรดอาบน้ำตามสบายเลยครับพี่" ผมเกือบล้มเมื่อกำลังจะก้าวขาออกจากห้องน้ำแต่กลับถูกแรงควายๆดันจนตัวแนบกับกำแพงห้องน้ำ

"เอ่อคือปออาบเสร็จแล้ว พี่ก็อาบไปดิทำไมอ่ะ" ผมอดสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้เมื่อเห็นแววตาที่บ่งบอกว่าพี่โปรดกำลังมีอารมณ์ ไม่ใช่ว่าผมไม่เตรียมใจไว้นะ คือผมเตรียมใจตั้งแต่พี่โปรดบอกเมื่อวานแล้ว แต่ผมยังไม่เคยไงแล้วไอ้ดุ้นๆที่นูนผ่านผ้าเช็ดตัวพี่โปรดมันจะอลังการงานสร้างไปถึงไหน ยอมรับว่าตอนนี้ผมกลัวมันมาก

"อาบน้ำให้กูหน่อย" พูดจบผ้าเช็ดตัวสีน้ำตาลผืนใหญ่ก็ถูกดึงออกจากเอวไปพาดบนราว และไอ้ปอมันก็ดันทะลึ่งก้มมองไอ้ดุ้นปริศนาอย่างทันควัน โอ้ย ไอ้ปอคืนคำได้ไหมไม่เอาแล้ว ผมแทบตาจะถลนออกมาจากเบ้าหัวใจมันตกไปที่ตาตุ่ม ทำบุญมาด้วยอะไรวะพี่สงสัยจะเป็นลูกที่พ่อรักมากแน่ๆให้มาซะเยอะเชียว

"หึ หึ ไม่ต้องจ้องขนาดนั้นก็ได้ เดี๋ยวมึงก็รู้จักกับมันเอง" พี่โปรดดึงผ้าเช็ดตัวผมออกโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัวแล้วรั้งแขนผมให้ยืนใต้ฝักบัวด้วยกัน สายน้ำที่ไหลผ่านไหล่กว้างตรงหน้าทำให้ผมอยากสัมผัสกายนั้นสักครั้ง

"อื้ออ" พี่โปรดรั้งคอผมขึ้นแล้วประกบปากแนบมา รสชาติเบียร์กับเหล้าขมๆยังอบอวลอยู่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนจะเมาไปด้วย ลิ้นอุ่นชื้นร้อนก็ยังตามเกี่ยวลิ้นผมไปทั่ว

"อืออ" ผมยกมือดันอกหนาๆที่เสียดสีร่างกายเข้ามาอย่างแนบชิด แต่ลิ้นร้อนก็ยังรัดเกี่ยวอีกทั้งดูดดึงริมฝีปากไม่หยุดจนผมคิดว่ามันต้องเจ่อแน่ๆ ความลื่นของครีมอาบน้ำที่ถูกวางไว้ตั้งแต่วันที่เจ้าของมันมานอนค้างที่นี่ในครั้งที่สองถูกชะโลมบนตัวเราทั้งคู่ พี่โปรดดึงมือผมให้ไปจับตัวลูกชายตัวใหญ่แล้วขยับมือชักนำผมเบาๆ

"อืม ทำแบบนั้นแหละ" เสียงแหบพร่าดังมาจากซอกคอผมรู้สึกจี๊ดๆเพราะแรงดูดแต่มันก็รู้สึกตื่นเต้นและวาบหวิวในคราวเดียวกัน ก่อนที่อะไรๆจะเตลิดมากไปกว่านี้พี่โปรดปิดฝักบัวแล้วใช้ขันตักน้ำมาราดทั้งผมกับตัวเองเร็วๆ จากนั้นก็คว้าแปรงสีฟันมาแปรงหน้าตาเฉยไอ้นั่นก็ยังชี้หน้าน้ำตาปริ่มอยู่เถอะ ผมรีบเอาผ้าเช็ดตัวมาพันตัวแล้วทาแป้งพยายามทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ในเมื่อตัดสินใจไปแล้วผมก็ต้องยอมรับในสิ่งที่ทำลงไปไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม

"กลัว?" ผมสบตาเฉยชาคู่นั้นแล้วนึกสงสัยว่าพี่โปรดเฉยชากับคู่นอนอย่างนี้ทุกคนหรือเปล่า

"นิดหน่อยอ่ะพี่ ก็ปอยังไม่เคยหนิ"

"หึ หึ เรื่องนั้นกูรู้ แค่ช่วยเหลือตัวเองยังไม่เคยเลยมั้งมึงน่ะ" หน้าผมเริ่มร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงภาพเมื่อคืนวาน ทำไมต้องเอามาล้อด้วยวะนิสัยเสียว่ะ

"เอาๆ มาด่ากูด้วยสายตาแบบนี้ เดี๋ยวพ่อแทงทีเดียวมิดลำเลยนี่" ผมรีบนั่งคุกเข่าทับขาตัวเองโดยอัตโนมัติเสียงหัวเราะของคนตรงหน้าแว่วออกมาเบาๆ มีนิสัยขี้แกล้งจริงๆสินะเนี่ย

"เอ๊ะ! พี่ ดะ..เดี๋ยวดิ" ขณะที่กำลังนึกนินทาในใจ อยู่ๆพี่โปรดก็เดินมาผลักผมหงายหลังลงกับที่นอนจากนั้นก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงก้มหน้าก้มตาดูดซอกคอผมอย่างแรง คาดว่าพรุ่งนี้คงเป็นรอยช้ำแน่ๆ

"อึก อื้ออ" ผมพยายามกลั้นเสียงครางเมื่อพี่โปรดดึงกางเกงบอลที่ผมเพิ่งใส่พรวดเดียวปลิวหลุดไปเลย แล้วลูบไล้ที่ซอกขาอ่อนด้านในอย่างแผ่วเบา

"ปอมึงเคยเลียไอติมมั้ย" ในความเบลอความสับสนนั้นผมพยักหน้าตอบรับคำถามของพี่โปรด จากนั้นก็ต้องตกใจเมื่อพี่โปรดลากขาผมไปนั่งห้อยขาที่ขอบเตียง กว่าจะรู้ว่าอะไรเป็นอะไรลำเนื้อใหญ่ก็ถูไถกับปากผมอย่างหยอกล้อแล้ว

"ลองทำดูสิเหมือนดูดเลียไอติมน่ะค่อยๆทำไป" พี่โปรดพึมพำบอกเสียงพร่า ผมเองก็รู้สึกสติสตังไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอ้าปากรับเนื้อลำใหญ่เข้าปากแล้วทั้งดูดแลบลิ้นเลียสะเปะสะปะไปหมด

"ซี๊ด อืมม" พี่โปรดกระแทกลำเนื้อใหญ่สวนเข้ามาจนผมแทบสำลักต้องหยิกขาบอกพี่เขาไม่งั้นมันทะลุคอหอยผมแน่ๆ

"กูไม่ไหวแล้วว่ะทนเจ็บหน่อย กูเอาเลยแล้วกัน" ผมถูกดันให้นอนหงายกับเตียงทั้งที่ขาก็ยังห้อยอยู่

"อื้อ! เจ็บอ่ะ" จากนั้นไม่นานผมก็แทบร้องลั่นออกมาเมื่อรู้สึกถึงนิ้วยาวๆที่ดันเข้ามาพร้อมเจลลื่นๆเย็นๆทีเดียวสองนิ้ว เสียงดูดนมจ๊วบจ๊าบดังขึ้นปนกับเสียงประท้วงของผม แต่ก็ห้ามตัวเองไม่ให้แอ่นอกเข้าหาปากที่กำลังทั้งดูดทั้งเม้มอยู่ไม่ได้

"อย่าเกร็ง" พี่โปรดพูดแค่นั้นก็ชักมือออก ผมปรือตาทันเห็นพี่เขากำลังรูดถุงยางเสร็จพอดี ไอ้ลำเนื้อใหญ่ก็ผงกใส่ผมอย่างร่าเริงเต็มที่

"พะ พี่โปรด ปอเจ็บ ฮึกก" ผมน้ำตาไหลออกมาเป็นทางเมื่อรู้สึกถึงลำเนื้อใหญ่กำลังดุนดันเข้ามาก่อนที่จะแทงพรวดทีเดียว

"อืม กูบอกว่าอย่าเกร็งไง" พี่โปรดโน้มตัวมากระซิบที่หู ลิ้นร้อนชื้นไล่มาถึงปากก่อนจะสอดลิ้นแทรกเข้ามาพัวพันกับลิ้นผม มือก็ทั้งลูบทั้งบีบเคล้นไปทั่ว

"อึกก อืออ อื้อ" ความเจ็บปวดมันค่อยๆจางลงแต่กลับมีความรู้สึกอื่นแทรกเข้ามาแทน ความรู้สึกที่ผมไม่เคยพานพบมาก่อน

"อืมม แน่นชิบหาย" พี่โปรดยกขาทั้งสองของผมพาดไหล่กว้างๆของตัวเองที่ยืนอยู่ขอบเตียง จากนั้นก็กระแทกรัวเร็วจนผมต้องรีบเอามือปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้เสียงครางดังออกมา

ปึกๆๆๆ "อ่ะ อ๊ะ ปอไม่ไหวแล้วพี่โปรด ปออยาก อื้ออ" ผมยอมจำนนต่อตัณหาตัวเอง เอ่ยปากบอกคนที่ยืนสวนสะโพกเข้าออกอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยถึงสิ่งที่ตัวเองกำลังจะเผชิญ

"อืมม จะเสร็จแล้วเหรอ"

"อืออ ปอจะเสร็จแล้วครับพี่โปรด ฮือออ" ผมทั้งครางทั้งสะอื้นเพราะอารมณ์ที่เกิดมาเพิ่งจะได้เคยลิ้มลองกับความรู้สึกแบบนี้ พี่โปรดชะงักไปแป๊บแล้วช้อนตัวผมพลิกให้มานั่งคร่อมตักที่มีพี่โปรดนั่งเอนตัวไปด้านหลังใช้แขนล่ำๆยันกับที่นอนไว้

"ทำอย่างที่อยากทำเลย" ผมสบตากับดวงตาคมมันไม่ชาเฉยเหมือนก่อนหน้านี้ แต่มันเหมือนมีไฟร้อนแรงพร้อมจะเผาไหม้เราทั้งคู่อยู่ในนั้น

"อื้ออ อ่าา" ผมขยับตัวโยกย้ายบนตักที่มีลำเนื้อใหญ่คาไว้ในตัวเอง สองมือก็เหนี่ยวรั้งไหล่กว้างไว้ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความใคร่ครั้งแรกของตัวเองในครานี้

"อื้อ พี่โปรด อ๊าา" สองมือใหญ่จับเอวผมให้กระแทกกระทั้นเร็วและแรงขึ้น จนผมหน้ามืดตาพร่ามัวไปหมดรู้เพียงแต่ว่าตัวเองถึงจุดหมายปลายทางอย่างสุขใจที่สุด

"ตากูมั่ง" พี่โปรดพลิกตัวให้ผมนอนพาดกับขอบเตียงแล้วโถมตัวเข้าใส่อย่างถี่ยิบ อารมณ์ที่เพิ่งดับไปมันถูกจุดขึ้นมาใหม่อย่างรวดเร็วและรุนแรงหนักหน่วงกว่าเมื่อกี้อีก

"อ่ะ อ๊ะ พี่โปรดๆ อ๊าา" นาทีที่รู้ว่าจะเสร็จอีกครั้ง ผมชูมือตัวเองไขว่คว้าหาแสงสว่างที่กำลังขยับโยกตัวอยู่เบื้องบน 

"ซี๊ดด ฮึ่มม" พี่โปรดก้มมากอดรัดโยกคลึงอยู่แบบนั้นก่อนจะค่อยๆคลายอ้อมกอดและผละออกมานอนหงายอยู่ข้างๆ

"เป็นไง ชอบมั้ย" ผมหันไปหาคนที่หันหน้ามามองพอดี เราสบตากันโดยที่ไม่มีใครคิดจะหลบ พี่โปรดไม่ได้รักผมและผมเองก็ไม่ได้รักเขาเช่นกันเรื่องของเราก็แค่ความสัมพันธ์ครั้งคราว ถึงอย่างนั้นผมก็จะพยายามย้ำเตือนตัวเองว่าอย่าให้ใจมันคิดเกินเลยไปกว่านี้ สักวันเมื่อถึงเวลาเรื่องนี้มันจะจบลงไปเอง คนเราเมื่อยืนอยู่ผิดที่สิ่งที่ทำได้ก็คือการก้าวออกมา แต่ระหว่างผมกับพี่โปรดมันไม่มีใครยืนผิดที่ เพียงแต่ที่ข้างๆของอีกฝ่ายต่างไม่ใช่เราแค่นั้นเอง


"อื้ออ พี่โปรดเอาน้ำให้ปอที" ผมรู้สึกตัวอีกทีคิดว่าน่าจะบ่ายแล้วมั้ง เพราะไม่เคยใช้พลังงานมากมายแบบนี้ ตอนแรกผมคิดว่าพี่เขาจะทำรอบเดียวจบที่ไหนได้ ผมได้ยินเสียงข้างห้องเปิดประตูออกไปข้างนอกเห็นแสงแดดอ่อนๆลอดผ่านเข้ามา ทำให้รู้ตัวว่าอิพี่บ้านี่มันเอาตั้งแต่ตี2นะถ้าจำไม่ผิดยันสว่างอ่ะ ไปอดอยากมาจากไหนวะ

"พี่โปรดเอาน้ำให้ปอที ปอลุกไม่ขึ้น" ผมพยายามฝืนลืมตามองที่นอนข้างๆ รอยยับย่นบนที่นอนกับความเย็นที่ผมเอื้อมมือสัมผัสเจอทำให้รู้ว่าพี่โปรดคงไปนานแล้ว ผมค่อยๆใช้แขนยันตัวลุกขึ้นมานั่งกวาดสายตามองไปรอบๆห้องด้วยความหวังเผื่อพี่โปรดจะไปเข้าห้องน้ำ แต่จนแล้วจนรอดสิ่งที่ผมเจอก็คือ เศษซากถุงยางอนามัยใช้แล้วหลายชิ้นถูกทิ้งเกลื่อนข้างๆเตียงกับแบงค์พันหลายใบมีโทรศัพท์ทับไว้ที่หัวเตียงโดยไม่ได้เขียนอะไรไว้สักประโยค 

อืม..ผมเป็นเด็กขายตัวอย่างสมบูรณ์แบบแล้วสินะทำไมอยากร้องไห้จังวะ ไอ้ปอมึงจะอยากร้องไปทำไมในเมื่อมึงเป็นคนเลือกให้เป็นแบบนี้เอง ผมหลับตาลงพยายามคิดถึงตัวเองในวันที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวแย่สักแค่ไหนผมยังผ่านมาได้เลย ถึงแม้บางเรื่องจะไม่ได้ผ่านอย่างสวยงามก็เถอะ ผมต้องขอบคุณหลวงพ่อที่เป็นคนมอบโอกาสให้ผมมีชีวิตอยู่จนเป็นไอ้ปอรักอย่างทุกวันนี้ และขอบคุณตัวเองที่ไม่ว่าเจอเรื่องต้องสูญเสีย เรื่องเลวร้าย ห่าเหวยังไง ก็ยังหน้าด้านหน้ามึนมีชีวิตต่อไป ผมจะมัวเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเพราะการตัดสินใจของตัวเองไม่ได้

"ขอบคุณครับหลวงพ่อที่ทำให้วันนี้ปอยังมีชีวิตอยู่ วันหน้าไม่ว่าจะเจอกับอะไรปอจะอยู่ในสภาพไหนก็จะมีชีวิตต่อไปให้ได้ ปอสัญญาว่าจะอยู่เพื่อใช้ชีวิตให้มีความสุขเผื่อหลวงพ่อที่รีบร้อนหนีปอไปก่อน" ผมลืมตาขึ้นมายิ้มกับรูปที่ไปใส่กรอบแล้ววางบนตู้เสื้อผ้า ยิ้มให้ตัวเองภายในห้องนอนที่อยู่ตามลำพัง 

เพียงชั่วข้ามคืนผมรู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นเยอะ ผมจะปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางของมันจะไม่ตึงหรือหย่อนใดๆให้ตัวเองต้องเหนื่อยใจอีก ไม่ใช่เพราะว่าผมเข้มแข็งนะ ผมไม่ได้เข้มแข็งอะไรหรอก แต่ผมคิดว่าตัวเองแค่อดทนไหวก็เท่านั้นเอง...



*** "ยินดีกับสิ่งที่ได้มา และยอมรับกับสิ่งที่เสียไป หลังพายุพัดผ่านไปฟ้าย่อมสดใสเสมอ หลังผ่านปัญหาเราจะรู้ว่าปัญหานั้นเล็กนิดเดียว"

โปรดปราณวันนี้ สถานะ ป๋าโปรดเปย์เต็มพิกัด แต่ปากน่าตบมาก อนาถา! อยากตบปากมันสักที

ฟางมั่นใจว่านับจากตอนนี้ ตอนหน้า จะมีคนหมั่นไส้อิท่านอีกเยอะเหลือเกิน คือตอนฟินนิดนึงมันก็มีแต่แป๊บนึงก่อนเน้อรออีกนิดเดียวจริงๆไม่ถึง10ตอนเดี๋ยวจะพาไปเที่ยวเกาะภูเก็ตด้วยกัน อันนี้น่าจะเขียนออกมาได้ดีโดยเอาประสบการณ์ตัวเองมาเขียน555 

บางท่านอาจบอกว่าเพราะปอรักตัดสินใจกระโดดลงไปเองทั้งที่รู้ว่ามันต้องเจ็บแต่ตอนนี้น้องยังไม่คิดอะไรกับโปรดไง น้องก็แค่เด็กที่อยากเอาชนะอิเปา เด็กที่อยากประชดเรื่องข่าวลือด้วยวิธีผิดๆ และเด็กที่เห็นอิท่านเป็นเหมือนแสงสว่างทั้งที่เป็นแค่เแสงเทียน(อันนี้ฟางเห็นในเม้นมา)ตอนที่อิท่านมันเตือน ก็ชีวิตน้องไม่เคยมีใครเข้ามามีบทบาทแบบนี้พอมาเจอเลยประมาณปลื้ม 

ที่น้องมีพฤติกรรมที่อ่อนลงให้โปรดก็เหมือนเรื่องที่น้องไม่กล้าพกโทรศัพท์อ่ะค่ะ โทรศัพท์เป็นของมีค่าชิ้นแรกที่น้องมีครอบครองน้องเลยไม่กล้าใช้กลัวมันพังกลัวมันหายเลยอยากจะเก็บไว้ให้ดีที่สุด อิท่านคือคนที่น้องคิดว่าพอจะเป็นคนเดียวในโลกที่เป็นเหมือนครอบครัวอารมณ์เหมือนหลวงพ่อจากไปที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจเลยไม่มี มาเจออิท่านโปรดในโหมดขี่ม้าขาวไปตอกหน้าเรื่องข่าวลือกับคำสอนของอิท่านน้องเลยคิดว่าอิท่านนี่แหละคือที่ยึดเหนี่ยวทางจิตใจที่อยากมี น้องก็เลยปรับตัวเองอัตโนมัติไรงี้ ฟางอธิบายไม่ค่อยเก่งอ่ะพอเข้าใจกันเน๊อะ

คุณแอปขา ฟางมีเรื่องดิว-โยนะคะ แต่มันจะแยกมาเป็นเรื่องหลักยาวๆอีกเรื่องถ้าจบเรื่องนี้ไม่แน่ใจเดี๋ยวฟางมาถามใหม่ว่าจะเอา ดิว-โย หรือ นัท-ไท เน้อ อ่อๆทุกคู่มีเรื่องหลักของตัวเองจ้าวฟางเห็นมีถามนัทไทแว่บๆ และขอยืนยันอีกครั้งสุดท้ายว่าจบแฮปๆเน้อ 

ตอนหน้าฟางมาวันพุธนะคะ พรุ่งนี้ต้องพิมพ์ตอนพิเศษบ้านหมอซักตอนให้น้องที่จัดหน้าอ่ะ ถ้าเห็นบ้านหมอมันเด้งอัพเดทคือฟางพิมพ์ตอนพิเศษในหนังสือทิ้งไว้แต่ซ่อนไว้ไม่ได้เผยแพร่เน้อจ้าว ขอบอกว่าถ้าคุณสั่งเรื่องบ้านหมอ ก็แค่ตัวแทน คุรจะคุ้มมากเหตุผลฟางชี้แจงที่เพจกับที่ ก็แค่ตัวแทน อัพเดทล่าสุดเมื่อวานแล้ว เพราะไอ้ที่บอกไม่เกิน700หน้าอ่ะ มันปาไป700+ ไม่เกิน750หน้า ฟางเพิ่งทำกะไม่ถูกเขียนเพลินเลยออกมาหน้ากระดาษเยอะเป็นการขอบคุณท่านเจ้าของกรรมสิทธิ์บ้านหมอเน้อจ้าว สำหรับบ้านแมลงปอราคาหนังสือดูคร่าวๆแล้วราคาจะแพงกว่าบ้านหมอ50+ไม่เกิน100จ้าว ถามหาเหตุผลรบกวนไปอ่านที่ฟางชี้แจงไว้หนา หลงลืมรักไม่ได้ขายแพงแต่ ก็แค่ตัวแทนฟางทำไม่เป็นเลยขายถูก555 เอาๆเรื่องก็แค่ตัวแทนเชิญจองกันได้ต่อเนื่องยาวๆถึง30มิย. ตอนพิเศษตอน ความรักของพ่อ พ่อตุลย์ลูกติณฑ์ดีงามมากขอบอกพ่อตุลย์จะเอาตอนผ่าน้องแอปเปิ้ลออกมาดูโลกมาเล่าด้วยฟางหาข้อมูลมาเรื่องนี้แน่นมากเป็นขั้นเป็นตอนเลยทีเดียว และพ่อลูก ตต เขาจะบอกรักกันโอย อุ่นสุดๆ พอแล้วหนาจ้าว

สปอยตอนหน้าวันพุธ อิท่านมันจะทำเรื่องน่าหมั่นไส้และเราจะเริ่มหน่วงแล้วหนา ย้ำ! ตอนนี้เริ่มมีความหน่วงนิดๆตามสัญญาที่เคยบอกไว้ได้กันเมื่อไหร่งานหน่วงจะมาจ้าว ขอบคุณทุกๆกำลังใจทุกๆแรงสนับสนุน ทุกๆคอมเม้นนะคะ เจอคำผิดรบกวนบอกฟางด้วยเน้อจ้าว กราบงามๆ

รายชื่อท่านที่โอนค่าหนังสือ ก็แค่ตัวแทน รายชื่อผิดยังไงรบกวนแจ้งด้วยนะจ้าว กราบงามๆ

32. คุณ ธารินี สมุทรสาคร

33. คุณ ธนกฤต กทม.

34. คุณ สิงห์แก้ว ชลบุรี

35. คุณ พลอยพรรณ เพชรบุรี

36. คุณปถมาภรณ์  ปทุมธานี 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น