Amano

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

วันที่ 13 มงกุฎสุด........

ชื่อตอน : วันที่ 13 มงกุฎสุด........

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.4k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2560 13:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
วันที่ 13 มงกุฎสุด........
แบบอักษร

วันที่ 13 มงกุฎสุด........

.

.

       "ไงไอ้น้อง ได้ของเล่นใหม่อีกแล้ว"

.

       "ดาบนี่อ่ะหรอ เจ้ามีดมันยกระดับนะครับ เลยมีดาบเพิ่มขึ้นมา" ผมบอกและเก็บอาวุธกลับเข้ารอยสักที่หลังมือ ตอนนี้เป็นรูปมีดและดาบไขว้กันเป็นกากบาดในวงกลม และมีตัวเลขบอกจำนวนวิญญานตรงกลาง

.

        "โอ้ เจ้ามีดนั้นก็มาไกลเหมือนกันเว้ย ว่าแต่จะเอาไงกับลูกก็อบรินพวกนี้ว่ะ??" ตอนนี้พวกค้างคาวตัวเมียออกลูกก็อบรินมีทั้งหมด6ตัว และตายกลายเป็นแสงไปแล้ว

.

        "....เอาเป็นว่าผมจะเก็บพวกมันไว้ก่อนก็แล้วกัน" ว่าแล้วผมก็ยัดเจ้าพวกนั้นเข้าโรงนามิติ

.

        "เอาไปทำไม ใช้งาน?? ไม่กลัวมันคลั่งหรอว่ะ"

.

        "เอาเป็นว่าผมมีเรื่องสนุกที่จะใช้มันก็แล้วกัน"

.

        "ไม่เว้ย!! ยิ่งบอกว่าสนุกนี้ยิ่งต้องบอกเลย"

.

        "....พี่ก็รู้ใช่ไหมว่าที่หมู่บ้าน มีคนที่มีสถานะทาสอยู่2คน"

.

        "เออดิ ก็พี่ลิ้งค์ที่นั้นเข้ากับฟาร์มหลักแล้วนิ ก็ต้องรู้เรื่องที่นั้นในฐานะที่เป็นคนคุมระบบดิ"

.

        "ผมกะไว้ว่าพวกทาสพวกนี้คือพวกที่ข่มขืนผู้หญิงคนอื่นมาก่อน เพราะงั้นพวกนั้นก็ต้องโดนเหมือนกันบ้าง...แต่กะจะใช้อ็อคน่ะครับแต่ก็อบรินก็ใช้ได้เหมือนกันนิ แล้วอีกอย่างก็ใช้แรงงานจากพวกก็อบรินได้เหมือนกัน อ๋อ ไม่ท้องด้วย"

.

         "บางครั้ง...เอ็งก็น่ากลัวว่ะ"

.

         "พี่จ๋า!!! ริสาเก็บไอเทมทั้งหมดมาแล้วนะ" ริสาเดินมาแล้วตบไปที่หีบเล็กๆข้างตัวที่ตอนนี้ดูใหญ่ขึ้นเพราะของจำนวนมาก

.

          "เก่งมากครับ" ผมลูบหัวริสาเพื่อให้รางวัล ทางด้านรีน่าและเจ้าคาริสก็เดินเข้ามารวมกลุ่มกับผม ตอนนี้ทั้งสามคนมีเลเวลเฉลี่ยอยู่ที่20กันแล้วครับ ถือว่าเร็วมากเลยครับ ส่วนพี่เบิร์น ...เลเวล15แต่ค่าพลังนี้....พี่จะไปถล่มโลกหรือดาวไหนหรอครับ

          "เอาไงต่อว่ะ"

.

          "ไปห้องสมบัติครับ จะมีอะไรให้โกยอีกน้าาาา" ผมเดินไปจากห้องโถงอย่างอารมณ์ดี ตอนนี้ซากศพทั้งหลายกลายเป็นแสงหายไปกลายเป็นไอเทมที่ริสาเก็บมา ทำให้ห้องโถงที่แน่นเอี๊ยดตอนแรกโล่งไปถนัดตา เรามาหยุดที่ประตูห้องสมบัติและเจอก็อบรินที่โตเต็มวัย3ตัว ตัวอื่นก่อนหน้าคงไปช่วยที่ห้องโถงเลยเหลือแค่เจ้าพวกนี้ พวกมันกลัวจนตัวสั่นแต่ก็ยังจับอาวุธแน่นพร้อมสู้

.

      "ทิ้งอาวุธซะ พวกของแกตายหมดแล้ว!!" ผมบอกพวกมันด้วยภาษาก็อบรินที่ได้รับมา จะว่าไปออกเสียงยากเหมือนกันนะเนี่ย

.

      "กะ...แกพูกภาษาเราได้!? ฝันไปเถอะมนุษย์!! อย่างไงข้าก็ให้เจ้าเข้าไปไม่ได้" ตัวที่ทีเกราะไหล่ตอบกลับมา

.

      "ถ้ายอมจำนนแต่โดยดี เด็กๆของพวกนายที่ผมจับไว้จะปลอดภัย" ผมว่าแล้วเอาลูกก็อบริน1ตัวออกมาอุ้มให้มันดู...เจ้าหนูนี่มันดันดูดนิ้วผมซะงั้น

.

      "แก!!! ปล่อยเด็กนั้นมา!!" 

.

      "ยอมทิ้งอาวุธซะ ถ้าผมจะฆ่าพวกนายก็ง่ายนิดเดียว นี่ผมให้โอกาสแล้วนะครับ" และในที่สุดเจ้าพวกนั้นก็ยอมจำนน ผมเดินเข้าไปใกล้ๆและให้ริสาริบอาวุธ หนึ่งในเปิดประตูให้เพราะยังไม่ส่งลูกก็อบรินให้ ผมให้ริสา รีน่า และคาริสรอด้านนอก

.

       ในนั้นมีอาวุธระดับต่ำอยู่เล็กน้อย เพชรพลอยเหรียญทองอีกนิดหน่อย แต่ว่า หนูถ้ำ ค้างคาวยักษ์ แมงมุมดินยักษ์ งูหินกำลังต้ังท้องอยู่ และมีบ้างตัวที่ออกลูกมาแล้ว...เฮ้อ เห็นอีกครั้งก็รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ

.   

        "ต่อไปนี้ พวกนายท้ังหมดผมจะต้องเป็นเชลยของผม นายสามคนจะเป็นหัวหน้าของเด็กๆพวกนี้ เข้าใจไหม"

.

        "เจ้าจะจับพวกเราไปฆ่างั้นหรอ" เจ้าตัวที่มีเกราะไหล่กำหมัดแน่น

.  

        "ก็ไม่เชิง เอาเป็นว่าทำตามผมบอกแล้วกัน ผมจะกลับมารับอีกที เมื่อมาถึง หวังว่าเด็กทั้งหมดจะพร้อม"

.

        "....ข้าเข้าใจแล้ว"

.

        "ไปเถอะพี่เบิร์น เซฟฟ่ารออยู่"

.

        "เออ" พี่เบิร์นมองผมอย่างหวาดๆ

.

        "เอาน่า ผมก็แค่อยากจะทำสิ่งตั้งเป้าไว้ให้สำเร็จแค่นั้นเอง"

.

        'ท่านได้ทำการยึดครองทรัพย์สินและประชากรของศัตรู : ได้รับก็อบรินจำนวนรวม50ตัว' 

        'ท่านได้จัดการความวุ่นวายในชั้นนี้สำเร็จ ทำการตั้งค่าพื้นฐานใหม่'

        '.....น่าแปลกใจในวิธีการของท่านมากนะค่ะ' 

.

        "ครั้งแรกเลยนะครับ ที่ผมเห็นคุณพูดอย่างอื่นนอกจากแจ้งเตือน"

.

        'นั้นเป็นเพราะคุณแตกต่างจากคนที่เข้าดันเจี้ยนที่แห่งอื่นนี่ค่ะ"

.

        "ผม วิศ แล้วคุณล่ะครับ คุณAiระบบแตกแยก"

.

        'เรียก โรส ก็ได้ค่ะ'

.

        "ส่วนข้า พี่เบิร์น ถามหน่อยดิ ที่ว่าตั้งค่าใหม่นี่ยังไง"

.

        'ก็อบรินเหล่านี้ได้ทำตัวเหมือนกันไวรัสภายในตัวฉัน ซึ่งฉันไม่สามารถจัดการได้ จึงต้องให้คุณช่วย แต่ไม่คิดเลยว่าคุณจะเก็บพวกเขาไว้ส่วนหนึ่ง' 

.

        "ทำไหมจัดการเองไม่ได้ว่ะ??"

.

        'เป็นเพราะดันเจี้ยนที่อยู่ห่างไกลจากผู้คนอย่างฉันไม่ค่อยมีคนเข้ามา พลังที่ได้รับจึงมีไม่พอ"

        "งั้นแบบนี้..."

.

        'เสียใจด้วยค่ะ ดิฉันไม่สามารถให้ข้อมูลอะไรเพิ่มเติมได้มากกว่านี้ ถ้าอยากรู้ก็มาหาที่ชั้นสุดท้ายสิค่ะ' แล้วเสียงเธอก็เงียบไป

.

        "มีแต่ต้องเดินหน้าต่อแล้วล่ะพี่"

.

        "เฮอะ แล้วได้เจอกันแน่!!" พี่เบิร์นคงรู้สึกเหมือนได้เจอคู่แข่งล่ะมั่ง

.

        เราใช้เวลาพอสมควรในการเดินกลับไปหาเซฟฟ่า ดูเหมือนเธอจะทราบเรื่องที่เราสามารถจัดการพวกก็อบรินไปแล้ว จึงออกมารอที่ปากทางแยกระหว่างทะเลสาปของเธอกับรังก็อบริน

.

      "ของคุณท่านมาก ข้าขออภัยในความเสียมารยาทที่ผ่านมา นายท่าน"

.

      "ไม่เป็นไรครับ"

.

      'คุณได้รับ เผ่าลาเมีย เป็นพันธมิตร จำนวน35ตน"

      ' มอบรางวัลสำหรับการเคลียร์ภารกิจ ได้แก่ มงกุฎแห่งลาเมีย และอุปกรณ์คหกรรมประเภทสิ่งทอและตัดเย็บจำนวน 27ชุด' 

.

      หลังจากเสียงดันเจี้ยนกล่าวจบ ก็มีข้าวของมากมายมากองอยู่ตรงหน้าผม ทั้งเข็ม ด้าย กรรไกรแบบต่างๆ สายรัดไม้วัดแบบต่างฟ ชอล์กขีดผ้า เข็มจักร เข็มหมุด หมอนเข็ม และยังมีอื่นๆอีก โอะ!! มีจักรเย็บผ้าแบบหิ้วด้วย ...เดี๋ยวนะ นี่หมายความว่าไงเนี่ย ในขณะที่ผมกำลังจะถาม เซฟฟ่าก็เดิน...เลื้อยเข้าไปที่กองของและหยิบขึ้นมาดูอย่างตื่นเต้น

.

      "นายท่าน ขะ..ของพวกนี้ ให้พวกเราหรอ??!!"

.

      "พวกเธอใช้เป็นหรอ"

.

      "เรียนนายท่าน พวกเราส่วนใหญ่นั้น ไม่ได้มีความสามารถในการต่อสู้ แต่ถ้าเป็นเรื่องการตัดเย็บล่ะก็พวกเรามั่นใจมากเลยค่ะ อย่างตัวฉันเองก็มีสกิลการตัดเย็บระดับ52"

.

      "เดี๋ยวนะ!! งั้นอย่างงี้ก็เท่ากับว่าพวกเธอ...เป็นช่างตัดเสื้อ!!"

.

      "ถูกต้องค่ะนายท่าน ....อย่ามองอย่างงั้นสิค่ะ ในถ้ำแบบนี้จะหาวัตถุดิบมาตัดเย็บยากมาก จะล่าพวกหมาป่าก็มีจำนวนเยอะเกินไป จะเป็นอันตรายเสียเปล่า พวกเราจึงได้แต่เอาหญ้าแห้งมาทำเป็นคาดอก แต่ก็ไม่ค่อยทนทาน พวกเราเลยเริ่มถอดใจเรื่องการตัดเย็บเสียแล้ว" ว่าแล้วเธอก็ใช้หางรัดไปที่กอหญ้าแห้งๆแถวนั้นและบิดไปมาจนมันกลายเป็นเส้นดายสีเหลืองๆน้ำตาลๆแบบหญ้าแห้ง

.

      "สุดยอด!! แล้วแบบนี้พวกเธอจะใช้อุปกรณ์พวกนี้เป็นหรอ" ผมชี้ไปที่จักรเย็บเพราะมันเป็นเทคโนโลยีนะ ไม่ใช้ของที่ประดิษฐ์ทำมือ

.

      "สิ่งนี้...ฉันสามารถใช้ได้!! นายท่าน ถ้ามีสิ่งนี้ล่ะก็ฉันบอกได้เลยว่า ไม่ว่าเสื้อผ้าแบบไหนก็ตัดเย็บให้ท่านได้ แล้วไม้วัดพวกนี้อีก ทุกอย่างดูดีกว่าที่พวกเราเคยใช้อีกค่ะ" ตอนนี้เธอเริ่มเผยตัวตนแล้วครับ...สาวคลั่งการตัดเย็บสินะ เซฟฟ่าของเรา ว่าแต่แล้วเธอรู้วิธีใช้ได้ไงเนี่ย

.

      "อย่างไงเนี่ย งง??"

.

      "ระดับสกิลไง ไอ้น้อง เหมือนกับเมย์ที่สกิลอาหารสูงขึ้น จะทำให้ชำนาญทั้งการใช้อุปกรณ์และการทำอาหารมากขึ้น น้องงูนี่ก็เหมือนกัน ระดับตั้ง50กว่าอย่างงี้ ต่อให้เจอจักรเย็บขนาดใหญ่ในโรงงานก็ใช้ได้!!"

.

      "อืมๆ  แบบนี้ก็ถือว่าเราได้ช่างตัดเสื้อแล้วล่ะนะครับ เซฟฟ่า แล้วมงกุฎนี่ล่ะครับ??" ผมหยิบมงกุฎที่ลอยอยู่ข้างๆผมตั้งแต่เมื่อครู่ส่งให้เธอดู มันมีสีเงินมันวาวน่าจะทำเงินบริสุทธิ์ มีลวดลายที่สายงามและมีพลอยสีชมพู่เม็ดใหญ่ทรงหยดน้ำประดับอยู่ตรงกลางมงกุฎ อ๋อ ขนาดมันไม่ใหญ่เท่ามงกุฎนางงามหรอกนะครับ ประมาณเท่าไม้บรรทัดมาพันรอบหัว....ก็ไม่รู้จะเทียบกับอะไรดีนิครับ เห็นไม้บรรทัดพอดีแล้วมันก็ใกล้เคียง

.

     "นะ...นี่มัน..." เธอดูอำอึ่งเมื่อได้เห็น

.

     "แล้วมันคืออะไรครับ ผมตรวจสอบไม่ได้"

.

     "คะ..คือ.. พวกเราเผ่าลาเมียไม่สามารถให้กำเนิดเด็กๆได้หาก...หากไม่สวมมงกุฎนั้นค่ะ อีกทั้งคนที่ได้รับจะเป็นนางพญาของพวกเราซึ่งสามารถให้กำเนิดพวกเราได้แต่เพียงผู้เดียวและ..ละ..และคนที่มอบมุงกุฎให้จำเป็นต้องเป็นตัวผู้และหยดเลือดลงที่พลอยเม็ดนั้นเพื่อยืนยันตัวตน จะ...จากนั้นเมื่อมอบให้ลาเมียตัวไหน เขาจะต้อง...เอ่อ มีสัมพันธ์ทางกายกับเธอเพื่อให้กำเนิดลูกหลานต่อไป" เซฟฟ่าพูดไปก็หน้าแดงไปและยังบิดตัวไปมาอีก เอ่อ หน้าอกจะทะลักออกมาจากคาดอกแล้วคร้าบบบ

.

      ผมมองมงกุฎในมือแล้วอยากโยนมันออกไปห่างๆ นี่มันไม่ต่างอะไรจากสกิลท้อง100%ของก็อบรินชัดๆ แต่ผมไม่ได้คิดที่จะทำเรื่องพวกนั้นกับเธอก็เลยยัดมงกุฎเขาโรงนามิติไป ...เฮ้!! อย่างมองผมงั้นสิ ผมก็ไม่ใช่คนดีที่จะไม่คิดเรื่องเซ็กส์หรอกนะ ประสบการณ์พวกนั้นก็มีมาบ้างแต่ถ้าลองคิดดูแบบ...กับลูกน้องเอ็งยังทำได้ ผมก็เลยปล่อยๆมันไปซะดีกว่า อีกอย่างผมยังไม่อยากให้ใครมามีอำนาจเหนือผมตอนนี้=_=

.

      "แต่นายท่านไม่ต้องกังวลหรอกนะค่ะ ดูจากสีพลอยเมื่อครู่ถ้าหยดเลือดไปแล้วมันเปลี่ยนเป็นสีม่วง แต่สีแบบนั้นแสดงว่ายังไม่มีเจ้าของ สบายใจได้ค่ะ"

.

      "เข้าใจแล้ว ถ้างั้นเธอกลับไปบอกทุกคนให้เตรียมตัวให้พร้อม ผมจะกลับมารับที่หลัง ส่วนของพวกนี้ผมจะเก็บไว้ให้"

.

      "รับทราบ นายท่าน แต่เอ่อ..ขอเข็มกับด้ายชุด1ก่อนได้ไหมค่ะ"

.

      "แน่นอน เอาไปสิ" ถ้าไปที่เมืองผมว่าผมหาพวกนี้ได้อีกเยอะ หลังจากเลือกของไปแล้ว เซฟฟ่าก็เลื้อยกลับเข้าไปที่ทะเลสาป

.

      "ไปยังไอ้น้อง"

.

      "ครับๆ ดันเจี้ยนผมสามารถกลับมาชั้นนี้ได้ไหม"

.

      'ได้ แต่เฉพาะชั้นนี้เท่านั้น ท่านต้องการไปชั้นต่อไปหรือไม่'

.

      "ต้องการ" พอผมบอกพี่เบิร์นก็พูดแทรกขึ้นมาทันที

.

      "เดี๋ยวดิ ขอถามที่อยากถามเมื่อกี้หน่อยดิว่ะ"

.

      '.....เริ่มทำการเคลื่อนย้าย'

.

      "อย่าเมินตรูสิเฟ้ยยยยย"

.

      จากนั้นพวกเราทั้ง5ก็มาโผล่ที่ชั้นต่อไป ชั้นนี้เป็น...เขาวงกตครับ แต่เป็นแบบพุ่มไม้สูงๆนะครับ ประมาณ7-8เมตรได้ พี่เบิร์นขมวดคิ้วเหมือนไม่ชอบเรื่องยุ่งยากแบบนี้ 

.

      'ชั้นนี้ถูกบังคับห้ามให้สกิลลอยตัวหรือเหาะเหิน พุ่มไม้เหล่านี้มีสถานะกันไฟและมีพลังต้านทานทางกายภายหรือเวทย์มนต์ในระดับสูง เพราะฉะนั้นท่านจึงไม่สามารถทำลายมันได้'

      'ขอให้ท่านโชคดี'

.

      "มีการไม่ให้ไปดูข้างบนด้วยว่ะไอ้น้อง"

.

      "งั้นก็เอาชอล์กขีดทางดีไหมพี่ เพิ่งได้มา"

.

      "เฮอะ เชยไป เดี๋ยวพี่จัดการเอง" พี่มันจัดการเรียกดาบแสง10เล่มแล้วส่งเข้าไปในทางเข้า

.

      "บอกห้ามบินแต่ไม่ได้ห้ามดาบบินนิ เดี๋ยวให้ดาบพี่ไปสำรวจแปบ ...เอาล่ะตามมา เดี๋ยวพี่พาเดิน"

.

      ....นี่ก็โกงอีกแล้ว!! แต่ก็เอาเถอะ ระหว่างทางเราเจอมอนเตอร์ทั่วๆไปอย่างที่เจอด้านบน ยกเว้นก็อบรินกับลาเมียที่ไม่เจอในชั้นนี้ มีเพิ่มขึ้นมาอีก อย่างคือ ออร์ค แต่ว่าผมไม่มีสิทธิ์ในการสร้างสัมพันธ์หรือจับเป็นทาสอีกแล้ว เพราะดันเจี้ยนได้บอกเอาไว้ แต่ได้สกิลภาษากับโซลคราย สกิลที่จะมีผลช่วยเพิ่มค่าพลังต่างๆขึ้นอีก10%เมื่อสู้คนเดียวและไม่มีปาร์ตี้ และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลที่ไม่สามารถเอาออร์คเป็นพวกได้ เพราะชั้นนี้ไม่มีการอยู่รวมกันเป็นฝูงหรือเผ่า ออร์คที่เจอจึงไม่ค่อยเป็นมิตรนักออกจะดุร้ายด้วยซ้ำ ดูอย่างก็อบรินเกราะไหล่สิ เจ้านั้นถึงจะกลัวแต่ก็กล้าหาญและเลือกที่จะปกป้องเผ่าพันธุ์ต่อไป

.

       จริงๆก็อบรินก็ไม่สามารถเอามาเป็นพวกได้หรอก เพราะผมเลือกลาเมียไปแล้ว  แต่ก็เพราะมันมีช่องว่างของกฎอยู่ อย่างที่พี่เบิร์นใช้ดาบแสงสำรวจเส้นทาง ผมก็แค่ใช้สัญญาทาสทำให้ได้พวกก็อบรินมาใช้งานเพิ่ม ...เดี๋ยวนะผมก็โกงด้วยนิหว่า ไม่ไหวๆ เดี๋ยวได้กลายเป็นพี่เบิร์นสองพอดี

.

       พูดถึงเขาวงกตก็ต้องมีสมบัติด้วยใช่ไหมครับ ที่นี่ก็มีครับ แต่เป็นแค่วัตถุดิบระดับต่ำหรือยาระดับล่าง ในยุคแบบนี้ ผมให้อาหารเป็นวัตถุดิบระดับสูงหมดแหละครับ

.

       'ยินดีด้วย ท่านได้พิชิตเขาวงกตนี่แล้ว ต้องการไปยังชั้นต่อไปหรือไม่'

.

       "ต้องการ" 

.

       เพราะพี่เบิร์นพวกเราจึงสามารถผ่านออกมาได้อย่างรวดเร็ว จุดที่เป็นทางออกคือ โดมดอกกล้วยไม้หลากสี เมื่อเราเข้าไปแสงที่ฐานก็วาร์ปเรามาอีกสถานที่หนึ่ง

.

       เรามาอยู่บนเนินหญ้าสูงไม่มาก ด้านหน้าเป็นเส้นทางตรงไปสูงทะเลสาปขนาดใหญ่ สองข้างทางมีต้นไม้เติบโตสูงใหญ่ บนเพดานเองก็สามารถมองเห็นท้องฟ้าสดใสได้ จะว่าไปดันเจี้ยนนี้ถ้าคิดๆดูแล้วคล้ายที่หลบภัยมากกว่านะเนี่ย

.

       "พี่จ๋า!! น้ำล่ะ!! น้ำาาาา"

.

       "อะไรของเรา ริสา ตอนเจอทะเลสาปที่เซฟฟ่าอยู่ไม่เห็นตื่นเต้นงี้เลย"

.

       "ที่นั้นมันมืดๆนี่นา เขาไม่ชอบอ่ะ ต้องแบบนี้สิถึงจะดี อ๊ะ!!! มีศาลาลอยอยู่กลางน้ำด้วย พี่จ๋าไปกัน!!" ริสาบอกเสร็จก็ออกวิ่งไปทันที แต่ผมโอบเอวดึงตัวเอาไว้ก่อน

.

       "เดี๋ยวก่อนริสา!! พี่เบิร์นผมว่าที่นี่คือห้องบอส!!"

.

       "หือ?? แต่นี่ยังไม่ใช่ชั้นสุดท้ายนะเว้ย"

.

       "สัมผัสเตือนภัยของผมบอกว่า ใต้น้ำนั้นต้องมีตัวอะไรน่ากลัวอยู่ในนั้น แล้วดูรอบๆสิพี่ เสียงนกหรือแมลงยังไม่มีให้ได้ยินเลย"

.

       "เออว่ะ มันเหมือนแดเนียลกะไดน่าป่าวว่ะ"

.

       "ไม่ครับ ...มันขนาดใหญ่กว่า"

.

       "โอ้ แล้วจะเอาไงดีไอ้น้อง??"

.

       "ริสาเป็นธาตุน้ำเหมือนกันเจ้านั้น น่าจะไม่มีปัญหาอะไร รีน่าก็ไม่จำกัดแน่ชัดว่าธาตุอะไร แต่ไม่น่าจะแพ้น้ำเพราะพวกกีซาดยังสามารถลงน้ำได้ปกติ จะมีก็แต่เจ้าคาริสที่เป็นธาตุไฟ แพ้น้ำแน่นอนอย่างงี้ ...เอาแบบนี้ล่ะกัน ทั้งสามต้องคอยอยู่แนวหลัง ผมกับพี่เบิร์นจะอยู่แนวหน้าเหมือนเดิม ถ้าบอสเรียกลูกน้องมาช่วยให้จัดการพวกมันได้เลยเพราะจะทำให้ผมกับพี่เบิร์นสู้ได้ง่ายขี้น เข้าใจนะครับ!!"

.  

     "รับทราบ นายท่าน"

.

     "ก็าซซซซซซ"

     "ได้เลยพี่จ้า"

.

     "ถ้างั้น...ไปลุยกันเลย"

.

     เราออกตัวพุ่งไปที่ทะเลสาปขนาดใหญ่ตรงหน้า พอมองดีๆผมจึงเห็นเงาใต้น้ำขนาดใหญ่ และแสงสีเหลืองจากดวงตาที่ดูเรียวแหลม และมันก็ไม่ปล่อยให้เรานาน พุ่งขึ้นมาจากน้ำมาหาพวกเรา มันก็คือ.......

.

.

.

.

/////////------

         ไม่ค้างเนอะครับ เคลียร์เรื่องจะได้ตัวอะไรกลับฟาร์มแล้วนี่ครับ 

.

          ก่อนอื่นต้องสวัสดีท่านผู้อ่านที่น่ารักทุกท่านครับ และก็ขออภัยที่หายไปตั้ง1อาทิตย์ 

          สาเหตุแรกแน่นอนว่าต้องเป็นงานเยอะตามที่เคยบอกไป 

          อย่างที่2คือ ผมรู้สึกไม่มีอารมณ์แต่งตอนลงดันฯครับ มันแลขัดๆกับที่ตั้งใจจะให้พระเอกเรายึดเรื่องฟาร์มเป็นหลัก เลยกลัวออกนอกทะเลด้วยล่ะครับ เพราะงั้นจึงหายไปตั้งหลักซักพัก

           อย่างที่3คือ ผมไปเติมเต็มจินตนาการมาครับ นั่งดูการ์ตูนบ้างเรื่องที่ทำฟาร์ม และก็เลยได้รู้ว่าแนว ฟาร์ม นี่เป็นอะไรที่หายากมาก รวมถึงการแต่งด้วย ผมเลยไปนั่งดูสวน ไร่ หรือฟาร์มที่เป็นสาระคดีของเมืองนอกมาครับ ก็เติมเต็มการสร้างสันได้ดี

            อย่างที่4คือ .....โซฟานอนที่บ้านหักครึ่งครับ 555+ มันเป็นแบบปรับนอนได้ คนแต่งใช้นอนประจำครับ แต่มันหักเพราะล็อกปรับระดับมันตายครับ เอาไปให้ช่างซ่อมเขาบอกว่าเทิร์นใหม่จะคุ้มกว่า ได้เปลี่ยนผ้าลายใหม่ด้วย เพิ่มแค่1,000ไอ้ผมก็เห็นว่ามันเก่าแล้วเลยเทิร์นแต่!!!!! ต้องรอ5วัน ตอนนั้นนอนพื้นครับ เอาผ้าปูเอา แม่งโคตรปวดหลัง โถ่ ความทรมานนั้นไม่มีใครรู้หรอก

.

       เอาล่ะ บ่นมามากมายแล้ว สุดท้ายนี้ ก็ขอขอบคุณทุกคนอีกครั้งนะครับ ที่เข้ามาทักว่าหายไปไหน ผมแอบเข้ามาเช็คแหละ แต่อยากให้พร้อมก่อนแล้วค่อยลง วันนี้ได้สองตอนเลยครับ พรุ่งนี้ถ้าไงจะพยายามลงให้อีก1ตอน ตามปกติ

.

        ติได้ แนะนำได้แต่อย่างด่านะครับ

        [งดกิจกรรมหลายตอน ชั่วคราว]

        1 เม้น = 1 กำลังใจ

ความคิดเห็น