น้ำหมึกหยดเดียว

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 12 กลับบ้าน

ชื่อตอน : บทที่ 12 กลับบ้าน

คำค้น : มาเฟียกับ หมอ หน้าหวาน *-*

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 17.2k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2560 20:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 12 กลับบ้าน
แบบอักษร

ความสุขที่หายไปนาน ในที่สุดก็ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง มือหนาของซาโต้ลูบวนบนหน้าสวยๆของคนรัก นิ้วโป้งเขี่ยริมฝีปากร่างของคนรักด้วยความเอ็นดู เขาก้มลงหอมแก้มนุ่มๆของนานะ เธอนอนหลับไปหลังจากเสร็จศึกที่เหนื่อยล้า ซาโต้นอนมองหน้าเธอไม่ยอมหลับ เขายิ้มอย่างมีความสุขจนนานะตื่นนอน ลืมตาขึ้นมาเห็นใบหน้าหล่อๆของซาโต้ ก่อนที่จะยิ้มให้กับแฟนหนุ่มแล้วหลับตาลงอีกครั้ง ซาโต้กระชับกอดให้ความอบอุ่นกับนานะเพราะแอร์นั้นเย็นเหลือเกิน

จนเวลาล่วงเลยมาจน 3 ทุ่มนานะตื่นขึ้นมองเห็นว่าซาโต้นั้นหลับอยู่ในห้องที่มืดสนิท เธอลุกขึ้นเดินไปในห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดร่างกาย

ร่างกายที่ได้ส่วนสัด โดนน้ำทำให้ดูเซ็กซี่เข้าไปใหญ่ เสียงน้ำไหลดังจนทำให้คนที่นอนอยู่ตื่นขึ้นมองหาหญิงสาว เห็นไฟในห้องน้ำเปิดอยู่ ซาโต้ลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำด้วยร่างที่เปลือยเปล่าไร้เสื้อผ้า

นานะอาบน้ำเพลินจนไม่ได้ยินเสียงคนเดินเข้ามาในห้องน้ำ ซาโต้กอดเธอจากข้างหลัง

“อร๊าย!! ตกใจหมดเล่นอะไรเนี่ย”

“ไม่ได้เล่นครับ คิดถึง ~ ~ ”  ซาโต้ยิ้มอ่อนพร้อมกับหอมลงบนไหล่ของนานะที่มีหยดน้ำและสบู่เกาะตามตัว

“อย่า! เค้าจะอาบน้ำ”

“ที่รักก็อาบไปสิครับ”  มือของซาโต้ไม่อยู่นิ่งลูบวนไปตามตัวไม่หยุดจนนานะเริ่มจะทนไม่ไหว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คงไม่ได้อาบน้ำแน่นอน

“หยุด! ถ้ายังเล่นอยู่อีก เค้าโกรธจริงๆด้วยนะ”  เสียงพูดนิ่งๆดุๆทำให้ซาโต้ชะงักหยุดการกระทำที่ทำอยู่ แล้วดึงร่างของนานะให้หันหน้ามาหาเค้า

“ทำไมละครับ เค้ายังไม่หายคิดถึงเลยนะ”  ซาโต้พูดไปด้วยหอมไปด้วย หยุดลูบแต่ไม่หยุดหอม

“พอๆ ๆเลย เค้ายังไม่ได้กินข้าวเลยนะ”

“กินเค้ายังไม่อิ่มอีกหรอ”  ซาโต้ยิ้มกรุ้มกริ่มชอบใจในคำพูด

นานะเขินหน้าแดงก่อนที่จะตีซาโต้แล้วไล่ให้เค้าออกไป เธอจะได้รีบอาบน้ำให้เสร็จแล้วออกไปหาอะไรทานกัน

นานะกับซาโต้เดินลงมาจากห้องนอนที่พึ่งผ่านศึกหนักกันมา การ์ดและแม่บ้านช่วยกันจัดโต๊ะอาหารรอซาโต้และนานะ

“นายหญิงเชิญครับ”  การ์ดเลื่อนเก้าอี้ให้กับนานะ

“อะไรของพวกเอ็งเนี่ย”

“โธ่นายครับ นายหญิงกลับมาอยู่กับพวกเราทั้งที ก็ต้องฉลองกันหน่อยครับ”

“ใช่ครับ ก็นายเล่นให้พวกผมรับใช้ยัยซาร่านั้นตั้งนาน และไม่บอกพวกผมสักคำว่าจำได้ทุกอย่าง ปล่อยให้พวกผมเหนื่อยกับแม่นั้นตั้งนาน”

“ถ้ากูบอกพวกมึง แผนมันก็จะไม่สำเร็จสิวะ” ซาร่าพูดด้วยน้ำเสียงหัวเราะมีความสุขกับลูกน้อง

“ครับๆๆ”

บรรดาพวกการ์ดและแม่บ้านต่างมารุมล้อมรอบๆตัวของนานะและซาโต้ ยินดีกับพวกเขาสองคนที่ได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง  เสียงฉลองของคนในบ้านดังไปไกลถึงทะเล ทุกคนในงานต่างดื่มฉลองกันยกใหญ่ การ์ดที่มีหน้าที่เฝ้ายามก็ไม่ดื่มแต่นั่งฟังเพลงไปส่วนพวกที่ว่างก็เมาเละเทะแต่ซาโต้ไม่ว่าอะไร ปล่อยให้พวกลูกน้องมีความสุขไป

ซาโต้จูงมือนานะมาเดินเล่นริมชายหาด ที่มีทรายสีขาวเม็ดละเอียดสวยงามเต็มหาดไปหมด ลมเบาๆพัดผ่านไป ซาโต้และนานะนั่งเล่นบนชายหาด ซาโต้นั่งอยู่ด้านหลังนานะนั่งข้างหน้า เขาเอาคางเกยไหลของนานะไว้มองไปที่ทะเล

“มีความสุขจังเลยเนาะที่รัก”

“คะ”

ซาโต้จับมือของนานะขึ้นมามองแล้วลูบเบาๆบนหลังมือก่อนที่จะดึงมันขึ้นมาหอมเบาๆบนหลังมือ

“อยากหยุดเวลานี้ไว้จังเลยเนาะ”

“ทำไมคะ”

“ก็เดียวกลับไปเค้าก็ต้องไปทำงาน กว่าจะว่างก็อีกนาน ไม่รู้จะได้พาที่รักมาเที่ยวอีกเมื่อไหร่”

“ว่างเมื่อไหร่เราก็ค่อยมาก็ได้คะ”  นานะหันไปยิ้มให้กับซาโต้

เขากดคอของนานะให้เข้ามาใกล้ตัวมากขึ้นก่อนที่จะจูบลงไปบนริมฝีปาก เหมือนโลกทั้งโลกมันหยุดหมุน มีเพียงแค่คนสองคนกอดกันอยู่บนหาดส่วนตัว ทั้งสองกอดกันนานมาก อยากจะหยุดช่วงเวลาดีๆนี้จัง

นานะนอนพิงซาโต้มองพระจันทร์ที่กำลังส่องแสงหัวใจของเธอมันพองโตเพราะเต็มไปด้วยความสุขจนเวลาล่วงเลยมาพอสมควรซาโต้จึงพานานะกลับไปพัก ทั้งสองเดินมาถึงหน้าบ้าน

มองเห็นการ์ดของพวกเขานอนหลับกันเป็นแถวเพราะความเมา

“พวกมึงที่เหลือ พาพวกมันไปนอนไป”

“ครับ!!”  ซาโต้สั่งลูกน้องที่เป็นการ์ดเฝ้ายามให้พาทุกคนไปนอน แล้วเดินกลับขึ้นไปบนห้องคืนแห่งความสุขผ่านพ้นไปเร็วเหลือเกินจนถึงเวลาที่ทุกคนต้องกลับไปสู่ช่วงเวลาของการทำงาน ซาโต้ไปทำงาน นานะไปเรียน

ซาโต้ขับรถเองกลับโตเกียวระหว่างทางซาโต้ก็อดที่จะถามสิ่งที่สงสัยมากที่สุดไม่ได้

“ที่รักไม่อยู่ที่ไรครับ”

“อะไรนะคะ?”

“ที่รักไปอยู่ที่ไหน หลังจากที่หนูเลิกกับเค้าไป”

“ใครบอกว่าเค้าเลิกกับตัวเอง ตัวเองต่างหากที่ทิ้งเค้าไป”

“แหะๆๆ ครับๆ นั้นและครับที่รักไปอยู่ที่ไหน”  ซาโต้ยิ้มแหยๆเพราะรู้ว่าตัวเองผิด ซาโต้ดึงมือของนานะมาแนบที่แก้มของตัวเองแล้วจ้องหน้ารอฟังคำตอบจากนานะระหว่างติดไฟแดง

“บ้านของมิกิคะ”

“อยู่ใกล้แค่นี้เอง ทำไมเค้าคิดไม่ได้นะ” ซาโต้ขับรถไปที่บ้านของมิกิเพื่อให้นานะไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนที่ห้องของเขา  ซาโต้จอดรถที่คอนโดแห่งหนึ่ง นานะเดินเข้าไปในคอนโดของมิกิ ก๊อก ๆ ๆ ก๊อก ๆ ๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้องๆหนึ่ง นานะยืนรอคนมาเปิดประตู

แกร๊ก!! เสียงเปิดประตูดังขึ้นนานะเงยหน้ามองคนที่มาเปิดประตู

“มาหาใครครับ” คนที่มาเปิดประตูไม่ใช้มิกิแต่เป็นชายหนุ่มหน้าตาดีที่ไหนไม่รู้เปิดประตูให้เธอ

“เออ . . .”  นานะยืนงงกับสิ่งที่เห็น

“ว่าไงครับ มาหาใคร”  ชายหนุ่มหล่อเอ่ยเน้นคำอีกครั้ง

“มิกิคะ . . .”

“อ๋อ มิกิหลับอยู่ครับ เดียวผมเรียกให้”  ชายหนุ่มหายเข้าไปในห้องนานะเดินตามเข้าไปที่ห้องของมิกิเพราะเธอก็นอนที่นี้เลยไม่ได้เกรงใจอะไรมาก นานะเห็นมิกินอนอยู่ในผ้าห่มผืนหนา นานะเดินไปใกล้ๆแล้วเขย่าตัวของมิกิ

“มึง . . . มึงตื่น”

“มีอะไรแม็ก?”  มิกิพูดชื่อใครก็ไม่รู้นานะหันไปมองหน้าของหนุ่มหล่อเขายิ้มแล้วพยักหน้ารับตอบว่านั้นคือชื่อเขาเอง

“แม็กห่าอะไรละกูนานะ”  มิกิได้ยินแบบนั้นก็เด้งตัวขึ้นมาจากที่นอนด้วยความรีบร้อนก่อนที่จะดึงผ้ามาห่อตัวไว้แน่น แล้วมองหน้านานะด้วยใบหน้าที่แดงอมชมพูดเพราะความเขิน

“มึง ~ ~ มาแล้วหรอ”

“ไม่ต้องมาทำเสียงเล็กใส่กูเลย แหม่ๆๆ ใครเนี่ย?”  นานะใช้ปากชี้ไปที่แม็กหนุ่มรูปหล่อที่ไม่ใส่เสื้อใส่แต่บ๊อกเซอร์ตัวเดียวเผยให้เห็นกล้ามแน่นๆน่ากัด ยื่นมองสองสาวคุยกัน

“ก็ . . . ”

“ผมเป็นแฟนของมิกิครับ”  แม็กพูดสวนขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นมิกิลังเลที่จะพูด

“นิ!!”  มิกิหันไปตวาดใส่แม็กทันที

“อ๋อแฟน แต่อยู่ในสภาพนี้คงไม่ใช่แฟนแล้วละ ฮ่าๆๆๆ”  นานะหัวเราะชอบใจใหญ่ที่เห็นเพื่อนสาวของเธอเขินอาย เธอเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้เสื้อผ้าใส่กระเป๋า

“แกจะไปไหน?”

“ต้องกลับไปอยู่ที่หอแล้ว”  มิกิรู้ทันทีว่านานะจะไปไหนเลยปล่อยให้นานะเอากระเป๋าไปส่วนพวกเขาสองคนก็ . . . นานะเดินลงไปหาซาโต้ที่ยืนรออยู่ที่หน้าคอนโด ซาโต้เดินมาหยิบกระเป๋าขึ้นรถให้กับนานะก่อนที่จะพานานะกลับไปที่หอเพื่อเตรียมตัวไปเรียนต่อ


___________________________________________________________________

เมื่อวานไม่ได้ลง ขอโทษที วันนี้มาแล้วจร๊า

อ่านจบแล้วถ้าชอบก็อย่าลืมกดถูกใจและคอมเม้นกันไว้ด้วยเด้อ

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจร๊า

by น้ำหมึกหยดเดียว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น