ดาวเคราะห์นก

ฝากติดตามผลงานของเค้ากันด้วยน้าาา <3 ขอบคุณสำหรับกำลังใจน้า

ชื่อตอน : หมาป่า 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.9k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2560 15:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
หมาป่า 19
แบบอักษร

หมาป่า 19



“รู้สึกยังไงบ้างเรนนี่?” โคลด์ก้าวเข้ามาในห้องใต้ดินก็พบกับคนที่ฆ่าลูกของเค้าและคลาวด์  มันถูกมัดมืดและล่ามด้วยโซ่ เนื้อตัวเต็มไปด้วยบาดแผล เหอะ ไม่เท่ากับที่คลาวด์โดนเลยสักนิด


“ปล่อย... ปล่อยเรนนี่เถอะนะคะ” เธอมองผมด้วยแววตาที่สั่นเทา


“ที่คลาวด์มันขอร้องมึง.. มึงปล่อยมันมั้ย!!” โคลด์ตะคอกใส่เรนนี่ด้วยความโกรธที่ระงับเอาไว้แทบไม่อยู่


“ฮึก.. เรนนี่รักคุณ .. ข้อร้อง ได้โปรด..” เรนนี่ขยับหนีโคลด์ด้วยความกลัว เธอไม่เคยเห็นโคลด์น่ากลัวเท่านี้มาก่อนเลย.. สายตาที่มีแต่ความดุดัน พร้อมจะฆ่าเธอตลอดเวลา


“หึ” โคลด์หัวเราะให้ลำคอ ก่อนจะก้มมองร่างกายของเรนนี่ด้วยความสมเพช


“รู้อะไรมั้ย? ว่ามึงน่ารังเกียจ.. มากกว่าคลาวด์อีก!”



เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!



โคลด์ตบไปที่หน้าของเรนนี่อย่างแรง จนทำให้เรนนี่มีเลือดออกที่บริเวณจมูกและปาก   เธอไม่เคยโดนโคลด์ทำร้ายร่างกายเลยสักครั้ง แต่เค้าก็ไม่ได้รักเธอเลย..


“แค่กๆ เรนนี่.. ทำไป ฮึก เพราะรักคุณนะคะ”


“ไม่ต้องมารักกูหรอก เพราะยังไงกูก็รักมึงไม่ได้” โคลด์พูดขึ้นก่อนจะถอยออกมาจากร่างของเรนนี่


“ทำไมละ! ถ้าไม่มีมันก็จะรักเรนนี่ใช่มั้ย” เรนนี่ตะโกนออกมาด้วยความบ้าที่ถูกปฏิเสธครั้งแล้วครั้งเล่า


“รอยกัดของเธอ เธอควรกลับไปหาเจ้าของรอยนั้น ชั้นจะให้โอกาสสุดท้าย ออกไปจากที่นี้ซะ แล้วอย่ากลับมาอีก” โคลด์พูดขึ้นก่อนจะถอยออกมาเพื่อให้เรนนี่หนีออกไป เค้าเสียใจไม่น้อยกับเรื่องลูก แต่เมื่อคนเรามันเคยทำงานอยู่ด้วยกันย่อมมีความผูกพันกันบ้าง อย่างน้อยเธอก็เคยช่วยงาน การฆ่าเธอทิ้งคงโหดร้ายกับเธอเกินไป


“ไม่.. เรนนี่จะอยู่กับคุณ..เรนนี่จะไปฆ่ามัน เพื่อที่เราจะได้รัก...กั...”


“ออกไปซะ! ก่อนที่ชั้นจะฆ่าเธอ!”


“ไม่! เรนนี่จะอยู่ที่นี้!” ความดื้อด้านของเรนนี่มันทำให้ความอดทนของโคลด์หมดลง โคลด์เดินไปกระชากเรนนี่ให้ลุกขึ้นก่อนจะลากโซ่มาล่ามที่คอของเรนนี่เอาไว้


“อย่า...ฮึก..ไม่นะ” เรนนี่พยายามดิ้นให้หลุดพ้นจากการล็อคของโซ่ที่โคลด์เอามาล่ามเธอ..  เธออย่างกลายร่างเป็นหมาป่า แต่ถ้าเธอสู้เธอก็ต้องตาย เพราะยังไงเธอก็สู้คนตรงหน้าไม่ได้เลยไม่ว่าทางใดก็ตาม


“ห้ามให้ข้าวมัน 3 วัน” โคลด์ทิ้งคำสั่งไว้กับลูกน้องก่อนจะเดินออกมาจากห้องใต้ดิน แล้วขึ้นไปอาบน้ำ เค้าจะได้ไปนอนเฝ้าโคลด์


.

.

.

.

ด้านโรงพยาบาล



ร่างของคลาวด์ยังคงนอนอยู่แบบนั้น จนคนรอบตัวเริ่มห่วง แต่คุณหมอก็บอกว่าอีกไม่เกิน 2 – 3 ชั่วโมงแน่นอน ซึ่งตอนนี้ก็ผ่านไป 2 ชั่วโมงกว่าแล้วด้วยที่คลาวด์ยังไม่ฟื้นและโคลด์ยังไม่กลับมา ทำให้เกวและแม่นมเริ่มเป็นห่วงนิดๆกับสิที่เกิดขึ้น กลัวคลาวด์จะฝั่งใจจนไม่อยากมีลูก หัวใจคลาวด์ก็ยังคงบอบบางมากด้วย



แกร๊ก!


เสียงเปิดและปิดประตูอย่างเบาทำให้ทั้งสองไม่รู้ว่ามีคนเข้ามาภายในห้องนี้..


“ตื่นรึยัง”


“คุณพระ!/เฮ้ย!” ทั้งสองอุทานพร้อมกันเมื่อกำลังนั่งเครียดๆแล้วมีคนเดินมาข้างหลังโดยไม่ส่งเสียงเลยสักนิด ซึ่งคนคนนั้นก็คือเจ้านายของเธอทั้งสอง


“กลับไปพักกันได้แล้ว เดี๋ยวชั้นเฝ้าเอง”  โคลด์พูดขึ้นก่อนจะเดินไปที่เตียงของคลาวด์และสัมผัสที่หน้าท้องของคลาวด์เบาๆ ตรงที่ที่เคยมีสิ่งที่เค้าหวัง และปรารถนามาตลอด ได้หายไปแล้ว สิ่งมีชีวิตตัวเล็กๆที่กำลังมีโอกาสเกิดมา ต้องหายไปเพราะความคิดที่ขาดสติของคนที่รักมากจนไม่ลืมหูลืมตา


“นายท่านก็พักผ่อนด้วยนะคะ นมเป็นห่วง เดี๋ยวถ้าหนูคลาวด์ฟื้นแล้วเห็นนายท่านเป็นแบบนี้ เค้าอาจจะเสียใจก็ได้นะคะ” แม่นมพูดก่อนจะจูงมือเกวออกไป เธอรู้ว่าการสูญเสียครั้งนี้ต้องใช้เวลารักษานานหน่อย การสูญเสียเป็นสิ่งที่ทำใจยอมรับมันได้ยากจริงๆ เธอแค่คนนอกยังรู้สึกเสียใจขนาดนี้ แต่กับคนที่เป็นพ่อ เป็นแม่ละ มันจะขนาดไหน


“ครับ” โคลด์ตอบรับก่อนจะลากเก้าอี้มานั่งเฝ้า พร้อมกับกุมมือเล็กๆของคลาวด์เอาไว้ สิ่งที่เค้าหวังตอนนี้คือ ขอให้คลาวด์ตื่น ตื่นมาหาเค้าสักที  เค้าทรมาณแค่ไหนไม่สามารถมีใครรับรู้ได้เลย รอยแผลตามตัวของคลาวด์  รอยช้ำที่บริเวณท้อง และแขนเป็นจุดๆ  ถ้าเค้ากลับมาเร็วกว่านี้ คลาวด์ก็จะไม่เป็นแบบนี้ เราทั้งสองก็จะไม่เสียลูกทั้งสองไปด้วย ยิ่งคิดเท่าไหร่ ยิ่งทำให้โคลด์ได้แต่โทษตัวเอง ที่ปล่อยงูเห่าไว้กับคนรัก โคลด์จ้องมองร่างของคลาวด์อย่างนั้น จนกระทั่ง..มือเล็กของคลาวด์มีการขยับนิดๆ ทำให้โคลด์มองมือนั้นด้วยความดีใจ จนกระทั่งร่างกายของคลาวด์เริ่มขยับ ดวงตาทั้งสองลืมขึ้นมาทำให้โคลด์รีบกดเรียกหมอทันที


“หมอๆ คนไข้ฟื้นแล้ว”


“อืออ ผมเจ็บไปทั้งตัว.. ฮึก” คลาวด์ลืมตาขึ้นก็เกิดอาการเจ็บไปทั้งตัวจนน้ำตาคลอจนโคลด์ต้องเข้ามาปลอบ เพื่อรอให้หมอมาตรวจร่างกายของคลาวด์อีกที เค้าอยากให้คลาวด์กลับไปพักที่บ้านมากกว่าที่โรงพยาบาล ถึงแม้บ้านหลังนั้นจะมีความทรงจำที่เลวร้ายมากก็ตาม


“ตอนนี้ก็ปกติดีแล้วยนะครับ เหลือก็แต่แผลตามตัว ต้องทานยาให้ตรงเวลาด้วยนะครับ หมอเป็นกำลังใจให้” หมอพูดขึ้นก่อนจะแยกตัวออกไป ซึ่งคลาวด์ก็ได้พยักหน้าเป็นการตอบรับก่อนจะมองไปที่โคลด์แล้วน้ำตาคลออีกครั้งก่อนจะปล่อยโฮออกมา


“ผมขอโทษ ฮึก...ที่ผมรักษาเค้าไว้..ไม่ได้” เสียงคลาวด์ร้องไห้ดังขึ้นเรื่อยๆจนโคลด์เดินเข้าไปกอดพร้อมกับลูบที่ศีรษะของคลาวด์เบาๆ


“นายไม่ผิดหรอก อย่าเสียใจไป..”


“ฮึกก” คลาวด์สะอื้นอย่างหนักจนโคลด์ต้องกระชับกอดให้แน่นขึ้น ถ้าเค้าอ่อนแอ คลาวด์ก็จะแย่ตาม เพราะฉะนั้นโคลด์จะต้องเข้มแข็งไว้ให้ได้ เพื่อคนในอ้อมกอดจะได้ไม่คิดมาก


“แค่นาย..ปลอดภัยก็ดีแล้ว ลูกเดี๋ยวเราก็มีกันใหม่ได้.. อย่าเสียใจไปเลย มันจะไม่เกิดเรื่องแบบนี้อีก”


“ครับ..”คลาวด์ตอบรับก่อนจะเช็ดน้ำตานิดๆทำให้โคลด์รู้สึกโล่งใจที่คลาวด์พยายามที่จะไม่คิดมาก


“กินข้าวหน่อยดีกว่า จะได้กลับบ้านกัน”  โคลด์ยกชามข้าวต้มมาให้คลาวด์กินพลางนั่งมองใบหน้าของคลาวด์ไปด้วย  ก็แค่ผู้ชายธรรมดา แต่ช่างมีค่ากับเค้ามากจริงๆ ถ้าวันนึงต้องสูญเสียคนคนนี้ไป เค้าอาจจะอยู่ไม่ได้แล้วก็ได้


ไม่นานคลาวด์ก็ทานข้าวจนหมด โคลด์เลยให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้คลาวด์ที่โรงพยาบาลเพื่อที่จะได้กลับบ้านกัน พร้อมสั่งให้คนทำความสะอาดบ้านให้เรียบร้อยอีกด้วย


“นายครับ ของได้แล้วครับ” มีผู้ชายคนนึงนำเสื้อผ้าเข้ามาให้ โคลด์ส่งให้คลาวด์เข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำ ก่อนจะนั่งรอที่ข้างนอกเพื่อรอเวลากลับไปที่บ้าน แต่สิ่งที่เค้ายังคาใจคือ ใครที่ร่วมมือกับเรนนี่ฆ่าพวกโอเมก้าพวกนั้น  เค้าต้องการตัวโดยไว้ ไม่งั้นต่อให้จับเรนนี่ได้ก็ไม่มีความหมายถ้ายังมีคนอีกคนที่อยู่เบื้องหลังด้วย


“ไปกันเถอะครับ” คลาวด์เดินออกมาพร้อมกับเดินไปหาโคลด์ ทั้งคู่ออกจากโรงพยาบาลแล้วตรงกลับมาที่บ้านทันที เพื่อที่จะให้คลาวด์ได้พักผ่อนอีกสักนิด




[ โคลด์ พาร์ท ]



หลังจากที่ผมและคลาวด์มาถึงบ้าน ผมก็ให้คลาวด์ขึ้นไปพักผ่อนก่อน เพราะมีคนบอกว่ามีคนมาขอพบผม ซึ่งมีเรื่องสำคัญมากๆ  ผมจึงให้คลาวด์ขึ้นไปก่อน แล้วผมจะขึ้นไปหาทีหลัง


“สวัสดีครับ” ผู้ชายที่อยู่ในบ้านกลางป่าที่ผมเคยไปเจอกับคลาวด์ครั้งนั้นมาที่บ้าน


“มีอะไร?”  ผมเปิดประเด็นขึ้นเพราะไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้วละ


“เรนนี่หายไปไหน” ผู้ชายคนนั้นถามขึ้น พลางมองไปรอบบ้าน


“ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” ผมลุกขึ้นเพื่อที่จะไม่คุยกับผู้ชายคนนั้นต่อไป เพราะมันไร้สาระเกิดไป


“อย่าพึ่งเดินหนีไปสิ!” ผู้ชายคนนั้นตะโกนถามขึ้นเมื่อเห็นผมไม่สนใจเค้าที่กำลังตะโกนร้องเรียกอยู่แบบนั้น


“คนแบบชั้นไม่ได้ว่างมาตอบคำถามขนาดนั้น” ผู้ชายคนนี้อาจจะมาช่วยเรนนี่ก็ได้ แต่มันคงยาก เพราะเรนนี่ทำกรรมเอาไว้มากกับคนอื่นมากมาย  ผู้หญิงคนนั้นต้องตายอย่างทรมาณ เหมือนกับสิ่งที่เค้าเผชิญ ความทรมาณที่สูญเสียลูกไป  เธอต้องได้รับกรรมแบบนั้นบ้าง..



[ จบพาร์ท ]





ความคิดเห็น