ไปอ่านต่อในแอป ได้อารมณ์มากกว่า แถมยังรับ กุญแจฟรี ได้อีก

tunwalai logo
ธัญวลัย rating 100,000+ ratings

CookieNcream

อย่าคิดถึง... อย่าพูดถึง Don't Think It Don't Say It

ชื่อตอน : บทที่ 2 อย่าคิดถึง… อย่าพูดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2560 22:22 น.

บทที่ 2 อย่าคิดถึง… อย่าพูดถึง

แบบอักษร



บทที่ 2

อย่าคิดถึง… อย่าพูดถึง


image



“คุณหนูแก้ว…” เสียงทุ้มเอ่ยแฝงด้วยอารมณ์เสน่หา ก่อนที่ชายหนุ่มซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า จะค่อยๆเอียง ค่อยๆ เคลื่อนเข้ามาใกล้อย่างอ่อนโยน จนลมหายใจอุ่นรดพวงแก้มใส


ฟอดดดด

“หอมมม... ชื่นใจกระผมเหลือเกิน”


ใบหน้าคมผละออกมาช้าๆ สบมองแก้วตากลมใสที่กำลังช้อนมองตอบเขา แก้มอิ่มขึ้นสีระเรื่อน่ามอง ชวนให้อดใจไม่ไหว ยื่นหน้าเข้าไปกดจมูกโด่งลงบนเนื้อนิ่มนั่นอีกครั้ง


...ค่อยๆ ละออกมา แล้วเข้าไปดอมดมความหอมอีกครั้ง


...เลื่อนลงมาใกล้มุมปากกระจับสีส้มอ่อนแล้วกดลงไปอีกครั้ง ...และอีกครั้ง


จนริมฝีปากอุ่นนุ่มนิ่มทั้งสองมาบรรจบสัมผัสกันในที่สุด


แม้จะเป็นจุมพิตแผ่วเบาในคราแรก แต่ความหอมหวานเย้ายวนของรสเสน่หาดึงดูดริมฝีปากให้เคลื่อนกลับมาสัมผัสกันอีกครั้ง ...และอีกครั้ง

หากแต่ไม่ได้เร่งเร้า ไม่มีการรุกล้ำ…


เป็นจูบแรกที่หวานละมุนเสียจริง



ร่างแกร่งค่อยๆเลื่อนใบหน้าออกมาจากวงหน้าหวานของคุณหนูผู้เป็นที่รักของมันอย่างอิดออดราวกับเสียดาย แต่ต้องหักห้ามใจ


ดวงตาสองคู่สบกันอีกครั้ง ทั้งสองไม่สามารถละสายตาจากกันได้ ไฟปรารถนามันช่างแรงอานุภาพเสียจริง...


ผละห่างออกมาอีกนิด แต่ยังคงตรึงสายตาโศกกับตากลมใสคู่นั้น


“รัก…, .....รักคุณหนูแก้ว”

“ฉันรู้, ..... ฉันรู้”


…..



เหมือนผิดหวัง ทั้งๆ ที่พยายามจะไม่หวังรักกลับคืน ทั้งๆ ที่เคยบอกไปว่าให้รักข้างเดียวไปตลอดก็ยอม..


“คึคึ ...ฉันก็รักนาย คุณแก้วรัก … นะ” หยอกนิดหยอกหน่อยคนตัวโตทำหน้าอย่างกับจะร้องไห้เสียอย่างนั้น


และแล้ววงแขนแกร่งก็รั้งร่างบอบบางนุ่มนิ่มมากอดจนจมอก คุณหนูแก้วเองก็โผเข้าสู่อกอุ่นของชายหนุ่มตรงหน้าอย่างโหยหา...


โอบกอด...เนิ่นนาน




ฟรึ่บบบบบ!!


“อ๊ะ..!! อะไรเนี่ย นี่เราฝันไปหรอ” ...ฝันติดเรตซะด้วย เป็นคนโสดที่หื่นซะจริงดอกแก้วเอ๊ยยย สงสัยต้องหาแฟนซักคนซะล่ะมั๊ง ฮ่าๆๆ เพ้อเจ้อจริง ตอนนี้เวลาจะเที่ยวเล่นยังแทบไม่มีเลยเถอะ



ทันใดนั้น


พรึ่บบบบ!!


“เฮ้ย..! คุณ?! มายังไงเนี่ย”


แก้วพลิกตัวนอนหงายมาเจอเงาดำทะมึนเป็นโครงร่างสูงใหญ่ยืนก้มหน้าแผ่รังสีความรู้สึกกดดันอยู่ปลายเตียง ตรงกลางระหว่างเสาเตียงสูงสองด้านพอดี


ผ้าม่านสีขาวเบาบางตรงเสาเตียงปลิวเบาๆ… แก้วได้กลิ่นหอมบางๆ ของดอกไม้ชนิดหนึ่งลอยมาแตะจมูก


‘...เอ้า ลมก็ไม่มี หน้าต่างไม่ได้เปิด ทำไมม่านมันพริ้วไหวอย่างกับในเอ็มวีเพลงรักบอยแบนด์อย่างนี้ล่ะ’ แก้วคิดในใจ


“หึ”


“ห๊ะ!?” เดี๋ยวนะ ดึงสติกลับมาอีกครั้ง แก้วเอ้ยย แกแย่แน่... ผู้ชายที่ไหนเข้ามาถึงในห้องเนี่ย? แค่คิดเล่นๆว่าจะหาแฟน ทำไมเดลิเวอรี่มาเป็นตัวโตๆ ทันใจแบบนี้



“คุณ... นี่คุณ...”


เงียบ... ไร้สัญญาณตอบรับ ร่างสูงยังคงก้มหน้านิ่งเนิ่นนาน



แต่ไอ้คนที่รู้สึกว่านานเหมือนชั่วชีวิตน่ะอยู่ตรงนี้ คนแปลกหน้าอยู่ในห้องนอนเค้านะเฮ้ย

ตายแน่! พ่อแก้วแม่แก้วจ๋า โจรแน่ๆ หรือว่าคนโรคจิต? บ้าจริง! แก้วยังไม่อยากตายก่อนได้แต่งงานนะเฮ่ยย นี่ยังซิงอยู่เลยเนี่ยย

‘ขวับ!!’

“อึกกกก” พอคิดวุ่ยวายจบก็รู้สึกเหมือนมีอะไรมาจุกที่คอ ตากลมเบิกกว้างเมื่อจู่ๆ ร่างสูงปลายเตียงก็เงยหน้าขึ้นมารวดเร็วตาฉายแววเกรี้ยวกราด อย่างกับจังหวะชวนสะดุ้งในหนังสยองขวัญยังไงยังงั้น


จะว่าไปโจรโรคจิตสมัยนี้มันหน้าตาดีอย่างนี้เลยหรอเนี่ย ไปหาเมียซักคนไป๊ ...อย่ามายุ่งกับแก้วเลยยย


“หึ..”


โจรย่องเบาหน้าคมยิ้มมุมปาก พร้อมส่งเสียหัวเราะขันสั้นๆ แต่ตายังคงจ้องแก้วนิ่งๆ เหมือนเดิม



แต่แล้วสองแขนที่สวมเสื้อแขนยาวสีดำของชายผู้บุกรุกก็ยกขึ้น! ยื่นมาทางแก้วที่ตอนนี้นอนตัวแข็งราวกับโดนกดตรึงอยู่กับเตียงด้วยสิ่งใดก็ไม่อาจรู้ได้ ตากลมเบิกโตกว่าเดิม ...ร่างบางเริ่มหายใจหอบหนัก กลิ่นหอมเบาบางในทีแรกแปรเปลี่ยนเป็นฉุนขึ้น... หนักขึ้น


‘หะ หายใจไม่ออก’ นี่มันไม่ปกติแล้ว!!


แล้วชายปริศนาในชุดดำจู่ๆ ก็ลอยพุ่งตรงเข้ามาหาแก้ว!!


ได้ยินไหมผิดหรอก พี่แกลอยพุ่งเข้ามาอย่างเร็วจริงๆ


แย่แล้ว!!



“อะ... อะ.. อะ ...ชะ ..ชวย ...ช่วยด้วยย!!!!” แค่คำเดียว แต่กว่าจะพยายามบังคับปากให้เอ่ย ให้เปล่งเสียงออกมาได้มันช่างยากลำบาก แต่สุดท้ายก็หลุดจากพันธนาการล่องหนนั้นจนได้


เฮือกกกกกก!!



"ฝะ ฝันหรอ... ฝันอะไรกัน น่ากลัวชะมัด" นี่มันฝันซ้อนฝันชัดๆ


ฟุ้งซ่านใหญ่แล้วดอกแก้วเอ้ย... มาเต็มทั้งแนวโรแมนติก ทั้งเฮอเรอร์สยองขวัญไปอีก ทำงานหนักไปสินะเรา


ว่าแต่...พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก จำหน้าของผู้ชายในฝันทั้งสองฝันซ้อนไม่ได้จริงๆ มีแต่ความรู้สึกที่หลงเหลืออยู่เจือจาง...


ทั้งความวาบหวามรัญจวญใจในฝันแรก กับชายหนุ่มเจ้าของอ้อมกอดพาให้อุ่นอิ่มเอมไปทั้งใจคนนั้น...


และความอึดอัด หวาดกลัว กับเงาดำทะมึนของร่างแกร่งในฝันที่สอง...


เฮ้ออออ


...ช่างเถอะ ก็แค่ความฝัน


ใช่ว่าจะฝันแบบนี้ครั้งแรกที่ไหน


...ฝันเดิมๆ ซ้ำๆ แต่ความรู้สึกในฝันกับตอนสะดุ้งตื่น แก้วกลับรู้สึกเหมือนเพิ่งเคยเกิดขึ้นครั้งแรก


ทั้งความเย้ายวน...

ทั้งความรู้สึกถูกคุกคาม...

ทั้งความหลุดโล่งเหมือนได้รับอิสระในตอนลืมตาตื่น



เฮ้ออ...ตอนอยู่ในห้วงเวลานั้น มันไม่เคยชินเลยจริงๆ อินจัดทุกครั้งไปสิน่า


“ฮ้าวววว..” อ้าปากหาวยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจ เอาล่ะ ไหนๆก็ตื่นแต่เช้าซะขนาดนี้แล้ว วันนี้ไปทำสังฆทานวันเกิดที่วัดบ้างก็แล้วกัน อายุ 25 แล้วนะ เค้าว่าเบญจเพสด้วยซิ ยิ่งมาฝันประหลาดแบบนี้รับวันเกิด แก้วใจค่อยไม่ดีเท่าไหร่


-----------------------------------


คลิก!

‘สวัสดีค่ะคุณผู้ชม กลับมาพอกับรายการข่าวเด็ด 7 โมงเช้าทางช่อง 77 เช้านี้ต้องบอกว่าเกิดเหตุสลดขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา หลายเหตุการณ์เลยที่เดียว เริ่มต้นกันที่……..

ส่วนข่าวนี้พบศพวัยรุ่นสองคนเสียชีวิตในพงหญ้าข้างถนน… เจ้าหน้าที่ตำรวจสันนิษฐานว่า ทั้งสองน่าจะคุ้นเคยกัน เมื่อคืนน่าจะไปดื่มสุราด้วยกันมาแล้วเกิดพูดผิดหูจนลงไม้ลงมือบันดาลโทสะใส่กันขึ้น ด้วยความที่ในที่เกิดเหตุพบอาวุธมีดตกอยู่ใกล้กับศพหนึ่งเล่ม อีกศพมือยังคงกำมีดเปื้อนเลือดอีกด้ามเอาไว้แน่น ชาวบ้านที่พักอาศัยอยู่ในละแวกนั้นบอกว่า เวลาประมาณตีสองได้ยินเสียงโหวกเหวกของผู้ชาย เหมือนกำลังทะเลาะกัน ไม่นานเสียงก็เงียบไป จนมาเมื่อช่วงเช้ามืดชาวบ้านที่ขับรถออกจากซอยก็มาพบชายหนุ่มสองคนนอนจมกองเลือด สภาพศพตามตัวมีรอยมีดมากว่าหนึ่งแผล อาจเพราะต่างคนต่างมีอาวุธเมื่อเกิดมีปากเสียง จึงไม่มีใครยอมใครต่างลงมือต่อสู้จนสุดท้ายเสียชีวิตลงทั้งคู่ค่ะ’


“เฮ้อ...รายการข่าวเช้าสมัยนี้ เล่าแต่ข่าวฆ่ากันตาย ชาวบ้านตื่นเช้ามาก็ได้ดูเรื่องสลดๆ อย่างนี้ประเดิมวันใหม่เลยสินะ” แก้วบ่นไปพลางจิบกาแฟไปพลาง ก่อนจะลุกจากโซฟาเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว


---------------------------------



...ย้อนกลับไปเมื่อเวลาเที่ยงคืนครึ่ง



ริมถนนหน้าปากซอยเข้า ‘เรือนดอกแก้ว’ มีวัยรุ่นขี้ยาที่นั่งกินเหล้าตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้กึ่มได้ที่


“เมื่อหัวค่ำกูเห็นไอ้หนุ่มที่เค้าว่าเพิ่งพาเมียกลับมาบ้าน มันขับมอเตอร์ไซด์เห็นตะโกนทักกับตาลุงขายลูกชิ้นว่าจะไปฉลองกับเพื่อนที่ร้านยาดองป้าชบา แม่งใส่ทั้งแหวนทอง สร้อยทอง ดูท่าจะหลายบาทอยู่”


“กูว่ารอขากลับ หมกแม่งกลางทุ่ง หึ กว่าจะมีคนมาเจอ กูกับมึงคงฉิวไปกบดานที่อื่น แดกเหล้า ดูดยาสบายไปได้ซักสองสามเดือนว่ะ” อีกคนรีบเสริมหลังได้ยินที่เพื่อนเปิดประเด็น


เหมือนคนมีความคิดชั่วจะสื่อจิตกันได้แบบไม่ต้องพูดบอกกันตรงๆ



01:10 น.


บรืนนนนนนน… เอี๊ยดดดดด!!


“เวรเอ๊ย! เกือบไปแล้วไม๊ล่ะ ท่อนไม้อะไร ขาไปก็ไม่มีนี่หว่า” ชาติที่เพิ่งกลับจากฉลองได้เมียได้ลูกกับเพื่อนตั้งแต่หัววันขับรถมาถึงกลางซอยเข้าบ้าน นี่ก็เมาได้ที่ แต่ก็ยังมีสติแตะเบรกรถเครื่องเพราะเห็นท่อนไม้วางขวางถนนได้ทันแบบหวุดหวิด


ปั้กกก!! หมับบ!!

จู่ ๆ ก็มีผู้ชายร่างผอมแห้งสองคนโผล่มาทางด้านหลัง ตีเข้ามาที่ท้ายทอยด้วยของแข็งอะไรซักอย่าง หลังจากนั้นคนนึงก็ใช้ท่อนแขนล็อกคอเค้าเอาไว้ข้าง อีกข้างรัดช่วงหน้าอก ส่วนอีกคนก้มลงรวบยกขาสองข้างเค้าขึ้นพาเข้าไปในพงหญ้าข้างทาง ห่างจากถนนออกไปเรื่อยๆ


เวลาปกติชาติอาจจะดิ้นรนได้มากกว่านี้แต่นี่เค้าทั้งเมา แถมยังโดนซัดเข้าจุดสำคัญจนมึนหัวไปหมด แล้วไอ้สองคนตรงหน้าก็ดูจะคล่องกับการดักปล้นดักทำร้ายคนอื่นซะเหลือเกิน


ตายแน่ๆ!


“อยากได้อะไรก็เอาไปเลย อย่าทำอะไรผมเลย เมียผมท้องอยู่....” ผลั่วะ!! เต็ม ๆ ข้างแก้ม แรงชนิดที่มึนจนตาพร่า รสชาติสนิมในปากบ่งบอกว่าคงแตกจนได้เลือดแล้ว


ปั่กก ปั่ก ผลั่วว!


“อ่อกก!”


ตามมาอีกสามหมัด ที่แก้มข้างเดิมหนึ่ง อีกสองตรงเข้าที่ลิ้นปี่ จนหนุ่มผู้โชคร้ายทรุดลงกับพื้น ทั้งเจ็บทั้งจุกจนพูดขอร้องอะไรไม่ออก


“ตัวใหญ่ฉิบหาย มัดแม่งก่อน แล้วค่อยเอาทอง มือถือ ถามเอารหัสเอทีเอ็มด้วย รอบนี้ได้ปลาตัวใหญ่คงอยู่สบายๆได้ซักครึ่งปีล่ะโว้ยย” ไอ้คนด้านหลังพ่นอย่างคึกคะนอง ก่อนเปลี่ยนจากล็อกคอมาเป็นรวบข้อมือทั้งสองข้างของเค้าแล้วมัด


ส่วนไอ้คนที่ต่อยเค้าตะกี้เร่งมือปลดสร้อยทองที่คอ เสร็จก็ล้วงกระเป๋ากางเกง ได้กระเป๋าสตางค์กับมือถือไป


“พะ... พี่ ผมขอล่ะ อย่าทำอะไรผมเลย ผมไม่แจ้งตำรวจหรอก พี่เอาของไปให้หมดเลย อย่าฆ่าผม…” ชาติกลัวสุดขีด เกิดรักชีวิตฮึดจนมีแรงพูดขอร้องคนร้ายอีกรอบ


นั่นเพราะไอ้คนด้านหน้าพอได้ของ ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงมันควักมีดยาวกว่าคืบออกมาแล้วน่ะสิ



ฟิ้ววววววววว...


“กลิ่นนี่มัน!?” กลิ่นหอมเย็นของดอกไม้ต้องห้าม ที่คนในละแวกนี้รู้กันดีว่าไม่ควรเอ่ยทักลอยมาตามลม


“ไอ้สัด! อย่าเชียวนะมึง” โจรมือมีดด้านหน้าเอ่ยขึ้นมองตาเพื่อนเหมือนจะบอกว่าห้ามพูดถึงนะ แต่ขาก้าวถอยจากเหยื่อและเพื่อนโจรออกมาก้าวนึงแล้ว


“โด่...มึงจะกลัวเชี่ยอะไร ไอ้บ้านฝั่งตรงข้ามนั่นมันปลูกต้นห่าอะไรเต็มไปหมด กลิ่นนี่มันก็แค่กลิ่นดอกโมก ไอ่ควาย... ดอกห่านี่มันกลิ่นแรงตอนกลางคืน มึงเลิกกลัวอะไรไร้สาระได้ละ มาช่วยกูจัดการไอ่นี่ก่อนมา!”


‘ไม่นะ’ ชาติเหมือนไม่เห็นทางรอดของตัวเองคิดขึ้นในใจ นี่หรอวาระสุดท้ายของเค้า

หน้าพ่อแม่ หน้าเมียลอยมา เค้ายังไม่ได้เห็นหน้าลูกเลย... ไม่เอา! ไม่อยากตาย! ตอนนี้อะไรก็ได้... ใครก็ได้ ช่วยด้วย! ช่วยที!!


“ชะ ช่วยด้วย..” เอ่ยออกมาแผ่วเบาจากริมฝีปากที่เต็มไปด้วยเลือดจากแผลถูกต่อย



‘พ่อแม่’

‘สิ่งศักดิ์สิทธิ์’


อย่าคิดถึง... อย่าพูดถึง



‘ช่วยด้วย ใครก็ได้’


ถ้ายังไงก็ต้องตาย


‘กลิ่นนี่…’ กลิ่นดอกไม้ที่เมื่อกลางวันเค้าเพิ่งจะได้กลิ่นตอนไปแอบเด็ดกระท้อนเอาใจคนท้อง ลอยมาปะทะจมูกอีกครั้ง


‘พ่อ แม่ นุช ไอ้ชาติคนนี้ขอโทษที่อยู่ดูแลไม่ได้แล้ว’


ไม่มีอะไรต้องเสีย..


ไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าเดนนรกสองตัวที่กำมีดแหลมคมอยู่ตรงหน้า ที่กำลังจะฆ่าเค้าแล้วล่ะ


แต่กลิ่นนี่....


‘หรือว่า?’


เรื่องหลอกเด็กนั่น...


“โมก ระ หรอ?”


...จะมีจริง


ผีเรือนดอกโมก ตำนานหลอนที่แค่นึกถึง คนนั้นไม่ตายก็เป็นบ้า


‘คุณโมก ช่วยผมด้วย.. เรื่องเล่าพวกนั้น ผมจำได้... ผมรู้เรื่องของคุณ’



...พูดออกมา...



“คุณโมก” … ได้โปรดด ผมเชื่อ ผมเชื่อว่าคุณมีอยู่จริง


ชาติเอ่ยคำต้องห้ามอีกครั้ง



ฟู่ววววววววว…….


‘หอมมมมม’



ซู่วววววว ซู่วววววว แซ่ดดดดดดด ครืนนนนนนน


จู่ๆ ลมก็พัดแรงขึ้น เป็นระลอก.. ระลอก

ต้นหญ้ารกตรงที่พวกโจรชั่วลากชาติเข้ามาหมายจะฆ่าชิงทรัพย์ ตอนนี้ไหวเอนลู่ไปมา เกิดเสียงของมันเสียดสีกันเพราะแรงลม

ต้นไม้ใหญ่น้อยฝั่งตรงข้ามซึ่งเป็นอาณาเขตของเรือนอาถรรพ์สั่นไหวแรงผิดปกติจนน่ากลัว ราวกับมันกำลังคลุ้มคลั่ง!



“มะ มึง มึงเป็นใคร?! ...ไอ้ดำ ไอ้ดำ มึงหายหัวไปไหนวะ” โจรชั่วที่ทำท่าจะแทงชาติในตอนแรกตาโตตะโกนถามด้วยความตื่นกลัว ไอ้คนตรงหน้านี่มันใคร? จู่ๆ มาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วเพื่อนเวรมันไปไหน ไม่ใช่ทิ้งกูหนีเอาตัวรอดไปแล้วนะ แม่งเอ้ย!!


ร่างสูงปริศนาตรงหน้าจ้องมองด้วยแววตามาดร้าย พร้อมกับก้าวเข้าหาคนตะโกนอย่างรวดเร็ว แบบไม่พูดพล่ามทำเพลง


“ไอ่สัด มึงเก๋าหรอ!”


ฉึกก!


ไม่รอให้ถึงตัว ก็เผยสันดานโจรพุ่งเข้าจ้วงแทงไอ้คนแปลกหน้าที่มาขัดขวางการปล้นของมันและพวกอย่างเต็มแรง แล้วกระชากมีดออก เงยหน้าขึ้นมองร่างตรงหน้าที่ผละถอยออกไปเลือดทะลักออกมาจากแผลเริ่มส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่ว



แต่แล้วดวงตาต้องเบิกกว้าง เมื่อคนตรงหน้าไม่ใช่ร่างสูงใหญ่ แต่กลับกลายเป็นไอ้ดำเพื่อนขี้ยาของมัน ที่มีสีหน้าช็อคไม่แพ้กัน ไอ้ดำกระอักเลือดออกมาจากปากเป็นลิ่มๆ


“อ่อกก..”



“มะ.. ไม่.. ไม่! กูไม่ได้จะแทงมึงนะ” ลนลานบอกเพื่อน ก้มมองในมือตัวเองที่ยังกำมีดที่เปื้อนเลือดเพื่อนรักแน่น


แต่พอเงยหน้าขึ้นมาก็ต้องตกใจ ร่างตรงหน้าไม่ใช่ไอ้ดำแล้ว แต่เป็นไอ้หน้านิ่งคนเดิมยืนจ้องหน้าเค้าอยู่ นี่มันบ้าอะไร?!


“ไอ้เหี้ย มึงเข้ามา” คนร้ายตัดสินใจพุ่งเข้าใส่ร่างสูงที่เข้ามาแส่เรื่องของเค้า มือที่ถือมีดกำลังจ้วงจะแทงถูกจับไว้ แล้วเบี่ยงออกไปด้านข้าง


ฉึกก!! ซวบบ!!


ร่างชายแปลกหน้ากลับแทงสวน เสยปลายแหลมของมีดเข้าที่ไต้ชายโครงจนมิดด้าม แล้วกระชากออกอย่างแรง แต่มันไม่ยอมหรอก ถ้าจะต้องตาย กูก็จะเอามึงให้ตายห่าไปกับกูด้วย... โจรชั่วนึกพร้อมกับกระชากมือที่ถือมีดออกจากการเกาะกุม แล้วจ้วงแทงร่างสูงอีกครั้ง


ทั้งคู่ต่อสู้กันล้มลุกคลุกคลานอยู่พักใหญ่จนสุดท้ายก็ค่อยๆ ทรุดนอนแน่นิ่งไปกับพื้นทั้งสองคน



แต่สิ่งที่ชาติซึ่งถูกมัดนอนตะแคงหน้าอยู่เห็นนั้น กลับเป็นภาพของไอ้โจรสองที่คนยืนตะโกนใส่กัน ก่อนจะแทงจะซัดกันเองจนแน่นิ่งไปทั้งคู่…



ฟู่วววววววว…


สายลมพัดมาอีกครั้ง หนนี้มันพัดเอื่อยแผ่ว กลิ่นหอมของดอกโมกลอยผ่านจมูกเค้า และค่อย ๆ จางลง จนหายไป



‘ไม่ผิดแน่’


ชาติน้ำตาไหลออกมา ก่อนปิดเปลือกตาลงอย่างอ่อนล้า


ไอ้ชาติรอดแล้ว มันไม่ตาย



"ขอบพระคุณครับ ขอบพระคุณมาก คุณโมก.. คุณโมก.. คุณโมก..."

พร่ำเอ่ยนามต้องห้าม ที่ถูกคนเฒ่าคนแก่แถวนี้ดุไม่ให้พูดหรือคิดถึง ตั้งแต่จำความได้ ราวกับเป็นการตอบแทนบุญคุณที่ช่วยชีวิตเค้าเอาไว้


ใช่ชาติมั่นใจ


‘ไม่ผิดแน่ แต่ก็ไม่ถูกซะทั้งหมด’


ตำนานหลอกเด็กนั่น...



......................


โป๊กก!!


“โอ๊ย!” ชาติกุมหัว สะดุ้งได้สติแล้วแต่ตายังหลับปี๋ เจ็บน่ะสิ ตีมาได้นะคุณเมีย



ห๊ะ?!


“นุช?” ทำไมเค้า… มานอนอยู่บนแคร่หน้าบ้านตัวเองได้


“พี่ชาติ.. พี่ชาติ นี่เมาขนาดไหนถึงได้มานอนหน้าบ้านข้างไอ้หมีเนี่ย? เมื่อคืนนุชรอจนหลับไปเลย โทรไปก็ไม่รับสาย ร้ายนักนะ ฮึ!” คนท้องบ่นอุบ ก็เธอทั้งเป็นห่วง ทั้งน้อยใจ นุชเอื้อมมือไปล้วงค้นกระเป๋ากางเกงคนตรงหน้าควักเอาโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดโชว์


“20 สาย?” ชาติขานตัวเลขตามที่เห็นหน้าจอด้วยสีหน้าแปลกใจ


ไม่ใช่แปลกใจที่คนรักกระหน่ำโทรตาม แต่แปลกใจที่โทรศัพท์ที่เหมือนจะถูกโจรชิงไปแล้วมันยังอยู่


ยกมือซ้ายขึ้นมาดูแหวนก็ยังอยู่ มือขวาจับที่คอก็เจอสร้อย สาบานว่ามันถูกชิงไปหมดแล้วจริง ๆ เมื่อคืนนี้


“เมาเป็นหมาอย่างนี้ มึงกำลังจะมีลูกนะชาติ กูกำลังจะได้เป็นปู่ อย่าริดับฝันกู เลิกเหลวไหล ก่อนที่เมียจะหอบลูกในท้องหนีนะมึง” พ่อของชาติเอ่ยเตือนสติ


...

“จ้ะพ่อ ต่อไปนี้ชั้นจะใช้ชีวิตให้ดีจ้ะ เพื่อพ่อกับแม่ เพื่อเมีย เพื่อลูก ไอ้ชาติสัญญาจ้ะ...”



‘ผมสัญญา ด้วยชีวิตใหม่ที่คุณช่วยขึ้นมาจากปากประตูยมโลก’ ...จะไม่มีวันลืม บุญคุณชีวิตครั้งนี้



‘คุณโมก ขอบคุณครับ’




อย่าคิดถึง… อย่าพูดถึง



image

โมกบอกว่า "อยู่คนเดียว มันก็จะเปลี่ยวหน่อยๆ" แคว่กกกก /ฉีกเสื้ออออ...!!

(วรั๊ยยยยย.. นี่เสียงเก๊าเอง!)



Talk: ตอนนี้มาทั้งโรแมนติก ทั้งสยองขวัญในตอนเดียว อย่างกับฝันซ้อนฝันของคุณหนูแก้วเชียววว พอจะเดาเงื่อนไขออกไหมคะ ว่าทำไมคุณหนูถึงฝันถึงนายโมกได้ ก็เพราะว่า...



อย่าคิดถึง... อย่าพูดถึง



ตามนั้นเลย

คึคึ ^^

ชื่อ
ความคิดเห็น