เวลัญจ์ / ลัลน์

โซ่รักเมียเก็บ (eBook)

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 พ่อลูกผูกพัน

คำค้น : เมียเก็บ, แอบรัก, ลูก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 261

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 พ.ค. 2560 02:25 น.

ตอนที่ 2 พ่อลูกผูกพัน

แบบอักษร

ตอนที่ 2 พ่อลูกผูกพัน



เป็นอีกครั้งที่ปกรณ์เดินออกมาจากคฤหาสน์วชิรเดชาด้วยท่าทางหัวเสีย เสียงเอะอะเมื่อกี้ทำให้คนในบ้านรู้ว่าสองพ่อลูกทะเลาะกันอีกแล้ว ไม่แปลกที่ชายหนุ่มเลือกที่จะอยู่โรงแรมแทนบ้าน


“จะไปไหนครับคุณปุ๊” ทัตเทพที่ยืนรออยู่หน้าประตูคฤหาสน์โอ่อ่าถามขึ้นเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มปรี่เข้าไปเปิดประตูรถ


“กุญแจ” ปกรณ์แบมือพลางส่งสาตาบังคับเมื่อพบว่าเปิดประตูไม่ได้เนื่องจากกุญแจอยู่กับทัตเทพ


“แต่คุณนายยังไม่อนุญาตนะครับ”


“แล้วไง” ชายหนุ่มชักสีหน้าไม่พอใจ สาวเท้าเข้าไปหาคนรถท่าทางเอาเรื่อง เขาไม่ใช่เด็กที่จะต้องขออนุญาตจากผู้ปกครองเวลาจะออกไปนอกบ้าน เป็นเวลาเดียวกับที่มารดาตามออกมาพอดี


“กลับไปขอโทษพ่อเดี๋ยวนี้นะปุ๊”


ชายหนุ่มถอนหายใจพร้อมกรอกตาบน “ไม่มีทาง”


“ปุ๊!”


“คืนนี้ถ้าเสี่ยโทร.หาผมจะบอกว่าแม่ฝากขอโทษ” บอกเสร็จก็กระชากกุญแจพวงที่เหน็บกับเข็มขัดของทัตเทพไป คนเป็นแม่ส่ายหัวระอา ลูกชายคนนี้ทิฐิแรงเหมือนพ่อไม่ผิด


ซูเปอร์คาร์ขับออกไปยังไม่ทันพ้นประตูรั้วมหึมา ธวัชผู้เป็นบิดาที่หัวเสียไม่แพ้กันก็ตามออกมาด้วยท่าทางโมโห


“มันไปไหน” เขาถามเอากับภรรยาซึ่งใบหน้าไร้อารมณ์ใดๆ


“อยากรู้ก็โทร.ถามเอาเองค่ะ”


“บอกมันกลับมาขอโทษผมเดี๋ยวนี้”


“เรื่องนี้คุณคงรู้ว่าลูกไม่ผิด” เขาเป็นคนก่อเรื่องเอง แต่กลัวเสียหน้าเลยต้องโมโหใส่ลูก ทำไมเธอถึงจะดูไม่ออก


“แต่ผมเป็นพ่อมันนะ”


“ค่ะ คุณเป็นพ่อ” คนเป็นภรรยาพูดด้วยเสียงเรียบเหมือนแค่รับรู้ แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนถูกสั่งสอน


“ดาหวัน!!!” เขาโพล่งชื่อเธออย่างเหลืออด ไม่แปลกใจว่าไอ้ลูกชายเขามันเชื้อดื้อมาจากใคร


ดาหวันมองหน้าเข้าด้วยแววตาว่างเปล่า แล้วก็เดินกลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้สามีโมโหเหมือนหมีกินผึ้งท่ามกลางสายตาหวาดหวั่นของเด็กในบ้าน


คนในคฤหาสน์นี้ต่างรู้ดี โดยเฉพาะพวกหัวหงอกที่อยู่มาตั้งแต่สมัยรุ่นว่าธวัชและดาหวันผู้เป็นภรรยาไม่ลงรอยกันมาแต่ไหนแต่ไร ลือกันว่าทั้งคู่ถูกบังคับแต่งงาน ซึ่งถ้าไม่มีปกรณ์เป็นโซ่ทองคล้องใจป่านนี้ตำแหน่งคุณผู้หญิงคงถูกเปลี่ยนเป็นว่าเล่น


ธวัช หรือเสี่ยธวัชที่ทุกคนในจังหวัดรู้จักกันดีเป็นคนใจร้อน โมโหร้าย มุทะลุและมีรสนิยมบางอย่างที่ผิดแผกไปจากคนธรรมดา


ส่วนดาหวันเป็นคนเย่อหยิ่ง เยือกเย็น รักสงบ ไม่ค่อยมีปากเสียงถ้าไม่ถึงขีดสุดจริงๆ เธอจะไม่แสดงอารมณ์ออกมาให้ใครเห็น แต่เป็นคนประเภทที่รักแรงเกลียดแรง

ปกรณ์เป็นส่วนผสมที่ลงตัวของบิดาและมารดา เขาได้นิสัยมุทะลุมาจากธวัชและความเยือกเย็นมาจากดาหวัน เขาเหมือนตัวอันตรายที่อย่าได้ทำให้โกรธหรือโมโห เพราะเวลาดีกับใครเขาก็ให้จนสุดใจ แต่เวลาจะร้ายเขาก็ร้ายจนสุดตีน


---------

หมอบอกว่าพรุ่งนี้จะอนุญาตให้กลับบ้าน ด้วยความเป็นห่วงกลัวที่บ้านไม่สบายใจครองขวัญจึงโทร.บอกมารดาว่าติดงานด่วน ไม่กล้าเล่าว่าตัวเองถูกทำร้ายจากงานที่พ่อและอาหาให้ทำ


‘ดูเหมือนงานที่พ่อหาให้จะไปได้สวยใช่ไหมลูก’


เพราะลูกสาวไม่ได้บอกว่าจะนอนค้าง แต่หลังจากที่เมื่อคืนไม่กลับบ้านแล้ววันนี้ก็โทร.มาบอกว่าเจ้านายคนเดิมให้ไปรับงานที่ต่างจังหวัดเลยยังกลับไม่ได้ อีกอย่างสวัสดิการเพียบ ทั้งกับข้าวและที่พักเลยทำให้ฤทัยคิดแบบนี้


“ค่ะ” ครองขวัญจำใจตอบ


‘งั้นแม่ไม่กวนละ หนูทำงานต่อเถอะ ตอนกลางคืนก็ล็อกประตูหน้าต่างให้ดี เป็นผู้หญิงอยู่ห่างพ่อแม่มันอันตราย’


“หนูรักแม่นะคะ”


‘แม่ก็รักหนู’


ร่างบางพลิกตัวนอนตะแคงแล้วผ่อนลมหายใจโล่งอกหลังวางสายจากมารดา ในสมองคิดแต่เรื่องของผู้ชายหน้าหล่อที่ช่วยเธอเอาไว้ ดูแล้วเขาน่าจะแก่กว่าเธอสักสามสี่ปีไม่เกินนั้น เธออยากขอบคุณเขาแต่การทำแบบนั้นมันเท่ากับว่าเอาความเป็นความตายของตัวเองมาล้อเล่น


***************************************************************************************************

พระเอกกับพ่อเนี่ยขิงก็ราข่าก็แรงจริงๆ

ชื่อ
ความคิดเห็น