I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ถ้าชอบผลงานเรื่องนี้ อย่าลืม "คอมเม้น" และ "กดถูกใจ" ให้ริสด้วยนะคะหรือถ้าใครอยากติดตามอ่านผลงานเรื่องอื่นๆของริสสามารถจิ้มที่รูปโปรไฟล์ได้เลยค่ะ ริสมีผลงานหลายแนว หลายอารมณ์ให้ได้เสพ 😍😘

[12] : อ่อนโยนแต่ไม่ได้อ่อนแอ

ชื่อตอน : [12] : อ่อนโยนแต่ไม่ได้อ่อนแอ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 17:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[12] : อ่อนโยนแต่ไม่ได้อ่อนแอ
แบบอักษร

 

[12] 

'I-RIS RED' 

 

ฟางซินเดินเข้ามาที่เรือนนอนก่อนจะหยุดชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงพูดคุยดังออกมาจากด้านในห้องนอนของเธอ เด็กสาวค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ ด้วยความสงสัยเพราะเสียงมันช่างคุ้นเคยเหลือเกิน 

“นายท่านก็พูดชมพวกข้าเกินไปนะเจ้าคะ”  

“ก็พวกเจ้าสวยจริงๆ นี้นาข้าไม่ได้พูดชมสักหน่อย”  

“งั้นวันหลังพวกข้ามาช่วยนายท่านอาบน้ำอีกนะเจ้าคะ”  

ฟางซินเบิกตากว้างในทันทีด้วยความตกใจกับคำพูดที่ได้ยิน ต่อมความหึงหวงในร่างกายของเด็กสาวทำงานขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ ร่างบางขบกัดริมฝีปากจนแน่นก่อนจะผลักประตูบานหนาเข้าไปจนเหล่าคนในห้องต่างพากันตกใจ 

“ฟางซิน” 

“...นะ...นายหญิง” 

“หน้าที่อาบน้ำให้ท่านพี่ความจริงมันควรจะเป็นหน้าที่ของข้าผู้เป็นภรรยาไม่ใช่หรือ?” ฟางซินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แววตากลับดุดันอย่างเห็นได้ชัด 

“ก็ข้าเห็นเจ้าไม่อยู่นิอีกอย่างข้าแค่ให้พวกนางช่วยถูหลังให้” อี้หลานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะลุกเดินไปหาฟางซินแล้วพยายามจะเอื้อมแขนไปโอบกอดเด็กสาวแต่เด็กสาวกลับเอียงตัวหลบจนอี้หลานเองถึงกับหน้าเสีย 

“แน่ใจหรือว่าแค่ถูหลังไม่ได้ถูอย่างอื่นด้วย?” ฟางซินพูดขึ้นด้วยสายตาดุดันก่อนจะจ้องมองคนใช้ด้วยสายตาจิกกัด 

“เจ้าคิดมากเกินไปแล้วยอดรักของข้า..ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรในเมื่อมีภรรยาที่น่ารักแบบนี้ทั้งคน” 

“ข้ายังไม่ได้พูดเลยนะว่าท่านพี่ทำอะไร ท่านพี่จะร้อนตัวทำไม?” ฟางซินเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะกอดอกจ้องมองอี้หลานด้วยสายตาคาดคั้นเพราะเขาช่างมีพิรุธนัก 

“...ปะ...เปล่านะ” อี้หลานรีบแก้ตัวในทันที 

“พวกเจ้าสองคนเก็บเสื้อผ้าแล้วก็ไสหัวออกไปได้แล้ว” ฟางซินหันไปพูดกับคนใช้ทั้งสองคนด้วยแววตาดุดัน 

“...มะ...หมายความว่ายังไงเจ้าคะนายหญิง” ไป๋เออร์เอ่ยถามขึ้นด้วยสีหน้าตกใจไม่ต่างจากน้องสาวของตัวเองที่นั่งอยู่ข้างๆ 

“ก็หมายความว่าข้าไล่พวกเจ้าสองคนออกน่ะสิ!” 

“...ยะ...อย่านะเจ้าคะ นายท่านช่วยพวกเราสองคนด้วยสิเจ้าคะ” ไป๋เออร์หันไปพูดกับอี้หลานด้วยท่าทางน่าสงสาร 

อี้หลานหันไปมองหน้าฟางซินก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยคำพูดที่เตรียมจะพูดก็กลืนหายลงคอไปในทันทีเมื่อใบหน้าของภรรยาวัยไร้เดียงสาของเขาตอนนี้กลับกลายเป็นใบหน้าของนางร้ายไปแล้วเพราะสีหน้าและแววตาของฟางซินดุดันยิ่งนักจนเขาเองก็ผวาไม่น้อยเพราะมันเหมือนสายตาเวลาที่ท่านแม่โมโหเขามากๆ และจ้องจะเชือดเขาได้ตลอดเวลาอย่างงั้นแหละ 

“ไม่ต้องมาออดอ้อนสามีข้าหรอกเพราะที่นี้ข้าใหญ่สุด!” ฟางซินกล่าวออกไปด้วยท่าทางหยิ่งยโสและประกาศศักดาของตัวเองให้ไป๋เออร์และไป๋อันได้รับรู้ “แล้วอีกอย่างข้าคงไม่เลี้ยงพวกเจ้าไว้หรอกนะ วันนี้พวกเจ้าอาบน้ำให้สามีข้าแทนข้าแล้ววันใดวันหนึ่งพวกเจ้าจะไม่ทำหน้าที่บนเตียงแทนข้าเลยหรือ สันดานอย่างพวกเจ้าเลี้ยงไว้ไม่ได้หรอกและข้าจะไม่รอให้ถึงวันนั้น!” 

“...ทะ...ท่านอี้หลานช่วยพวกเราด้วยสิเจ้าคะ” ไป๋เออร์ยังคงหันไปขอร้องอี้หลาน 

“ข้าว่าเจ้าทำตามที่ฟางซินสั่งเถอะ” อี้หลานเองก็ช่วยอะไรไม่ได้เหมือนกันเพราะอำนาจเมียเนี้ยยิ่งใหญ่จริงๆ นะอย่าคิดท้าทายเด็ดขาดเพราะเขาได้ตัวอย่างมาจากท่านพ่อนั่นแหละเพราะท่านแม่ก็เป็นเมียหลวงผู้แข็งแกร่งท่านพ่อถึงไม่เคยมีอนุเลยสักคนไม่อย่างงั้นกระบาลแยกเป็นสองซี่แน่ๆ 

“...ตะ...แต่ว่า” 

“ไม่ต้องมาแต่รีบไสหัวพวกเจ้าออกไปเดี๋ยวนี้!” 

ฟางซินตวาดขึ้นจนเสียงดังก่อนจะจ้องมองไป๋เออร์และไป๋อันด้วยแววตาดุดันจนสองสาวใช้ต่างก้มหน้าหลบสายตาด้วยความหวาดกลัวก่อนจะพากันวิ่งออกไปนอกห้องทั้งน้ำตาแต่ก็ไม่ได้ทำให้ฟางซินเห็นใจสักนิดเพราะเธอจะไม่เลี้ยงงูพิษไว้ในบ้านหรอก 

“มองตามพวกนางขนาดนั้นก็เอาพวกนางมาอยู่แทนข้าเลยดีกว่าไหมเดี๋ยวข้าเป็นคนออกไปเอง” ฟางซินเอ่ยพูดกับอี้หลานด้วยน้ำเสียงดุดัน 

“โธ่ ยอดรักของข้าทำไมเจ้าถึงได้พูดแบบนี้ไม่มีใครที่ข้าจะรักได้เท่าเจ้าอีกแล้ว” อี้หลานพูดคารมหวานหูเพื่อหมายจะปลอบฟางซินให้ใจเย็นลง 

“คารมของท่านพี่ใช้ไม่ได้ผลกับข้าหรอก ข้าเคยคิดว่าท่านพี่จะเลิกนิสัยเจ้าชู้ได้แต่กลับไม่เลย ผู้คนทั่วแคว้นต่างร่ำลือถึงความเจ้าชู้ของท่านพี่ที่มีเล็กมีน้อยทั่วแผ่นดินไปหมดไม่มีหมู่บ้านไหนหรอกที่ไม่มีเมียเก็บของท่านพี่อยู่และข้าก็รู้ดีว่าข้าก็เป็นเมียเก็บหนึ่งในนั้นเช่นกันแต่ท่านพี่ควรให้เกียรติข้าบ้างสิไม่ใช่มีข้าอยู่ที่นี่ทั้งคนแต่ยังเอาเวลาไปพลอดรักกับคนนู้นคนนี้!” 

“พวกนางก็แค่ช่วยข้าถูหลังเฉยๆ ไม่ได้มีอะไรเกินเลยอย่างที่เจ้าคิดหรอกนะ” 

“ข้าถึงได้ตัดไฟแต่ต้นลมไง แต่ข้าก็ไม่คิดจะตำหนิท่านพี่หรอกถ้าท่านพี่ยังจะคะนึงหาพวกนางอยู่แต่ช่วยไปคะนึงหากันไกลๆ ข้าหน่อยไม่ใช่ลากมากินกันถึงในห้องนอนของเราแบบนี้” 

ฟางซินเน้นประโยคสุดท้ายเพื่อให้อี้หลานได้ตระหนักว่าที่นี่มันคือเขตของเธอเขาไม่ควรจะหยามเธอด้วยการพาใครเข้ามาในนี้แต่ถ้าเขาจะไปกินกันข้างนอกเธอก็ไม่ว่าแต่อย่าให้เธอเห็นเพราะถ้าเธอเห็นรับรองว่ามันจะเป็นแบบเนี้ยแหละแต่ถ้าเธอไม่เห็นก็แล้วไป นิสัยเสเพลของบุรุษมันไม่ได้แก้กันง่ายๆ หรอกเธอเข้าใจดี 

“ทำไมเจ้าถึงได้ดูเกรี้ยวกราดนัก ภรรยาที่แสนดีของข้าหายไปไหนแล้ว?” อี้หลานถามขึ้นอย่างสงสัยเพราะตอนนี้ฟางซินดูเปลี่ยนไปมากทั้งคำพูดและท่าทางที่ดูราวกับเป็นผู้ใหญ่ขึ้นทันตาเห็น 

“ข้าจะแสนดีก็ต่อเมื่อท่านพี่ดีกับข้า แต่ยามใดที่ท่านพี่ร้ายข้าจะร้ายยิ่งกว่า”  

เด็กสาวพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังเพราะเธอเหนื่อยมามากพอแล้ว ที่ไม่พูดไม่ใช่ไม่รู้แต่รู้หมดนั่นแหละแต่ขี้เกียจพูด ในเมื่อเธอเลือกที่จะออกมาอยู่กับอี้หลานเองเธอก็ต้องยอมรับชะตากรรมตัวเองต่อไป 

แต่ยอมรับไม่ได้แปลว่าเขาจะมากดขี่ข่มเหงเธอได้เพราะเธอจะไม่ยอมเหมือนกัน ถ้าเขาคิดจะร้ายเธอก็จะร้ายยิ่งกว่าเขา คนอย่างเธอปากกัดตีนถีบมาตั้งแต่เด็กเพราะบ้านยากจนมาก พอโตมาก็ถูกพ่อแม่ขายให้หอเพื่อแลกเงิน ถูกใช้แรงงานเหมือนทาสแถมต้องทำงานที่ไม่เต็มใจคิดว่าเธอจะอ่อนแอหรือ 

“แต่ก่อนหน้านี้เจ้าเคยเป็นสตรีผู้อ่อนแอ” 

“ข้าไม่ได้อ่อนแอแต่ที่ข้าแสดงออกไปมันเรียกว่าความอ่อนโยนต่างหาก”  

อี้หลานชะงักไปเล็กน้อยกับคำพูดของฟางซิน ชายหนุ่มยกยิ้มออกมาบางๆ ก่อนจะหัวเราะตัวเองในใจเหมือนเขาจะเล่นกับคนผิดซะแล้วสิ เขาเคยคิดมาตลอดว่าฟางซินน่ะอ่อนแอ เชื่อคนง่าย และแสนดีแต่ดูเหมือนตอนนี้เขาจะคิดผิดไปเสียแล้วเพราะภรรยาตัวน้อยของเขาคนนี้ไม่ได้เป็นอย่างนั้นสักนิดเพราะภายในกลับซ่อนเขี้ยวเล็บเอาไว้และพร้อมจะทำร้ายศัตรูอยู่เสมอ 

“ข้ายอมเจ้าก็ได้ ยอมทุกๆ อย่างแล้วยอดรัก” อี้หลานพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจังก่อนจะเดินเข้ามาหาฟางซินซึ่งเด็กสาวก็ก้าวถอยหลังหนีเขาเหมือนกันนั่นแหละ “ข้าขอโทษที่เคยเจ้าชู้ เคยหลายใจ เคยนู้นนี้นั้นสารพัดที่ทำให้เจ้าต้องเสียใจ แต่ข้าอยากจะบอกเจ้าว่าข้ารักเจ้าจริงๆ นะและรักเจ้ามากกว่าหญิงใดอย่างแน่นอน” 

“ข้าจะเชื่อท่านพี่ได้อย่างไง ลมปากผู้ชายมักจะหวานหูเสมอตอนที่อยากจะได้” 

“แล้วเจ้าต้องการอันใดจากข้ากันล่ะยอดรักเจ้าพูดออกมาสิ ข้าไม่เก่งเดาใจสตรีหรอกนะ” 

“งั้นก็ทำให้ข้าเห็นสิว่าท่านพี่รักข้ามากกว่าหญิงใดในเมื่อรักข้าเชิดชูข้าก็ควรให้ข้าเป็นเมียเอกไม่ใช่หรือ?” 

อี้หลานยกยิ้มออกมาเล็กน้อยชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบที่แก้มของฟางซินเบาๆ ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้หลบแต่อย่างใดก่อนจะค่อยๆ เขยิบตัวเข้าไปหาอีกฝ่ายใกล้ๆ “ได้สิข้าจะทำตามที่เจ้าขอเพื่อยืนยันให้เจ้ามั่นใจว่าข้ารักเจ้าที่สุด” 

ฟางซินยกยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจในคำตอบของอี้หลาน เด็กสาวเขยิบตัวเข้าไปใกล้ๆ ชายหนุ่มก่อนจะโอบกอดอีกฝ่ายแล้วซบหน้าลงบนอกกว้างอย่างออดอ้อนเพื่อให้อี้หลานตายใจ “ข้ารักท่านพี่ที่สุดเลย” 

ที่อ้อนไม่ใช่เพราะหายโกรธแต่อ้อนเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการต่างหาก! 

. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น