susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.5k

ความคิดเห็น : 26

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2560 16:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 11
แบบอักษร

|Chapter 11|


#Big Part

ปัง!

กูทำอะไรลงไปวะเนี่ย...

วันนี้ตอนเย็นหลังกินข้าวเสร็จ ไอ้ดรีมมันมาขอผมกลับไปอยู่คอนโด เเล้วปากผมเสือกลั่นปฏิเสธออกไป แถมเมื่อกี้ยังกู๊ดบายคิสให้มันอีก

ฟู่ว์ ~

กูหวังว่ากูคงไม่ได้คิดกับมึงเเบบนั้นหรอกนะ


ผมเดินมาถึงห้องทำงานที่สนาม มาตรวจบัญชีนิดหน่อย ผมทำแบบนีีเป็นประจำทุกวันเเหละ สนามจะเปิดตั้งเเต่สองทุ่ม ถึงตีสอง บางวันผมก็อยู่ถึงตีสอง บางวันผมก็ไปสังสรรค์กับพวกเพื่อนๆต่อ

เออวะ ไอ้พวกเพื่อนนี่ไม่ได้เจอกันนานละ นัดเจอดีกว่าเเม่ง

ก๊อกๆ ๆ

"เข้ามา" พอผมอนุญาตก็เป็นไอ้เเช่มที่เปิดประตูเข้ามา ตอนเเรกก็เคืองนะที่เห็นมันขัดคำสั่ง บอกไม่ให้เเตะตัวไอ้ดรีม ดูท่าจากที่เข้าไปเจอ เเม่งไม่น่าไว้ใจ พอมาคิดๆดู ไอ้คนของผมมันไม่ใช่คนชอบขัดคำสั่งสักหน่อย ก็มีเเต่ไอ้บื้อนั่นที่คิดจะปั่นหัวผมเล่นน่ะ

เดี๋ยวไว้คิดบัญชีทบกันตอนมันหายดีละกัน...


"เฮีย พวกคุณเจ็ทมาเเน่ะ" หึ ตายยากเเม่ง ไอพวกนี้

"เออ ให้เข้ามาเลย ถามไอ้พวกคุณๆเข้าด้วย ออกเเดกน้ำอะไรสันหามาให้พวกมัน"

"ครับ เเล้วเฮียอยากได้อะไรไหม"

"ไม่ล่ะ พวกมันอยากอะไร กูก็แดกอันนั้นเเหละ"

"เออดี ไม่เรื่องมาก ไปละเฮีย" พูดจบมันก็ปิดประตูออกไป ไอ้เเช่ม!!!

"ไอ้เวร!!!" ผมเลยต้องตะโกนไล่หลัง ทั้งพี่ ทั้งน้องเลย กวนตีนชิบหาย...

.

.

"เซย์ไฮ เพื่อนรัก ไม่เจอหลายคืน มีของดีหรอยู ถึงไม่ยอมไปออกล่ากับพวกไอน่ะ" ไอ้ปีเตอร์ทักทายมาคนเเรก


"หรือว่าพักนี้ช่วยตัวเอง..." ไอ้เเทนนี่คนที่สองเลย ไอ่ห้านี่มาเงียบๆ เเต่กวนส้นตีน!


"หรือว่า... ติดสัตว์" นี่ไม่ต้องถามเลยว่าใคร ไอ้เหี้ยเจ็ท!


"สัส พวกมึงนี่นะ" ผมว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะปิดเเฟ้มวางงานไปนั่งรวมๆกับพวกมัน

"เป็นไงบ้าง" ไอ้เจ็ทถาม ประโยคน่ะ ดูเป็นห่วง เเต่สายตาไม่น่าไว้ใจสัส

"ก็ดี" ผมตอบกลับปกติ

"ก็ดีของมึงเนี่ย กูว่ามึงคงสบายตัวทุกคืนสินะ" ไอ้เจ็ทก็สวนกลับ

"เเต่กูว่าของเล่นของมึงไม่ค่อยสบายตูดล่ะสิ" ไอ้เเทนเลย ม้ามืด เห็นเงียบๆแบบนี้ รู้ทุกเรื่อง เสือกทุกตอน

"ยูมันเลว..."

ขวับ!

ทุกคนหัวหมุนไปทางไอ้ปีเตอร์ฝรั่งขี้นกทันที

"กูเลวตรงไหน ไอ้ฝรั่งหัวหมา" เชี่ยนี่ คำพูดคำจามาน้อย เเต่เเรง ชัด จัด เต็ม

"ยูมันไม่ชัดเจน"

"ฮ่าๆๆ ไอ้ฝรั่งพูดดีวะๆ กูให้ยืมน้องเจสซี่" ไอ้เจ็ทรีบเสริมขึ้นมาทันที

"เดี๋ยว ก่อนอื่นกูขอถามก่อนว่ารู้อะไรมากเเค่ไหนสัส มารุมกูเนี่ย ไอ้เพื่อนเวร"


"พวกกูรู้เเม้กระทั่ง ไอ้เจ้าของผับนั่นตอนนี้นอนอยู่ในห้องที่บ้านพักของมึง" ไอ้เจ็ท


"มาอยู่ตั้งเเต่เมื่อไหร่" ไอ้เเทนตาม


"อยู่มากี่วัน" ไอ้ปีเตอร์ปิดท้าย


เชร้ดดดดด รู้ลึก รู้จริง ไอ้พวกนี้ไว้ใจไม่ได้!!

"พวกมึงว่างไม่มีงานทำกันรึไงวะ เสือกเรื่องชาวบ้านกันจัง" รู้ก็ไม่เห็นเป็นไร สบายๆ หึหึ

"ก็เรื่องของยูน่าเสือก" (-.-)

"มึงคิดด้วยนะ ถึงเวลามึงก็ต้องเลือก ถ้ามึงเลือกไม่ดี คนที่เสียใจคือตัวมึงเอง" ไอ้เเทนเพื่อนผมค้าบบบ

"วิญญาณพ่อพระเข้าสิงหรอวะ ฮ่าๆ" ผมพูดขำๆกลบเกลื่อนไปงั้น

ทำไมกูต้องเลือก...

เเล้วมีเหตุผลอะไรที่จะเลือก...

น่าคิดดี หึหึ...

.

.

"เหี้ยยยยยบิ๊ก เหล้าหมด!" เสียงไอ้เเทนโวยวาย มันเป็นเเบบนี้ทุกทีเเหละ ถ้าวันไหนไม่มีสาว มันจะไม่คุมมาดตัวเองสักเท่าไหร่

"หมดก็พอสัส" ผมก็ชักจะมึนๆเเล้วเหมือนกัน

"ฮั่นเเน่~ มึงจะไปนอนกกกับไอ้เจ้าของผับนั่นช่ะ?!" ไอ้เจ็ทพูด

"ฮั่นเเน่พ่อง! เมาละเพ้อเจ้อนะพวกมึงน่ะ กลับไม่ไหวก็นอนนี่ พรุ่งนี้กูไม่อยากตามไปรับศพพวกมึงหรอกนะ"

"อะไรนะ! ให้พวกไอไปนอนห้องยูได้หรอ ดีๆ อยากดูหนังสด" ไอ้สัสปีเตอร์ โรคจิต!

"ไม่มีหนังสดเหี้ยอะไรทั้งนั้นเเหละ พวกมึงน่ะ นอนที่นี่ ถ้าไม่นอนที่นี่ก็ไปโรงรถ ไม่ก็กลางสนาม เชิญ! กูไปละ บายบี" ผมพูดจบก็เดินดุ่มๆกลับมายังบ้านพัก

พอผมเปิดประตูเข้ามายังห้องนอน ก็เห็นร่างโปร่งนอนอยู่บนเตียง เเถมคลุมโปรงด้วย หวังว่าไม่ตายคาห้องนะไอ่นี่ ผมเดินไปสำรวจไข้ที่ตัวมันอีกที โล่งใจที่ไม่มีเเล้ว ไม่งั้นอดเเกล้วไปอีกหลายวันเลยกู

ผมไปจัดการอาบน้ำอาบท่าในห้องน้ำ เสร็จก็มานอนลงข้างๆมัน โดยปกติผมไม่เคยนอนร่วมเตียงกับใคร กับเปาก็ไม่เคย มีมันนี่เเหละที่นอกจากพ่อเเม่กับน้องสาว ที่ผมนอนด้วย กับเพื่อนนี่ไม่นับนะ เพราะเมาเเอ๋เลยไงตอนนั้น

ผมนอนมองหน้าไอ้ดรีมสักพักใหญ่ได้ พลางคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้ไปด้วย ผมเองก็สับสนว่าตอนนี้ที่ตัวเองรู้สึกคืออะไร ถามว่าเปารักไหมก็รัก ส่วนไอ้ดรีมผมก็เริ่มสนใจมันมากขึ้น

เฮ้อออ~ ...เวิ่นเว้ออะไรของกูเนี่ย นอนดีกว่า

จุ๊ฟ!

อ่า~ เอาอีกเเล้วกู หึหึ

"ฝันดีไอ้บื้อ"

#End

.

.

.

#Dream Part

เเสงเเดด

ดอกเดซี่

เเละเนยสุกรองเรือง

เปลี่ยนหนูตัวหน้าเซ่อตัวนี้ให้เป็นสีเหลือง

//เดี๋ยวๆ ผิดเรื่อง//

เเสงเเดดเเสบตาชิบ อะไรหนักๆทับเอวกูวะ ชั่วเป็นเช้าที่มีเเต่อุปสรรคในการนอนต่อจริงๆ

พรึ่บ!

"เฮ้ย!" ผมก้มมองดูตัวเองก็โล่งใจ เเต่ไอที่ตกใจคือ ไอ้บิ๊กมันนอนกอดผมบายใจเลย หน้าผมก็ซุกอยู่ตรงอกมันเนี่ย

ว่าเเต่เมื่อคืนมันมาถึงเมื่อไหร่วะ ไม่เห็นรู้เลย เเต่สงสัยจะดึกเเหละ เพราะกว่าผมจะสั่งหัวใจให้เต้นเป็นปกติก็เกือบเที่ยงคืนเเล้ว กว่าจะหลับอีกก็เกือบตีหนึ่ง มันคงกลับมาดึกกว่านั้นชัวร์ๆ

จ่อก~

โอเค! กูควรไปหาอะไรเเดก และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะมีอะไรให้กิน

ผมพยายามก็เท้าหน้าของควายชื่อบิ๊กออกก่อน เเต่ค่อนข้างจะทุลักทุเลพอสมควร เพราะมันหนักมาก สมกับฉายาควายที่ผมตั้งให้จริงๆ

ฟู่ว์~ //กว่าจะหลุดพ้น//

ผมอาบน้ำเเต่งตัว เเล้วเดินเข้ามาในครัว มันต้องมีของสดบ้างเเหละน่า ครัวใหญ่เเละดูดีขนาดนี้

ฟึ่บ! เสียงเปิดตู้เย็นที่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้ผ่านการใช้งานสักเท่าไหร่ พอเห็นสภาพข้างในตู้เย็นเเล้ว นับถือใจเลย มีเเต่เหล้ากับเบียร์ทั้งนั้น เเล้วมีไข่ไก่อยู่สองฟอง

"มีครัวไว้ประดับบ้านหรือไง" ผมบ่นไปเรื่อย พยายามมองหาสิ่งที่คิดว่าจะนำมาทำเป็นอาหารสักมื้อ เเต่ก็ไม่มี จนสะดุดตากับมาม่า

โหยยย ผมเกลียดมาม่า~

เเต่ก็ต้องจำใจ ทำเเหละ เอ้ เเล้วผมต้องทำให้คนที่นอนอยู่ในห้องกินด้วยไหมวะ เเต่ตอนนี้มันหลับอยู่คงไม่ต้องหรอกมั้ง

ผมจัดการเปิดเเก๊ส ต้มน้ำใส่มาม่า เครื่องปรุงด้วย เเล้วปรุงเพิ่มนิดหน่อย ไข่ไก่เเค่ฟองเดียวก็น่าจะพอเเล้ว กินเยอะๆมันไม่ดีหรอกนะครับ เเม้มันจะให้พลังงานที่น้อยก็ตาม

"เสร็จเเล้ว" ผมยิ้มมุมปากอย่างสบายใจ ปิดเเก๊ส เเล้วตักมาม่าใส่ถ้วย เเม้มันจะมีเเค่เส้นมาม่ากับไข่ก็เถอะ

ผมประคับประคองถ้วยมาม่ามาจนถึงโต๊ะกินข้าว โดยไม่ทันสังเกตุว่าไอ้บิ๊กมันมานั่งอยู่ตอนไหนพอผมวางถ้วยลงเท่านั้นเเหละ

"ขอบใจนะ กำลังหิวพอดีเลยมึง" อะ ไอ้เหี้ย ! กูอุตส่าห์ต้มตั้งสิบนาทีให้มันอืด มึงมาลากถ้วยกูไปเป็นของมึงเเถมรีบใช้ตะเกียบคีบเส้นเข้าปากพร้อมเจาะไข่เเดงไม่สุกกูด้วย

"...หน้าด้าน" ผมมองบิ๊กมันอย่างไม่พอใจ

หิวว้อยยยยยยย!

"มึงก็ไปทำใหม่สิ!" เออสิ ถ้ากูไม่ทำเดล้วใครจะทำล่ะ


พลั๊วะ! ผมต่อยหมัดเข้าที่ก้ามปูของมันทีนึง เเล้วเดินกลับมาห้องครัว เพื่อต้มมาม่าใหม่อีกรอบ คอยดูนะถ้าจะต้องอยู่กับไอ้ยักษ์ที่นี่โดยไม่มีของสด ผมไม่อยู่จริงๆด้วย

.

.

.

"ช้าจัง กูกินเสร็จละเนี่ย"

"...." เหอะ ไม่พูดด้วยหรอก งอนสัส หิวด้วย

"หิวมากเลยหรอ ค่อยๆเเดกดิ รีบเเดกเหมือนหมาเลยนะมึง"

"เเค่กๆ ๆ" หมาบ้านมึงสิ!

"งอนกูหรอ กูหิวนี่หว่า คุยกับกูเร็ว ไอ้บื้อ"

"....." (ไม่!)

"มึงจะไม่คุยกับกูจริงๆช่ะ?!"

"...." (เออ)

"หึ"

จุ๊บ.... จ๊วบ...

เห้ยยยย อยู่ดีๆก็ดึงกูไปจูบ เเลกลิ้นด้วย ให้กูตั้งตัวหน่อยเถอะ กำลังพึ่งซดน้ำมาม่าเลย ห่าเอ้ย! มันจูบผมอยู่นานสองนานกว่าจะยอมปล่อยผม จูบจนอิ่มละเนี่ย มามงมาม่าไม่ต้องเเดกละครับสัส

"ไง จะคุยกับกูได้รึยัง" บิ๊กมาผละออกจากปากเเล้วเลิกคิ้วถามผม หน้าตานี่กวนตีนชิบหาย

"เออ" ขืนไม่คุยคราวนี้มันจับผมเเก้ผ้าเเน่ จ้องขนาดนั้น

"พูดง่ายก็เข้าใจนี่หว่า" มันพูดพลางก็เอามือมาเเตะไหล่เบาๆสองสามที

"มึง มึงจะให้กูอยู่ที่นี่กับมึงจริงอะ" พูดเยอะอีกเเล้ว เเฮ่ก เหนื่อย ตั้งเเต่เจอเเล้วอยู่กับบิ๊กมันนี่เเหละถึงพูดเยอะกว่าเมื่อก่อน

"จริง ถามทำไมอีก" มันทำหน้าดุใส่ผมอีกเเล้ว

"ก็ คือ กูจะบอกว่า..." พักแปป

"ว่า..." ฮ่าๆๆ มันทำคิ้วขมวดตลกจัง

"ถ้าจะให้กูอยู่ที่นี่ พากูไปซื้อของสดมาไว้ซะ ...เเต่ถ้าไม่ซื้อไม่เป็นไร ก็จะกลับไปอยู่ที่คอนดะ..."

"ไปดิ! เดี๋ยวกูพามึงไปเเน่ อย่าพึ่งคิดเองเออเอง ไอห่า ถามกูก่อน" พูดเเทรกอีกเเล้ว ไอ้คนไม่มีมารยาท

"มึงจะให้กูอยู่ทำไมวะ ในฐานะอะไร?!..." ผมยังคาใจไม่หายจริงๆ มันทำไมต้องอยากให้ผมอยู่กับมันขนาดนั้น

"ไม่ทำไม กูอยากให้มึงอยู่ในฐานะที่กูอยากจะให้อยู่ ...เข้าใจที่พูดไหม"

---------------------------

เข้าใจที่พูดไหม ... ไม่เข้าใจใช่ไหม ...เดี๋ยวตอนหน้ามาเฉลยนะทู๊กโคนนนนนน

ถ้าชอบกดถูกใจให้เค้าหน่อยสิ ❤️

ขอบคุณสำหรับทุกๆการติดตามค่า🙏🏻


ความคิดเห็น