by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

6/ ค่าตอบแทน nc18 (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 6/ ค่าตอบแทน nc18 (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 6

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 48k

ความคิดเห็น : 158

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ส.ค. 2560 08:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
6/ ค่าตอบแทน nc18 (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรดP...

ผมยืนฟังเด็กของผมตอบโต้ไอ้เด็กกลุ่มนั้นอย่างเพลินๆ แต่ต้องรีบเดินเข้าไปตอนที่เห็นอาการสติเริ่มแตกของมัน อืม ปากจัดเอาเรื่องนี่หว่า แล้วไอ้เรื่องเทียวไล้เทียวขื่อมาหามันที่ร้านทุกวันจนมันรำคาญนี่มีส่วนเป็นความจริงอยู่มาก พักนี้ผมไปร้านลาบจนมันไล่เกือบทุกวันจริงๆมิหนำซ้ำวันก่อนยังตามไปนอนที่ห้องมันอีก ที่จริงเช้านั้นผมตื่นก่อนมันเลยได้เห็นภาพมันไปนอนขดตัวอยู่หน้าประตูห้อง พอเห็นแบบนั้นแล้วบอกไม่ถูกเหมือนกันว่ารู้สึกยังไง รู้แค่อย่างเดียวว่ามันไม่เหมือนคนอื่นและผมก็ชักอยากจะได้มันจริงๆแล้วสิ 

แต่พอมาได้ยินประโยคที่มันถามเมื่อกี้ว่าเอากับมันไหม แววตาอ่อนไหวเหมือนต้นกล้าอ่อนพร้อมจะล้มได้ทุกเมื่อทำให้ผมชักจะลังเลในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจไว้แต่แรก มันก็แค่เด็กผู้ชายที่ต่อสู้ทุกอย่างด้วยตัวคนเดียว ปากกัดตีนถีบไร้ครอบครัวอาศัยอยู่เพียงลำพังบนโลกสีเทา และมันกำลังสับสนกำลังต้องการประชดชีวิตถึงตัดสินใจทำแบบนี้ แว่บหนึ่งผมอยากดึงมันเข้ามาโอบกอดอยากให้มันทิ้งตัวนอนพักอยู่กับอกของผม ความเวทนาที่เกิดขึ้นทำให้ผมต้องเอ่ยปากสั่งสอนมันจากใจจริงๆ มันกำลังอยู่ในวัยที่ไม่สมควรแบกรับความทุกข์เอาไว้มากมายขนาดนี้ แต่มันก็ยังยืนยันว่าจะทำในสิ่งนั้น ที่ผมทำได้ก็แค่เอ่ยปากบอกเงื่อนไขเหมือนเอ่ยปากบอกทุกคนก่อนจะมีความสัมพันธ์แบบคู่นอน คู่ค้า เกิดขึ้นจริงๆ บางทีถ้าให้เวลามันอีกสักนิดมันอาจจะคิดได้มั้ง

"แล้วมึงพร้อมเมื่อไหร่ล่ะ" ผมมองมันนิ่งๆ พยายามใช้น้ำเสียงไม่เป็นการกดดันมันให้มากที่สุด

"เอ่อ แล้วผมต้องทำยังไงบ้างอ่ะ" มันเริ่มหน้าแดงทีละนิด มือหยาบกระด้างจากการทำงานหนักกำลังจิกขาตัวเองเบาๆ หึหึ เมื่อกี้เห็นทำเก่งกระตือรือร้นจะทำให้ได้แล้วมาอายทำไมตอนนี้วะ

"งั้นกูให้เวลามึงไปศึกษาไปเตรียมใจอีกสองสามวันพร้อมยังไงโทรมาบอกกูด้วยละกัน เอาโทรศัพท์มาดิ๊เดี๋ยวเมมเบอร์ให้" ผมกระดิกมือรอโทรศัพท์ มันก็ทำหน้าอิหลักอิเหลื่อก่อนจะพึมพำออกมาเบาๆว่าไม่มีโทรศัพท์ ผมแทบจะลุกนั่งแคะขี้หูตัวเองแล้วฟังมันชัดๆด้วยความไม่เชื่อว่าเด็กสมัยนี้จะไม่มีโทรศัพท์ มันเป็นไปได้เหรอวะเด็กบางคนแค่ป.หนึ่งผมยังเห็นพกโทรศัพท์กันให้ว่อน

"ทำหน้าแบบนั้นทำไมอ่ะไอ้พี่แก่ก็ผมไม่มีความจำเป็นอะไรต้องใช้โทรศัพท์นี่ อีกอย่างมีโทรศัพท์ก็มีแต่รายจ่ายเข้ามาเปลืองโดยใช่เหตุ" มันหน้าหงิกหน้างอใส่ ฟังเหตุผลแล้วผมแทบจะก้มกราบเลยแหละอะไรจะเค็มขนาดนั้นวะ

"เฮ้อ มึงไปทำงานเถอะไป เดี๋ยวสายจะโดนลุงอ้วนด่าเอา"

"อ่าว แล้วไอ้พี่แก่ไม่ออกไปพร้อมกันเหรอ"

"จิ๊ ไอ้ปอกูขอเพิ่มเงื่อนไขอีกข้อนึง ห้ามมึงเรียกกูว่าไอ้พี่แก่หรืออะไรก็ตามที่มีคำว่าไอ้นำหน้าเด็ดขาดกูเป็นพี่มึงหลายปีให้เกียรติกูหน่อย อ้อแล้วไม่ต้องมาบอกว่ากูเรียกมึงแบบจิกหัวอีกล่ะนี่กูก็เรียกชื่อมึงดีๆแล้วนะ แต่เพราะกูโตกว่ามึงไงเรียกไอ้ปอเลยไม่น่าเกลียดอะไร" ผมรีบพูดดักคอก่อนที่มันจะอ้าปากเถียงอะไรอีก ก็ไอ้คำที่มันหลอกด่าผมเรื่องจิกหัวเรียกชื่อครั้งก่อนนั่นแหละถึงตอนนี้ผมก็ยังจำได้แม่น

"งั้นให้ผมเรียกว่าอะไรอ่ะ เสี่ย ป๋าเอามั้ย ดูหรูหราไฮโซและมีอายุดี" ผมแทบจะประเคนเท้าถีบหน้าเล็กๆที่ลอยหน้าลอยตาจีบปากจีบคอพูดอยู่ ไอ้ปอ ไอ้โย ไอ้ดิว สาบานว่าผมจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้มันสามคนได้รวมกลุ่มกันเด็ดขาด ไม่งั้นผมคงปวดกะโหลกตายแน่ๆ

"มึงจะเรียกกูว่าผัวก็ได้นะ ซ้อมไว้ก่อนไง หึหึ" ผมหัวเราะเบาๆเมื่อเห็นมันอ้าปากพะงาบๆยืนชี้หน้าผมด้วยท่าทีอยากจะเข้ามาทำร้ายร่างกายแต่ทำอะไรไม่ได้ แม่งจะตลกไปถึงไหนวะเนี่ยขนาดผมยังไม่ได้เอาไอ้ปอผมยังสนุกขึ้นเลย แบบนี้สิชีวิตมีสีสันขึ้นเยอะ

"เหอะ ไหนบอกว่าแค่คู่นอน คู่ค้าไงพี่ แล้วจะให้เรียกผัวได้ไง เป็นแค่คู่นอนมาเรียกผัวเมียกันไม่ได้หรอกนะพี่ไปทำความเข้าใจใหม่ไป๊" พอตั้งหลักได้มันก็เถียงฉอดๆ อืม ชักอยากจะเอาอะไรที่เป็นดุ้นๆยัดปากให้มันสงบปากสงบคำไม่กล้าต่อล้อต่อเถียงสักที

"ตกลงพี่เอาไงเนี่ย กลับไปนอนบ้านพี่ดิผมต้องไปทำงานแล้ว"

"กูจะนอนซักงีบเดี๋ยวกลับเอง มึงไปทำงานเถอะไป" ผมโบกมือไล่ให้มันไปไหนก็ไป แต่อย่าไปเจอไอ้โยกับไอ้ดิวเป็นพอ

"พี่โปรดงั้นกดล็อกประตูห้องให้ปอด้วยนะ ปอไปทำงานก่อนล่ะ" ผมลืมหายใจไปแว่บหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายก่อนที่มันจะเดินออกไป พี่โปรด ปอ? หึหึ เข้าท่าดีนี่หว่า


"อ่าวพี่โปรดมาทำไมอีกอ่ะ นี่เที่ยงคืนกว่าจะปิดร้านอยู่ละ"

ป๊อก! "กูมาร้านลาบคงมาสั่งสเต๊กมั้ง" ผมเอาถุงที่หิ้วติดมือมาเคาะกับเหม่งมันเบาๆก่อนจะสั่งลาบหมู ต้มแซ่บหมู หมูแดดเดียวตามด้วยเบียร์เย็นๆ มันบ่นงุ้งงิ้งไปเรื่อยตอนที่สั่งเบียร์น่ะผมก็ทำหูทวนลมไปขี้เกียจฟังมันบ่น ก็เหมือนอย่างที่มันบอกไอ้เด็กกลุ่มนั้นเมื่อตอนเย็น ว่าผมมาร้านมันบ่อยๆมาทีไรต้องสั่งเบียร์หรือหิ้วเหล้ามาดื่มด้วยทุกที และมันก็จะบ่นปนแช่งเรื่องตับไตไส้พุงของผมทุกทีสิน่า 

ผมนั่งมองไอ้ปอเก็บกวาดโต๊ะยกจานชามไปล้างหลังร้าน เหงื่อที่ไหลมาตามใบหน้าบ่งบอกว่ามันเหนื่อยมากแค่ไหน อาจจะเป็นเวลาไม่นานที่ผมรู้จักมันจริงๆ แต่ผมไม่เคยได้ยินมันบ่นตัดพ้อต่อว่าโชคชะตามันเลยสักครั้ง มันก้มหน้าก้มตารับในสิ่งที่มันเป็น ทำในสิ่งที่มันต้องทำ แต่ก็นั่นแหละจะสงสารจะเวทนาแค่ไหนก็ไม่ใช่ความรักอยู่ดี ส่วนมันจะคิดยังไงกับผม ตอนนี้ผมว่ามันยังไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมนะ ขอให้ความรู้สึกของมันที่มีต่อผมเป็นความว่างเปล่าแบบนี้ตลอดไปจนถึงวันที่ต้องจากลากันเถอะ


"ตามปอมาทำไมอ่ะ"

"ตามมาเอามึงมั้ง หึหึ" ผมขำเบาๆเมื่อเห็นมันสะดุ้งเฮือกลนลานจนไขกุญแจห้องไม่ได้สักที ทั้งที่ก็มีอยู่แค่ดอกเดียว

"เอามานี่ ชักช้าจริงกูง่วงเต็มทีละ" ผมดึงกุญแจห้องที่มีแมลงปอห้อยอยู่เอามาไขแล้วเดินเข้าไปเปิดพัดผมก่อนเป็นอันดับแรก ดีนะนี่อยู่ช่วงปลายพย. ถึงมันจะไม่หนาวแต่ก็ไม่ร้อนตับแล่บและยังมีฝนตกให้พอหายร้อนได้บ้าง สงสัยว่าผมต้องหาห้องที่มีแอร์ให้มันอยู่แล้วมั้ง...

ชั่ววูบที่เผลอคิดอะไรแบบนั้นทำให้ผมอดด่าตัวเองไม่ได้ แค่คู่นอนนะเว้ยไอ้โปรดมึงถึงกับจะหาห้องให้อยู่เลยเหรอ ทั้งที่คู่นอนคนเก่าๆก็แค่ช่วยเหลือด้านการเงินไม่เคยถึงกับคิดจะหาห้องให้อยู่สักคน อืม แค่เผลอคิดเพราะกูร้อนหรอก

"กูอาบน้ำก่อนนะ ร้อนชิบ" ผมรื้อของใช้ส่วนตัวกับผ้าเช็ดตัวที่ใส่กระเป๋าหิ้วติดมือมากด้วย ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำด้านหลังห้องโดยไม่สนใจสายตางงๆของไอ้ปอ

เป็นเด็กผู้ชายแต่สะอาดกว่าที่คิดแฮะ ผมกวาดสายตาไปทั่วห้องน้ำอย่าว่าแต่ห้องน้ำเลยทั่วทั้งห้องมันสะอาดสะอ้านกว่าห้องของหลายๆคนที่อยู่คอนโดหรูๆอีก หรือเพราะห้องมันโล่งก็ไม่รู้ขนาดทีวีสักเครื่องก็ยังไม่มี ไม่รู้มันอยู่ได้ยังไง

"พี่โปรดคืนนี้จะนอนนี่อีกเหรอ พี่กลับไปนอนบ้านพี่เถอะพัดลมมันมีตัวเดียวปอร้อน"

"ก็ไปอาบน้ำอาบท่าสิมึงจะได้หายร้อน มาบ่นร้อนๆแต่ไม่ยอมไปอาบน้ำซักทีจะหายร้อนมั้ย แล้วเมื่อไหร่จะได้หลับได้นอนพรุ่งนี้โรงเรียนน่ะมึงจะไปรึเปล่า" ผมออกปากดุเมื่อเห็นมันเอาแต่นั่งขัดสมาธิอยู่หน้าพัดลมไม่ยอมไปอาบน้ำสักที สักพักมันก็ลุกกระฟัดกระเฟียดไปอาบน้ำเสียงจ้วงตักน้ำดังลอดออกมาโครมๆ ขอให้เพื่อนข้างห้องมาเคาะประตูด่ามึงทีเถอะผนังยิ่งบางๆอยู่

"เอ้า มานอนดิวะ หรือมึงจะยืนหลับตรงนั้น" ผมนอนกระดิกเท้าเรียกไอ้ปอหน้างอให้มานอนสักทีมัวแต่หน้าบึ้งยืนบังพัดลมอยู่ได้เดี๋ยวแม่งยันติดผนังเลย แค่คิดเล่นๆเฉยๆแต่ทำไม่ลงหรอกครับ ยอมรับว่าตั้งแต่เห็นแววตามันเมื่อเย็นตอนที่ตกลงกัน อะไรที่ตั้งใจไว้หลายๆอย่างกลับทำไม่ลงรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังรังแกเด็กชะมัด

"มานี่ กูมีอะไรจะให้" ผมตบฟูกบางๆเรียก มันก็เดินมาแบบระแวงๆ เห็นแป้งที่มันโปะหน้าจนขาวโพลนแล้วอดขำไม่ได้ แต่กลิ่นของแป้งเด็กที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้น

"หึ กูอยากอัดคลิปตอนมึงเสนอตัวให้กูเมื่อเย็นจริงๆเลยไอ้ปอ ตอนนั้นทำห้าวกูเตือนยังไงก็ไม่ฟังตอนนี้คืนคำไม่ได้แล้วนะมึง" เห็นหน้าตื่นๆของมันแล้วอดพูดเยาะเย้ยไม่ได้ มันก็เชิดหน้าเดินอาดๆมานั่งแปะชิดจนจะปีนทับอกผมละ

"เอาไปใช้กูเปิดเบอร์ให้แล้ว คู่มืออยู่ในกล่องนั่นแหละ" ผมวางกล่องบนตักมัน ไอ้ปอก็มองงงๆไม่มีความตื่นเต้นดีใจในแววตาเลยสักนิด จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาแกะกล่องโทรศัพท์ที่มีรูปผลไม้แหว่งเป็นสัญลักษณ์

"ปอไม่เอาได้มั้ยอ่ะพี่โปรด"

"เหตุผล?"

"คือมันเปลืองเงิน ถ้าใช้เดี๋ยวก็ต้องมาเติมเงินมาชาร์จแบตให้เปลืองไฟอีก" ผมอยากจับหัวมันโขกกับกำแพงบางๆนี่จริงๆ ตกลงมันไม่อยากได้โทรศัพท์ราคาเกือบสามหมื่นเพราะไม่อยากเปลืองค่าโทรกับค่าไฟ มึงน่ะเป็นมนุษย์มาจากดาวไหนวะปอ

"มึงใช้ไปเถอะกูเปิดเป็นรายเดือนค่าใช้จ่ายกูจ่ายให้เอง ส่วนค่าไฟเดี๋ยวกูจ่ายให้แถมค่าน้ำค่าห้องด้วย ตอนนี้มึงสบายใจขึ้นรึยังถ้าสบายใจแล้วก็นอน กูง่วง" ผมพูดกับมันอย่างเหนื่อยใจ จะเค็มไปไหนวะ

"อ่าว แล้วพี่โปรดจะมาจ่ายค่าห้องให้ปอทำไมล่ะ"

"เอ้าไอ้นี่ ก็กูกับมึงตกลงกันไว้แล้วว่าเราจะเอากันและกูยินดีซัพพอร์ตคู่นอนของกูด้วยการจ่ายค่าห้องมันแปลกตรงไหนวะ ถ้ามึงอ้าปากมีปัญหาอีกครั้งกูจะจับมึงเอาคืนนี้แหละ นอนได้รึยัง" มันรีบหุบปากที่กำลังจะอ้าเถียง ก่อนที่ผมจะดึงมันมานอนเบียดกันบนฟูกแคบๆ แม่งหมอนก็มีใบเดียวเป็นกูใช่ไหมต้องสละแขนให้มึงหนุนน่ะ ผมงัดหัวมันที่นอนทับแขนตะแคงข้างให้มานอนหนุนแขนตัวเอง มันก็นอนตัวแข็งทื่ออยู่อย่างนั้น

"เฮ้ย! เกือบลืม" ขณะกำลังจะเคลิ้มหลับ ผมก็พลอยสะดุ้งกับท่าทางไอ้ปอที่อยู่ๆทะลึ่งพรวดพราดนั่งหันหน้าไปทางหัวนอน

"ฮึ่มม อะไรของมึงอีกไอ้ปอตกลงคืนนี้มึงจะให้กูเอามึงให้ได้ใช่มั้ย" ผมอดตวัดเสียงคำรามใส่มันไม่ได้

"จุ๊ๆพี่โปรดเงียบไปก่อนเดี๋ยวหลวงพ่อได้ยิน หลวงพ่อครับวันนี้ปอ....." ผมนอนตะแคงมองมันนั่งเจื้อยแจ้วพูดกับรูปหลวงพ่อที่ติดอยู่กับผนังห้องบนหัวนอน เด็กผู้ชายตัวเล็กๆหน้าจิ้มลิ้มนั่งพับเพียบอยู่แทบเท้าหลวงพ่อคงเป็นมันสินะ ปอรักมึงนี่ทำให้กูทั้งสนุกทั้งแปลกใจตลอดเลยสิน่า เสียงเล่าเรื่องที่มันไปพบเจอวันนี้ให้หลวงพ่อฟังกำลังเลือนลางลงไปทีละนิด สิ่งสุดท้ายที่ได้ยินก็คือคำว่า

"ฝันดีนะครับพี่โปรด" ดังแว่วมาเป็นประโยคสุดท้าย ผมคิดว่าในฝันของผมคืนนี้มันมีแต่เรื่องดีจริงๆด้วยสิ ฝันดีไอ้แมงปอ


ตรู๊ดๆๆๆ ทำไมไม่รับโทรศัพท์วะ ผมหงุดหงิดตั้งแต่สายเมื่อวานจน4ทุ่มกว่าละ จะอะไรอีกล่ะก็ไอ้ปอนั่นแหละเช้าเมื่อวานก่อนออกจากห้องผมก็ย้ำมันแล้วย้ำอีกว่าถ้าโทรไปต้องรับทุกครั้ง แต่เชื่อไหมตั้งแต่เมื่อวานตอนออกจากห้องมันจนถึงตอนนี้ แม่งไม่รับโทรศัพท์ผมเลยสักสาย ไอ้นี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา!

"เป็นอะไรวะ" ไอ้นัทเดินมานั่งข้างๆสายตาระยิบระยับมันจะสอดรู้สอดเห็นไปไหนวะ

"ไม่มีไร แล้วไอ้ที่เหลือล่ะ" 

"กำลังตามมา ว่าแต่มึงเหอะกูเห็นยุกๆยิกๆอยู่กับโทรศัพท์ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มีอะไรที่กูไม่รู้มั้ยวะ" ไอ้นัท ไอ้ขี้โยนหินถามทางกูไม่ตกหลุมมึงหรอก

"เปล่านี่ ว่าแต่เรื่องไอ้ตุลย์มึงว่าไง" ผมรีบเบี่ยงประเด็นก่อนจะโดนมันหลอกถามไปมากกว่านี้

"หึหึ ก็คงจะเป็นแบบที่คิดนั่นแหละ" 

"หึหึ กูชักอยากจะเห็นหน้าน้องมินสุดที่รักของไอ้โยแล้วสิ หรือว่าของไอ้ตุลย์วะ" ผมกับไอ้นัทสบตากันก่อนจะขำออกมาเบาๆ ไอ้ตุลย์เพื่อนรักมึงมีเรื่องให้กูเล่นด้วยแล้วสินะ กูจะรอดูว่ามึงซุ่มเงียบได้อีกสักกี่ปี

"ไฮ เพื่อนเลิฟ" ไอ้โยว่าที่เมียไอ้ดิวเดินยิ้มแฉ่งอารมณ์ดีมาแต่ไกล ผมมองไอ้โยแล้วอดคิดถึงคู่แฝดของมันอีกสองคนไม่ได้ ไอ้โย ไอ้ดิว ไอ้ปอ สักวันกูจะมัดพวกมึงสามคนรวมกัน แล้วเอาน้ำผึ้งราดตัวมึงให้มดมันมาตอม!

"ไอ้หมาตุลย์ตกลงมึงเลิกคุยกับอิแยมดาวสีทองเหมือนดอกที่ตัวมันแล้วใช่มั้ย" ไอ้ยิ้มหยิบยกประเด็นที่มันยังขุ่นเคืองใจขึ้นมาพูด วันก่อนแยมเด็กคนล่าสุดของไอ้ตุลย์ไปวีนใส่ไอ้ยิ้มที่คณะวันนั้นเลยโดนทั้งไอ้ยิ้มไอ้ตุลย์จัดหนักเข้าให้ ผมว่าเข้าทางไอ้ตุลย์มันด้วยล่ะไอ้นี่มันไม่นอนกับใครเกินสองอาทิตย์หรอก จะมีก็แต่บุคคลลึกลับที่ผมกับไอ้นัทเพิ่งรู้มาสดๆร้อนๆว่ามันนอนกับเด็กคนนี้ตั้งแต่มันอยู่ม.หก หึหึ สองปีกว่าที่มันพยายามปิดบังตัวตนของเด็กคนนี้จากพวกผม รอให้มันตายใจก่อนเถอะแล้วผมจะแฉมันเอง

"เลิกคุยอะไร กูยังไม่ได้คุยด้วยซ้ำแค่นอนเอากันเฉยๆ" ไอ้ตุลย์มันตอบอย่างไม่สนใจเท่าไหร่ ถ้าเป็นเด็กมินมันจะทำท่ายังไงวะอยากเห็นซะแล้วสิ 

ดื่มคุยกันสักพักไอ้โยมันก็ไปอ้อร้อได้ผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตามันระริกระรี้หื่นมากตอนที่มาปะเหลาะขอกุญแจห้องชั้นบนผับจากผม ไอ้นี่อีกคน ใช้ชีวิตความเป็นผัวให้เต็มที่เถอะ ก่อนที่กูจะยกมึงไปประเคนเป็นเมียรุ่นน้องกูเร็วๆนี้ ผมไม่ได้มีอคติหรือเกลียดชังอะไรไอ้โยนะ เพียงแต่ผมคิดว่าคนอย่างไอ้โยไม่เหมาะที่จะปกป้องใครแต่เหมาะที่จะให้เขามาปกป้องมากกว่า และถ้าต้องมีสักคนที่มาปกป้องมันผมก็อยากให้ใครคนนั้นเป็นคนที่ดูแลและกำราบมันได้ 

อีกอย่างว่าที่ผัวมันก็คือไอ้ดิวน้องรหัสผม มันไม่มีอะไรเลวร้ายตรงกันข้ามผมคิดว่าไอ้ดิวเป็นผู้ชายที่มั่นคงหนักแน่นคนหนึ่ง ดูจากที่มันตั้งมั่นในความรักของมันกับผู้ชายที่มันบอกสิมันดูจริงจังมาก ถึงตอนนี้ไอ้ดิวจะมีคนที่ปักใจแต่ผมคิดว่าสักวันหนึ่งมันคงจะอ่อนล้าและหมดแรงลงไปเอง ในวันนั้นผมก็อยากให้ไอ้โยเป็นคนที่อยู่เคียงข้างและฉุดมันขึ้นมาให้ยืนได้อีกครั้ง

"อ่าวคุณมาหาไอ้ปอเหรอ มันเพิ่งกลับไปเมื่อกี้เนี่ย" ลุงเลิศหันมาถามผมก่อนที่จะปิดประตูร้าน

"อ๋อขอบคุณครับ ผมจอดรถหน้าร้านเหมือนเดิมนะลุง"

"เออๆไปเถอะ" ผมยกมือไหว้ลุงเลิศก่อนจะเดินเข้าซอยไปห้องแถวไอ้ปอ ผมว่าลุงเลิศคงจะพอดูออกมั้งว่าผมกับไอ้ปอไม่ได้อยู่ในฐานะเพื่อนหรือพี่น้องกันแน่ๆ เพราะทุกครั้งที่ผมมานอนห้องมันผมก็จอดรถไว้ที่หน้าร้านลุงเลิศนั่นแหละ แต่ไม่รู้จะคิดว่าผมกับไอ้ปออยู่ในฐานะไหนปล่อยให้แกเดาของแกไปเถอะ

ปังๆๆๆ!! ผมตบประตูไม่ถึงปังที่ห้าไอ้ปอก็เปิดประตูด้วยสีหน้าตื่นๆ

"จะตบประตูเสียงดังทำไมวะพี่โปรด นี่มันดึกแล้วนะเดี๋ยวห้องข้างๆก็มาด่าเอาหรอก" ผมไม่ได้ตอบอะไรมันนอกจากเดินเข้าห้องถอดรองเท้าแล้วล้มตัวนอนบนฟูก

"ทำไมมึงไม่รับโทรศัพท์?"

"....."

"ไอ้ปอกูถามอยู่เนี่ย!"

"ปอไม่ได้เอาติดตัวไปด้วยอ่ะ" ผมลืมตามองมันที่นั่งขัดสมาธิอ้อมแอ้มตอบเบาๆอยู่ข้างๆฟูก

"แล้วทำไมมึงไม่พกติดตัว มึงรู้มั้ยโทรศัพท์มือถือเขาสร้างไว้เพื่อให้พกติดตัว เพื่อให้สื่อสารกัน จะได้รับรู้ว่าเจ้าของเครื่องมันตายรึยัง" มันก้มหน้าก้มตานิ่งไม่ยอมตอบจนผมชักรำคาญ อะไรของมันกันนักกันหนาวะ

"กูจะไปอาบน้ำก่อน ระหว่างนี้มึงคิดคำตอบให้ดีๆออกมาหวังว่ากูคงได้คำตอบที่สมเหตุสมผลนะ" ผมลุกไปคว้าผ้าเช็ดตัวของตัวเองที่ทิ้งไว้แล้วเดินตึงตังไปอาบน้ำดับอารมณ์หงุดหงิด ก่อนตัวเองจะเผลอซัดหลังมือใส่มันให้หายอมพะนำสักที กลิ่นหอมๆของน้ำยาปรับผ้านุ่มติดมากับผ้าเช็ดตัวทำให้ความหงุดหงิดค่อยเบาบางลง มันคงเอาไปซักให้สินะ

"ว่าไงคิดได้รึยัง" ผมเดินเช็ดผมเข้ามาก็ยังเห็นมันนั่งอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือคอตกมากกว่าเก่า

"ปอแค่ไม่เคยมีของแพงๆ ปอกลัวว่าถ้าเอาไปใช้ด้วยจะเผลอทำหายหรือทำมันพัง" ได้ฟังเหตุผลของมันแล้วทำให้ผมต้องถอนหายใจออกมาดังๆ จะดุจะด่าก็อีกนิดหนึ่งเหตุผลมันฟังขึ้นเลยทีเดียว ที่ฟังขึ้นก็เพราะว่ามันคือไอ้ปอคนที่ผมอ่านประวัติมาจนละเอียดยิบ

"นอนเหอะกูง่วงละ"

"แต่ผมพี่โปรดยังไม่แห้งเลยนะ เดี๋ยวจะไม่สบาย" มันพึมพำออกมาอีก ผมชักคิดถึงไอ้ปอคนเก่าแล้วสิเวลาเพียงไม่กี่วันทำไมมันหงอได้ขนาดนี้วะ จะว่ามันเสแสร้งแกล้งทำก็ไม่ใช่ แววตาท่าทางคนอย่างไอ้ปอคิดอะไรมันแสดงออกมาให้เห็นหมดแหละ

"มึงก็มาเช็ดผมให้กูหน่อยจะได้นอน อ้อ พรุ่งนี้วันเสาร์มึงไม่ต้องรีบตื่นนี่ งั้นคืนนี้เรา..." ผมทำเป็นมองมันที่นั่งหน้าขาวด้วยแป้งอย่างหื่นๆ พยายามข่มใจไม่ให้หัวเราะออกมา หน้าขาวยังกับตูดเด็กแบบนี้ก็คงหื่นลงหรอกนะ 

มันทำทีอิดออดจนผมต้องมองอย่างกดดัน สุดท้ายก็ลุกมานั่งขยี้ผมให้ใช้คำว่าขยี้ถูกต้องที่สุดแล้ว ถ้าเป็นผ้าป่านนี้มันคงแปรงจะหนังหัวถลอกและล่ะ

"แห้งแล้ว" ไอ้ปอลุกเอาผ้าไปตากก่อนจะเดินไปปิดไฟแล้วกลับมานอนที่เดิม ครั้งนี้มันไม่นอนตัวแข็งเหมือนครั้งก่อนแฮะ

"ไอ้ปอคืนพรุ่งนี้กูจะเอามึงนะ" ผมโพล่งขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด ตัวมันสั่นเบาๆแต่ก็ยังครางงึมงำตอบรับคำพูดเมื่อกี้ เนื้อตัวนุ่มๆที่สัมผัสแตะกันเบาๆ ประกอบกับตั้งแต่นอนกับเปาครั้งสุดท้ายผมก็ยังไม่ได้นอนกับใครทำให้อารมณ์ดิบมันถูกปลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นเอาตอนนี้ได้ไหมวะกูไม่สนใจละ ผมยกเลิกความคิดทั้งหมดแล้วลุกคร่อมตัวไอ้ปอ แสงไฟทางเดินลอดเข้ามาจากผ้าม่านทำให้พอจะเห็นถึงสีหน้าตกใจของมัน

"วันนี้กูสอนมึงก่อนแล้วกัน กูไม่ชอบเอากับพวกไม่เป็นงาน" พูดจบผมก็แนบปากประกบดูดดึงสอดลิ้นเข้าไปในโพรงปากควานหาอีกลิ้นทันที

"อื้ออ" ไอ้ปอพยายามพลิกลิ้นหลบแต่ผมก็ยังพยายามตามไป พยายามต้อนมันจนต้องยอมมาเกี่ยวลิ้นสู้กับผม

"อืมม" มือขวาผมลูบไปตามขาอ่อนก่อนจะล้วงไปด้านหลังบีบก้นแน่นๆมันอย่างหมั่นเขี้ยว ไอ้ดุ้นข้างล่างก็ตั้งฉากพร้อมรบทุกเวลา

พรึ่บ! "อื้อ พี่โปรด" เสียงครางทักท้วงตอนผมดึงกางเกงบอลมันออกให้พ้นหูพ้นตา คือผมเห็นมันตั้งแต่เดินมาเปิดประตูก็รู้แล้วว่ามันใส่แค่กางเกงข้างนอก คงคิดว่าคืนนี้ผมไม่มาน่ะสิ

"อ่ะ อะ อื้มม" ผมไซ้ตั้งแต่ใบหูขาวลงมาที่คอดูดเม้มไปที่หัวนมเม็ดเล็กมือขวาก็ลูบไปที่ดุ้นลำเล็ก ยิ่งสัมผัสรับรู้ว่าช่วงล่างมันมีขนไรอ่อนๆปกคลุมอยู่บางเบามันยิ่งกระตุ้นอารมณ์อยากจับกระแทกแรงๆสักที

"ไม่ต้องกลัวกูไม่ใส่เข้าไปหรอกไม่ได้พกถุงมา" ผมกระซิบบอกเบาๆ ทั้งที่ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวผมกับมันต่างก็ล่อนจ้อนด้วยกันทั้งคู่

"จริงๆนะ" 

"เออจริงดิวะ ถ้าไม่ใช่เมียกูไม่โนคอนดอมด้วยหรอกน่า ถึงมึงจะซิงก็เถอะแต่เรื่องพิเศษอย่างนี้มันควรสงวนไว้ใช้กับคนที่รักจริงๆไม่ใช่เหรอวะ" ผมก้มหน้าดูดปากมันแรงๆอีกทีก่อนจะพลิกตัวให้มันตะแคงเข้าหาแล้วจับรวบสองดุ้นให้แนบชิด จากนั้นก็ขยับข้อมือรูดรั้งไปพร้อมๆกับปากที่ไล้เลียดูดเม้มติ่งหูไอ้ปอเบาๆ

"ฮืออ พี่โปรดปอเป็นอะไรไม่รู้อ่ะ ฮึกพี่โปรด" ไอ้ปอเหยียดช่วงล่างให้เบียดชิดแนบขึ้น ก้นมันก็ส่ายตามอารมณ์ในตอนนี้

"ไม่ต้องตกใจปล่อยออกมาเลย ซี๊ดดเสียวว่ะ" ผมเร่งขยับข้อมือให้เร็วและแรงขึ้นอย่างหยุดไม่อยู่

"อ๊ะ อ๊าาา" ไอ้ปอวี๊ดครางตัวกระตุกปล่อยน้ำขุ่นขาวของมันเปียกจนมือผมชุ่ม

"ซี๊ดด" ผมออกแรงชักรัวเร็วๆสองดุ้นอีกครั้งก่อนจะปลดปล่อยออกมาเหมือนกัน ไอ้ปอยังนอนตัวสั่นแนบชิดกับตัวผม แทบหมดแรงจริงๆนี่ขนาดยังไม่ได้สอดใส่เข้าไปผมยังเสียวขนาดนี้ ไอ้ปอพรุ่งนี้กูไม่ใจดีกับมึงแบบนี้แน่ ผมลบสายตาต้นกล้าอ่อนที่เคยลังเลว่าจะทำมันไหมออกไปทันทีที่ได้ชิมรสชาติมัน ยังไงผมต้องเอามันให้ได้อย่าว่ากันเลยนะครับ


"วันนี้อยู่ห้องไม่ต้องออกไปไหนเดี๋ยวจะมีคนมาส่งของ" ผมสั่งไอ้ปอที่นั่งสัปหงกรับคำอย่างเบลอๆนี่มันตื่นหรือยังวะ ดูแล้วน่าจะยังไม่ตื่นเต็มตาไม่งั้นมันคงมีปฏิกิริยากับเรื่องเมื่อคืนบ้างล่ะ เห็นแล้วอดหมั่นไส้ไม่ได้จนต้องเดินย้อนกลับไปผลักหัวมันให้นอนลงเหมือนเดิม กางกงกางเกงก็ไม่ใส่ ใส่แต่เสื้อตัวเดียวเอากับมันสิ เมื่อคืนหลงเสียวอะไรกับไอ้เด็กหัวฟูหน้ามันย่องท่าทางไม่เต็มแบบนี้วะ ผมต้องคว้ากางเกงที่ตัวเองเป็นคนถอดเมื่อคืนมาใส่กลับให้ ไม่ใช่อะไรหรอกกลัวว่าเดี๋ยวมีคนเคาะประตูมันจะลืมตัวทะลึ่งพรวดไปเปิดทั้งๆที่ช่วงล่างห้อยโตงเตงอย่างนี้น่ะสิขนยิ่งน้อยๆอยู่ ตอนใส่กางเกงให้มันก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

"แม่งขนเพิ่งขึ้นรึไงวะโครตน่าเอาเลย คืนนี้เถอะกูจะซัดให้แหลกเลย" ผมพึมพำเบาๆกับตัวเองอย่างหมายมั่นก่อนจะกดล็อคประตูเดินไปเอารถที่จอดหน้าร้านลาบตั้งแต่เมื่อคืน

ตรู๊ดๆๆ "สวัสดีครับคุณโปรด ให้เข้าไปส่งของได้เมื่อไหร่ครับ"

"ซักบ่ายโมงก็แล้วกันตามที่อยู่ที่ผมให้ไปนะ ขอบคุณครับ" วางสายจากร้านเฟอร์นิเจอร์ของป๊าไอ้โยผมถึงมาฉุกใจคิด ถึงผมจะไม่คิดขนาดเลี้ยงไอ้ปอเป็นเรื่องเป็นราว แต่มันก็เป็นคนแรกที่ผมไม่ได้รีบร้อนเอาทันทีที่มีโอกาส และมันก็เป็นคนแรกที่ผมเจ้ากี้เจ้าการสั่งของเข้าห้องให้มันทั้งที่คนอื่นๆส่วนมากให้เงินแล้วก็จบๆกันไป นั่นสินะผมยังไม่ได้ให้เงินมันเรื่องเมื่อคืนนี่ ถ้างั้นการที่ซื้อของให้มันก็คงจะคล้ายๆกับที่ผมซื้อกระเป๋า น้ำหอม หรือให้เงินคนอื่นๆเหมือนกันซึ่งผมเรียกมันว่าค่าตอบแทน และตัวไอ้ปอมันเองก็อยู่ในฐานะเดียวกับคู่ค้า คู่นอนคนอื่นๆ 

..ที่อีกไม่นานก็ต้องจบความสัมพันธ์กันไปเหมือนทุกคนที่ผ่านมา....



***  "ถ้ามันไม่ใช่ วันหนึ่งเราจะหายไปจากกันและกันเอง" 

เปย์สบายๆสไตล์ท่านโปรดตอนที่1 ตอนต่อไปเปย์หนักกว่านี้อีก แหมๆแล้วบอกไม่ใช่การเลี้ยงดูอิปากทุบไม่รู้จักเจ็บไม่รู้จะแข็งไปไหน เอามาให้อ่านตอนยังไม่มีโซเดียมทำลายไตกันมากนัก ฟางไปอ่านเจอคอมเม้นคุณหนอนหนังสือในตอนที่5คือเม้นมาในสิ่งที่ฟางพยายามจะสื่อเป๊ะๆ และนั่นคือเหตุผลส่วนหนึ่งว่าทำไมปอรักถึงตัดสินใจทำแบบนั้น ฟางเลยขอยืมคำว่าปากกัดตีนถีบของคุณหนอนหนังสือมาเขียนตอนนี้ด้วยเน้อจ้าว หลายๆเม้นที่อ่านมาด้วยค่ะขอบคุณที่สละเวลาคนละนิดมาแสดงความคิดเห็นฟางชอบอ่านเพราะอ่านแล้วไอเดียในตอนถัดๆไปส่วนหนึ่งมันจะมาจากในคอมเม้นนี่แหละ อ่อๆ ขอยืมเม้นในเพจที่เม้นว่า สงสารแมลงปอตัวน้อยอีกหน่อยคงปีกหัก มาใช้ในมาม่าชามยักษ์และใช้เป็นชื่อตอนด้วยหนาจ้าว กราบงามๆจ้าว

หลังจากได้กันแล้วสถานีหน่วงบ้าง ยิ้มบ้าง ก็จะตามมา เวลาเห็นทะเลนิ่งอย่าคิดว่ามันสงบมันแค่นิ่งเพื่อกำลังก่อตัวเป็นคลื่นลูกใหญ่ต่างหาก โอยตายๆฟางก็เนอะออกทะเลไปไกลเลย555  จำไว้ว่า กวนๆ อมยิ้ม หมั่นไส้ หน่วง ฟินนิดๆ หน่วงมาก มาม่าเริ่มมา มาม่าหนักมาก แล้วจะกลายเป็นน้องหลง ต่อจากนั้นจะมาสปอยต่อ (ตอนนี้ได้กวนๆกับหมั่นไส้ไปละเน้อ)

ที่บ้านหมอมันจะมีตอนข้าวต้มปลาที่อิท่านบอกว่าพี่โย(หมอหล่อที่สุดในโลก)น่ารักถ้าใครจำได้นะ เอามาปั่นรวมกับตอนนี้ที่อิท่านมันบอกพี่โยเป็นคู่แฝดของปอรัก โปรดใช้วิจารณญาณในการตัดสินใจ

โปรดจำคำพูดบางประโยคในตอนนี้ของอิท่านให้ดี เพราะมันจะเป็นจุดตัดขาดมาม่าชามยักษ์ในภายภาคหน้า คำพูดที่ดูเหมือนไม่มีอะไรแต่ถ้าฟางเป็นปอรักฟางคิดอ่ะถึงยังไม่รักก็อดไม่ได้อยู่ดี  

มาอีกทีวันจันทร์นะคะ มาในตอนที่อิท่านจะกินเด็ก เหมือนคุณxxtyxx บอกอ่ะคลื่นกำลังจะมาเป็นระลอกเล็กๆก่อน ​เดี๋ยวไม่เกินสิ้นมิย.ฟางจะเสริฟมาม่าเอาให้สะเทือนลงตับไตเลยอย่ามาว่านังฟางมันใจร้ายทีหลังน๊าาา ตามมาจากบ้านหมอด้วยขอบคุณจ้าวว บ้านแมลงปอ ขอต้อนรับครอบครัวที่มาจากบ้านหมอทุกๆคนนะคะ รบกวนอยู่อ่านจะจบเหมือนบ้านหมอเน้อจ้าว กราบงามๆ

เจอคำผิดรบกวนท้วงด้วยนะคะ

****​โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน ไม่ส่งเสริมให้มีการกระทำใดๆที่สื่อไปทางค้าประเวณีทั้งสิ้น






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น