Lazysheep

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 ยาหลอดนั้น

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 ยาหลอดนั้น

คำค้น : เชือกป่าน วิน ทีม

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 239.3k

ความคิดเห็น : 162

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2560 20:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 2,300
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 ยาหลอดนั้น
แบบอักษร


 เสียงมือถือที่ใช้แทนนาฬิกาปลุกดังลั่น แต่ยังไม่ทันร้องจบเพลงเจ้าของก็เอื้อมมือมากดปิดไปเสียก่อน ทีมพลิกตัวนอนหงายสะลึมสะลือ วันนี้เขาลาป่วยการเมืองเลยไม่มีเป้าหมายว่าต้องทำอะไรเป็นพิเศษ ไปว่ายน้ำก็ไม่ได้ให้ทบทวนบทเรียนก็ไม่ใช่นิสัย จะออกไปเที่ยวห้างก็ขี้เกียจ

เด็กหนุ่มตั้งใจจะนอนต่อเสียหน่อย แต่พลิกตัวไปมาอยู่ครึ่งชั่วโมงยังไงก็นอนไม่หลับ สุดท้ายก็ลุกขึ้นมาอาบน้ำหาอะไรเข้าปากก่อนจะนอนกลิ้งเล่นเกมมือถืออยู่บนเตียง

ทีมเล่นเกมออนไลน์หรือเกมนินเทนดงเทนโด้อะไรไม่เป็นทั้งนั้น เพราะเขาเป็นสายแอคทีพชอบเล่นกีฬามากกว่า เต็มที่ก็เล่นเกมในมือถือเพลินๆ

เสียงดนตรีจากเกมดังขึ้นแสดงความยินดีที่เขาทำสถิติคะแนนได้ใหม่ กำลังจะยิ้มเริงรื่นแต่พอหน้าจอเปลี่ยนเป็นผลคะแนนเรียงตามลำดับกับเพื่อนคนอื่นๆ ก็พบว่าได้แค่ที่สอง ส่วนคนได้ที่หนึ่งนั่นเห็นชื่อก็หงุดหงิดแล้ว


Winnie the pool 7,420,700

(*____*)/   4,870,950


เล่นยังไงให้ได้เจ็ดล้านวะ!! ไม่น่าแอดไลน์ให้เปลืองลำดับเล๊ย

คนเซ็งโยนมือถือไว้ข้างเตียงแล้วพาดแขนปิดหน้าปิดตา เรื่องในคืนนั้นดันวนเวียนกลับขึ้นมาในสมองให้วุ่นวายใจ

เขามันบ้าที่เดินตามเฮียไปห้องส่วนตัว รู้ทั้งรู้ว่าชวนไปทำอะไร แต่ในตอนนั้นความอยากรู้อยากเห็นและอารมณ์พลุ่งพล่านอยากปลดปล่อยมันมากกว่า เขาไม่เคยมีอะไรกับผู้ชายเลยคิดง่ายๆว่าตัวเองน่าจะกดไอ้เฮียไหว

แล้วไงล่ะ..

วันนั้นแค่ก้าวเข้าห้องปิดประตูยังไม่ทันตั้งตัว เขาก็โดนอีกฝ่ายดันชิดผนังจัดการกินเรียบตรงหน้าประตูไม่ปล่อยให้ได้เอาคืนสักหน พอครั้งที่สองตั้งใจว่าจะกดคืน...

“เชี่ยเอ้ย!” สบถอุบพร้อมคว้าหมอนมาต่อย

แม่งก็โดนกินบนเตียงจนได้อยู่ดี

ทีมลุกขึ้นนั่งขยี้หัวหงุดหงิด ในเมื่อทำอะไรไม่ได้แถมเรื่องผ่านมา

“ช่างแม่งแล้วกัน” ตั้งแต่ยังเด็กถ้าเป็นเรื่องที่ตัดสินใจทำเองต่อให้ผลออกมาแย่แค่ไหนเขาไม่เคยเสียใจสักครั้งเพราะอย่างน้อยก็ได้รู้ได้ลอง

ในเมื่อนอนก็ไม่หลับ ว่างก็ฟุ้งซ่าน เด็กหนุ่มโดดลงจากเตียงคว้าถุงมันฝรั่งทอดจากตู้เสบียงเปิดทีวีดูหนังที่เพิ่งซื้อมาใหม่ ไหนๆก็โดดเรียนโดดชมรมแล้ว ขอชิลสักวันแล้วกัน

 



“เป็นหวัด?” ชายหนุ่มท่าทางใจดีใส่แว่นส่งยิ้มละมุนละไมให้สาวน้อยที่เขาจำได้ว่าชื่อมะนาว เด็กสาวโผล่หัวเข้ามาในชมรมว่ายน้ำแต่เช้าเพื่อแจ้งข่าวว่ารุ่นน้องในชมรมลาป่วย

“ มีอะไรเหรอพี่พฤกษ์” รองประธานชมรมฯโผล่มากอดไหล่รุ่นพี่มองสาวน้อยตรงหน้าด้วยความสนใจ

“ทีมเป็นหวัดน่ะ” พี่พฤกษ์สมาชิกปีสี่ที่เหลืออยู่ในชมรมไม่กี่คนเอาเอกสารตีหัวรุ่นน้องจอมทะเล้นเบาๆ

“ไอ้ทีม? ถึกขนาดนั้นเนี่ยนะ เป็นหวัด?” วินเลิกคิ้ว

“ใช่ค่า” สาวน้อยยิ้มระรื่นแถมพยายามดึงเพื่อนอีกคนให้เสนอหน้าออกมา “เนอะ ภาม”

เด็กหนุ่มชื่อภามสะดุ้งโหยงรีบแยกเขี้ยวใส่เพื่อนข้อหาลากตัวเองออกมาจนได้

“มันไลน์มาบอกเมื่อคืนครับ วันนี้เลยขาดทั้งคลาสเรียนแล้วก็ชมรม”

“อืม เอาเหอะ ยังไงวันนี้กะไม่ซ้อมอะไรหนักอยู่แล้ว ยังเพลียๆกันอยู่เลย ขอบคุณที่มาบอกนะน้องมะนาว น้องภาม” วินส่งยิ้มระรื่นให้ทั้งคู่ แต่ยังไม่ทันที่น้องๆจะยิ้มตอบ ประธานชมรมก็เดินเข้าวงสนทนาด้วยความสงสัย

“ใครขาด...”

ยังไม่ทันสิ้นสุดคำถาม ม้าเร็วแจ้งข่าวสองคนก็หายแว้บไปอย่างรวดเร็วจนชายหนุ่มทั้งสามคนยืนอึ้งหน้าเหวอ ถ้าพูดให้ชัดจริงๆแล้วมะนาวต่างหากที่โดนภามคว้าข้อมือลากเปิดแนบไปก่อนที่จะได้เจอกับคนที่ตัวเองแอบมอง

“ถ้าจะวิ่งเร็วขนาดนี้ ควรอยู่ชมรมกรีฑามากกว่าไหม” วินหัวเราะชอบใจในขณะที่ประธานชมรมฯหน้ายุ่ง ดวงตาสีเทาอมเขียวมองตามหลังอีกฝ่ายไวๆ เสียดายที่ยังไม่ได้คุยกันสักคำ

พฤกษ์ส่ายหัวขำๆ “งั้นพี่ขอตัวไปซ้อมก่อน อย่าโดดซ้อมละท่านรองฯ”  แอบแซะรองประธานฯที่สะดุ้งโหยงเหมือนโดนจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ ถึงจะขยันซ้อมแค่ไหน วันดีคืนดีอินดี้ขึ้นมารองประธานนี่แหละแกนนำโดนซ้อมทุกที

พอลับตารุ่นพี่ปุ๊บ มนุษย์เจ้าปัญหาก็หันมาหาเพื่อนทันที “เออ ดีน ประวัติสมาชิกอยู่ไหนวะ”

“จะเอาไปทำอะไร” ถึงจะสงสัยแต่เขาก็เอ่ยบอกสถานที่เก็บเอกสารให้ นึกแปลกใจเพราะปกติหมอนี่ไม่เคยสนใจประวัติสมาชิกชมรมสักนิด

“มีธุระต้องใช้นิดหน่อย ไม่เอาไปทำอะไรแปลกๆหรอก”

“มึงพูดแบบนี้ยิ่งน่าสงสัย”

“โว๊ะ ขี้กังวลเกินไปแล้ว” ชายหนุ่มเดินไปหยิบแฟ้มที่ว่าออกมา เขาพลิกหาใบสมัครของใครบางคน พอเปิดเจอก็เลิกคิ้วแปลกใจ

อ้าว อยู่หอเดียวกันนี่หว่า

เขาปิดแฟ้มแล้วเก็บเข้าที่ ความจำของว่าที่เกียรตินิยมบันทึกเบอร์โทรศัพท์และเบอร์ห้องเป้าหมายไว้เรียบร้อย

“บ่ายนี้โดดคลาสนะ”

“เออ” ดีนพยักหน้าแกนๆ เขาไม่ห่วงไอ้วินเรื่องเรียนหรอกเพราะปกติมันสอยแต่ A กลับไปก่อนก็ดีเหมือนกัน เย็นนี้เขาจะได้ไปแถวๆคณะเศรษฐศาสตร์โดยไม่ต้องทนฟังมันล้อให้หงุดหงิดใจ

 



หอพักนักศึกษาที่ภวินทร์พักอยู่นั้น เป็นหอนอกห่างจากม.T ไม่มากนัก ทำให้ผู้เช่าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเดียวกันถึง 90 % ค่าเช่าคอนข้างสูงแต่แลกมาด้วยความปลอดภัยความสะดวกสบายรวมถึงบริการที่จอดรถจำนวนมาก

เมื่อเข็มสั้นเคลื่อนตัวผ่านเลขหนึ่งมาได้สิบนาที บิ๊กไบค์สีดำก็วิ่งเข้ามาจอดในที่ของตัวเอง เจ้าของรถถอดหมวกกันน๊อคออก ขยี้ผมสีทองให้เข้าทรงแล้วหยิบข้าวของตรงขึ้นลิฟต์ไปยังชั้น9  ทั้งๆที่ห้องตัวเองอยู่ชั้น10

“ห้องหมายเลข 919” เดินไล่เบอร์ไปตามทางเดินแล้วหยุดยืนเมื่อถึงที่หมาย

ชายหนุ่มเคาะประตูห้อง 919 ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววสนุกสนานรอดูปฏิกิริยาไอ้เด็กแสบ สักพักคนในห้องก็ตะโกนบอกมาให้รอสักครู่ ดูสิ เสียงขานรับออกจะสดชื่นไม่เหมือนคนป่วยเลย

“ครับ?”

เด็กหนุ่มโผล่หน้าออกมาแล้วชะงักกึก

“ไง..คนป่วย”

ปัง!!

ประตูปิดสวนใส่หน้าผู้มาเยือนแทบจะในทันที วินเบิกตากว้างก่อนจะทุบประตูห้องโครมๆ

“เปิด!!”

“เฮียมาทำไม!”

“ก็เพื่อนมึงบอกว่าป่วยเป็นหวัดไม่ใช่รึไง นี่อุตส่าห์มาเยี่ยม” เขายังคงทุบประตูโครมๆ

“โอ้ย ไม่ได้ปงได้ป่วยอะไรทั้งนั้นแหละ ผมแค่อยากนอนเฉยๆ ขี้เกียจเข้าใจไหม” เถียงไม่เลิกแถมใส่โซ่ประตูอีกต่างหาก ทีมเหงื่อแตกพลั่ก เชี่ยยยย ไอ้เฮียมาทำซากอะไรวะ

“ขี้เกียจหรือว่าไปเรียนไม่ไหวกันแน่” รุ่นพี่ปากเสียเริ่มพูดยั่วโทสะ “เอ..หรือว่าคืนนั้นทำแรงไปจนลุกไม่—“

ปัง ตึง! ประตูห้องเปิดออกพร้อมเจ้าของห้องโผล่มากระชากแขนแขกถลาหน้าเกือบคว่ำเข้ามาภายในห้อง

“หุบปากไปเลย! อย่ามาพูดไร้สาระได้ป่ะเฮีย ตกลงนี่มาทำไม?”

เด็กหนุ่มหน้านิ่วคิ้วชนกัน เขากอดอกมองรุ่นพี่หัวจรดเท้าด้วยความรำคาญ

“เอ้า” ถุงพลาสติกถูกยื่นพรืดมาตรงหน้า

ทีมหรี่ตามองไม่ไว้ใจ ถ้าเข้าใจไม่ผิดมันน่าจะเป็น..ถุงกับข้าว

“มื้อเที่ยงไง นี่อุตส่าห์นึกว่าป่วยเลยเอาของกินมาเยี่ยมนะเนี่ย” พอรุ่นน้องไม่รับถุง เขาก็เมินถือมันไปวางบนโต๊ะญี่ปุ่น แล้วหันไปหยิบถ้วยชามบนชั้นมาเทกับข้าวใส่ให้เสร็จสรรพ

“เดี๋ยวๆๆๆๆ อะไรของเฮียเนี่ย ถ้าเอามาเยี่ยมก็วางไว้เฉยๆดิ๊ แล้วก็เสด็จกลับไปเลย”

“ตลกล่ะ” วินหยิบจานข้าวออกมาสองใบ “กูก็หิวนะโว้ย นี่ข้าวเที่ยงกูด้วย”

เจ้าของห้องอ้าปากค้างในความหน้าด้านของอีกฝ่าย

“ก็กลับไปกินที่ห้องตัวเองดิเฮ้ย”

รุ่นพี่ทำเพียงแค่ยักไหล่ เทข้าวลงจานแล้วเอาช้อนจ้วงแบบไม่รอ

ทีมจิ๊ปากหงุดหงิดแต่สุดท้ายก็คิดได้ว่าเหนื่อยเปล่า เลยจำยอมเดินไปหยิบน้ำเย็นจากตู้พร้อมแก้ว2ใบ นั่งกินให้มันจบๆไปเลยดีกว่า

“....เดี๋ยวนะ” เด็กหนุ่มชะงักช้อนในมือที่กำลังจะตักน้ำพริก กับข้าวคนป่วยบ้าอะไรไม่รู้มีแต่พวกแกงเผ็ดน้ำพริกผักสดทั้งนั้น “เฮียรู้ที่อยู่ผมได้ไง”

วินยักไหล่ “ใบสมัครชมรมไงมึง”

“เฮ้ย! ได้ไง! ใช้อำนาจในทางมิชอบ อุ้บ!!”

ช้อนในมืออีกฝ่ายยัดพรวดเข้ามาในปากจนเกือบสำลัก ทีมกระอักกระไอแต่ก็พยายามเคี้ยวแล้วกลืนลงไปอย่างรวดเร็ว

“แดกๆไปซะ สนใจทำไม “

“ต้องสนใจดิ แล้วนี่เฮียเข้าตึกมาได้ไงวะ มันต้องมีคีย์การ์ดนี่”

ชายหนุ่มถอนใจเฮือก เขาล้วงกระเป๋ากางเกงโชว์คีย์การ์ดให้อีกฝ่ายดู ริมฝีปากได้รูปกระตุกยิ้มแสดงความเหนือกว่า

“เผอิญว่ากูอยู่หอเดียวกับมึง” ยกนิ้วชี้ขึ้นไปด้านบน “ห้อง1019”

“อะไรนะ!!” ทีมเบิกตาแทบถลน อยากร้องขอความเป็นธรรมว่าตัวเองทำอะไรผิดถึงได้ซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้

 



หลังจากเถียงกันจนเหนื่อย มื้อเที่ยงก็จบลงไปแบบต่างคนต่างยัดเข้าปาก รุ่นพี่ผู้มีพระคุณนอนตีพุงสบายใจเฉิบในขณะที่เจ้าของห้องยืนล้างจานด้วยหน้าบอกบุญไม่รับ

“ตกลงทำไมถึงโดดชมรมว่ะ” วินที่กำลังนั่งเอนตัวพิงเตียงมือข้างหนึ่งถือรีโมททีวีเปลี่ยนช่องไปมา

“ขี้เกียจไง” เด็กหนุ่มวางจานใบสุดท้ายลงบนที่คว่ำ เขาเช็ดมือจนแห้งแล้วเดินกลับมานั่งบนเตียง

“เรื่องโดดเรียนเพราะขี้เกียจกูเข้าใจ แต่อย่างมึงที่รักการว่ายน้ำจะเป็นจะตายไม่น่าโดดซ้อมนะ” คว้าข้อเท้าอีกฝ่ายจนรุ่นน้องเกือบหงายหลัง

“โอ้ย เหตุผลส่วนตัวน่า” พยายามสะบัดมือปลาหมึกออกจากขาแต่ท่าทางจะไร้ผลเพราะอีกฝ่ายบีบข้อเท้าเขาแรงขึ้นอีก

“เจ็บจนว่ายไม่ไหวก็บอกมาเหอะ” ทำตาวับวาวสนุกสนานแล้วต้องรีบคว้าอีกขาที่ส่งมาหมายถีบเขาอย่างไม่ออมแรง

“ไอ้เฮีย! สะกดคำว่าขี้เกียจไม่เป็นหรือไงวะ เฮ้ย!! ไม่เอา ไม่เล่นนะโว้ย”

ทีมร้องลั่นเมื่ออีกฝ่ายลุกขึ้นโถมทับ พอเขาง้างหมัดเตรียมต่อยก็โดนกดทั้งสองมือด้วยแรงควายสุดๆ จะยกขาถีบก็ทำไม่ได้เพราะไอ้รุ่นพี่เวรเล่นอยู่กลางหว่างขา

วินจุ๊ปาก จงใจกดข้อมืออีกฝ่ายด้วยแรงไม่ธรรมดา ต้องขอบคุณที่ตัวเองเล่นเวทด้วยไม่งั้นมีสิทธิ์โดนไอ้เด็กเวรนี่เสยคางสลบเอาง่ายๆ

“นี่อุตส่าห์ซื้อยามาให้เลยนะ” ละมือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบหลอดยาขึ้นมา เป็นเวลาเดียวกับที่อีกฝ่ายดิ้นหลุดถีบเขาหงายโครมไปกองข้างเตียง

“โอ้ย”

“เอาไปใช้กับตัวเองเหอะ!” ทีมโกรธหน้าดำหน้าแดงกระชากเสื้อยืดออกให้ดู “ดูซะ เพราะเฮียนั่นแหละผมถึงลายพร้อยทั้งตัว แบบนี้จะให้ไปว่ายน้ำยังไงวะ!”

วินที่กำลังซู้ดปากลูบสะโพกตัวเองด้วยความเจ็บอ้าปากค้าง เขาเกาคางเก้อๆเพราะนึกไม่ถึงว่าคืนนั้นจะหน้ามืดทำรอยเพลิน

“เฮ้ย โทษๆ” ยอมรับผิดแบบไม่แก้ตัวสักนิด “แต่ไม่เห็นต้องโกรธขนาดนี้เลยนี่หว่า”

“ก็เฮียปากหมา”

“เอ้า ไอ้นี่ แค่บอกว่าเอายามาให้ปากหมาตรงไหนวะ” ทำหน้าเป็นหมางง

“ที่บอกว่าเจ็บจนว่ายไม่ไหวไงเล่า” ทำท่าจะเขวี้ยงหมอนอัดหน้า วินรีบยกมือชูขึ้นส่งเสียงยอมแพ้

“เดี๋ยวก่อน แล้วมึงไม่เจ็บกล้ามเนื้อรึไง นี่มีตั้งหลายคนหยุดชมรมเพราะปวดเมื่อยจากเข้าค่ายเนี่ย”

“หา” คราวนี้ทีมเป็นฝ่ายเหวอ และยิ่งเหวอหนักเมื่อเฮียส่งหลอดยาเมื่อสักครู่มาให้ “....ยาแก้ปวดกล้ามเนื้อ...”

“เออสิวะ มึงคิดว่าเป็นยาอะไร”  

ทีมชะงักกึก โชคดีที่ไม่ได้เลือดลมรุนแรงแบบไอ้ภามเลยยังทำหน้าเนียนๆไว้ได้ โอ้ย กู ไอ้ชิบหาย คิดว่าเป็นยาทาตรงนั้น...

“เปล๊า” ตอบกลับเสียงสูง

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว เขายันตัวขึ้นแล้วดันเจ้าตัวแสบลงบนเตียงอีกครั้ง

“เจ็บกล้ามเนื้อ ปวดเมื่อยเนื้อตัวล่ะสิ เอ้า นอนคว่ำ กูทาให้” ออกคำสั่งหน้าจริงจัง พร้อมคว้าหลอดยาคืนจากรุ่นน้อง

ทีมเกือบจะเถียงว่าไม่ต้อง แต่อาการหน้าแตกเมื่อกี้ยังมีอยู่ทำให้อ้ำอึ้งยอมนอนคว่ำให้อีกฝ่ายทายาให้แต่โดยดี

เอาเหอะ ปกติอยู่ที่ชมรมก็ผลัดกับเพื่อนทาให้อยู่แล้ว บางทียังให้ไอ้ภามทาให้เลย

วินขยับรอยยิ้มพอใจเมื่อเจ้าพายุร้ายหยุดพัดโหม เขาบีบยาลงบนแผ่นหลังที่มีรอยจูบและรอยกัดประปราย..นี่กูซาดิสต์ขนาดนี้?

แรงนวดเบาๆสร้างความสบายให้จนคนนอนคว่ำตาปรือ ทั้งไหล่ทั้งหลังเริ่มผ่อนคลาย ทีมกอดหมอนนุ่มซุกหน้าอ้าปากหาว อยู่ดีๆมีข้าวพร้อมเด็กนวดมาบริการถึงห้องโดยไม่เสียเงินสักบาทนี่ก็ดีเหมือนกัน

“งืม ดีๆ เดี๋ยวป๋าทิปให้”

ชายหนุ่มถึงกับชะงักกึกเมื่ออีกฝ่ายหลุดปากพึมพำออกมา เขากระตุกยิ้มมุมปากด้วยความหมั่นไส้ สบายเกินไปละไอ้เด็กเปรต!

ร่างสูงใหญ่โน้มลงจนแทบแนบชิดแผ่นหลังเปลือยเปล่า เลื่อนมือลงนวดที่สะโพกพร้อมจงใจกระซิบริมหู

“ต้องเน้นตรงนี้หน่อยสินะ...เพราะ”

“ใช้”

“งาน”

“หนัก”

“มาก”

ย้ำเน้นๆทีละคำ

“สัสสสสสส!!!!!!!!!!!!!!”

โครมมมมม**!!**

แล้วคนตัวโตก็ลงไปนอนวัดพื้นอีกเป็นครั้งที่สองจนได้


-----------


ป.ล

วิน - มึงทาให้กูเลย /นอนคว่ำอยู่บนเตียง

ทีม - เรื่องมากว่ะ

วิน - มึงถีบกูตกเตียงจนช้ำยังกล้าบ่นเรอะ

ทีม - คร้าบๆๆๆ ขอโทษคร้าบเฮียยย /ปาดยารัวๆ

ความคิดเห็น