susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 10

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.3k

ความคิดเห็น : 20

ปรับปรุงล่าสุด : 18 พ.ค. 2560 19:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 10
แบบอักษร

/chapter10/

#Dream part

-แกร่ก-

พรึ่บ!

"เฮ้ย ไอ้เหี้ยเเช่ม" ไอ้บิ๊กทำท่าตกใจ เเล้ววิ่งเข้ามาที่เตียงที่ผมนอนอยู่ เเล้วมีไอ้เเช่มเป็นเครื่องปรุงนเครื่องปั่นนี้ด้วย

"เฮ้ย เฮีย ผมเปล่านะ ไม่ได้ทำอะไร" ไอ้เเช่มเองก็ตกใจรีบดันตัวเองขึ้น เเล้วปรายตามองมาที่ผมนิดๆ

เเหะๆ ผมเปล่าทำอะไรนะ...

ผมส่งสายตาขอโทษไปที่ไอ้เเช่มด้วย เพราะยังไงซะผมก็เป็นฝ่ายดึงมันเข้ามาเล่นเอง

"ไม่ได้ทำอะไรเหี้ยอะไร! ปากพวกมึงจะลงไปจี้กันอยู่ละ!" ไอ้บิ๊กโวยวายใหญ่เลย มันจะจริงจังอะไรหนักหนาวะครับ

"เฮีย เชื่อผมเถอะ ผมเเค่จะเเปะเเผ่นลดไข้ให้มันเฉยๆ ใช่ไหมไอ้ดรีม" แช่มหันมาพูดกับผมอย่างขอตัวช่วย

"อืม ...ไม่มีเเรง" ผมตอบสั้นๆ เเค่นั้นพอ สะใจเเล้ว

...เห็นมันเป็นบ้าเนี่ย สบายใจ

"เห็นไหมเฮีย ผมบอกเเล้ว"

"เออๆ งั้นมึงออกไปได้ละ" ได้ทีไอ้บิ๊กก็ไล่ลูกน้องตัวเองออกไป นี่ถ้าอยู่กับมันนานกว่านี้ผมคงคิดว่ามันคิดอะไรกับผมเเน่ๆ ดูเเต่ละอย่างที่มันเเสดงออกสิ ไว้ใจไม่ได้ๆ

"ครับๆ"เเช่มตอบรับเเล้วเดินออกไป ผมว่ามันคงหัวเสียไม่น้อย เเต่ก็เดี๋ยวค่อยออกไปขอบคุณที่ช่วยกูเอาคืนครั้งนี้ละกันนะเเช่มนะ

ปัง!

นั่นไง ตัวตอกย้ำอารมณ์ไอ้เเช่ม เเหะๆ

พอเเช่มออกไป ไอ้บิ๊กก็เดินมานั่งข้างๆผมเเรงๆ

​ยวบ! ที่นอนยุบลงตามน้ำหนักเเรงกระทบตูดของมัน

"ละไงล่ะมึง ยังไม่ป่วยหนักใช่ไหมถึงได้ไปอ่อยชาวบ้านได้อยู่" นั่นปากมันหรอนั่น

"อ่อยบ้านมึงสิ!" ถึงผมจะพูดน้อย เเต่เรื่องด่าผมไม่เป็นสองรองใคร ขอบอก

"ปากดีจังนะ เเล้วเป็นไงบ้าง" มันเอามือมาอังหน้าผากผม อารมณ์เปลี่ยนไวชิบ

"ก็ดี.."

"เออ ตัวก็ไม่ค่อยร้อนละ วันนี้ไม่ต้องไปผับหรอก โทรสั่งงานเอาละกัน" สั่งเป็นชุดเสร็จสรรพเลยนะมึง เออดี กูเป็นเจ้าของผับ เเต่มันคงเป็นเจ้าชีวิตกูเเน่ๆ

"อืม..." ผมพยักยักหน้ารับคำสั้นๆ ไม่เถียง เพราะยังไงซะก็คงไม่กล้าพอที่จะเเบกร่างสังขารที่เเทบจะไร้วิญญาณนี่ออกไปไหนหรอก

"อะ" บิ๊กมันยื่นโทรศัพท์มาให้ผม ผมรับมาเเล้วกดโทรหาไอ้เอกทันที

​(ครับเฮีย)

"ฝากร้านด้วย..."

(ได้ครับ ยังไม่หายป่วยหรอเฮีย เเล้วอยากได้อะไรไหม ให้ผมเอาเข้าไปให้ที่คอนโดรึเปล่า)

"ไม่เป็นไร ดูร้านเถอะ"

(ครับๆ ผมจะดูเเลให้ ไม่ต้องห่วงนะ หลับให้สบายนะเฮีย)

"ไอ้เหี้ย..."

-ติ๊ด-


อยู่ดีๆก็เเช่งให้กูไปตาย ไอ้ลูกน้องเวร


"เรียบร้อยเเล้วใช่ไหม"ไอ้บิ๊กหันมาถาม หลังจากที่ผมวางโทรศัพท์ไว้ที่หัวเตียง ผมก็พยักหน้าเเค่นั้น

"เออ งั้นนอนเลยก็ได้ เดี๋ยวกูเช็ดตัวให้ค่อยตื่นมากินข้าว กูซื้อมาให้เเล้ว"

"ไม่ต้องเช็ดให้กู..." เดี๋ยวเเม่งก็ลวนลามผมอีกอะ ไอ่ห่านี่ ไม่น่าไว้ใจสักนิด

"โว้ว ไม่ต้องอาย กูเช็ดให้มึงทั้งคืน ไม่ต้องห่วงว่าเช็ดไม่สะอาด กูเช็ดให้มึงทุกซอกทุกมุม เช็ดยันหนังไข่"

ห๊ะ!! หนังไข่เหี้ยอะไรของเเม่ง

"ฮ่าๆ ๆๆ อย่าทำหน้าเเบบนั้นดิ กูล้อเล่น นอนซะ ไม่นอนกูเอามึงอีกนะ" เท่านั้นเเละ ผมปิดเปลือกตาลงเป็นการเเกล้งตายวินาทีเฉียบพลันของจริง หลังจากนั้นผมก็ได้ยินมันหัวเราะในลำคอ

ส่วนตัวผมเองนอนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก็หลับทันที อาจจะเพราะฤทธิ์ยาที่กินไปได้สักพักล่ะนะ

.

.

<div>.</div>

​"ดรีม ดรีม ...ไอ้ดรีม!" โว้ว ใครเรียกฟร๊ะ

"อะไร..." ผมขมวดคิ้วปรับสายตามองหาคนเรียก

"เลิกทำคิ้วขมวดแล้วลุกมาเเดกข้าว เเดกยาซะ" ไอ้ยักษ์นี่ขู่ผมอีกเเล้ว

"เออ รู้เเล้ว"

โป๊ก!

"โอ้ย ไอ้เหี้ยกูเจ็บ" ไอ้ควายบิ๊กลงมะเงกให้ผมกลางกระบาลเลย

"รู้เเล้วเหี้ยอะไรละ! ไหลลงไปนอนต่ออะ ลุก!" คราวนี้ผมก็ต้องยอมลุกจริงๆเเหละ อยู่ใกล้มันไม่ปลอดภัยเอาซะเลย

.

.

"เอา เเดกดิ นั่งจ้องมันไม่อิ่มหรอกนะ" มันตักผัดผักกุ้งให้ผม ทำไมมันต้องทำดีกับผมแบบนี้ด้วยเนี่ย

ไม่ได้ๆ เเบบนี้หัวใจทำงานหนักเกินไป หัวใจเต้นเเรงชิบหาย...

...ทำไมวะ กูไม่ใช่เกย์ซะหน่อย

"กูตักเองได้" ผมบอกมันไปเพราะไม่อยากจะให้มันมาทำดีอะไรทั้งนั้น ตอนนี้ยังไม่ค่อยรู้สึกอะไร ตอนจากกันมันจะได้ไม่ต้องอาลัย อาวรณ์มันมากมาย

"กูจะทำให้ เเดกๆไปเถอะมึงน่ะ" บิ๊กมองผมดุๆ เเล้วยังตักนู้น ตักนี่มาให้ผมเรื่อยๆ

ต้องหาเรื่องหนีสินะ ......เพราะผมรู้ว่ามันไม่จริงใจกับผมหรอก ไม่ว่าจะเรื่องหัวใจ หรือเรื่องอะไรก็ตาม

ผมก้มหน้าก้มตากินข้าว คิดวิธีที่จะหนีจากจุดยืนตรงนี้ไปด้วย ก็ยังไม่รู้หรอกว่าจะทำยังไง เเต่ก็ต้องลองดู เพราะอยู่อย่างนี้มีหวัง หัวใจผมได้รับการกระทบกระเทือนเเน่ๆ

เพราะตั้งเเต่ผมใช้ชีวิตเป็นคนมาเนี่ย หรือพูดง่ายๆตั้งเเต่เกิด นอกจากเเม่เเล้ว ก็ไม่เคยมีใครมาเอาอกเอาใจผมแบบนี้เลย ลูกน้องก็มีบ้าง เเต่ไม่ถึงกับป้อนข้าวป้อนน้ำขนาดนี้หรอกนะ

เเล้วที่มันเเสดงอาการเเบบนี้บอกเลยว่า ...อันตรายต่อหัวใจชิบหาย

.

.

"บิ๊ก..." หลังจากที่ผมกับมันกินข้าวด้วยกันเสร็จ ไอ้บิ๊กเอาจานไปเก็บเเละล้างที่ห้องครัวเรียบร้อย ส่วนผมก็นั่งเล่นรอมันอยู่ที่โซฟา ก็เรียกมันมาคุย

เฮ้อ... นี่ผมต้องพูดเยอะอีกเเล้ว

"อะไร ทำไมไม่ไปพัก" มันทำหน้าดุๆมองบอกผมมาอีก

"คือกู ...มีเรื่องจะคุย" สายตาเเบบนั้นของมันทำให้ผมอึกอักมันจะรู้ตัวไหม ว่าสายตาเเบบนั้นเเม่งโคตรน่ากลัว

"อะไรล่ะ รีบๆพูดดิ๊ กูต้องไปสนาม มึงจะได้พัก" เฮ้อ มันดุกับผมอีกเเล้วอ่ะ เเล้วเเบบนี้ใครจะกล้าบอกละวะ

"พรุ่งนี้กูจะกลับไปอยู่ที่คอนดะ..."

"ไม่ได้!" ผมยังพูดไม่ทันจบมันก็พูดเเทรกขึ้นมา

"ทำไมวะ รบกวนมึง..." ผมมคิดข้ออ้างไม่ออก ผมรู้หรอกว่าถึงพูดเเบบนี้มันก็ไม่ให้ผมกลับอยู่ดี

"กูบอกหรอว่ารบกวนน่ะหะ! ไปนอน อย่าริคิดจะกลับไปอยู่คอนโด เพราะตอนนี้กูอยากอยู่กับมึง" หะ มึงพูดว่าอะไรนะ

"เอ่อ ทะ ทำไมมึงถึงอยากอยู่กับกู"

"ไม่รู้! อย่าถามมากน่า ไปนอนได้เเล้ว หรือต้องกูต้องทำให้มึงเหนื่อยสักรอบก่อนถึงจะนอนได้" เหี้ย เข้าวกเรื่องเอาตลอด ไปหน้าด้านมาจากไหนวะ

"เออ ไม่กลับก็ไม่กลับ!" ผมทำทีเดินหัวเสียกลับเข้ามาในห้อง

"หึ พูดง่ายตั้งเเต่เเรกก็จบ" ไอ้บิ๊กยังเดินตามมาเเขวะอีก ไอ้ห่านี่กวนตีน

"มึงชอบกูก็บอก เเหม" ผมก็เล่นคืนบ้าง

"ถีบคนป่วยผิดไหมวะหะ!" มันพูดพร้อมกับเดินเข้ามา ผมรีบยกขาคู่ป้องกันตัว ดีนะอาการปวดเมื่อย หรือไข้เริ่มไม่มีเเล้ว เเค่อ่อนเเรงนิดหน่อย นอนอีกสักวัน พรุ่งนี้คงหายเเล้ว

"อย่าเข้ามานะ!"

"เหอะ นึกว่าจะเเน่ นอนซะ" ผมก็รีบจัดเเจงตัวเองในท่าพร้อมนอนอีกครั้ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่า ไอ้บิ๊กมันเดินข้าวมาจุ๊บปากผมน่ะ

จุ๊บ!

เเล้วมึงก็เดินออกไป โดยไม่มีคำร่ำลา...

เหี้ยเอ้ย... หัวใจกูทำงานหนักอีกเเล้ว

------------------------------

คิกคิก หัวใจอยู่ในโหมดทำงานหนักหรอจ้ะ

ต่อไปนี้จะเป็นช่วงสานความสัมพันธ์นะจ้ะ ทู๊กโคนนน

เตรียมตัวเข้าโหมดจิกหมอน อิอิ


ความคิดเห็น