I-RISRED ไอริสเรด
facebook-icon Twitter-icon

ถ้าชอบผลงานเรื่องนี้ อย่าลืม "คอมเม้น" และ "กดถูกใจ" ให้ริสด้วยนะคะหรือถ้าใครอยากติดตามอ่านผลงานเรื่องอื่นๆของริสสามารถจิ้มที่รูปโปรไฟล์ได้เลยค่ะ ริสมีผลงานหลายแนว หลายอารมณ์ให้ได้เสพ 😍😘

[11] : ภรรยานอกสมรส [HOT NC+]

ชื่อตอน : [11] : ภรรยานอกสมรส [HOT NC+]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.6k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ค. 2562 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[11] : ภรรยานอกสมรส [HOT NC+]
แบบอักษร

 

 

 

[11] 

'I-RIS RED' 

 

“…ทะ…ท่านพี่พูดอะไรเจ้าคะ ข้าอายนะ” ฟางซินพูดขึ้นด้วยท่าทางเขินอายก่อนจะเสมองไปทางอื่นเพื่อหลบเลี่ยงสายตาของอี้หลานที่มองเธอเป็นมันเชียว เขาเนี้ยมันหมกมุ่นเรื่องแบบนั้นจังเลยนะ แบบนี้เธอก็แย่น่ะสิ 

“ข้าว่าอย่ามัวอายเลยเข้าบ้านกันดีกว่า” 

อี้หลานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะคว้ามือฟางซินให้เดินตามเขาเข้ามาในบ้านและตรงไปยังห้องนอนห้องรักของเขาในทันทีเพื่อสานต่อความตั้งใจ ชายหนุ่มผลักร่างบางของฟางซินให้ล้มลงไปที่เตียงก่อนจะตามลงมาคร่อมทับแล้วจัดการปลดเปลื้องอาภรณ์ของอีกฝ่ายออก 

“…ทะ…ท่านพี่จะเบื่อข้าไหมถ้าเกิดข้ายอมท่านเช่นนี้บ่อยๆ” ฟางซินถามออกไปด้วยความกังวลเพราะลี่จูเคยสอนเธอเสมอว่าบุรุษเป็นเพศที่เบื่อง่ายจึงไม่สมควรจำเจมากนักและเธอก็เรียนรู้ข้อนี้มาจากงานของเธอด้วยเพราะลูกค้ามักจะเปลี่ยนเด็กรินสุราบ่อยๆ เพราะเบื่อหน้าคนเดิมๆ 

“ข้าไม่มีวันเบื่อเจ้าหรอก” อี้หลานพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะกดจูบลงบนริมฝีปากบางหวานอย่างดูดดื่ม 

มือหนายังคงทำหน้าที่ปลดเปลื้องอาภรณ์ของฟางซินออกอย่างช้าๆ ก่อนจะโยนมันทิ้งไปที่พื้นอย่างไม่ได้ไยดีสักนิด ริมฝีปากหนาไล่ต่ำลงมายังซอกคอก่อนจะซุกไซร้มันด้วยความกระหายในรสและกลิ่นของเด็กสาวคนนี้ 

“…อ๊ะ…อ๊า!” ฟางซินส่งเสียงครางหวานออกมาเบาๆ เมื่อริมฝีปากของอี้หลานกำลังลุกล้ำไปตามส่วนต่างๆ ของเธอจนมันวาบหวิวไปหมด 

อี้หลานผละตัวออกมาจากฟางซินก่อนจะจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็วซะยิ่งกว่าตอนไปทำงานเสียอีก ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนทาบทับฟางซินอีกครั้งก่อนจะจับขาเรียวสวยแยกออกจากกันและเริ่มลุกล้ำดอกไม้งามด้วยลิ้นหนาๆ ของตัวเอง 

“…อ๊ะ…อ๊า…ทะ…ท่านพี่” 

ฟางซินบิดเร้าไปมาด้วยความเสียวซ่านเมื่อลิ้นหนาๆ ของอี้หลานกำลังสัมผัสลงบนจุดอ่อนไหวของเธอจนมันรัญจวนไปทั่วทั้งร่างกาย มือบางเอื้อมไปกำผมยาวสลวยของอี้หลานที่นุ่มราวผมของสตรีเพื่อช่วยบรรเทาความรัญจวนออกไปบ้าง 

อี้หลานผละตัวออกมาจากระหว่างขาของฟางซินก่อนจะดันตัวขึ้นเล็กน้อยแล้วกดแก่นกายเข้าไปในชช่องทางคับแน่นที่ไม่ว่ากี่ครั้งก็ยังคับแน่นเหมือนเดิม เด็กสาวๆ มันเป็นแบบเนี้ยแหละนะ 

"อ้ายยยย!” 

ฟางซินส่งเสียงครางออกมาเล็กน้อยยามแก่นกายใหญ่โตกระแทกเข้ามาในร่างกายของเธออย่างแรงจนมันเสียวรัญจวนไปหมด มือบางจิกผ้าปูจนแน่นเพื่อช่วยระบายความรู้สึก “อ๊า…ทะ…ท่านพี่…อ๊ะ…อ๊า…!” 

“…อ๊า…อืมมมม…จะ…เจ้ารักข้าหรือไม่?” อี้หลานถามออกไปเสียงกระเส่าด้วยความรัญจวนไม่ต่างกัน 

“…ขะ…ข้ารักท่านพี่ที่สุดเจ้าค่ะ” ฟางซินตอบออกไปด้วยรอยยิ้มอย่างจริงใจเพราะถ้าเธอไม่รักอี้หลานจะไปรักใครที่ยอมขนาดนี้ก็เพราะรักถ้าไม่รักคงไม่ยอมออกมาใช้ชีวิตอยู่กับอี้หลานในฐานะภรรยาเก็บแบบนี้หรอก แต่เธอก็ไม่กังวลหรอกนะถึงจะเป็นภรรยาเก็บแต่เธอก็เต็มใจถ้าผู้ชายคนนั้นคืออี้หลาน 

“ข้าก็รักเจ้าเช่นกัน” 

อี้หลานกดจูบลงบนริมฝีปากบางหวานอย่างดูดดื่มท่ามกลางบทรักที่บรรเลงใส่อีกฝ่ายอย่างเร่าร้อนเช่นกัน มือหนาไม่อยู่สุขบีบเคล้นไปทั่วร่างกายของฟางซินอย่างมันมือ จังหวะบทรักถูกเพิ่มมากขึ้นเมื่อความรู้สึกที่ถึงขีดสุดกำลังจะมาเยือนร่างสูง ชายหนุ่มเลื่อนมือมาจับเอวบางจนแน่นก่อนจะกระแทกสะโพกเข้าไปอย่างหนักหน่วงสองสามครั้งก่อนจะกระตุกเกร็งเล็กน้อย 

“…อ๊า…อืมมมม!” 

“…อ๊า…อ้ายยย!” 

ฟางซินหอบบหายใจระรัวออกมาด้วยความเหนื่อยล้าเมื่อความสุขแล่นเข้ามาในหัวใจเธอ เด็กสาวจ้องมองอี้หลานก่อนจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะสีหน้าของอีกฝ่ายก็ดูเหนื่อยล้าไม่ต่างกัน 

อี้หลานถอนตัวออกมาจากฟางซินก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เด็กสาวอย่างหมดเรี่ยวแรง ชายหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดก่อนจะกดสันจมูกลงบนแก้มนวลเนียนอย่างมันเขี้ยว “ข้าขอนอนกอดเจ้าหน่อยนะจะลุกไปก็ได้แต่ต้องหลังจากข้าหลับนะ” 

“เจ้าค่ะ” ฟางซินยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะซุกหนาเข้าไปหาความอบอุ่นที่แผงอกกว้างแล้วค่อยๆ หลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้าเช่นกัน เธอคงไม่ลุกไปไหนตอนนี้หรอกเพราะเธอก็หมดเรี่ยวแรงเหลือเกินและยิ่งอยู่ในอ้อมแขนของอี้หลานแบบนี้ยิ่งทำให้เธออยากนอนนานๆ 

ช่วงบ่าย 

หลังจากที่ตื่นแล้วฟางซินก็อาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนจะเดินออกมาที่ตลาดโดยที่อี้หลานยังคงนอนหลับอยู่นั่นแหละ เธอไม่คิดจะปลุกด้วยเพราะไม่อยากรบกวนอีกฝ่ายไม่รู้ไปอดหลับอดนอนที่ไหนมาถึงนอนเป็นตายยแบบนั้น 

เด็กสาวเดินไปยังร้านขายผักก่อนจะเลือกดูผักสวยๆ เพื่อไปทำอาหารให้อี้หลานเย็นนี้โดยที่คนต่างก็มองเธอจนเธอเองก็รู้สึกเขินเหมือนกันแต่เธอไม่รู้จักคนที่นี่หรอกและคนที่นี่ก็ไม่น่าจะรู้จักเธอเพราะหอนางโลมของเธออยู่ไกลจากที่นี่หนัก อยู่ทางเขตเมืองหลวงชั้นนอกนู่นเลยส่วนนี้มันเป็นเมืองหลวงชั้นในที่มีแต่พวกขุนนางอยู่กันซะส่วนใหญ่หาคนจนไม่ค่อยมีหรอกไอ้ที่นั่งค้าขายกันเนี้ยก็ฐานะปานกลางถึงรวยนั่นแหละแต่แค่ยึดอาชีพค้าขาย 

“นี่แม่หนูเจ้าเป็นคนของท่านอี้หลานหรือ?” ป้าขายผักเอ่ยถามฟางซินด้วยความอยากรู้ 

ฟางซินขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่ป้าพูดนักคนในที่นี้หมายถึงอะไรล่ะ ความหมายมันกว้างเหลือเกินจะพูดให้มันย่อๆ หน่อยก็ไม่ได้แต่ยังไงเธอก็เป็นคนของอี้หลานจริงๆ นั่นแหละเขาซื้อตัวเธอมานิถือว่าเขาเป็นเจ้าของเธออย่างชอบธรรม 

“ใช่แล้วป้ามีอะไรหรือเปล่า?” ฟางซินถามกลับไปด้วยความสงสัย 

“ไม่มีอะไรหรอกข้าแค่อยากให้ลูกสาวเข้าไปทำงานในบ้านท่านอี้หลานบ้าง เผื่อว่าท่านอี้หลานจะช่วยสอนความรู้ให้ลูกข้าบ้างแต่ข้าก็ไม่มีโอกาสเจอท่านอี้หลานแบบตรงตัวสักทีมีแต่เห็นไกลๆ ตลอด” ป้าของผักพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะหันไปหาลูกสาวของตัวเอง “นี่ไงลูกสาวข้า นางกำลังโตเป็นสาวข้าเลยอยากให้นางมีความรู้เผื่ออนาคตของนางจะได้มีบุรุษดีๆ มาสู่ขอ” 

ฟางซินหันไปมองลูกสาวของป้าขายผักก่อนจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะอีกฝ่ายช่างสวยงามไม่น้อย ใบหน้าแบบนี้ขั้นว่างดงามไม่เป็นรองใครเลยถ้าได้ร่ำเรียนเหมือนลูกขุนนางก็คงจะมีอนาคตที่ดีแน่ๆ จะว่าไปคนรับใช้ที่บ้านท่านอี้หลานก็มีแค่สองสามคนเองถือว่าน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับบ้านหลังใหญ่ขนาดนั้น 

“งั้นข้าจะลองช่วยพูดกับท่านอี้หลานให้นะ ยังไงจะมาบอกข่าวให้พรุ่งนี้” ฟางซินพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

“ขอบใจนะแม่หนู” ป้าขายผักยิ้มหน้าบานกลับมาเช่นกัน 

เด็กสาวก้มหัวลงเล็กน้อยอย่างมีมารยาทก่อนจะหยิบตะกร้าแล้วเดินออกมาจากร้านเพื่อกลับบ้านเพราะเธอออกมานานแล้วกลัวว่าอี้หลานจะตื่นมาแล้วหิวเพราะเขายังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยอยากรีบกลับไปทำอาหารก่อน 

“เป็นคนใช้คนใหม่ของท่านอี้หลานหรือ?”  

“แต่อาภรณ์ที่ใส่แพงมากเลยนะ คนใช้จะใส่อาภรณ์แพงขนาดนี้เลยหรือ?”  

“แล้วนางเป็นใครกันล่ะ?”  

“หรือว่าจะเป็นเมียเก็บท่านอี้หลาน ใครๆ ก็รู้ว่าท่านอี้หลานเจ้าชู้จะตายมีภรรยานอกสมรสอยู่ตั้งหลายที่”  

“ใช่ๆ เขาว่ากันว่าสาวน้อยสาวใหญ่ที่ได้อยู่ใกล้ๆ ท่านอี้หลานต่างหลงคารมจนยอมพลีทุกอย่างให้เลยนะ”  

“งั้นเด็กคนนั้นอาจจะเป็นเภรรยานอกสมรสอีกคนก็ได้อาภรณ์ที่ใส่ถึงแพงขนาดนั้น”  

เสียงซุบซิบนินทาของชาวบ้านดังขึ้นในทันทีเมื่อฟางซินเดินกลับเข้าไปในบ้านแล้ว ทุกคนต่างลือกันไปทั่วโดยไม่มีหัวมุมไหนที่ไม่พูดถึงเรื่องนี้เพราะอี้หลานเป็นคนที่มีชื่อเสียงมากทำให้ไม่แปลกอะไรที่เวลาทำอะไรมักจะมีคนสนใจเสมอถึงจะเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ก็ตาม 

ฟางซินเดินกลับเข้ามาในบ้านก่อนจะเลยไปยังห้องนอนก่อนก็พบว่าอี้หลานยังคงหลับอยู่จึงเดินกลับไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารให้สามีของตัวเอง ความจริงเธอไม่ค่อยได้ทำอาหารหรอกเพราะตอนอยู่หอมันไม่ใช่หน้าที่ของเธอแต่ก็พอทำเป็นอยู่บ้างเพราะแม่ครัวสอนให้เล็กๆ น้อยๆ 

“นายหญิงมีอะไรให้พวกข้าช่วยไหมเจ้าคะ?” เคอร์ซี คนใช้รุ่นราวคราวเดียวกับฟางซินเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม 

“ช่วยข้าถอดเกล็ดปลาหน่อยแล้วกันและก็แล่เอาก้างออกด้วยนะทำเป็นใช่ไหม?” ฟางซินถามขึ้นด้วยรอยยิ้มก่อนจะยืนกระจาดใส่ปลาสดให้เคอร์ซี 

“ทำเป็นเจ้าค่ะ” เคอร์ซีรับกระจาดปลามาจากฟางซินก่อนจะเดินเอาปลาไปที่ถังน้ำขนาดเล็กเพื่อทำตามที่ฟางซินสั่ง 

ฟางซินจ้องมองเคอร์ซีก่อนจะยกยิ้มออกมาเล็กน้อยเพราะมันเหมือนเธอจ้องมองตัวเองนั่นแหละ เคอร์ซีเป็นเด็กน่ารักและขยันมากๆ จนอดที่จะเอ็นดูไม่ได้ “เดี๋ยวข้าว่าจะเอาคนใช้มาเพิ่มอีกคนหนึ่งพวกเจ้าจะได้งานเบาลง” 

“ความจริงงานก็ไม่ได้หนักอะไรนะเจ้าคะ” เคอร์ซีตอบด้วยรอยยิ้ม 

“ข้าว่าหาเพิ่มอีกสักคนสองคนน่าจะดีกว่าบ้านหลังนี้ใหญ่โตนักพวกเจ้าสามคนต้องทำความสะอาดกันทุกวันเหนื่อยตายเลยกว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงแล้ว งานไม่หนักหรอกข้ารู้แต่งานมันเยอะและละเอียดคนเยอะๆ ยิ่งดีได้ช่วยๆ กันทำช่วยๆ กันดู” 

“แล้วแต่นายหญิงเถอะเจ้าค่ะ พวกข้ายังไงก็ได้” 

ฟางซินยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะหันไปตักน้ำใส่หม้อแล้วเอาขึ้นเตาเพื่อเตรียมจะนึ่งปลาก่อนจะเดินกลับมาหันผักต่างๆ ต่อ การทำอาหารมันก็มีความสุขดีนะยิ่งทำให้สามีตัวเองกินเนี้ยยิ่งมีความสุขเข้าไปอีก ตอนนี้เธอกลายเป็นเมียท่านอี้หลานเต็มตัวแล้วสินะยิ่งคิดก็ยิ่งเขิน 

“แล้วนี้ ไป๋เออร์ กับ ไป๋อัน ไปไหน?” ฟางซินถามขึ้นด้วยความสงสัย 

“ไปทำความสะอาดที่เรือนนอนของนายหญิงแหละเจ้าค่ะ” เคอร์ซีตอบออกไปด้วยรอยยิ้ม 

“เมื่อกี้ไปดูมาไม่เห็นเจอเลยไปทำอยู่ตรงไหนนะ แต่ช่างเถอะ ถ้าเจ้าทำปลาเสร็จแล้วก็เอามันใส่จานเอาผักวางไว้รอบๆ แล้วก็เอามันใส่หม้อนึ่งให้ข้าทีนะเดี๋ยวข้าขอไปดูท่านอี้หลานก่อน นอนทั้งวันเดี๋ยวกลางคืนไม่หลับไม่นอนกันพอดี” 

“เจ้าค่ะ” 

ฟางซินยกยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับไปยังเรือนนอนของตัวเองก็อยู่ไกลจากเรือนครัวพอสมควรนั่นแหละ เธอไม่อยากให้อี้หลานนอนมากหรอกเดี๋ยวคืนนี้เขาก็ไม่หลับกันพอดีและถ้าไม่หลับคนที่จะลำบากก็คือเธอเพราะเขาคงหาเรื่องกวนเธอแน่ๆ และเธอเคยปฏิเสธเขาได้เสียที่ไหนล่ะ 

“นอนกินบ้านกินเมืองเลยนะท่านอี้หลาน นอนอย่างกลับไปอดหลับอดนอนที่ไหนมา” ฟางซินพึมพำออกมาเบาๆ อย่างเอือมระอาเล็กน้อยก่อนจะเดินไปยังเรือนนอนอย่างไม่รีบร้อนนักเพราะไม่มีเหตุอันใดต้องรีบ 

. 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น