I-Rain-Yia/ฉ่ำพร/นางเนียร
facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ 2

คำค้น : ตะวันกล้า ซื่อหนาน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 47

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2560 21:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ 2
แบบอักษร

***หมายเหตุ เนื้อหานี้ลงในเพจของน้ำเมื่อวันที่ 24 สิงหาคม 2559 นร้าาา สำหรับใครที่ยังไม่เข้าไปอ่าน และน้ำเองก็ลืมลงให้อ่านเฉย ทั้งนี้เพราะคิดว่าไม่เป็นไรTT^^^ เป็นไรท์ที่บ้าๆบอๆจริงๆTT;;;;; ดีที่มีรีดเดอร์คนหนึ่งมาเตือนและแนะนำ ซึ่งน้ำต้องขอบคุณมาก ขอให้สนุกนร้าปล.ตอนพิเศษนี้ไม่มีส่วยเกี่ยวข้องกับเนื้อหาในเรื่องนร้า

วิธีง้อเมียของมาเฟีย 2 (ฮั้นตี้ x ซื่อหนาน)

ชี้แจง : ตอนพิเศษเหล่านี้ (ของเต๋อหัวที่ลงไปด้วย)ไม่เกี่ยวข้องกับเนื้อหาหลักนะคะ

==================================

เมื่อฮั้นตี้....ไม่ได้กลับบ้านมาหนึ่งอาทิตย์....

บรื้นนนนนนนนน....เอี๊ยด!

มือซ้ายจับเกียร์แน่น ริมฝีปากเม้มตรง ดวงตาคมฉายแววกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด รวมๆกับเหงื่อที่ไหลออกมาตามไรผมเข้มสนิทนั่น ทำให้ร่างสูงในเวลานี้ ดูทรุดโทรมอึมครึมยิ่งนัก

"เอาวะ!" พอนั่งครุ่นคิดตัดสินใจได้ เทียนฮั้นตี้ นายกสมาคมอี้หลานคนปัจจุบัน ก็สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ แล้วเปิดประตูลงจากรถ

ปึง!

พอเดินลงมาจากรถได้ ร่างสูงก็แหงนหน้ามองหน้าต่างห้องนอนด้วยใบหน้าขมวดคิ้วแน่น เขาภาวนาในใจ......

.....ให้ไฟห้องนั้นปิดลง.....

และมันก็ดับลงจริง หลังจากที่เขาภาวนา หึๆ นอกจากจะหล่อรวยแล้ว เขายังเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก คิดอะไรก็ได้อย่างนั้น

ตึก ตึก ตึก ตึก

เดินเข้าบ้านอย่างสบายใจ ฮูล่า....

ร่างสูงเดินยิ้มกระหยิ่มย่องเข้ามาในคฤหาสน์ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นผิวปากอย่างอารมณ์ดี

"อ้าว...อาชิง ทำไมยังไม่นอนละ" ฮั้นตี้ทักหัวหน้าแม่บ้านที่ยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องรับแขกด้วยความสงสัย มีอะไร?ทำไมต้องดูร้อนรนขนาดนั้นฃ?

"อาตี้ อั้วว่าลื้อรีบๆขึ้นไปบนห้องเถอะ"

"ทำไม? มีอะไร?"

"เถอะน่า เร็วเข้า!"

"ซื่อหนานเป็นอะไร?!! ฮั้นตี้ถามด้วยความร้อนรน ในใจวูบโหวงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ และไม่ทันที่อาชิงจะอ้าปากตอบ ร่างสูงก็วิ่งขึ้นบันไดมุ่งไปที่ห้องนอนใหญ่ของบ้าน ที่เขาและซื่อหนานนอนอยู่ด้วยกันด้วยความเป็นห่วงที่ท้วมท้นในใจ

"ไอ้หยา! อาหนานน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ลื้อต่างหากที่จะเป็น ซี้เลี้ยวววว..." อาชิงครางตามแผ่นหลังของเจ้านายเหนือหัวเหนือเกล้าของทุกคนไปด้วยสายตาห่วงใย แม้ฮั้นตี้จะเป็นเจ้านายของทุกคน เป็นนายใหญ่ที่ทุกคนเกรงขาม แต่....ถ้าให้เทียบระหว่างนายใหญ่กับเมียนายใหญ่แล้ว พวกเขากลัวเมียนายใหญ่มากกว่า....เพราะรายนั้น ทั้งน่าเกรงขามและน่าเคารพกว่าเย้อออออออ...

แอร็ดดดดดดด!

"ซื่อ....อ้าว..." ฮั้นตี้ยกมือขึ้นเกาหัวด้วยความงุนงง เมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้อง แล้วพบว่าเมียสุดที่รักนอนอยู่บนเตียง แถมในมือยังถือสมุดเล่มโตกำลังนั่งอ่านนิทานให้เด็กแฝดสองคนที่นอนพิงไหล่อยู่ได้ฟัง

เมื่อกี้....เขาเห็นว่าไฟในห้องปิดไปแล้ว แล้วทำไม...

เสียงสนทนาระหว่างพ่อ ลูกหยุดลง มองผู้มาใหม่ด้วยใบหน้านิ่งเรียบ เจ้าเด็กแฝดเมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาของพ่อ กระโดดลงจากเตียงวิ่งเต๊าะแต๊ะ ไปหาพ่อ

"ตี้!!!!!" ประสานเสียงร้องเรียกพ่อ แล้วกระโดดเข้าสู้อ้อมกอดที่ห่างหายมาหนึ่งอาทิตย์

ฟอดดดดดดดดด!

"จี้ๆ" อาเฟย (แฝดน้อง) หัวเราะเอิ้กอ้าก เมื่อไรหนวดของผู้เป็นพ่อทิ่มบหน้าและลำคอขาว

"ตี้ๆ ตี้หายไปไหนมา หนานๆโกรธมากเลยนะ" มือเล็กป้อมของเด็กสี่ขวบยกป้องปากยื่นหน้ากระซิบถามผู้เป็นพ่อ อาหยาง (แฝดพี่) พูดจบ ก็ผละออกมามองหน้าพ่อด้วยความสงสัย

"โกรธมากไหม...." ฮั้นตี้กระซิบถามลูกชายเสียงเบา เด็กแฝดไม่ตอบ เพียงแค่พยักหน้าแรงๆพร้อมกัน จนฮั้นตี้ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างหวาดๆ

"อาเฟย อาหยาง...." ซื่อหนานเรียกลูกชายเสียงเรียบ

"ฮะ!!!"

"กลับไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้มีเรียนแต่เช้า"

"ฮะ!!!" พอรับคำผู้เป็นพ่อเสร็จ ฝาแฝดก็เตรียมจะผละห่างผู้เป็นพ่อ เพื่อเดินออกไปจากห้อง แต่ฮั้นตี้ไม่ยอมปล่อยลูกชาย ร่างสูงกลับกระชับกอดแน่น แล้วอุ้มลูกชายด้วยแขนแกร่งคนละข้าง

"เดี๋ยวพ่อไปส่งเข้านอนดีกว่าเนาะ^^;"

"ไม่ต้อง!"

กึก!

พอหมุนตัวจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับเจ้าแฝดแสบ ฮั้นตี้ก็ชะงักงันกับเสียงเข้มๆของซื่อหนาน หึ! อารมณ์มาเต็มเลยTT

"ไปที่ห้องกันเอง อาเฟย อาหยาง"

"ฮะ!!!"

"ตี้! ปล่อยๆ" เด็กแฝดคู่นี้เป็นแฝดใบเดียวกัน พวกเขามีลักษณะ และความชอบเหมือนกันทุกอย่างใบหน้าเล็กนั่นๆ ก็หน้าเหมือนพ่อมันไม่มีผิดเพี๊ยน ความดื้อซน มึนก็ล้วนแล้วได้มาจากฮั้นตี้ทั้งสิ้น นับตั้งแต่ทั้งสองคนคลอดออกมา ซื่อหนานก็ให้หมอนนท์ทำหมั่นให้กับเขา เพราะเขาไม่ขอที่จะมีตัวอะไรไม่รู้มาอยู่ในร่างกายของเขาอีก แค่เจ้าสองตัวนี้ เขาก็ปวดหัวจะตายอยู่แล้ว เด็กบ้าอะไรวะ! ดื้อสุดๆ และภาระการดูแลลูกของเขาจะลดลงมากกว่านี้....ถ้ามีฮั้นตี้อยู่ เพราะสองแฝดจะชอบเล่นกับพ่อที่จะชอบพาเล่นอะไรแปลกๆพิเรนท์ๆอยู่เสมอ แต่จู่ๆผู้ช่วยอย่างฮั้นตี้ก็หายหัวไปเป็นอาทิตย์ไม่กลับบ้าน เขาก็ต้องคอยเล่นกับลูก ไม่เป็นอันทำงานทำการ

หึๆๆๆๆ เขาควรจะลงโทษเจ้าคนไม่รู้จักความรับผิดชอบนี่ยังไงดี!

"แฮร่..." พอปล่อยลูกลงบนพื้น สองแฝดก็วิ่งดุ๊กดิ๊กหยอกล้อกันกลับห้อง ส่วนคนเป็นพ่อก็หันมายิ้มแฉ่งให้กับเมียด้วยใบหน้าเหงื่อซึมโทรมกาย

"ปิดประตูสิ"

"จ๊ะ"

ปึง!

"แล้วเดินมานี่" ซื่อหนานสั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย ดวงตาวาววับสีนิลมองหน้าหล่อซีดของฮั้นตี้ด้วยความสมเพช

ตึก ตึก ตึก

"คือว่า...เรื่องที่..." เตรียมหาคำอธิบาย

"รู้ใช่ไหมว่ากูโกรธ"

"จ๊ะ" รับคำเสียงสั่น

"หึ! รู้ก็ดี เพราะพรุ่งนี้กูจะกลับไทย"

"ห๊า!!!" กลับไทย? ไม่ได้นะ! ไม่ได้ๆๆๆ แล้วผัวจะอยู่กับใครTT

"กูจะกลับไปทำธุระที่ไทยหนึ่งอาทิตย์ มึงต้องอยู่ที่นี่เลี้ยงลูกคนเดียวหนึ่งอาทิตย์"

"หนานๆ" เรียกเสียงอ่อย ทำหน้าน่าสงสาร เดินเข้าไปซุกหน้ากอดเอวเมียอย่างอ้อนวอน ไม่เอานะไม่ไป

"นี่เป็นบทลงโทษของมึง มึงต้องดูแลลูก ทั้งเรื่องทำอาหาร มึงต้องทำเอง เรื่องผ้า มึงก็ต้องซักเอง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับลูก มึงต้องทำเองทั้งหมด"

"ทะ...ทำไม คนรับใช้ก็มี"

"เข้าใจไหมว่าบทลงโทษ?

"จ๊ะ" ก้มหน้ารับโทษต่อไป

"จะมีคนคอยรายงานกูทุกอย่างว่ามึงได้ทำหรือเปล่า เพราะถ้ามึงไม่ทำ ก็อย่าหวังว่ากูจะกลับมา"

"....หนานๆ"

"แต่ถ้าทำสำเร็จ..."

"ถ้าทำสำเร็จ! หนานๆให้ตี้ๆขออะไรอย่างหนึ่งได้ไหม" เค้าจะทำอย่างเต็มที่เลย!

ซื่อหนานเลิกคิ้วมองฮั้นตี้ ที่เงยหน้าขึ้นมามองตนด้วยดวงตาเป็นประกาย ก่อนจะพยักหน้าส่งๆไปให้

จุ๊บ!

พอเห็นว่าเมียเย็นลงแล้ว ร่างสูงจึงโน้มหน้าเข้าไปจูบเบาๆที่ปากเมียอย่างออดอ้อน แล้วซุกหน้าลงมากอดเอวเมียดังเดิม

"เค้าขอโทษ...." น้ำตาซึมเล็กน้อย เมื่อจะไม่ได้อยู่กับเมียU__U

..........สาบานเถอะ...ว่านี่คือนายใหญ่ของสมาคมอี้หลาน.....

======================================

ขำๆจร้าาา 5555555+

ความคิดเห็น