ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 15 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 15 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 157.6k

ความคิดเห็น : 535

ปรับปรุงล่าสุด : 19 พ.ค. 2560 20:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 15 [100%]
แบบอักษร

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 15

Author :   (ยอนิม)




หลังจากที่เดย์ออกไปร้านแล้ว อิฐก็นอนต่ออีกสักพักใหญ่ๆ แล้วค่อยลุกมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และลงไปหาข้าวกินในครัว อิฐยิ้มคนเดียว เมื่อเห็นกับข้าวที่เดย์ทำเตรียมไว้ให้ ทำให้เขานึกอยากจะทำให้เดย์บ้าง แต่ก็คงต้องใช้เวลาสักหน่อยในการเรียนรู้ เมื่อกินข้าวเช้าเรียบร้อย อิฐก็แยกของฝากที่จะเอาไปให้อาม่าและญาติที่สนิทๆกัน ถ้าเป็นเมื่อก่อน อิฐไม่เคยนึกถึงญาติผู้ใหญ่สักเท่าไร เวลาออกไปเที่ยว เขาจะซื้อของฝากมาให้แค่พ่อแม่เขาเท่านั้น


Tru…Tru…Tru

ระหว่างที่นั่งแยกของฝาก เสียงมือถือของอิฐก็ดังขึ้น เขาหยิบมาดูก่อนจะหน้าตึงไปนิด เมื่อเบอร์ที่โทรเข้ามาเป็นเบอร์ของเก็ท

“มีอะไร” อิฐกดรับสายเสียงห้วน เขาคิดว่าตัวเองไม่จำเป็นต้องเลี่ยงเก็ท เขาอยากรู้มากกว่า ว่าเก็ทคิดจะทำอะไรอีก


(“กูแค่จะโทรมาถาม ว่ามึงถึงบ้านแล้วใช่มั้ย”) เก็ทถามกลับมาด้วยน้ำเสียงปกติ ทำให้อิฐหงุดหงิดไม่น้อย ที่เก็ททำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“เออ ทำไม จะมาหาเดย์มันรึไง” อิฐถามกลับไปเสียงแข็ง


(“อิฐ กูไม่ได้อยากจะทะเลาะกับมึงหรอกนะ กูแค่โทรมาถามไถ่เฉยๆ”) เก็ทบอกกลับมา อิฐยกยิ้มมุมปากอย่างเยาะๆ


“หึ ถามจริงไอ้เก็ท มึงยังมีหน้ากล้ามาถามไถ่กูด้วยเหรอวะ ทั้งๆที่มึงคิดจะตีท้ายครัวกูน่ะ บอกตรงๆ กูรับไม่ได้ว่ะ” อิฐว่ากลับไป


(“กูรู้ ว่ามึงโกรธกูมาก แต่ก็นะ...เฮ้อ กูโทรมาแค่นี้แหละ โทษทีล่ะกัน”) เก็ทบอกออกมาอีก อิฐไม่พูดอะไร เขากดตัดสายไปทันที


“ไอ้เพื่อนเหี้ย แม่ง เสียแรงไว้ใจ” อิฐบ่นออกมาคนเดียว พยายามไม่คิดเรื่องของเก็ทอีก เพราะรู้ว่าถ้าเก็ทคิดจะทำอะไรจริงๆ เดย์คงไม่ปล่อยไว้แน่

//หรือว่าเราจะหาผัวให้มัน แบบที่เดย์มันหาให้ไอ้แม็คดีวะ ...โอ๊ะ ไม่ดีไม่ดี// อิฐคิดเองบ่นเอง เอาจริงๆเขาก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบที่เดย์สั่งให้นันทำกับแม็ค เพราะเข้าใจความรู้สึกนั้นดี


Tru..Tru…Tru

เสียงมือถือของอิฐดังขึ้นมาอีก อิฐกดมารับสายโดยไม่ได้ดูว่าเป็นใครที่โทรเข้ามา

“มึงจะโทรมาทำไมอีกวะไอ้เก็ท มึงว่างนักรึไง” อิฐโวยใส่ปลายสายทันที


(“หมอนั่นโทรมางั้นเหรอ”) เสียงทุ้มของเดย์ดังขึ้น ทำให้อิฐชะงักไปนิด แล้วมองเบอร์ที่โทรเข้ามา ถึงได้รู้ว่าเป็นคนรักของตัวเอง ไม่ใช่เก็ท


“ก็..เออน่ะสิ โทรมาเมื่อกี้ กูก็เลยนึกว่ามันโทรมาอีก ไม่คิดว่าจะเป็นมึงอ่ะ” อิฐตอบคนรักกลับไป


(“มันโทรมาทำไม”) เดย์ถามต่อ


“มันโทรมาถาม ว่ากลับถึงบ้านรึยัง แม่ง ทำไมมันหน้าด้านกล้าโทรมาหากูวะ” อิฐบ่นให้เดย์ฟัง


(“อืม ช่างมัน ปล่อยมันไปก่อน ถ้ามันไม่เข้ามาวุ่นวายมากนัก ก็ต่างคนต่างอยู่”) เดย์บอกออกมาเสียงนิ่ง

(“แล้วตื่นนานรึยัง”) เดย์ถามอิฐต่อ


“นานแล้ว กินข้าวแล้วด้วย กำลังนั่งแยกของฝากอยู่” อิฐตอบกลับ


(“อืม เดี๋ยวช่วงบ่ายจะเข้าไปรับ จะได้พาออกไปกินข้างกลางวันข้างนอกด้วยเลย รอไหวมั้ย”) เดย์ถามก่อน เพราะเขาอาจจะช้าเล็กน้อย


“ไหว เพิ่งกินข้าวไปเมื่อกี้เอง” อิฐตอบรับ เดย์สั่งอิฐเรื่องของฝากอีกเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป อิฐก็หันมาแยกของฝากต่อ

..

..

..

 “คุณเข็มโทรมายังอ่ะ” อิฐที่นั่งอยู่บนรถถามด้วยความอยากรู้ ขณะที่เดย์มารับไปยังบ้านอาม่าในช่วงบ่าย


“ยัง” เดย์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก อิฐพยักหน้ารับ เขาไม่ได้คิดระแวง แค่อยากรู้เท่านั้นเอง

“หิวข้าวรึยัง” เดย์ถามขึ้น เพราะเลยช่วงอาหารเที่ยงมาแล้ว


“หิวแล้วเหมือนกัน เราแวะกินข้าวระหว่างทางได้มั้ยอ่ะ” อิฐพูดขอขึ้นมา


“ได้สิ แวะร้านเดิมมั้ยล่ะ ที่ไอ้วาเคยพามากินน่ะ” เดย์ถามขึ้น เพราะลูกพี่ลูกน้องของอิฐเคยพามากินข้าวที่ร้านไม่ไกลจากบ้านอาม่ามากนัก


“ดีๆ อยากกินปลากะพงราดพริกพอดีเลย” อิฐบอกออกมายิ้มๆ ไม่นานก็มาถึงร้านอาหาร เดย์ขับรถเข้าไปจอดยังลานจอดรถ ร้านอาหารไม่ใหญ่มากนัก แต่ก็ร่มรื่นเพราะเจ้าของร้านปลูกไม้ประดับไว้รอบร้าน พนักงานเดินมาต้อนรับ แล้วพาอิฐกับเดย์ไปยังโต๊ะที่ว่างอยู่ในตอนนี้ พร้อมกับส่งเมนูให้คนทั้งคู่ แต่เดย์ให้อิฐเป็นคนสั่งอาหาร


“อย่าสั่งเยอะเพราะอยากนะอิฐ ดูด้วยมากันกี่คน” เดย์เตือนไว้ก่อน อิฐทำปากมุบมิบ แต่ก็สั่งอาหารมาแค่ 3 อย่าง เพราะไม่อยากโดนคนรักบ่น ไม่นานนักอาหารก็ทยอยออกมาเสริฟ


“อุ๊ย คุณเดย์” เสียงทักดังขึ้น ทำให้เดย์กับอิฐหันไปมอง เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ ส่วนอิฐก็ทำหน้าเซ็ง เมื่อเห็นหญิงสาวที่ชื่อเข็มเดินมาพร้อมกับเพื่อนผู้หญิงอีกคน


“สวัสดีครับคุณเข็ม” เดย์ทักทายไปตามมารยาท


“สวัสดีค่ะ ไม่คิดว่าจะเจอคุณเดย์ที่นี่นะคะ บังเอิญจริงๆ” หญิงสาวพูดยิ้มๆ โดยไม่ได้หันไปสนใจอิฐสักเท่าไรนัก


“นี่ ใช่คนที่เธอเล่าให้ฟังรึเปล่าอ่ะเข็ม” เพื่อนของหญิงสาวถามขึ้น ทำให้หญิงสาวรีบเขย่าแขนเพื่อนตัวเองด้วยท่าทางเขินอายเล็กน้อย


“แกก็..เอ่อ..ขอโทษด้วยนะคะคุณเดย์ พอดีเข็มเล่าให้เพื่อนฟังเรื่องการประสานงานกับทางคุณเดย์น่ะค่ะ” หญิงสาวรีบแก้ตัวออกมา อิฐแอบเบะปากอย่างหมั่นไส้ เขาไม่ได้ตั้งแง่ผู้หญิงทุกคน แต่เขาไม่ชอบผู้หญิงที่ตั้งใจเข้าหาคนรักของเขาในทางชู้สาวเสียมากกว่า


“ครับ” เดย์ตอบรับสั้นๆ


“ไหนๆก็เจอคนรู้จักกันแล้ว ขอนั่งร่วมโต๊ะได้มั้ยคะ” เพื่อนของเข็มมองมาที่อิฐยิ้มๆ เพราะคิดว่าอิฐกับเดย์คงเป็นเพื่อนกัน


“ผมขอเวลาส่วนตัวสักหน่อยนะครับ” เดย์พูดเสียงเรียบ ทำเอาหญิงสาวทั้งสองคนสะอึกไปนิด เพราะไม่คิดว่าเดย์จะปฏิเสธ อิฐเองก็คาดไม่ถึงว่าเดย์จะบอกปัด


“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ เอาไว้เข็มจะโทรไปหานะคะคุณเดย์ ขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวพูดแค่นั้นแล้วรีบลากเพื่อนตนเองไปที่โต๊ะไม่ไกลจากโต๊ะของเดย์มากนัก ซึ่งมองเห็นกันได้ชัดอยู่แล้ว


“ไม่กลัวว่าเค้าจะหาว่ามึงเสียมารยาทเหรอวะ” อิฐแกล้งถามเดย์กลับไป


“กูมีขอบเขตของกู มึงน่าจะรู้นะอิฐ” เดย์บอกออกมา อิฐยิ้มกริ่มอย่างพอใจ ก่อนจะนึกบางอย่างได้


“เออ ทำไมไม่ถามเรื่องที่เค้าโทรมาเมื่อวานล่ะ” อิฐถามขึ้น


“ถ้ามันสำคัญ เค้าคงโทรมาตั้งแต่เช้าแล้ว หรือไม่ก็คงพูดกับกูเมื่อกี้แล้วล่ะ” เดย์บอกออกมาแค่นั้น ทำให้อิฐเข้าใจได้ในทันที ว่าหญิงสาวคงโทรมาส่วนตัวเสียมากกว่าโทรมาเรื่องงาน อิฐก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ จนอาหารถูกนำมาเสริฟ ทั้งสองก็นั่งกินกันไปเรื่อยๆ อิฐรู้สึกตลอดเวลา ว่าหญิงสาวทั้งสองคนมองมาที่โต๊ะของเขาเป็นระยะ เพราะอิฐหันหน้าไปทางโต๊ะของหญิงสาว ส่วนเดย์จะนั่งหันหลังให้ เพราะเขาสองคนนั่งคนละฝั่งกัน

“กินระวังก้างด้วย” เดย์เตือน เมื่ออิฐกำลังตักปลาราดพริก


“ไม่มี ดูแล้ว” อิฐบอกกลับ เดย์ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเอื้อมมือใช้ช้อนเขี่ยก้างปลาที่เขาเห็นอยู่ให้อิฐ


“นี่เหรอ ที่บอกว่าดูแล้วน่ะหะ” เดย์ว่าไม่จริงจังนัก อิฐหัวเราะแหะๆ แล้วกินข้าวต่อ เดย์คอยตัดเนื้อปลาให้อิฐเป็นระยะ เพราะกลัวว่าอิฐจะเผลอกินก้างปลาเข้าไป มันเป็นเรื่องปกติที่เดย์มักจะดูแลอิฐ แต่ใช่ว่าเขาจะต้องคอยตักอาหารให้ตลอดทุกครั้ง อิฐก็กินไปยิ้มไป เพราะเห็นสายตาของหญิงสาวที่ชื่อเข็ม มองมาที่เขาสองคนอย่างสงสัย เมื่อกินข้าวอิ่มแล้ว เดย์ก็เรียกพนักงานมาคิดเงิน


“กลับแล้วเหรอคะ” เข็มทักขึ้น เมื่อเดย์กับอิฐจะต้องเดินผ่านโต๊ะของหญิงสาว


“ครับ ขอตัวนะครับ” เดย์ตอบกลับ ก่อนจะเดินออกไปจากร้านพร้อมกับอิฐ


“ฮืมม...ฮื้อออ..ฮืมม” เสียงฮัมเพลงในลำคอของอิฐดังขึ้น เมื่อขึ้นมาบนรถเรียบร้อยแล้ว และเดย์กำลังจะขับพาออกจากร้าน


“อารมณ์ดีอะไร” เดย์ถามขึ้น อิฐยิ้มแบบลอยหน้าลอยตา


“ทำไม อารมณ์ดีบ้างไม่ได้รึไง” อิฐแกล้งยียวนคนรักกลับ


“หึ อารมณ์ดี เพราะกูไม่สนใจคุณเข็มมากกว่ามั้ง” เดย์พูดดัก ทำให้อิฐชะงักไปนิด เพราะเดย์พูดตรงกับความรู้สึกของอิฐพอดี


“เออ ถ้าอยากให้กูอารมณ์ดีบ่อยๆ อย่าทำให้กูคิดมากละกัน” อิฐบอกกลับไปยิ้มๆ เดย์ยกยิ้มมุมปาก


“หึหึ กูไม่ได้ทำให้มึงคิดมาก มึงเองต่างหาก ที่หาเรื่องคิดมากเอง สมองยิ่งน้อยๆอยู่ เอาไว้ใช้คิดเรื่องอื่นที่มันไม่มีประโยชน์ไม่ไร้สาระจะดีกว่านะ” เดย์แกล้งว่าคนรักกลับไป อิฐหันมามองหน้าเดย์พร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากัน


“เดย์ คำว่าสมองน้อยๆที่มึงพูดอ่ะ หมายความว่ากูโง่เหรอวะ” อิฐถามอย่างข้องใจ แต่ไม่ได้โกรธอะไรคนรักออกจะขำเสียมากกว่า


“แล้วแต่มึงจะคิด” เดย์ตอบกลับ อิฐย่นจมูกใส่เดย์ แล้วหันมานั่งฮัมเพลงต่อ จนถึงบ้านอาม่า


“ไง ไอ้แสบ มีอะไรมาฝากเฮียบ้างวะ” เสียงของวาดังขึ้น พร้อมกับเดินเข้ามาหาอิฐกับเดย์ที่รถ


“อ่าว เฮียวา ไม่ไปทำงานเหรอ” อิฐถามพี่ชายตนเองอย่างแปลกใจ เพราะปกติวันนี้พี่ชายตนเองต้องไปทำงานแล้ว


“ทำครึ่งวันเช้าเว้ย” วาตอบกลับ พร้อมกับช่วยยกของลงจากรถ


“แล้วครึ่งวันบ่ายล่ะเฮีย” อิฐถามต่อ


“รับเด็ก” เสียงของเดย์เป็นคนพูดออกมา ก่อนที่วาจะตอบอะไร ทำให้อิฐกับวาหันไปมองหน้าเดย์ทันที


“รับเด็กอะไรวะเดย์” อิฐถามขึ้นอย่างงงๆ เดย์มองหน้าวาพร้อมกับยกยิ้มมุมปาก


“วู้วว ไปฟังอะไรไอ้เดย์มัน เข้าบ้านๆ อาม่ารออยู่ อ่อ ยัยพลอยก็อยู่ด้วย” วาตัดบท อิฐยังคงงง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกมาต่อ เพราะถูกวาดันให้เดินเข้าไปในบ้าน

//กวนตีนนะมึงอ่ะ// วาหันมาพูดกับเดย์ไม่ดังมากนัก เดย์ก็หัวเราะขำในลำคอ


//ไม่เปิดตัวสักทีล่ะ// เดย์แกล้งถามต่อ เมื่อเดินตามวาเข้าไป


//ยังไม่ถึงเวลาเว้ย// วาบอกกลับ ก่อนจะหยุดคุยเมื่อเดินเข้าไปในบ้านแล้ว เดย์กับอิฐยกมือไหว้อาม่าที่นั่งยิ้มอยู่ใกล้ๆ


“ไหน เอาอะไรมากฝากอาม่า หืม” อาม่าถามขึ้นยิ้มๆ เดย์ปล่อยให้อิฐจัดแจงบอกเรื่องของฝากคนเดียว ส่วนเขาก็นั่งนิ่งอยู่ข้างๆ ไม่นานพลอยลูกพี่ลูกน้องของอิฐอีกคนก็เอาน้ำออกมาเสริฟให้ด้วยตัวเอง


“เฮียเดย์ เฮียอิฐ พลอยทำน้ำกระเจี๊ยบเอง ลองชิมดูสิคะ” เด็กสาวพูดยิ้มๆ เดย์ขอบคุณหญิงสาวแล้วยกดื่ม โดยมีพลอยมองอย่างลุ้นๆ


“อืม อร่อยดีนะ” อิฐที่ชิมแล้วพูดชมขึ้น


“เฮียเดย์ล่ะคะ” หญิงสาวหันมาถามเดย์บ้าง


“อ่อนหวานลงอีกนิด น่าจะดีกว่า” เดย์บอกออกมาตรงๆ ทำให้อาม่ายิ้มพอใจ พลอยเองก็ไม่ได้รู้สึกน้อยใจแต่อย่างไร


“ดีจัง ที่เฮียเดย์บอกแบบนี้ ถามเฮียวา เฮียวาก็บอกแค่ว่า เออๆ อร่อยๆแล้ว ไม่จริงใจเอาซะเลย” พลอยหันไปแขวะวา ก่อนจะโดนวาขยี้หัวด้วยความหมั่นไส้ อิฐกับเดย์ก็นั่งคุยกับอาม่าไปเรื่อยๆ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++50% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


สักพักอาม่าก็ขึ้นไปพักผ่อน ปล่อยให้หลานๆนั่งคุยกันต่อ พลอยกระโดดมานั่งข้างอิฐแล้วกอดแขนพี่ชายตัวเองเอาไว้


“เฮียอิฐ คืนนี้ว่างมั้ย” พลอยถามขึ้นพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ เป็นเชิงอ้อนไปด้วย


“โอ๊ย ไอ้เดย์มันไม่ให้อิฐไปหรอก” เสียงของวาดังขัดขึ้นมาก่อน ทำให้อิฐมองพลอยอย่างงงๆ ส่วนเดย์ก็นั่งฟังอยู่เงียบๆ


“ไปไหน?” อิฐถามขึ้น


“ก็วันนี้อ่ะค่ะ เป็นวันเกิดเพื่อนพลอย แล้วมันชวนไปเลี้ยงที่ผับ แต่ม๊าบอกว่าถ้าพลอยจะไปต้องชวนคนที่บ้านไปเป็นเพื่อน พลอยชวนเฮียวาแล้ว แต่เฮียวาบอกว่าไม่ว่าง พอีอาม่าบอกว่าเฮียอิฐจะมา พลอยก็เลยจะชวนเฮียอิฐ เฮียอิฐไปกับพลอยหน่อยนะ นะคะ” หญิงสาวอ้อนออกมาทันที


“อายุเราเข้าผับได้แล้วเหรอ” อิฐถามกลับเพราะน้องสาวของเขายังอยู่มอปลาย


“พอดีเป็นผับของเพื่อนในกลุ่มนี่แหละค่ะ ครอบครัวเค้าเปิดผับด้วย  พลอยอยากไปเห็นว่าเป็นยังไง แต่ก็ไม่กล้าไปคนเดียว เฮียไปกับพลอยนะคะ เฮียเดย์ด้วยนะคะ ไปเป็นเพื่อนพลอยหน่อย” หญิงสาวหันไปขอร้องเดย์บ้าง อิฐหันมามองหน้าเดย์อย่างขอความคิดเห็น


“มึงไปเป็นเพื่อนพลอยก็ได้นะอิฐ” เดย์ยอมให้คนรักไปกับน้องสาว


“แล้วมึงล่ะ” อิฐถามกลับทันที


“มีแต่วัยรุ่น กูไม่ค่อยสันทัด รออยู่บ้านดีกว่า” เดย์บอกออกมา อิฐนิ่งไปนิด

“จำที่กูบอกได้มั้ย ว่ากูอยากให้มึงได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง” เดย์พูดทวน อิฐพยักหน้ารับ


“เดี๋ยวๆ นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ ปกติมึงไม่ปล่อยไอ้อิฐให้ไปไหนมาไหนคนเดียวโดยไม่มีมึงไปด้วยนี่หว่า แล้วทำไมอยู่ๆจะปล่อยให้ไปคนเดียวได้วะ” วาถามขึ้นอย่างข้องใจ พลอยเองก็งงเหมือนกัน


“เดย์มันอยากให้ผมมีเวลาส่วนตัวบ้างก็เท่านั้นเอง” อิฐเป็นฝ่ายตอบกลับไป วาทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ


“ที่รถคว่ำ สมองยังไม่เข้าที่ใช่มั้ยวะ” วาถามอย่างขำๆ


“สมองกูเข้าที่ดี ยังคงจับผิดคนได้ดีเหมือนเดิม” เดย์บอกกลับไปเสียงเรียบ ทำเอาวาชะงักกึก ก่อนจะทำปากมุบมิบเหมือนด่าเดย์แบบไม่ออกเสียง


“ตกลงว่ามึงให้กูไปกับพลอยสองคนแน่นะ” อิฐถามอีกครั้ง ถึงแม้ว่าอยากจะให้เดย์ไปด้วย แต่อิฐก็รู้ดีว่าเดย์ไม่ชอบไปอยู่ในที่ที่มีเด็กวัยรุ่นเยอะๆสักเท่าไร


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ อิฐเลยหันไปหาน้องสาวตนเอง


“โอเค เฮียไปด้วยก็ได้ แล้วจะไปกี่โมง เฮียจะได้มารับถูก” อิฐถามน้องสาวตนเองกลับไป


“ก็สักประมาณสามทุ่มก็ได้ค่ะ พลอยจะอยู่ไม่นานหรอกค่ะ เฮียเดย์ไม่ว่าพลอยใช่มั้ยคะ ที่มาชวนเฮียอิฐไปด้วยแบบนี้” พลอยตอบอิฐแล้วหันมาถามเดย์เสียงอ่อยๆ เพราะรู้ดีว่าเดย์ค่อนข้างหวงอิฐไม่น้อย


“ไม่ว่าหรอก แต่อย่าพากันดื่มจนเมา มึงเองก็เหมือนกันนะอิฐ ครั้งนี้ไปกับน้อง มึงต้องเป็นคนดูแลน้อง อย่าหาเรื่องใส่ตัว ตกลงมั้ย” เดย์กำชับอิฐเอาไว้ด้วย


“สั่งแบบนี้ไม่ไปด้วยกันซะเลยล่ะ” อิฐแกล้งถามกลับ  เดย์ก็แค่ยกยิ้มไม่พูดอะไร แต่ในใจของเขายังเต็มไปด้วยความห่วงคนรัก แต่ในเมื่อเขาตัดสินใจแล้วว่าจะให้อิสระกับอิฐบ้าง เขาก็ต้องทำให้ได้ตามที่พูด


“งั้นตกลงตามนี้นะคะ พอพี่อิฐออกจากบ้านก็โทรมาบอกพลอยหน่อยนะคะ พลอยจะได้มาเตรียมตัวรอ” หญิงสาวพูดขึ้นอย่างดีใจ


“อืม ไปบอกม๊าเราด้วยล่ะ ว่าไปกับเฮีย” อิฐบอกกลับไป พลอยพยักหน้ารับ ก่อนจะรีบกลับไปบ้านตนเองเพื่อบอกกับแม่


“งั้นเราก็กลับกันได้แล้ว กูจะพาแวะซื้อของสดด้วย” เดย์พูดขึ้น เพราะยังไง เย็นนี้เขาก็จะสอนอิฐทำกับข้าวสักอย่างสองอย่างให้ได้ อิฐตอบรับ ก่อนจะหันไปหาวา


“ฝากบอกอาม่าด้วยนะเฮีย ว่าพวกผมกลับแล้ว” อิฐพูดกับพี่ชายตนเอง วาพยักหน้ารับ แล้วเดินออกมาส่งที่รถ แล้วเดย์ก็พาอิฐไปยังตลาดสดที่อยู่ระหว่างทางกลับบ้าน


“เดี๋ยวเย็นนี้จะสอนทำอาหารสักอย่างสองอย่างก่อนละกันนะ” เดย์พูดขึ้น ขณะลงจากรถ


“เย็นนี้เลยเหรอ” อิฐถามกลับ ทำให้เดย์หันไปมองหน้าคนรักทันที


“ทำไม หรือว่ายังไม่พร้อม” เดย์ถามกลับ


“พร้อมสิ พร้อม ก็แค่ไม่คิดว่าจะกะทันหันแบบนี้ไง แล้วมึงจะสอนกูทำอะไรอ่ะ” อิฐถามต่อ


“ไข่เจียวหมูสับ กับ ผัดกระเพรา” เดย์พูดเมนูที่แสนจะง่ายดาย แต่สำหรับคนที่ไม่เคยทำอย่างอิฐแล้ว มันค่อนข้างยากพอสมควร


“ไข่เจียวมันทำง่ายไม่ใช่เหรอ” อิฐถามขึ้น


“ใช่ ทำง่าย แล้วมึงทอดไข่ไม่ให้มันไหม้ได้มั้ยล่ะ” เดย์ถามกลับ อิฐยิ้มแหยๆ


“แต่กูเคยทำข้าวต้มให้มึงกินนะ จำได้มั้ย” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ และรู้สึกภูมิใจในตอนนั้นนิดๆ


“ตอนที่กูไม่สบายอ่ะนะ” เดย์ถามกลับ อิฐพยักหน้ารับทันที

“หึ ดีแค่ไหนแล้วที่กูไม่ท้องเสีย”เดย์แกล้งว่า แล้วพาอิฐเดินไปที่ร้านขายหมู


“เออ เอาไว้กูทำเป็นทำอร่อย อย่ามาขอให้กูทำให้กินนะ” อิฐว่ากลับไม่จริงจังนัก เดย์หัวเราะในลำคอเบาๆ แล้วพาอิฐเลือกซื้อหมูสับกับตับหมูอีกนิดหน่อย ก่อนจะพาเดินไปซื้อผักสดเผื่อเอาไว้

“เดย์ ไม่ไปด้วยกันจริงๆเหรอวะ” อิฐถามขึ้นอีกครั้ง เดย์หันมาเลิกคิ้วใส่อิฐ


“ถ้ากูไปด้วย มันจะต่างอะไรจากเมื่อก่อนวะ ถามหน่อย มึงไม่อึดอัดเหรอวะ ที่มีกูตามติดทุกฝีก้าวน่ะ” เดย์ถามกลับไป การที่เขาปล่อยให้อิฐไปคนเดียวในวันนี้ เพราะส่วนหนึ่งเขาอยากให้อิฐเรียนรู้ ที่จะดูแลคนอื่นบ้าง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เดย์ดูแลอิฐมาตลอด ทำให้อิฐไม่ค่อยจะระวังตัว หรือคุมตัวเองเท่าไรนัก เพราะถือว่ามีเดย์มาด้วย จะเมาจะรั่วแค่ไหนก็ได้ แต่ครั้งนี้ อิฐต้องทำหน้าที่ดูแลน้องสาวตัวคนเดียว


“ก็..มันชินนี่ เวลามึงไปด้วยอ่ะ” อิฐบอกเสียงอ่อย


“เอาน่า กูปล่อยให้มึงไปกับพลอยสองคน ใช่ว่ากูจะไม่ห่วง แต่มึงต้องทำให้กูเห็นว่า มึงดูแลตัวเองได้ เข้าใจใช่มั้ย” เดย์พูดเสียงจริงจัง อิฐถอนหายใจเบาๆ แต่ก็พยักหน้ารับ เพราะเข้าใจเหตุผลของคนรักดี ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ ก่อนที่เดย์จะบอกถึงเหตุผลที่ต้องปล่อยอิฐบ้าง อิฐคงคิดมาก หาว่าเดย์ไม่รักไม่สนใจเขาแน่ๆ


“กูจะกลับไม่ดึกมากละกัน” อิฐบอกกลับ เดย์ยกยิ้มอย่างพอใจ เมื่อเลือกซื้อของเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองคนก็ตรงกลับบ้าน เดย์กับอิฐช่วยกันยกของเข้าไปในครัว เดย์คอยยืนสั่งและกำกับให้อิฐจัดวางของในตู้เย็นด้วยตัวเอง และให้เตรียมของที่จะทำกับข้าวออกมารอไว้เลย


“หุงข้าวก่อนไป” เดย์พูดขึ้น วันนี้เขาตั้งใจว่าจะไม่หยิบจับอะไร ปล่อยให้อิฐทำทุกอย่างด้วยตัวเอง อิฐเดินไปหุงข้าวตามที่เดย์บอก เรื่องหุงข้าวเขาพอจะทำเป็นแล้ว จึงไม่รู้สึกว่ามันยากแต่อย่างไร


“หุงละ” อิฐหันมาบอกยิ้มๆ


“เอาผ้ากันเปื้อนมาใส่ด้วย” เดย์กำชับ อิฐจึงหยิบผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่ แล้วเดินมาหาเดย์


“ใส่ให้หน่อย” อิฐพูดยิ้มๆ เดย์เลิกคิ้วขึ้นนิดๆ


“ใส่ไม่เป็น?” เดย์ถามกลับ อิฐทำหน้าเซ็งใส่เดย์


“ใส่เป็น แต่อยากให้ใส่ให้ มีอะไรมั้ย” อิฐถามกลับไปอย่างกวนๆ เดย์หัวเราะในลำคอ ที่เห็นคนรักมาอ้อนใส่แบบนี้ เดย์เลยรับผ้ากันเปื้อนในมือของอิฐมาสวมให้คนรัก แล้วเดินอ้อมไปทางด้านหลัง เพื่อผูกสายรัดผ้ากันเปื้อน


อึ่ก..

อิฐสะดุ้งเฮือก เมื่อเดย์ก้มลงไปดูดเม้มหลังคอของอิฐอย่างแรง อิฐจะดิ้นก็ไม่ได้ เพราะเดย์ใช้ท่อนแขนโอบรอบเอวของอิฐเอาไว้แน่น อิฐทำได้แค่หดคอหนี แต่เดย์ก็ยังกดดูดเม้มอยู่ อิฐเจ็บจี๊ดขึ้นมาทันที

“เดย์...เจ็บ” อิฐบอกคนรัก และเขาก็มั่นใจเลยว่า มันต้องมีรอยแดงเกิดขึ้นแน่ๆ ก่อนที่เดย์จะผละออกมาช้าๆ พร้อมกับคลายอ้อมแขนลง อิฐหันกลับมามองหน้าคนรักทันที มือก็จับไปตรงตำแหน่งที่เดย์ดูดเมื่อกี้ด้วย

“อะไรของมึงเนี่ย” อิฐถามคนรักอย่างนึกขำ ไม่ได้โกรธแต่อย่างไร เดย์ยกตัวอิฐขึ้นไปนั่งบนโต๊ะอาหาร อิฐผวาจับไหล่คนรักเอาไว้ด้วยความตกใจ ก่อนที่เดย์จะยืนแทรกตัวตรงระหว่างขาทั้งสองข้างของอิฐ

“เป็นอะไรรึเปล่าเดย์” อิฐถามคนรักอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าเดย์เอาแต่จ้องหน้าของเขานิ่งๆ เดย์ก้มหัวไปพิงซบไหล่ของอิฐเอาไว้ ทำให้อิฐแปลกใจไม่น้อย เพราะไม่เคยเห็นเดย์มีอาการแบบนี้มาก่อน

“มึงไม่สบายรึเปล่าวะ” อิฐถามพร้อมกับเอามืออังหน้าผาก อังคอของคนรักทันที แต่ก็ไม่รับรู้ถึงอาการตัวร้อนแต่อย่างไร


“กูไม่ได้เป็นอะไร” เดย์ตอบกลับ


“แล้วมึงเป็นอะไร ไม่สบายใจอะไรรึเปล่าวะ” อิฐถามต่อ พร้อมกับยกแขนทั้งสองข้างไปโอบกอดคนรักเอาไว้ เดย์เองก็กอดอิฐเอาไว้เช่นเดียวกัน


“เครียดเรื่องร้านนิดหน่อย” เดย์ตอบกลับ


“ร้านที่ไหน ที่ชลฯน่ะเหรอ” อิฐถามกลับทันที


“อืม” เดย์ตอบรับในลำคอ


“ทำไมวะ มีเรื่องอะไร มึงเล่าให้กูฟังหน่อย” อิฐถามด้วยความอยากรู้ เพราะน้อยครั้งที่เดย์จะบ่นออกมาแบบนี้ให้เขาฟัง


“ไม่เป็นไร กูจัดการเองได้” เดย์ตอบกลับ อิฐทำหน้างงเพราะไม่เข้าใจคนรัก


“เออ กูรู้ว่ามึงจัดการเองได้ แต่การที่มึงมาบ่นให้กูฟังแบบนี้ แปลว่ามึงอึดอัดใจสุดๆแล้ว กูอยากให้มึงระบายออกมาบ้าง” อิฐบอกอย่างเป็นห่วงคนรัก เดย์ผงกหัวขึ้นมามองหน้าอิฐพร้อมกับยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ทำให้อิฐตามอารมณ์คนรักไม่ทัน


“แน่ใจนะ ว่าอยากให้กูระบาย” เดย์ถามกลับ อิฐก็พยักหน้ารับหงึกหงัก


“อะไรที่ช่วยให้มึงคลายเครียดได้ กูก็อยากทำให้” อิฐบอกออกมาจากความรู้สึกจริงๆ


“กูแค่อยากบอกมึง ว่ากูเครียด แต่จริงๆก็ไม่ใช่เรื่องงานทั้งหมดหรอก แล้วกูก็อยากหาทางระบายออก แต่ไม่ได้ระบายด้วยคำพูดนะ” เดย์พูดขึ้น มือก็ค่อยๆล้วงเข้าไปทางด้านหลังเสื้อของอิฐ ทำให้อิฐขนลุกซู่ขึ้นมาทันที พร้อมกับเข้าใจแล้วว่าเดย์หมายความว่ายังไง


“ไอ้บ้าเดย์ มึงจะมาหื่นอะไรตอนนี้ มึงกำลังจะสอนกูทำกับข้าวนะเว้ย นี่ก็ในห้องครัวนะ มึงนี่ แม่ง” อิฐโวยวายกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง และรู้ได้ทันทีว่าจริงๆแล้วเดย์ไม่ได้เป็นอะไร แค่อยากหาเรื่องทำเรื่องหื่นใส่เขาก็เท่านั้นเอง


“ยังมีเวลาอีกเยอะ กว่าจะถึงเวลากินมื้อเย็น ให้กูกินของว่างระหว่างวันก่อนไม่ได้รึไง” เดย์พูดพร้อมกับใช้จมูกโด่งคลอเคลียไปที่แก้มของลำคอของอิฐ

“ถือว่าช่วยให้กูได้ระบายความเครียดออกด้วยไง” เดย์บอกกลับไปยิ้มๆ เอาจริงๆ เดย์ไม่ได้เครียดอะไรมากนัก แต่ช่วงแว่บหนึ่งที่เขาห่วงอิฐขึ้นมา อยากจะบอกว่าเขาจะไปกับอิฐคืนนี้ด้วย แต่ก็ต้องห้ามใจตัวเองเอาไว้ นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เดย์รู้สึกอึดอัดตัวเองในตอนนี้ จึงอยากหาทางระบายออกสักนิด


“ไม่เอา เดย์ นี่มันห้องครัวนะเว้ย...อื้อออ”



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++++++++



2  Be  Con

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

อัพครบร้อยแล้วค่ะ อาจจะไม่ตื่นเต้นอะไรมากนะคะ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น