susy

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : chapter 9

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.6k

ความคิดเห็น : 33

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
chapter 9
แบบอักษร

#Big part

"อยากกินร้านไหนเปา" ผมหันไปถามขณะขับรถออกมาจากสนาม

"อยากกินร้านพี่คมครับ" เปาหันมาบอก ร้านพี่คมที่เปาบอกเป็นร้านเพื่อนผมเอง เป็นร้านอาหารริมน้ำเปิดตั้งเเต่เช้าถึงกลางคืนดึกๆเลย ผมชอบพาเปาไปร้านนั้น เพราะบรรยากาศมันดี ถึงจะเป็นตอนกลางวันเเดดก็ไม่ได้ร้านมาก มีลมอ่อนๆ

"จัดไปครับ" ผมตอบรับยิ้มๆเเล้วพากันมุ่งหน้ามาร้านของไอ้คมมัน ใช้เวลาประมาณเกือบครึ่งชั่วโมงได้

.

.

"อ่าวไอ้บิ๊ก ลมอะไรหอบมาวะ ไม่เจอนานเลย" พอเดินเข้ามาเหยียบเขตร้านมัน

"ไม่เเขวะสิเพื่อน กูลูกค้ามึงนะ" ผมตบไล่มันทีเล่นทีจริง

"สวัสดีครับพี่คม เข้าไปข้างในกันเถอะครับ ผมหิวเเล้ว" เปาพูดเเทรกเเล้วเดินนำหน้าเข้าไปในร้านก่อน นี่เเหละครับเปา ชอบให้คนเอาใจน่ะ

"ยังเหมือนเดิมเลยนะเด็กมึง" คมพูดเเซว เเต่เหมือนว่ามันดูเเขวะกูมากกว่าว่ะ

"เอาน่า น้องยังเด็ก" ผมก็พูดเเก้ตัวใจเปาเหมือนเคย ผมก็ไม่อยากให้ใครมาว่าเปาเหมือนกัน

.

.

"อิ่มไหมครับเปา" ผมถามขึ้นหลังจากที่เห็นว่าเปามีท่าทีว่าจะอิ่มเเล้ว "อยากทานของหวานอะไรไหม"

"พอเเล้วครับ เดี๋ยวเปาอ้วน" เปาตอบกลับมาด้วยรอยยิ้มน่ารัก ตาหยี่ๆ ยิ้มทีโลกทั้งใบดูสดใสขึ้นเยอะ

"ถึงเปาจะอ้วนเเต่เปาก็ยังน่ารักสำหรับพี่นะ" หยอดครับหยอด หึหึ

"ปากหวานจังเลยนะครับ เอ่อ พี่บิ๊กครับ"

"ครับ" ผมเงยหน้าขึ้นไปตามเสียงเรียก

"คือเปามีเรื่องอยากจะรบกวนพี่ได้ไหมครับ" เปาเเสดงสีหน้าน่าเอ็นดู ผมก็ไม่เคยปฏิเสธอะไรเด็กน้อยคนนี้สักเท่าไหร่หรอกครับ เหมือนรังเเกเด็กยังไงไม่รู้

"ว่ามาสิครับ พี่ช่วยเปาได้ทุกเรื่องนะ"

"คือช่วงนี้เปามีปัญหาเรื่องการเงินกับที่บ้านอะครับ พี่บิ๊กพอจะช่วยเปาได้ไหม" อ่า เรื่องเดิมอีกเเล้ว

"คราวนี้มีปัญหาเท่าไหร่ล่ะครับ" ผมก็บอกเลยนะว่าผมเต็มใจช่วยเสมอ

"ประมาณสามหมื่นน่ะครับ"

"สามหมื่นเลยหรอเปา ปกติเเค่หมื่นสองหมื่นเองไม่ใช่หรอไง" คราวนี้มาสามหมื่น มันทะเเม่งเเปลกๆนะ

"ไม่ได้หรอครับ" เปาถามกลับทำหน้าหม่นๆนิดหน่อย

"ไม่ใช่ไม่ได้ครับ พี่อยากรู้ว่าปัญหาที่บ้านเปาคืออะไร ทำไมรอบนี้ใช้เงินเยอะจัง" เอาจริงๆ ผมหมดกับน้องไปเป็นเเสนเเล้วนะ สถานะก็ไม่ได้ เงินน่ะผมไม่หวงหรอก ผมหวงความรู้สึกตัวเองมากกว่า

"คือเเม่เปาต้องผ่าตัดอ่ะครับ เเล้วเปาต้องการไปอยู่ดูเเม่ เปาคิดว่าเงินเก็บเปาคงไม่พอ" เหตุผลมันก็ดูดีนะ เเต่ไม่รู้ว่าจริงรึเปล่า เเค่นั้นเอง เเต่เอาเถอะ เพื่อเปา

"เดี๋ยวพี่โอนให้เเล้วกันนะ เเล้วจะกลับไปอยู่กับเเม่เมื่อไหร่ล่ะ"

"ขอบคุณครับ ช่วงประมาณเดือนหน้าอะครับ" เปายิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี ผิดจากหน้าตาหม่นศร้าจากเมื่อกี้เลยนะ

"โอเค ก่อนไปยังไงบอกพี่ด้วยนะ เดี๋ยวเราจะกลับไปที่สนามกับพี่เลยไหม"

"เอ่อ ไม่ดีกว่าครับ เปาไม่รบกวนเเล้ว พี่บิ๊กไปส่งเปาที่คอนโดนะ"

"ครับ งั้นเดี๋ยวรอแปปนะ" ผมกวักมือเรียกพนักงานร้านมาคนนึง

.


​"น้อง เอาเเบบนี้กลับบ้านอีกชุดนะ เปลี่ยนจากต้มยำกุ้งเป็นต้มจืดเต้าหู้เเล้วกัน" ผมสั่งอาหารอีกชุด เพราะอยู่ๆก็นึกถึงคนที่นอนป่วยอยู่ที่บ้านซะงั้น

หึ มึงนี่มีอิทธืพลกับหัวใจกูจังนะ ...ไอ้ดรีม

"พี่บิ๊กสั่งไปให้ใครหรอครับ" เปาหันมาถาม เพราะปกติผมไม่ค่อยกินอาหารซ้ำๆกันในเเต่ละวัน

"คนป่วยน่ะ" ผมตอบกลับไป เปาก็พยักหน้ารับ เเต่ก็ไม่ได้ว่าอะไร

หลังจากนั้นเราสองคนก็รออาหารอีกชุดนึงมาส่ง ผมจ่ายตังเสร็จก็ไปร่ำลาไอ้คมมันนิดหน่อย เเล้วก็พาเปาไปส่งที่คอนโด

.

.

"กลับมาเเล้วหรอเฮีย" เสียงไอ้เชาว์ดังมาตั้งเเต่ทางเข้าโรงรถ

"เออ เเล้วพี่มึงไปไหน"

"พี่เเช่มอะหรอ ก็ไปทำงานที่เฮียสั่งไง ดูเหมือนรายนั้นจะพยศน่าดูนะ" เชาว์ตอบมาพร้อมกับยิ้มขำด้วย สงสัยไอ้เเช่มเจอฤทธิ์ไอ้ดรีมเข้าเเล้วล่ะสิ

"อืม เเล้วนี่มึงเปิดสนามรึยัง"

"ผมให้ไอ้วิทไปเปิดเเล้วครับ" เชาว์ตอบกลับ

"นั่นผัวมึงนะ ไม่ใช่ทาส" ผมก็เเซวกลับขำๆ

"ก็เพราะว่าผัวไงครับ เลยต้องจัดการให้อยู่ในโอวาท" เชาว์ก็ตอบกลับมานิ่งๆ ไม่มีท่าทีกวนตีนเเต่อย่างใด นี่มึงจริงจังกับการให้โอวาทผัวขนาดนั้นเลย

"ทำไมมั่นใจจังวะ"

"ก็ถ้ามันไม่ทำให้ผมพอใจ คืนนั้นมันก็อย่าหวังจะได้เข้ารูเลยครับ ผมไปล่ะ คุยกับเฮียชอบชวนผมวกเข้าเรื่องประตูหลังอย่างเดียวเลยนะ" เชาว์พูดจบก็เดินออกไปจัดการกับรถต่อ

เอ้า ...ตกลงใครเป็นลูกน้อง ใครเป็นเจ้านายวะเนี่ย

#End


#Dream part

"ซี๊ดดด" ปวดหัว ปวดตัวเหี้ยๆ ผมปรับสายตาให้อยู่ในโหมดโฟกัส เเล้วหันไปสังเกตุรอบๆห้อง

เเล้วไอ้เหี้ยที่มันทำผมเป็นเเบบนี้หายไปไหนวะ


ก๊อกๆๆ

-เเกร่ก-


"มึงไปนะ..." อ่าว ไม่ใช่ไอ้บิ๊กนี่หว่า

"ไง ตื่นละหรอ เฮียให้เอากับข้าวกับยามาให้ กินหน่อยนะ" คนที่พึ่งเข้ามาบอกกับผม

ผมก็พยักหน้ารับ กินหน่อยก็ดีเหมือนกัน ทั้งหิว ทั้งรู้สึกปวดหัวตัวร้อน กินก่อนเอาเเรง เดี๋ยวค่อยหาเรื่องเอาคืนไอ้บิ๊กควาย

ผมได้กินข้าวต้มอีกเเล้ว เฮ้อ เบื่อว่ะ เเต่ก็นะเลือกไม่ได้นี่หว่า

"มึงอยากได้อะไรอีกไหม"

"ชื่อไร" ผมไม่ได้ตอบคำถามเเต่ผมถามก่อน

"ใคร กูน่ะหรอ" มันชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง

"อือ"

"กูชื่อเเช่ม เเล้วมึงชื่ออะไร"

"ดรีม..."

"มึงเจ็บคอรึเปล่า" แช่มถามผม ผมก็ส่ายหน้า จริงๆก็เจ็บนะ เเต่ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นเเล้ว

"เเล้วทำไมมึงพูดน้อยจัง" เฮ้อ คำถามนี้อีกละ อีกทั้งชีวิต กูจะต้องเจอคำถามนี้อีกกี่ครั้งวะ

"ปกติ..." ไอ้เเช่มก็ขมวดคิ้วเป็นปม เเต่มันก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ ผมจึงถามกลับบ้าง

"จะกลับมาเมื่อไหร่"

"ใคร เฮียกูหรอ" เเช่มถามกลับ ผมก็พยักหน้า

"โว้ย พูดน้อยจริงไรจริง เฮียให้อมอะไรไว้ในปากหรือไง ...กูโทรถามเเล้วกำลังขับรถกลับ จะเอาอะไรไหม" เเช่มสบถด่าผมก่อนที่จะตอบคำถาม

ส่วนผมน่ะหรอ ส่ายหน้าเป็นคำตอบ เเล้วเดินกลับไปที่เตียงนอน ล้มตัวนอนอีกครั้ง เเต่ไอ้เเช่มก็เดินตามผมมา ผมก็มองหน้ามันอย่างสงสัย

"กูขอเเตะหน้าผากมึงหน่อยดิ" ผมก็พยักหน้าเเล้วนอนเฉยๆ พอมันเเตะเสร็จมันบ่นอะไรไม่รู้เเล้วก็ลุกออกไป

"กูจะไปเอาเจลลดไข้ให้ อย่าพึ่งนอนนะ" เเช่มบอก สักพักก็เดินออกมาพร้อมกับเจลลดไข้ในมือ เเล้วยื่นให้ผม

อะไรวะ นี่มึงจะไม่ช่วยกูเเปะรึไง!

"ทำให้หน่อย" ผมใช้ประโยคขอร้องบอกกับมัน มันถอนหายใจหนักๆออกมาทีหนึง

"มึงทำเอง เฮียบอกว่าห้ามเเตะต้องมึง"

หืม นี่กูเป็นเอดส์?


ครืดดด

//เสียงรถ......//

เอาล่ะได้เวลาเครื่องปั่นทำงานเเล้ว


"นะ..." ผมส่งสายตาออดอ้อน เชื่อสิขนาดไอ้บิ๊กมันยังเคยหลงเลย ยังไงไอ้เเช่มมันก็ต้องหลงสายตาออดอ้อนผมอยู่เเล้ว

"ไอ้เหี้ย อย่าใช้สายตาเเบบนั้น สัส" นั่นไงล่ะ

"ผม... ไม่ไหว" ผมทำหน้าเป็นลูกเเมว? มั้งนะ มากขึ้นไปอีก

"เออๆ งั้นอยู่เฉยๆ" หึหึ ได้ผลครับ ไอ้เเช่มเเกะเเผ่นเจลกำลังจะเเปะให้ผม เเล้วอยู่ๆหนูก็มาติดกับ...


-เเกร่ก-

พรึ่บ! ผมก็ดึงตัวไอ้เเช่มลงมาให้ได้มุมนิดหน่อย

"เฮ้ย ไอ้เหี้ยเเช่ม!"

หึหึ มึงไม่อยากให้ใครเเตะต้องสัมผัสตัวกูใช่ไหม ดีเลย...

...กูนี่เเหละจะทำให้มึงคลั่งตาย ไอ้บิ๊ก...

​--------------------

เฮียบิ๊กไม่ได้โง่นะจ้ะ เเต่อยู่ในอาการหลงเฉยๆ เลยยอมให้หลอกเอาเงิน

ส่วนน้องดรีมของเจ้ ทำดีมากค่าาา ทำให้คลั่งตายไปเลย อิอิ

ไรท์หายไปนาน อย่าพึ่งทิ้งกันนะ

ช่วงนี้งานกลุ่มที่มหาลัยเยอะมากกกกก





ความคิดเห็น