Papai

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : เบียร์xปัน 3

ชื่อตอน : ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : เบียร์xปัน 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 643

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทิ้งไว้กลางทาง เดอะซีรี่ย์ : เบียร์xปัน 3
แบบอักษร

ทิ้งไว้กลางเรื่อง คนในความลับ​ (เบียร์xปัน)

ผ่านมาอาทิตย์หนึ่งแล้วนับจากวันที่ปันไปนอนที่ห้องของเบียร์ หลังจากวันนั้นเขาก็ไม่ได้มาเที่ยวที่คลับอีกและรุ้งลดาก็เงียบหายไปเช่นกัน เบียร์เองก็ไปเรียนและทำงานปกติ เขาก็ยังคงแอบมองนายหญิงวาปีย์ต่อไปไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง แต่ที่เปลี่ยนก็น่าจะความรู้สึกของเบียร์ที่มีต่อนายหญิงของเขา มันกลับไม่รู้สึกเจ็บมากเท่าไหร่นัก เมื่อเห็นนายหญิงเดินกอดไปกับนายอาทิตย์

“แปลกจังวะ ไม่เห็นจะรู้สึกหน่วงเลย”เบียร์บ่นกับตัวเอง ก่อนจะก้มทำงานต่อ เขาเป็นแบบนี้หลายวันแล้ว

เสียงเพลงกระหึ่มไปทั้งคลับ เบียร์ที่กำลังง่วนอยู่กับการชงเหล้าอยู่นาน จึงอยากจะพักบ้างวันนี้วันศุกร์คนจะเยอะเป็นพิเศษ

“พี่ป๋อง ผมจะไปเข้าห้องน้ำและสูบบุหรี่ สักสิบนาทีครับ”เบียร์เอ่ย ก่อนจะเดินออกไปทางหลังร้าน ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรเขาดูจะไม่ค่อยมีความสุขนัก กับชีวิตหรือเหมือนในใจกำลังคิดถึงใครบางคน

ฟู่ววววววว

ร่างสูงยืนพิงกำแพงด้านหลังร้าน เงยหน้ามองควันบุหรี่ที่กำลังพ่นออกมา ล่องลอยออกไป มือหนึ่งคีบบุหรี่อีกมือก็ควักของบางอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

“ไม่มาเที่ยวแล้วกูจะเอาไปให้ยังไงว่ะ”เบียร์เอ่ยออกมากับนาฬิกาเรือนแพงของปันที่ทิ้งไว้ที่ห้องของเขาเมื่ออาทิตย์ก่อน

ทางด้านปัน เช้าของอีกวันที่เขาหมกตัวอยู่ที่บ้าน นับจากวันที่รุ้งลดาแฟนสาวของเขา บอกเลิกเพราะความจู้จี้ขี้หึงของปันทำให้หญิงสาวไม่ชอบ เธอใช้เหตุผลนี้

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“คุณปันคะ คุณปัน ลงมาทานอะไรสักหน่อยไหมคะ”

“ยังไม่หิว เดี๋ยวหิวจะไปกินเอง”

“แต่ว่าคุณท่านบอกว่า...”

“ฉันบอกว่าไม่หิวไง ออกไปฉันอยากอยู่คนเดียว”ปันเอ่ยตะคอกอย่างไม่พอใจก่อนจะขว้างหมอนใบใหญ่ไปที่ประตูอย่างแรง

“ รุ้งนะรุ้งทิ้งปันทำไม”ปันฟุบหน้าลงกับหมอน เขาไม่เคยสนใจใครแม้ว่าจะมีผู้หญิงมากมายเข้ามาให้เลือก แต่เขาไม่ได้สนใจนัก เขาเงยหน้ามองไปยังข้างนอก ก่อนที่จะหันไปมองนาฬิกาข้อ เพื่อจะดูเวลา

“เห้ย! หายไปไหนว่ะ”ปันรีบรื้อทั่วห้องของตัวเอง นาฬิกาเรือนแพงของแม่ที่ซื้อให้เมื่อวันเกิดเขาเอง

“เห้ย! จะหายไปได้ไงว่ะ เราไม่เคยห่างตัวเลยนะ”ปันอุทานออกมา

สองมือกุมขมับนาฬิกาเรือนหยิบแสน แม่เขาซื้อให้ตอนนี้มันหายไปไหน เขาตรองดูเหตุการณ์เรื่อยๆ จนพบว่าตัวเองเมาเมื่อวันก่อน และก็คงถูกถอดออกจากไอ้ชู้บ้าคนนั้น

“ไอ้ชู้ มึงเป็นชู้ยังไม่พอจะเป็นโจรอีกหรอว่ะ จะเอาครบทั้งศีลห้าเลยหรอไง”ปันว่างอย่างงั้นก็รีบอาบน้ำแต่งตัวทันที เขาจำหอพักและห้องของเบียร์ได้ดี

ปันใช้เวลาไม่นานนักก็มาถึงที่หอพักของเบียร์ เขาจอดรถได้ก็รีบดิ่งจะเข้าตึกทันที แต่ก็ต้องหยุดเท้าเพราะเสียงป้าขายอาหารตามสั่ง

“พ่อหนุ่ม วันนี้ป้ามีสปาเก๊ตตี้แล้วนะ ขอบใจมากที่คิดเมนูให้ป้า เด็กๆนักศึกษาชอบกันใหญ่เลย”รอยยิ้มของป้าทำเอาปันยกยิ้มออกมาทันที จากใบหน้าตึงเครียดเมื่อสักครู่นี้

“อ่อ ครับผม แล้วขายดีมากไหมหล่ะครับ”ปันเดินเข้ามาในร้านก่อนจะนั่งลง”

“ขายดีมากๆเลย ถ้าไม่รีบไปหาหนูเบียร์รอป้าแปบนะ เดี๋ยวป้าทำให้ทานและฝากให้หนูเบียร์ด้วย รายนั้นสั่งติดกันหลายวันแล้ว”ป้าเอ่ยออกมา ก่อนจะรีบดิ่งไปทำอาหารทันที โดยที่ปันยังไม่ทันจะเอ่ยปากอะไร และเขาเองก็รู้สึกดีกับมิตรภาพแบบนี้จัง

ปันเดินขึ้นตึกมาอย่างง่ายดาย เพราะลุง รปภ. เคยเห็นหน้าเขาแล้วแถมยังสนิทกับป้าข้างตึกอีกแกเลยไม่ได้สนใจอะไร ปันเดินมาหยุดที่ห้องริมสุดของหอและของชั้น ก่อนจะยกมือขึ้นเคาะเบาๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เขาใช้เวลาไม่นานนัก เสียงคนจากข้างในก็เปิดประตู แต่คนที่มาเปิดประตุกลลับไม่ใช่เบียร์ แต่เป็นสาวสวยหุ่นดี ที่สวมเพียงผ้าขนหนูผืนเดียวเท่านั้น ลำคอแห้งผ่าวทันที ความรู้สึกบอกไม่ถูกกำลังวิ่งเข้ามาในหัว

“มาหาใครคะ”หญิงสาวเอ่ย

“เอ่อ...เจ้าของห้องอยู่ไหม”ปันเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก เอาไงหล่ะทีนี้ แค่คิดว่าริมฝีปากของไอ้ชู้คนนั้นเคยจูบเขาและตอนนี้ไอ้นั้นก็เพิ่งเอากับผู้หญิงไปนี่หน่า

“ป้อง มีคนมาหา”หญิงสาวหันไปตะโกนเรียกชื่อคนข้างใน ป้องหรอไม่ใช่นะไอ้นั้นชื่อเบียร์ป่ะว่ะถ้าข้อมูลของเพื่อนไม่ผิดพลาด

“อะไร ใครมาที่รัก”คนที่เดินออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเดียวตอนนี้

“เชี่ย...อะไรว่ะ”ปันอุทานเบาๆก่อนจะยกยิ้มหวานออกมา

“มาหากูหรอ มึงเป็นใครว่ะ”คนชื่อป้องเอ่ยออกมา ปันคิดว่าเขาคงมาห้องผิดแน่ๆเลย จึงได้แค่ยิ้มอย่างเดียว แต่ยังไม่ทันที่ป้องจะเดดินออกมาหาปันด้านนอก เสียงห้องตรงข้างก็เปิดออกมาทันที

แกร๊ก!

“โวยวายอะไรว่ะ ไอ้ป้อง”เสียงของเบียร์ที่อยู่ตรงข้ามเอ่ยขึ้น ปันอ้าปากค้างทันที ก็เขาเคาะห้องผิดอ่าดิ เอาไงหล่ะทีนี้

“ก็ไอ้นี่อ่าดิ อยู่ๆก็มาหากูและก็ยืนบื้อไม่พูดไม่จา แถมมองนมเมียกูอีก”ป้องเอ่ย ก่อนที่ปันจะหันไปมองเบียร์และยกยิ้มอ่อนๆ

“หึ...คนนี้แฟนกูเองสงสัยจำห้องกูผิดอ่ะ เพิ่งเคยพามาที่ห้องครั้งเดียว เลยจำผิดมั้ง”เบียร์เอ่ย ทำเอาปันนั่งไปเลย อะไรคือแฟนกู แล้วไอ้เพื่อนก็ยิ้มให้เขาแปลกๆด้วย

“เอ่อๆ งั้นมึงรีบพาแฟนมึงไปเลยนะ ก่อนที่กูจะจิ้มตามันบอด มองจังนมเมียกูอ่ะแล้วเสือกเป็นเกย์”เจ้าของห้องตรงหน้าเอ่ยก่อนจะเปิดประตูทันที ส่วนปันที่ถูกเบียร์ดึงเข้าห้องมา เบียร์ยืนหัวเราะปันเบาๆ ก่อนจะเอ่ยถามคนตรงหน้าที่ยืนหน้าแดงเพราะความโมโห

“จะหัวเราะทำซากกอะไรว่ะ”

“ฮ่าๆๆ ก็ขำมึงอ่าดิ จำห้องกูไม่ได้หรอว่ะ”

“เอ่อดิ ก็เคยมาแค่ครั้งเดียว และนี่ป้าแม่ค้าฝากมาให้มึง”ปันเอ่ยพร้อมยื่นถุงสปาเก๊ตตี้ผัดสองกล่องให้เบียร์

“ทำไมมันมีสองกล่องว่ะ”เบียร์เอ่ย พร้อมดึงถุงเดินหลังห้อง

“ของกูด้วยกล่องหนึ่ง”เบียร์พยักหน้า ก่อนจะจัดการกับสปาเก็ตตี้ ใส่จานพร้อมเดินมาที่โต๊ะญี่ปุ่นกลางห้อง ซึ่งมีปันนั่งอยู่ก่อนแล้ว

“อ่ะ เพราะมึงนะเนี้ยป้าเลยไปหาวิธีทำมาขาย อร่อยใช้ได้ว่ะ”เบียร์เอ่ย ก่อนจะตักอาหารเข้าปาก แต่ปันกลับมองไปยังคนตรงหน้า เขารู้สึกร้อนใบหน้าวูบวาบ เมื่อคิดถึงเรื่องเมื่อสักครู่นี้ “แฟนกู”

“เอ้อ ว่าแต่มึงมาหากูทำไม ไหนบอกว่าจะไม่มาที่นี่อีกแล้วไง หรือคิดถึงกู ไม่สิ คิดถึงจูบกู”เบียร์เอ่ย ทำเอาปันเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ไอ้บ้า กูแค่จะมาถามมึงว่า คืนนั้นเห็นนาฬิกากูป่ะ”ปันเอ่ย เบียร์ยกยิ้มก่อนจะกินต่อโดยไม่ได้พูดอะไร จนปันนึกโมโห

“มึงไม่ตอบแสดงว่าอยู่กับมึงหรอ ไอ้บ้านาฬิกาของกูนะไม่ใช่ของมึง”ปันเอ่ยขึ้น

“ก็ของมึงไง กูก็ไม่ได้บอกว่าของกูสักหน่อย”

“แล้วทำไมไม่คืนกูหล่ะ”

“มึงแดกก่อนไหมแล้วค่อยพูดอ่ะ”เบียร์เอ่ย ก่อนจะตักปลาหมึกในจานของปันเข้าปากตัวเอง

“ไอ้เชี่ยยยย นี่มันปลาหมึกกูนะ”ปันเอ่ยก่อนจะใช้ส้อมจิ้มกุ้งในจานของเบียร์อย่างลืมตัวว่าเขาไม่สนิทกับใครเขาจะไม่มีทางกินอาหารจานเดียวกับคนนั้น

“เอาคืนหรอว่ะ นั้นมันตัวสุดท้ายของกูนะ”เบียร์เอ่ย แต่ไม่ทันแล้ว ปันจับกุ้งเข้าปากเรียบร้อยแต่ยังไม่ทันทีกุ้งจะเข้าไปหมดทั้งตัว เบียร์ก็รีบลุกขั้นพร้อมเอื้อมมือไปล๊อคหลังคอของปันไว้

หมับ!

อึก!

จุ๊บ!

กุ้งในปากของปันก็ย้ายมาอยู่ที่ปากของเบียร์เรียบร้อยแล้ว ใบหน้าแดงเห่อของปันมันสุดๆแล้วตอนนี้ หูดับไปเลย จูบครั้งที่สามกับผู้ชายคนนี้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วมั้งถ้าจะทุกครั้งที่เจอกันขนาดนี้

“อะ...ไอ่ห่า ถ้ามึงจะจูบกูบ่อยขนาดนี้...มึง...”ปันเอ่ยขึ้นอย่างโมโหที่โดนจูบหรือโมโหที่ตัวเองใจเต้นแรง แต่ต่างกันกับเบียร์ที่ตอนนี้รู้สึกดีกับผู้ชายคนนี้ไปซะแล้ว

“อะไร...มึงทำไม ถ้ากูจูบบ่อยแล้วไง หรือมึงกำลังคิดอะไรกับกูอยู่”เบียร์เอ่ยออกเชิงล้อเล่น แต่กลับทำเอาปันหน้าแดงทันที

“ไอ้บ้า กูเนี้ยนะชายทั้งแท่งเว้ย กูอ่ะมีเมียแล้ว ก็เมียที่มึงเสือกเป็นชู้นั้นหล่ะ”ปันเอ่ยออกมา แปลกนักที่ไม่รู้สึกโกรธคนตรงหน้าเหมือนตอนแรก

“หึ หรอ...มึงรักเขามากเลยหรอ ผู้กญิงแบบนั้น”เบียร์เอ่ย เพราะที่จริงแล้วปันไม่น่าจะได้เจอกับผู้หญิงแบบนี้เลย

“ก็เอ่อดิ กูตั้งใจว่าเรียนจบแล้วจะไปขอรุ้งแต่งงาน เลิกงานกลับมาก็เจอกับลูกน้อยและเมียทำอาหารไว้รอ แค่คิดก็มีความสุขแล้วอ่ะ”อยู่ๆปันก็เพ้อออกมาจนเบียร์รู้สึกรำคาญก่อนจะเอ่ยขึ้น

“ช่างเป็นครอบครัวแสนอบอุ่นจริงๆ ถ้าเมียมึงไม่บอกเลิกมึงนะ”เบียร์เอ่ยเรื่องจริง

“เหอะ! ถ้าไม่มีมึงมาเป็นชู้ รุ้งคงไม่ขอเลิกกับกูหรอก”ปันเอ่ยออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ แต่ก็ทำยังไงได้หล่ะในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว

“งั้นมึงก็เอาชู้เป็นผัวแทนดิ”

เคร้ง!

2be>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น