by.. ฟาง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

4/ ไอ้เด็กของผม (แก้คำผิด)

ชื่อตอน : 4/ ไอ้เด็กของผม (แก้คำผิด)

คำค้น : ตอนที่ 4

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 44.5k

ความคิดเห็น : 129

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ส.ค. 2560 06:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 900
× 0
× 0
แชร์ :
4/ ไอ้เด็กของผม (แก้คำผิด)
แบบอักษร

​โปรดP...

ทำไปแล้ว เมื่อคืนหลังจากที่ทำไปแล้วก็อดด่าตัวเองไม่ได้ ผีห่าซาตานตัวไหนมันดลบันดาลให้ผมจูบไอ้เด็กเวรนั่นวะ จืดชืดชะมัดไม่ได้เรื่องสักนิดจูบปุ๊บรู้ปั๊บเลยว่าไอ้นี่มันซิงแม้กระทั่งจูบ ผมค่อนข้างมั่นใจว่าผมเป็นจูบแรกของมัน จูบแรก? ซิง? น่าสนใจนี่หว่า

"ไอ้ห่าโปรด!"

"มึงจะแหกปากตะโกนทำไมวะโย" ผมหันไปดุมัน สายตาก็มองอย่างเอือมระอาเมื่อไหร่มันจะโตสักทีวะ

"ก็กูเรียกมึงตั้งนานแล้วอ่ะ มึงก็มัวแต่ทำตาหวานตาเชื่อมลอยไปไหนต่อไหนแล้ว ทำไมเมื่อคืนมึงไปฟันนางฟ้านางวิมานมาจากไหนวะเก็บมาเคลิ้มได้จนถึงตอนนี้อ่ะ"

"กูเนี่ยนะทำตาหวานตาเคลิ้ม? มึงไปตัดแว่นใส่ดีมั้ยโยเดี๋ยวกูออกตังค์ให้ จะเป็นหมอมึงต้องรู้จักรักษาตัวเองก่อนนะเว้ย" ผมแย้งมันเสียงแข็ง ก็เมื่อกี้ผมคิดถึงจูบของไอ้เด็กเวรนั่น ถ้าผมยอมรับข้อกล่าวหาของไอ้โยก็เท่ากับว่า..

"หึหึ กูว่ามึงต้องการกระจกนะโปรด มึงไม่ได้ตาเยิ้มอย่างไอ้โยบอกหรอกแต่มึงกำลังสนุกกำลังถูกใจ ดูท่าจะถูกใจมากด้วย" ไอ้ตุลย์นั่งลงได้ก็เริ่มวิจารณ์ผมทันที ตามมาด้วยเสียงหัวเราะเบาๆจากไอ้นัทที่เดินตามหลังมานั่งข้างๆมัน

"สงสัยมันจะเจอของเล่นถูกใจ นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว" ไอ้เดียร์ก็เป็นอีกคนที่ควรไปตัดแว่น ทำไมพวกหมอมันทักผมแบบนี้วะ

"อ่ะ ให้ยืม" ผมรับกระจกจากไอ้ยิ้มมาส่องดูตัวเองแล้วอดกระแอมไอไม่ได้ ไอ้คนที่ปากยิ้มแววตาดูตื่นเต้นสนุกในกระจกไม่ใช่ผมใช่ไหม

"เออใช่มีของดีอะไรวะไอ้โปรดแบ่งเพื่อนฝูงบ้างดิ ถ้าถึงกับทำให้ท่านโปรดแห่งวิศวะนั่งตาลอยแบบนี้ได้กูว่าไม่ธรรมดา"

"มี คืนนี้มาที่ร้านแล้วกัน เดี๋ยวกูแนะนำให้มึงรู้จักแน่เพื่อนโย" ปากน่ะพูดกับไอ้โยแต่สายตาผมส่งไปให้ไอ้นัทกับไอ้ตุลย์อย่างรู้กัน เป็นผัวชาวบ้านมานานแล้วคืนนี้กูจะหาผัวให้มึงบ้างไอ้โย หึหึ


"พี่โปรด คิดถึงจังเลยครับไม่ได้เจอกันตั้งหลายวัน"

"อืม พี่ไม่ว่างน่ะ" ผมจอดรถรับเปาข้างโรงเรียนเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือสายตาผมมันกวาดมองไปทั่วสแกนทุกตารางเมตร และแล้วก็เจอเป้าหมายกำลังเดินก้มหน้าก้มตาหาเศษเหรียญอยู่ข้างถนน เดินแบบนี้กลัวจะตกท่อหรือไงวะ

"พี่โปรดคืนนี้ค้างกับเปานะครับ"

"พี่นัดเพื่อนไว้น่ะ" 

ปี๊น พอรถใกล้จะผ่านไอ้เด็กเวรนั่นผมก็อดมือตัวเองไม่ได้ ตบแตรใส่มันไปสักทีหนึ่ง

"บีบแตรให้ใครครับ"

"ลูกหมาน่ะ กินข้าวก่อนมั้ยเดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่อ่ะ ถ้าแวะกินข้าวก็เสียเวลาที่อยู่กับพี่โปรดอีก" ผมเหลือบตามองเปาที่นั่งจ๋อยๆ ก็พอจะรู้อยู่บ้างว่าเปาคิดอะไรเกินเลยเรื่องผม แต่ก่อนหน้าที่เราจะติดต่อกันแบบนี้ผมเคยตกลงกับเปาไว้แล้วว่าเราจะเป็นแค่คู่นอน ถ้าเปามีอะไรให้ผมช่วยเหลือผมก็พร้อมจะซัพพอร์ตในฐานะคู่นอนอย่างเต็มที่แต่แค่ฐานะคู่นอน ถ้าเปาเริ่มจะคิดไปไกลเห็นทีว่าผมคงจะหมดเวลากับเด็กคนนี้แล้วล่ะ

"วันนี้พี่ไม่มีเวลาขึ้นไป เดี๋ยวไปส่งเปาเลยละกันพรุ่งนี้เช้าจะมารับไปโรงเรียน" ตอนแรกก็กะจะจบความสัมพันธ์วันนี้ แต่ถ้าจบแล้วมันจะมีเหตุผลอะไรให้ผมไปแถวนั้นอีกล่ะ รออีกนิดสิเรื่องสนุกๆมันเพิ่งจะเริ่มต้น

"ครับ" เปาตอบรับเบาๆผมเองก็ไม่ได้หันไปมองเหมือนกัน ในหัวตอนนี้มันกำลังวางแผนจะเอาชนะไอ้เด็กเวรนั่นอยู่ มึงไม่รอดแน่ๆไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎกูจะปราบพยศให้ครางอิ๋งๆเลยมึง


"วันนี้มาตามเวลานัดนะ แสดงว่าไม่ได้กกเด็กมา"

"หึหึ กูรีบมาทำตัวเป็นกามเทพน่ะ" ผมทรุดตัวนั่งตรงกลางระหว่างไอ้ตุลย์กับไอ้นัท ก่อนจะกระซิบนัดแนะพวกมันให้เรียบร้อยโดยมีสายตาไอ้โยมองตามอย่างระแวง ถูกต้องครับมองอย่างระแวงจริงๆชีวิตมันคงต้องอยู่อย่างหวาดระแวงไปตลอด เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะนิสัยหอนไปเรื่อยกวนตีนไปทั่วราชอาณาจักรแบบนั้นน่ะสิมันถึงกลัวว่าจะโดนแกล้งตลอดเวลา

"พี่โปรดสวัสดีครับ คิดยังไงเรียกผมออกมาที่นี่วะพี่" ดื่มได้ไม่ถึงสิบนาทีไอ้ดิวก็ตามมา ไอ้นัทกับไอ้ตุลย์สะกิดผมใหญ่โดยไม่กลัวไก่จะตื่นสักนิด

"ไม่คิดยังไง มึงก็เป็นน้องที่กูรักมากไงเลยเรียกมาให้รู้จักกับเพื่อนรักกูซักหน่อย นั่งดิ" ผมพยักพเยิดให้มันนั่งข้างไอ้โย ทีนี้ล่ะกูจะดูว่าใครจะประสาทกินก่อนกันระหว่างมึงสองคน

"นี่พวกเพื่อนกูเอง คนนี้"

"เดี๋ยวครับ ผมรู้จักพวกพี่เขาแล้วผมเป็นรุ่นน้องมัธยมโรงเรียนเดียวกับพวกพี่เขาน่ะ สวัสดีครับพี่ๆฝากตัวด้วยครับ" เป็นเรื่องน่าแปลกใจเล็กๆสำหรับผมที่รู้ว่าไอ้ดิวเป็นรุ่นน้องไอ้พวกนี้ ก็อย่างที่ผมบอกแหละไอ้ดิวมันเป็นน้องรหัสที่มีเมียเป็นโทรศัพท์ วันๆหนึ่งแทบจะไม่เงยหน้าคุยกับพี่รหัสอย่างผม แล้วตั้งแต่เป็นพี่เป็นน้องผมเคยเจอมันสักกี่ครั้งกันล่ะเลยไม่ได้รู้ประวัติอะไรมากมายนัก

"เอ๋..นี่น้องดิวเพื่อนน้องปันปันกับน้องมินสุดที่รักของพี่โยรึเปล่าวะ"

"ครับ ผมเป็นเพื่อนปันปันกับมินแต่ได้ข่าวว่ามินไม่ใช่สุดที่รักของพี่นี่ ใช่มั้ยครับพี่ตุลย์?" งานนี้ชักมีกลิ่นตุตุ เมื่อไอ้น้องรหัสของผมมันส่งสัญญาณอะไรสักอย่าง ไอ้ตุลย์กับมินงั้นเหรอ? น่าสนใจดี

"หึหึ กูก็ไม่รู้สินะ" ยิ่งได้ฟังที่ไอ้ตุลย์ตอบพร้อมกับกระดกเหล้าทีเดียวหมดแก้ว ยิ่งตอกย้ำกลิ่นทะแม่งๆนั้นให้มันชัดเจนขึ้น

"สุดหล่อเรายังไม่รู้จักกันเลยนะคะ พี่ชื่อพี่ยิ้มสุดสวยเป็นเพื่อนของอิพวกนี้ค่ะ"

"สวัสดีครับพี่ยิ้ม ดิวครับ" ไอ้ดิวตอบเรียบๆจากนั้นมันก็เข้าสู่การปลีกวิเวกวังเวงอยู่กับโลกที่ไม่มีวันจะเกิดน้ำท่วมได้ แผนจะหาผัวให้ไอ้โยแป้กแล้วมั้งเนี่ย อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นวะ

"กูออกไปสูบบุหรี่ก่อน"

"โอ้ย มึงช่างเป็นเจ้าของผับตัวอย่างซะจริงๆไอ้ท่านโปรด ขนาดสถานที่เป็นของมึงทั้งหมดมึงยังต้องออกไปร่อนเร่สูบบุหรี่ข้างนอกเลย กูล่ะอยากมอบรางวัลบุคคลตัวอย่างให้มึงจริงๆ" หมาคงเข้าไปคลอดลูกในปากไอ้โยเป็นฝูง เพราะเวลามันอ้าปากพูดทีไรชอบหลุดออกมาทีละตัวสองตัว แล้วหลุดออกมาแบบไม่มีวันหมดด้วยนะ 

ผมขี้เกียจฟังมันเพ้อเลยเอื้อมมือไปผลักหัวมันทีหนึ่งแล้วเดินออกมาด้านนอกกะจะสูบบุหรี่สักตัวค่อยแวะสั่งงานพี่บัญชาอีกหน่อย ผับนี้เป็นผับแรกที่พ่อยกให้ผมบริหารเต็มตัวตั้งแต่จบม.หกใหม่ๆ พ่อบอกว่าจะได้กำไรหรือขาดทุนผมต้องรับผิดชอบเองทั้งหมด แต่ที่ผ่านมานี่ก็ยังไม่เคยขาดทุนต้องขอบคุณทีมงานที่ไว้ใจได้อย่างพี่บัญชาที่คอยดูแลให้ผมทุกเรื่องจริงๆ ถามว่าพ่อมอบหมายหน้าที่นี้ให้ผมเร็วไปไหมตอบเลยว่าไม่ครับ เพราะผมเกิดและโตมากับกิจการกลางคืนของครอบครัวมันชินแล้วที่จะอยู่กับเรื่องพวกนี้ 

ส่วนบริษัทรับเหมาก่อสร้างที่พ่อกับอาอาจน้องชายหุ้นกันอยู่พ่อก็ให้อาอาจกับพี่ๆน้องๆดูแลไป นึกถึงอาอาจแล้วคิดถึงยัยชมพู่เหมือนกันไม่ได้คุยกันตั้งเกือบเดือนไม่รู้ว่าซุ่มป่วนอะไรอยู่ ผมโทรหาทีไรมันไม่ว่างตลอดเลยไอ้น้องสาวคนนี้

"ไอ้ชาย ตกลงว่าไอ้ปอมันขายตัวจริงๆป่ะวะ"

"เออดิ มึงเห็นรูปที่เขาส่งต่อกันในไลน์กลุ่มโรงเรียนป่ะ ตอนไอ้ปอขึ้นรถตั้งนานสองนานไปทำอะไรกับเขาบนรถน่ะ เขาว่าไอ้คนนั้นแหละที่ไอ้ปอไปขายตัวให้อยู่ประจำ ขนาดคนเดินผ่านไปผ่านมาเยอะแยะรถก็จอดข้างโรงเรียนมันก็ยังใจกล้านะมึง โคตรใจถึงว่ะ"

"แต่นั่นมันเสี่ยของพี่เปาไม่ใช่เหรอวะกูเห็นเขาไปรับพี่เปาที่โรงเรียนบ่อยๆแบบนี้ก็เท่ากับว่าไอ้ปอมันแย่งเสี่ยของพี่เปาน่ะสิ โห่ เห็นเงียบๆทำตัวสงบเสงี่ยมเป็นเด็กวัดที่แท้แม่งร้าย กูล่ะสงสารพี่เปาเลยโดนไอ้เด็กวัดแย่งกันเห็นๆแบบนี้"

"มึงอยากรู้อะไรเข้าไปดูในไลน์กลุ่มเลยเดี๋ยวกูดึงมึงเข้ากลุ่มเองรายละเอียดเพียบ โรงเรียนเรามีคนเคยใช้บริการไอ้ปอด้วยนะเว้ย เห็นมันคุยฟุ้งในไลน์ว่าพันเดียวเสียวทั้งคืนไอ้ปอบริการถึงอกถึงใจ กูก็อยากลองซักทีนึงเหมือนกัน วันก่อนกูลองถามมันแม่งทำเป็นบอกไม่ได้ทำแถมด่ากูอีก กูว่าหาเรื่องอัพราคาค่าตัวมากกว่า"

ผมเหยียบบุหรี่ที่สูบจนหมดมวนแล้วเดินผ่านไอ้เด็กสองคนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ด้านหลังดูแล้วน่าจะเป็นเด็กม.ปลาย อย่าแปลกใจเลยว่าทำไมถึงเข้าสถานที่แบบนี้ได้ ธุรกิจสีเทาก็คือธุรกิจสีเทาให้ทำตามกฎระเบียบทุกอย่างน่ะมันมีน้อยมากๆ เชื่อผมสิเผลอๆร้อยร้านจะมีไม่ถึงสามร้านด้วยซ้ำ แต่ ไอ้ปอเด็กวัด เปา เสี่ยของเปา ขึ้นรถที่จอดข้างโรงเรียน?


ปี๊นๆ "บีบแตรให้ลูกหมาอีกแล้วเหรอครับพี่โปรด" ผมเหลือบมองเปาที่เอ่ยถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เห็นทีคงต้องรีบเปิดเกมส์กับเป้าหมายแล้วล่ะจะได้ไม่ต้องมานั่งรำคาญคำพูดประชดประชันของเปาอีก คือแฟนผมก็ไม่ใช่แล้วจะมาเหน็บแนมเอาอะไรวะ

"ตอนเย็นไม่ได้มารับนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าพี่ไปรับที่ห้องก็แล้วกัน"

"พักนี้พี่โปรดไม่กอดเปาเลยนะครับ มีคนใหม่รึเปล่าเนี่ย" ผมปรายตามองเปาที่ทำเป็นถามทีเล่นทีจริง

"หึหึ ได้ข่าวว่ารุ่นน้องเปาไอ้เด็กวัดนั่นมันขายตัวเหรอ น่าสนใจเหมือนกันนะติดต่อให้พี่ได้มั้ยล่ะ" ผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบๆ 

เรื่องที่ได้ยินเมื่อคืนยังคาใจอยู่อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้ปอที่พูดถึงมันใช่ไอ้เด็กเวรนั่นไหม แต่ประเด็นคือไอ้ปอขึ้นรถเสี่ยของเปาที่จอดข้างโรงเรียนมันจะใช่ผมหรือเปล่าวะ ถ้าใช่นี่ผมไม่รู้จะสมน้ำหน้าหรือเวทนาไอ้เด็กเวรนั่นดีโดนใส่ไข่ซะขนาดนั้น แล้วเรื่องขายตัวอีกขนาดจูบมันยังเงอะๆงะๆคนเพิ่งจะเคยโดนจูบเป็นครั้งแรกอย่างมันจะมีปัญญาไปขายตัวให้ใครวะ

"พี่โปรดสนใจน้องปอเหรอครับ เปาก็ได้ยินมาเหมือนกันว่าน้องขายตัวไม่รู้จริงรึเปล่าแต่ที่โรงเรียนเขาพูดเรื่องนี้กันเยอะมาก"

"แล้วเปาคิดว่ามันทำจริงรึเปล่าล่ะ ถ้ามันขายจริงก็ติดต่อให้พี่หน่อย" ผมหันไปสบตากับเปาแววตาหึงหวง ไม่พอใจ ปนความอิจฉาแสดงให้เห็นอย่างเก็บไว้ไม่อยู่

"น้องไม่ได้ทำหรอกมั้งครับ พี่โปรดอย่าไปยุ่งกับน้องเขาเลยน้องเป็นเด็กดีชีวิตน่าสงสารออก"

"อืมเหรอ ลงไปได้แล้วพี่จะรีบไปเรียน"

"จุ๊บ พรุ่งนี้พบกันครับ" ผมมองตามเปาลงจากรถเดินเข้าไปในโรงเรียน เด็กคนนี้ผมรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าไม่ธรรมดาแต่ไม่คิดว่าจะร้ายมากกว่าที่คาดไว้ เผลอๆข่าวลือของไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎนั่นจะเป็นฝีมือของเปาด้วยซ้ำ 

เคยมีคนใช้บริการไอ้เด็กเวรนั่นงั้นเหรอ? ตลกว่ะ ยังไงผมก็คิดว่าไอ้เด็กเวรนั่นมันยังซิงและผมนี่แหละจะเปิดซิงมันเองถึงแม้ว่าที่ผ่านมาผมจะเลือกเอาแต่คนเป็นงานก็เถอะ แต่การที่ได้เปิดซิงม้าพยศแบบไอ้เด็กเวรนั่นมันก็น่าสนุกและสะใจไม่น้อยนี่ครับ


"ขอโทษที่โทรมารบกวนเวลานอนนะครับพี่บัญชา"

"ไม่เป็นไรครับ คุณโปรดมีอะไรรึเปล่าครับ"

"รบกวนพี่ช่วยสืบเรื่องเด็กคนนี้ให้ผมหน่อย รายละเอียดผมส่งไปให้ในไลน์แล้วถ้าเป็นไปได้ขอเร็วที่สุดนะพี่"

"อยู่ในกรุงเทพรึเปล่าครับคุณโปรด"

"อยู่โรงเรียนแถวมหาลัยผมนี่แหละ"

"งั้นเย็นนี้ผมเอารายละเอียดไปให้ที่ร้าน ไม่ทราบว่าคืนนี้คุณโปรดจะเข้าร้านมั้ยครับ"

"ดึกๆผมเข้าไปหาพี่ที่ร้านแล้วกัน ขอบคุณครับ"

วางสายจากพี่บัญชาผมก็เดินเอื่อยๆไปยืนดูไอ้ดิวกำลังเป็นสังคมก้มหน้าในทุกครั้งที่เจอมัน ตกลงกูมีน้องสะใภ้เป็นโทรศัพท์ป่ะเนี่ย

ผัวะ! "วันๆนึงมึงคิดจะทำอะไรบ้างวะไอ้ดิว นอกจากก้มหน้าอยู่กับเมียโทรศัพท์มึงน่ะ"

"ท่านโปรดครับถึงเวลาเรียนผมก็เรียนนะครับ ว่าแต่พี่ท่านเถอะวันนี้ไม่โฉบไปแถวร้านลาบอีกเหรอ หึหึ"

"กูไม่ได้ชอบบริโภคลาบเลือดเป็นชีวิตจิตใจ แต่ถ้ามึงอยากกินก็ได้นะเดี๋ยวกูพาไปกินลาบส่วนเลือดไม่ต้อง กวนตีนๆอย่างมึงไปหาเอาเลือดข้างหน้าก็ได้" ผมเลิกคิ้วให้มัน ทำไมต้องคิดว่าผมชอบกินลาบวะ

"เดินตามกันไปหลังร้านแป๊บเดียวน้องมันปากเจ่อเห่อบวมออกมาเลยนะท่าน ผมเพิ่งรู้ว่าสเปคท่านเป็นแบบนี้ก็นะผมถามจริงๆเถอะทำไมนิสัยเด็กจังครับท่าน สนใจเด็กมันก็แสดงออกตรงๆเลยไม่ใช่ไปแกล้งเด็กมันแบบนี้"

"มึงพูดเรื่องอะไร กูงง" อันนี้ตามไม่ทันจริงๆไม่รู้ว่ามันพูดเรื่องอะไรหมายถึงใคร

"ก็ไอ้น้องเด็กเสิร์ฟร้านลาบวันนั้นที่เราไปกินกันน่ะ แน่ะๆอย่าแถนะว่าไม่ได้ทำอะไรเด็กมันเล่นซะทั้งเจ่อทั้งบวมขนาดนั้น พี่โปรดนี่ผมถามเอาสาระพี่ชอบเด็กลาบเหรอ"

"ความรู้สึกชอบกับความรู้สึกอยากเอาชนะอยากเอามาเล่นสนุกๆมึงต้องแยกแยะนะไอ้ดิว มึงดูกูดิ๊ ตรงไหนของกูที่มันบ่งบอกว่าชอบไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎนั่น แต่กูยอมรับว่าสนใจมันอยากเห็นหน้าหยิ่งๆกวนตีนๆปากดีอย่างมันครางให้ฟังซักที" ที่พูดกับไอ้ดิวไปทั้งหมดน่ะเรื่องจริง ผมสนใจไอ้เด็กนั่นถ้าได้มันมาอยู่ใกล้ๆเปลี่ยนมันที่แว้ดๆกวนตีนๆหยิ่งๆ มาเป็นออดอ้อนเหมือนลูกหมาแทนจะเป็นยังไงวะ พอคิดแล้วความรู้สึกท้าทายกับความสนุกมันก็ก่อกวนผมให้กระเหี้ยนกระหือรืออย่างแรง

"อย่าเล่นไปเรื่อยนะพี่ ระวังเล่นแรงๆมากๆซักวันมันจะพังคามือเอา แล้วพี่จะเสียใจทีหลัง"

"สำหรับกูไม่มีคำว่าเสียใจในสิ่งที่ตัวเองตัดสินใจไปแล้วว่ะไอ้น้อง กูจะเสียใจก็ต่อเมื่อของชิ้นนั้นมันมีค่ามากพอแต่ดูแล้วของที่เราพูดถึงมันไม่ได้มีราคามากมายขนาดนั้นซะด้วย นี่กูมั่นใจว่ายังไงมันก็ไม่ใช่ของที่กูต้องเสียดายแน่นอน"

"อย่ากลืนน้ำลายตัวเองทีหลังนะพี่"

"หึหึ" ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปแต่ขำออกมาเบาๆ ก่อนพูดมันคิดก่อนไหมว่าทำไมผมต้องไปเสียดายหรือเสียใจเพราะไอ้เด็กเวรนั่น ไม่มีทางแน่นอนนี่คือสิ่งที่ผมมั่นใจที่สุดในชีวิตแล้ว


"สวัสดีครับพี่บัญชา"

"สวัสดีครับคุณโปรด นี่เรื่องที่คุยกันไว้เมื่อเช้ามีอะไรสอบถามเพิ่มเติมก็เรียกได้นะครับ"

"ขอบคุณครับพี่" ผมเดินถือซองสีน้ำตาลเข้าไปด้านใน พอปิดประตูห้องทำงานมันก็เหมือนกับเป็นการกั้นโลกข้างนอกที่มีแต่เสียงอึกทึกครึกโครม กับข้างในที่มีแต่เสียงแอร์โดยไร้เสียงใดๆเข้ามากวนใจ

นายปอรัก สุรดิษ ถูกทิ้งไว้ที่หน้าวัดxxx แจ้งเกิดและอุปถัมภ์โดยหลวงพ่อวันที่29กุมภาพันธ์

"มึงนี่อาภัพจริงๆเลยนะ ขนาดแจ้งเกิดมึงยังตรงกับวันที่สี่ปีมีครั้งเดียว" ผมอดบ่นแทนมันไม่ได้ 

และนี่อะไรปัจจุบันทำงานเป็นเด็กเสิร์ฟและล้างจานอยู่ร้านลาบxxxใกล้กับโรงเรียนที่เรียนอยู่ สถานที่พักปัจจุบันคือห้องแถวในซอยเดียวกับร้านที่ทำงาน 

"สู้ชีวิตเหมือนกันนี่หว่า ก็นึกว่าเป็นเด็กใจแตกหาเงินเที่ยวไปวันๆ" ผมสะดุดตากับข้อมูลสุดท้าย ที่โรงเรียนตอนนี้ไอ้เด็กนั่นกำลังมีข่าวลือว่าขายตัวงั้นเหรอ พอเปิดดูรูปที่แนบมาด้วยแล้วอยากหัวเราะออกมาดังๆ ก็ไอ้รูปที่วันก่อนไปสูบบุหรี่แล้วได้ยินไอ้เด็กสองคนมันคุยกันเรื่องรถน่ะ มันเป็นรถผมและคงเป็นวันที่ผมแกล้งหิ้วไอ้เด็กเวรนั่นขึ้นมาดีดเหม่งบนรถล่ะสิ พออ่านไลน์ข่าวลือที่ถูกถ่ายเอกสารมาให้ก็ถึงกับบางอ้อ ต้นตอคงมาจากคนที่ผมคิดไว้จริงๆสินะ

"อืมเปางั้นเหรอ งั้นคงถึงเวลาที่ต้องจบความสัมพันธ์คู่นอนชั่วคราวแล้วล่ะ ช่วยไม่ได้มึงอยากทำตัวล้ำเส้นเองนะ" ถึงไอ้เด็กนั่นมันจะไม่ได้มีความสำคัญพิเศษอะไรกับผม แต่การที่เปาทำแบบนี้มันก็เท่ากับประกาศตัวอ้อมๆว่าคิดและต้องการเรื่องผมมากกว่าคู่ค้าน่ะสิ 

ถึงจะลีลาดียังไงผมก็ขอบายครับไม่อยากมีปัญหาจุกจิกกวนใจอะไรตามมาทีหลัง และก็เป็นแบบนี้มาตลอดผมใช้มาตรฐานเดียวกันกับทุกคนที่ผ่านมา ไม่ว่าจะถูกใจมากแค่ไหนแต่แค่ถูกใจมันไม่ได้หมายความว่าผมจะชอบนี่ ตราบใดที่ยังไม่เจอคนที่สามารถหยุดผมให้อยู่กับเขาเพียงคนเดียวได้ ทุกๆคนก็มีฐานะแค่คู่นอน คู่ค้า คู่ขา แต่ที่แน่ๆไม่ใช่คู่รักแน่นอน


ปี๊นๆ เป็นเช้าที่สามที่ผมบีบแตรใส่ไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎนั่น โดยไม่สนใจว่าเปาจะมีปฏิกิริยายังไง

"ไอ้เด็กที่ดึงกระเป๋าอยู่นั่นใคร" ผมเอ่ยถามเปาเรียบๆเมื่อเห็นว่ามีเด็กผู้ชายตัวสูงคนหนึ่งกำลังดึงกระเป๋าไอ้เด็กของผมอยู่ อืม ครับสรรพนามที่ผมเรียกไอ้เด็กสิบแปดมงกุฎนั่นอาจเปลี่ยนไปนิดหน่อย แต่รวมๆแล้วก็คือผมจะเอามันมาเป็นเด็กของผมให้ได้

"เห็นว่าเป็นเพื่อนร่วมชั้นที่สนิทกันมาตั้งแต่ประถมน่ะครับ ไม่รู้ว่าใช่เพื่อนจริงๆรึเปล่า" เพื่อนสนิทงั้นเหรอ? จากที่อ่านประวัติเมื่อคืนมันไม่มีเพื่อนสนิทเลยนะออกจะตัวคนเดียวด้วยซ้ำ

"นี่พี่ให้เปา" ผมควักเช็คที่มีตัวเลขเงินจำนวนหนึ่งแสนยื่นให้เปา

"เอ่อ ทำไมพี่โปรดให้เงินเปาตั้งเยอะแยะอ่ะครับ"

"ไม่ดีใจเหรอที่พี่ให้น่ะ" ผมหันไปจ้องหน้านิ่งๆ เปาคงพอจะรู้ตัวแล้วล่ะมือสั่นๆเอื้อมมารับเช็คไปน้ำตาไหลเต็มหน้าหวาน สายตาก็ส่งมาอย่างอ้อนวอน เปาคงรู้แค่ว่าผมจะใจป้ำพร้อมซัพพอร์ตให้คู่นอน แต่เปาคงไม่รู้ว่าผมไม่หวั่นไหวหรือใจอ่อนให้กับน้ำตาของคู่นอนคนไหนแม้แต่คนเดียว เพราะถ้าผมจะรักคนที่เสียน้ำตาให้ผม งั้นเปาไม่ใช่คนแรกที่ผมจะต้องรัก

"ขอบใจที่เคยรู้จักกัน มีอะไรให้ช่วยก็โทรมาได้แต่ถ้าเป็นเรื่องนอนด้วยกันเหมือนเมื่อก่อนพี่คงต้องหยุดเรื่องอย่างนั้นกับเปา ขอให้โชคดี อ้อ ยิ่งโตขึ้นก่อนจะทำอะไรก็ต้องคิดให้ดีๆไม่ใช่โตแต่ตัว การกระทำไร้ซึ่งความคิดของเรามันอาจจะทำลายคนคนหนึ่งก็ได้ อะไรที่ไม่ใช่ของเรามันก็ไม่ใช่ของเรา ต่อให้พยายามจนตายมันก็ไม่ใช่ ตั้งใจเรียนล่ะ" 

ผมจ้องตาพูดกับเปาด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่แสดงออกมาชัดเจนว่าจบคือจบและห้ามพยายามเรียกร้อง ยืดเยื้อ ก่อเรื่อง สร้างเรื่อง อะไรที่จะนำพาความยุ่งยากมาให้ผมอีกเพราะผมจะไม่เตือนเป็นครั้งที่สอง

ระหว่างทางที่ขับรถมามหาลัยผมก็นึกแต่ภาพไอ้เด็กตัวสูง ผมมั่นใจว่ามองไม่ผิดแน่ๆไอ้เด็กตัวสูงนั่นมองจ้องจะกินเด็กผมนี่หว่า ฝันไปเถอะมึงกูต้องเป็นคนแรกที่เปิดซิง ถ้าอยากแดกก็ต้องรอต่อแถวไปไอ้สัส!

"ไอ้ดิวเย็นนี้ไปกินเหล้ากันป่ะ กูเลี้ยง"

"พักนี้รู้สึกดื่มบ่อยนะท่าน ผมรู้ว่าท่านเปิดกิจการเกี่ยวกับน้ำเมาน้ำดื่ม แต่ใจคอจะไม่ให้กระผมพักตับบ้างเหรอครับ"

ผัวะ! "กวนตีนไอ้สัส ตกลงมึงจะไปหรือไม่ไปเดี๋ยวกูหาเมียให้ซะเลยนี่"

"หึ หึ ท่านโปรดพี่รหัสที่สุดแสนจอมเปย์คนนี้เอ่ยปากชวนทั้งทีเรื่องอะไรผมจะปฏิเสธล่ะ ให้ผมไปหาที่ร้านกี่ทุ่มครับ" ถ้าขอพรอะไรก็ได้1ข้อตอนนี้สิ่งที่ผมอยากขอคือ ขอให้ไอ้ดิวกับไอ้โยมันได้กันฉันผัวเมีย ส่วนใครเป็นผัวเป็นเมียให้มันไปตกลงกันเอง เคมีความกวนตีนเข้ากันชะมัด คนหนึ่งกวนตีนโจ่งแจ้ง เอ๋อๆ คนหนึ่งมึนๆเงียบๆแต่ดีกรีความกวนตีนเพียบนะครับ ทำไมต่อหน้าคนอื่นมึงไม่แสดงท่าทางแบบนี้บ้างวะไอ้น้องเวร!

"สองทุ่มไปเจอกันที่ร้านเดิม"

"ท่านโปรดครับ สองทุ่มนี่ไปช่วยเด็กที่ผับท่านตบยุงเหรอครับ"

"แล้วใครบอกมึงว่าร้านเดิมของกูหมายถึงที่ผับ"

"งั้นร้านเดิมนี่มันที่ไหนครับ เอ..หรือว่าร้านน้องลาบ ท่านโปรดจะต้องฝึกกลืนน้ำลายตัวเองบ่อยๆถึงเวลาจริงๆจะได้ชิน" ผมแทบจะยกเบอร์สี่สิบสี่ที่ใส่อยู่ยันหน้ามันสักทีเมื่อเห็นสายตาล้อเลียนรู้ทันจากมัน เดี๋ยวกูจัดเมียเอ๋อไปถวายมึงถึงที่แน่ไอ้น้องนรก!


"กี่ทิ.. เฮ้อมาอีกละ โต๊ะเต็มแล้วพี่เชิญร้านหน้าเลย" คันนิ้วยิกๆอยากจะดีดเหม่งของมันแรงๆสักที มันเห็นว่าผมลืมเอาตามาด้วยหรือไงวะ แม่ง โต๊ะว่างจนเกือบจะต่อเป็นเตียงให้นอนได้ละยังมีหน้ามาบอกว่าโต๊ะเต็มอีก ไอ้นี่มันเป็นเด็กวัดยังไงไม่ซึมซับศีลห้าเอาซะเลยโกหกได้หน้ามึนๆ

"ลุงๆ โต๊ะเต็มแล้วเหรอครับ" ผมเดินไปถามลุงอ้วนพุงพลุ้ยที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ครัวหน้าร้าน จากประวัติที่อ่านมาลุงคนนี้คือเจ้าของร้านลาบ

"ยังครับ โอ๊ย ยังนั่งได้อีกเยอะแยะ เชิญครับเชิญข้างในก่อน" ลุงพุงพลุ้ยรีบวางมีดที่กำลังหั่นเนื้อย่างร้อนๆกลิ่นหอมฉุยแล้วเดินอ้อมพาผมเข้าไปด้านใน มันเป็นร้านตึกแถวธรรมดาด้านในทำเป็นโต๊ะอยู่เจ็ดแปดโต๊ะ ส่วนครัวอยู่ด้านหน้าร้านแต่รสชาติไม่ธรรมดาฝีมือจัดจ้านอร่อยกว่าเชฟที่ร้านผมเลยเถอะ

"อ่าว เมื่อกี้เด็กเสิร์ฟบอกว่าโต๊ะเต็มหมดแล้วนี่" ผมตั้งใจฟ้องจะรอดูว่าถ้าไอ้เด็กของผมถูกเจ้าของร้านจวกใส่มันจะทำยังไง

"ห๊ะ ไอ้ปอมานี่ซิ"

"อะไรอ่ะลุง ปอเก็บโต๊ะอยู่เนี่ย" เด็กผมมันทำท่าอิดออดก่อนจะเดินหน้าหงิกหน้างอมาอย่างไม่เต็มใจ คงจะรู้ตัวมั้งว่าจะโดนลุงเขาดุเอา

"หนูไปบอกลูกค้าอย่างนั้นได้ยังไงล่ะร้านเรายังไม่เต็มซักหน่อยนะลูก หนูไม่สบายรึเปล่าไปกินยาแล้วนอนพักไป วันนี้หยุดงานไปเลยแล้วกันลุงอยู่กับไอ้เปี๊ยกสองคนได้ดูวันนี้ไม่น่าจะลูกค้าเยอะ" ผมเพิ่งรู้จักคำว่าเงิบก็ตอนนี้แหละ คดีพลิกแทนที่เด็กของผมมันจะโดนโวยแต่ลุงอ้วนดันไปโอ๋มันซะนี่

"หึหึ เอาไงต่อล่ะท่านเกมส์พลิกละ เฮ้อ จะมาป้อน้องลาบทั้งทีแต่ตอนนี้น้องลาบดันถูกกันตัวให้ห่าง ผมแนะนำครั้งหน้าก่อนจะมาร้านนี้ท่านต้องวางเกมส์ดีๆว่าจะวางหมากตัวไหนก่อน"

"สัสดิวมึงเคยคิดจะมีเมียเป็นผู้ชายมั้ย" ทันทีที่เห็นหน้าตาท่าทางของไอ้ดิวที่มันพูดเมื่อกี้ใบหน้าไอ้โยก็ซ้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ผมตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่ายังไงผมต้องเอาไอ้เด็กปอมาเป็นเด็กของผมให้ได้ ในขณะเดียวกันผมก็ต้องยัดเยียดไอ้ดิวเป็นผัวไอ้โยให้ได้เช่นกัน

"ท่านพี่โปรดครับด้วยความสัตย์จริงน้องรหัสที่แสนรันทดน่าสงสารคนนี้ ตอนนี้มีความรักมั่นคงกับผู้ชายคนนึง รักมานานพอสมควรแล้วด้วย รักทั้งๆที่รู้ว่าเขามีคนที่เขารักอยู่แล้ว รักทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีวันจะได้ครอบครอง แต่ผมก็ยังยึดมั่นกับความรักครั้งนี้เสมอ" ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของไอ้ดิว มันไม่มีคำว่าล้อเล่นอยู่ในแววตาคู่นี้เลยทุกคำที่มันพูดมาเป็นเรื่องจริง และผมก็สัมผัสได้ถึงความรักที่มันมีให้ผู้ชายคนนั้นมากมายเหลือเกิน 

อืม ความรักทำให้คนคนหนึ่งเป็นและยอมได้มากมายขนาดนี้เลยเหรอวะ ถ้ารักแล้วต้องได้รับความรู้สึกแบบไอ้ดิวผมโบกมือลาดีกว่า ไม่รู้สินะผมคิดว่าบางเรื่องมันก็ไร้สาระมากเกินกว่าที่จะเก็บเอามาใส่ใจ เหมือนเรื่องความรักก็เช่นกันมันไร้สาระและเบาบางเกินกว่าที่ผมจะเข้าใจ 

สายตาผมทอดมองไปเบื้องหน้า ข้างหน้าเป็นถนนเส้นหนึ่งมีรถราวิ่งขวักไขว่ ผมไม่รีบร้อนและไม่ดิ้นรนว่าจะต้องเจอคนของผมเร็วหรือช้า หรือว่าตลอดชีวิตนี้อาจจะไม่ได้เจอคนคนนั้นก็ไม่เป็นไร มันไม่ได้จำเป็นสำหรับผมมากมายขนาดนั้น บางทีการอยู่คนเดียวมันอาจมีความสุข สบายใจ มากกว่าหลายๆคนที่อยู่เป็นคู่ก็ได้ 

ว่าแต่...ไอ้เด็กของผมมันกลับถึงห้องหรือยังวะ ชักอยากไปแกล้งมันแล้วสิ หึหึ



***"การตัดบางสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปจากชีวิตบ้าง อาจทำให้เราเดินไปได้เร็วกว่า เดินไปได้ไกลกว่า และเหนื่อยน้อยลงกว่าเดิม"

จบตอนของท่านโปรด จะบอกว่าอิท่านเขามีนิสัยชอบความท้าทาย ชอบการเอาชนะ คิดว่ากูนี่นะแน่ เพราะโปรไฟล์และสภาพแวดล้อม สังคม ที่ผ่านๆมาของท่านเขาที่ไม่เคยถูกใครทำกวน..แบบปอรักของเราทำใส่ ท่านเลยรู้สึกตื่นเต้นและท้าทาย ถามว่าชอบแบบคนพิเศษไหมฟางพยายามเขียนให้เห็นแล้วว่ายังไม่ชอบแค่สนใจและถูกใจอยากได้อยากเอา ประมาณนี้เน้อ

น้องปอรักของเรานั้นมีชื่อที่เรียกขานมากมาย ทั้ง เด็กลาบจากพี่ดิว เด็กเวร เด็กวัด เด็ก18มงกุฏ เด็กตุ้มต๋น จนมาสุดท้ายก็จบตอนนี้ด้วยการเป็น เด็กของผม จากคำเรียกขานของท่านโปรดเขา พอไปถึงน้องหลงอิท่านมันจะเรียกน้องว่าเด็กเอ๋อด้วย อิแม่ปรี๊ดแตกไอ้เลววว แต่สรุปแล้วทั้งหมดคือเด็กปอของอิท่านมันนั่นแหละเน้อ บอกไว้ก่อนสรรพนามมันเยอะเผื่อมีคนอ่านงง 

ตอนหัวเหม่งคิ้วยังมีอยู่เน้อ ฟางเห็นเม้นถามแว่บๆ

พรุ่งนี้จะมาลงอีกตอนโดยน้องปอรัก ฟางไม่อยากยืดเรื่องข่าวลือไปหลายตอนจะรู้ละว่านังมะม่วงแรดคือใคร และใครจะสยบข่าวลือ อะไรๆ ตอนหน้าจะมีแขกไม่ได้เชิญมันจะเนียนไปนอนห้องเขาด้วยเน้ออ

ขอบคุณทุกๆคอมเม้น ฟางรู้ว่าเรื่องมันยังเอื่อยๆเนือยๆ ฟางอ่านยังเอื่อยแทน แต่รออีกนิดอีกไม่กี่ตอนถ้าเขา xxx กันแล้วมันน่าจะปรุงรสให้จัดกว่านี้ได้น่า ไม่เกินอาทิตย์หน้า xxx แน่จ้าว แต่มีเหตุผลxxx ไม่ใช่โดนยาปลุกอันนี้ไม่เอาเขาใช้กันเยอะแล้ว พระนายจะเอากันทั้งทีมันต้องสมยอม555 ไปหนาจ้าวว กราบงามๆ

ปล. ปี๊นๆ ไม่ได้เขียนไปงั้นๆ กลับไปอ่านบ้านหมอช่วงโปรดไปหามินที่แพร่ตอนปอรักเป็นหลงมีปี๊นๆบ่อยมาก เอ้าฟางสปอยข้ามไปเป็น30ตอนเลย555ลืมๆไปจ้าว

คำผิดเจอแล้วรบกวนบอกด้วยนะคะ ฟางจะกลับมาแก้ให้ค่ะ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น