ดาวเหนือ/ นิยม

ขอบคุณทุกๆ คนที่ให้ความสนใจพ่อเข้กับน้องบุปผานะคะ ขอบคุณสำหรับกำลังแรงใจไม่ว่าจะทั้งคอมเม้นต์ ไลค์ แชร์ ดาว เหรียญ หรือกุญแจนะคะ และทั้งหมดนี้ก็คือยาแก้ขี้เกียจดีๆ นี่เองค่ะ แฮ่ๆ ขอบคุณมากๆ นะคะ ร้ากกกกก

ตอนพิเศษ ไอสูรย์*เอื้อยคำ

ชื่อตอน : ตอนพิเศษ ไอสูรย์*เอื้อยคำ

คำค้น : ลิขิตรักกุมภีล์

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.6k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 17 พ.ค. 2560 00:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนพิเศษ ไอสูรย์*เอื้อยคำ
แบบอักษร

​เพลานี้ข้าแม้นข้าจักกำลังหาข่าวของผู้อาวุโส สรพลัฏฐ์อยู่ หลายเรื่องข้าก็นำไปรายงานแก่ท่านราชันบ้างแล้ว ตอนนี้กลับมีเรื่องเดียวที่ยังคิดไม่ตก...

อันนางมนุษย์ผู้หนึ่งที่ข้าเคยย่ำยี ทั้งที่ควรจะลืมหายกลับกลายเป็นว่ายิ่งคะนึงหา เกรงว่าวันนี้หากไม่ประสบพบพักตร ใจข้าคงจะรอนๆ มิไหวกระมัง

ดังนั้น...ตอนนี้ข้าจึงแปลงกายขึ้นมาเป็นมนุษย์์ มาส่องนางดูบ้าง หากไปบุ่มบ่ามเหมือนคราวที่แล้ว ไม่แน่จักตกใจยิ่งกว่าวิ่งหนีเสียอีก

เพลานี้ชาวบ้านกำลังนำจองที่ตนมีมาแลกเปลี่ยนกัน บ้างมีข้าว บ้างมีผัก บ้างมีไข่ ส่วนนางมนุษย์ผู้นั้น... นางกำลังนั่งบนแคร่ ตรงหน้าวางถาดใส่ผลไม้หลากชนิด

นางมีความงามที่ไม่น่าเบืื่อ เมื่อมองไม่อยากพราก ...

ข้ามองนางสักพัก เมื่อนางเปลี่ยนสินค้าใกล้หมดแล้ว ไม่นานก็มีชายคนหนึ่งเดินเข้ามาหานาง ทั้งยังเอ่ยปากเกี้ยวพาอย่าหน้าไม่อาย

ข้าอยู่ตรงนี้มาทั้งวัน แม้เพียงใกล้ยังไม่ได้ชิด ไอ้มนุษย์ไม่เจียมตัวนี่ใครกัน! มาชิงตัดหน้า

ไม่ได้การ เกิดปล่อยไว้นานนางมนุษย์เกิดหวั่นไหวเล่า!!

คืนนี้ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง!

ในวันเดียวกัน...

เอื้อยคำยังคงใช้ชีวิตปกติ หญิงสาวหุงหาอาหารเย็นเรียบร้อยแล้วจึงยกไปให้ยายซึ่งชราภาพมากแล้วทาน สาวน้อยช่วยป้อนอาหารให้กับยายที่เลี้ยงตนมาตั้งแต่นมยังไม่หย่าดี หลังจากที่ยายของตนอิ่มแล้วหญิงสาวจึงพาท่านเข้านอน 

ด้วยเวลายังโพล้เพล้ เอื้อยคำยังไม่ได้อาบน้ำเพราะต้องดูแลยายของตนก่อนจึงยังมิทันผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าใดๆ และด้วยตอนนี้เป็นช่วงหน้าร้อน ร่างกายเกิดเหนียวขึ้นมาจึงหอบถังน้ำเดินไปที่ริมตลิ่งทันที

ในขณะที่เดิน สมองก็คิดถึงเหตุการณ์ในสัปดาห์ก่อน เขาคนนั้น...เจ้าจระเข้ที่ย่ำยีเธอ

...เขามาทำไม? 

เพราะเหตุใดเขาจึงต้องทำหน้าตาราวกับเว้าวอน

เหตุใดจึงไม่แล้วกันไปเสีย..

หรือว่า...?

ไม่มีทาง, เจ้าจระเข้ถ่อยผู้นั้นเพียงต้องการจะข่มขู่นางเท่านั้น

ถึงอย่างไรก็ตามวันนี้นางต้องรีบกลับ แม้ว่าเขาจะหายหน้าไปเป็นสัปดาห์ แต่เธอไม่ควรประมาท เขาอาจจะมาที่นี่อีกก็ได้

เมื่อคิดได้จึงเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นจนเมื่อถึงริมน้ำ จึงหย่อนถังลงไปในน้ำแล้วใช้ตักขึ้น แต่ยังไม่ทันที่จะได้ยกถังขึ้นแขนเรียวก็ถูกดึง ร่างกายก็ร่วงหล่นลงไปในน้ำ ยังไม่ทันที่จะได้ลืมตาดี ร่างกายของตนก็เหมือนถูกพาไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง

เมื่อลืมตาอีกทีก็พบว่าตนเองถูกขังอยู่ในวงแขนของบุรุษที่เธอเพิ่วคิดถึงเมื่อไม่นานมานี้ 

"!!"

"ขัดใจนัก..."

เหตุใดเขาจึงได้มาที่นี่? เหตุใดเขาจึงททำท่าทางแปลกๆ 

"ไอ้มนุษย์นั่นมาคุยอะไรกับเจ้า"

เอื้อยคำยังคงหลับตาปริบๆ ไม่นำพาคำถามเขา ไม่นานก็รู้สึกตัว หันหลังเตรียมหลบหนี ทว่าใบหน้ายังหันไม่เกินครึ่งก็ถูกเขาจับมาเผชิญหน้าเสียแล้ว

"จะ...จะทำอะไร!"

"บอกมาก่อนว่าเจ้าคุยอะไรกับชสยคนนั้น"

"คะ...ใคร?"

เขาชักสีหน้านิดหน่อยก่อนจะก้มลงมาชิด กัดฟันหน่อยแล้วออกเสียง

"มัน...ที่เข้ามาคุยเจ้าเมื่อตอนกลางวัน"

"พี่โอหรือ?"

"เจ้าเรียกมันว่ากระไร!"

"พ...พี่โอ"

จระเข้หนุ่มกัดฟันแน่นก่อนจะเค้นถามอีกที

"มันเป็นอะไรกับเจ้า"

ด้วยใบหน้าถมึงทึง หรืออาจเพราะความกลัวจึงทำให้เอื้อยคำเอ่ยออกมาโดยตรง 

"ไม่ได้เป็นอะไรกัน"

ไม่นานความเงียบก็เข้าครอบครอง ดวงตาสับสนของเธอจับจ้องกับดวงตาสีมืดของเขา เนิ่นนานจนเมื่อเขาขยับริมฝีปากชิดกับริมฝีปากเธอ เธอจึงรู้สึกตัว

"จริงรึ..."

หัวใจดวงน้อยเต้นกระหน่ำแรง ปากแดงสดของเขาแนบชิดลงมา ศีรษะของเธอถูกจับให้แหงนเงยรับริมฝีปากร้อนที่กำลังบทคลึงลงมาด้วยความมึนงง อีกทั้งยังมือทั้งสองข้างของเขาที่ตอนนี้กำลังสอดเข้ามาใต้ผ้าถุงของเธอและไต่ขึ้นมาเรื่อยๆ...


เดี๋ยวมาต่อจ้า

ฝากเม้นนน

คิดถึงจัง...


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}